گسیل خودبه‌خودی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

گسیل خودبه‌خودی[۱] نوعی گسیل است که در آن یک سامانهٔ کوانتومی مانند اتم، مولکول یا هسته اتم از حالت برانگیخته و بدون دخالت میدان الکترومغناطیسی خارجی، به حالت انرژی پایین‌تر (مثلاً حالت پایه) می‌رود و در مقابل انرژی گسیل می‌کند.

اگر یک اتم در حالت برانگیخته در سطح انرژی باشد و طور خودبه‌خودی به سطح انرژی برود و اختلاف انرژی بین این دو سطح را به صورت فوتون گسیل بدارد، این فوتون از دارای بسامد زاویه‌ای و انرژی خواهد بود که در آن ثابت پلانک و بسامد است:

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «گسیل خودبه‌خودی» [فیزیک] هم‌ارزِ «spontaneous emission»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی، http://www.persianacademy.ir/fa/word/