گسیل تحریکی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

گسیل تحریکی[۱] فرایندی است که در آن یک الکترون (یا یک حالت مولکولی تحریک‌شده) با یک موج الکترومغناطیسی با یک فرکانس مشخص تعامل می‌کند و در نتیجهٔ این تعامل انرژی خود را به میدان الکترومغناطیسی می‌دهد. فوتونی که از راه گسیل تحریکی حاصل می‌شود دارای فاز، بسامد، قطبش و راستایی همسان با فوتون‌های موج اولیه است. این نوع گسیل در برابر گسیل خودبه‌خودی مطرح می‌شود که در آن گسیل مستقل از میدان مغناطیسی محیط شکل می‌گیرد. گسیل جذبی از پدیده‌های اساسی در تولید لیزر است.[۲]

وجود گسیل تحریکی را نخستین بار آلبرت اینشتین در سال ۱۹۱۶ میلادی در نظریه‌های خود مطرح کرد.[۳]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «گسیل تحریکی» [فیزیک] هم‌ارزِ «stimulated emission»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی، http://www.persianacademy.ir/fa/word/ 
  2. Yang and Hamilton, Modern Atomic and Nuclear Physics, 323.
  3. Ion, Laser Processing of Engineering Materials: Principles, Procedure and Industrial Application, 13.