گسیل تحریکی
گسیل تحریکی[۱] (گسیل القایی) فرایندی است که در آن یک الکترون (یا یک حالت مولکولی تحریکشده) با یک موج الکترومغناطیسی با یک فرکانس مشخص تعامل میکند و در نتیجهٔ این تعامل انرژی خود را به میدان الکترومغناطیسی میدهد. فوتونی که از راه گسیل تحریکی حاصل میشود دارای فاز، بسامد، قطبش و راستایی همسان با فوتونهای موج اولیه است. این نوع گسیل در برابر گسیل خودبهخودی مطرح میشود که در آن گسیل مستقل از میدان مغناطیسی محیط شکل میگیرد. گسیل جذبی از پدیدههای اساسی در تولید لیزر است.[۲]
وجود گسیل تحریکی را نخستین بار آلبرت اینشتین در سال ۱۹۱۶ میلادی در نظریههای خود مطرح کرد.[۳]
جستارهای وابسته
[ویرایش | اشتراکگذاری]منابع
[ویرایش | اشتراکگذاری]- ↑ «گسیل تحریکی» [فیزیک] همارزِ «stimulated emission»؛ منبع: گروه واژهگزینی. دفتر چهارم. فرهنگ واژههای مصوب فرهنگستان. تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی. شابک ۹۶۴-۷۵۳۱-۵۹-۱ (ذیل سرواژهٔ گسیل تحریکی)
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:پینوشت (رده) - ↑ Yang and Hamilton, Modern Atomic and Nuclear Physics, 323.
- ↑ Ion, Laser Processing of Engineering Materials: Principles, Procedure and Industrial Application, 13.
- Yang, F.; Hamilton, J.H. (2010). Modern Atomic and Nuclear Physics (in English). World Scientific. ISBN 978-981-4277-16-7. Retrieved 2015-01-24.
- Ion, J. (2005). Laser Processing of Engineering Materials: Principles, Procedure and Industrial Application (in English). Elsevier Science. ISBN 978-0-08-049280-3. Retrieved 2015-01-24.
 | این یک مقالهٔ خرد فیزیک است. میتوانید با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |