گرمایش مرکزی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

یک سیستم گرمایش مرکزی یا حرارت مرکزی یا گرمامرکزی (به انگلیسی: Centeral heating system) گرمای کلی فضای داخلی یک ساختمان (یا بخشی از یک ساختمان) را از یک نقطه به چندین اتاق، فراهم می‌کند. هنگامی که با دیگر سیستم‌ها به منظور کنترل وضعیت آب و هوای ساختمان ترکیب می‌شود، یک سیستم کلی HVAC (گرمایش، تهویه و تهویه مطبوع) را به‌وجود می‌آورد.

در این سیستم، موتورخانه به‌عنوان قلب تولیدکنندهٔ حرارت شناخته می‌شود.[۱] دیگ بخار، مشعل، پمپ و منبع انبساط اجزای اصلی سیستم گرمایش مرکزی هستند که با اتصال به سیستم شوفاژ یا فن‌کویل قادر به گرم کردن محل موردنظر می‌باشند. چنانچه سیستم گرمایش مرکزی جهت تأمین آب گرم مصرفی نیز در نظر گرفته شده باشد، مخزن کویلیِ آب گرم نیز به این سیستم اضافه می‌شود.

منابع[ویرایش]

  1. «از کتاب هزار نکته در حرارت مرکزی، تألیف مهندس شمندی». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۷ اوت ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۱ دسامبر ۲۰۱۱.