گردشگری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

گردشگری یا توریسم (به انگلیسی: tourism) به‌طور کلی به عنوان مسافرت تفریحی در نظر گرفته می‌شود. هر چند که در سال‌های اخیر شامل هرگونه مسافرتی می‌شود که شخص به واسطه آن از محیط کار یا زندگی خود خارج شود. به کسی که گردشگری می‌کند گردشگر یا توریست (tourist) گفته می‌شود. واژه گردشگر از زمانی پدید آمد که افراد طبقه متوسط اقدام به مسافرت کردن نمودند. از زمانی که مردم توانایی مالی بیشتری پیدا کردند و عمرشان طولانی‌تر شد، این امر ممکن شد. اغلب گردشگرها بیش از هر چیز به آب و هوا، فرهنگ یا طبیعت مقصد خود علاقه‌مند هستند. ثروتمندان همیشه به مناطق دوردست سفر کرده‌اند، البته نه به صورت اتفاقی، بلکه در نهایت به یک منظور خاص. به‌طور مثال برای دیدن ساختمان‌های معروف و آثار هنری، آموختن زبان‌های جدید و چشیدن غذاهای متفاوت. گردشگری سازمان‌یافته امروزه یک صنعت بسیار مهم در تمام جهان است.[۱]

واژه‌شناسی[ویرایش]

لغت توريسم (Tourism) از كلمه تور (‏Tour) به معناي گشتن اخذ شده كه ريشه در لغت لاتين Tourns به معناي دور زدن، رفت و برگشت بين مبدأ و مقصد و چرخش دارد كه از يوناني به اسپانيا، فرانسه و در نهايت به انگليس راه يافته است. در گذشته به گردشگران سیاح نیز گفته می‌شد که در اصل واژه‌ای عربی برگرفته از فعل سیاحت بوده‌است.

تعریف گردشگری[ویرایش]

سازمان جهانی گردشگری با توجه به تمامی تعاریف گردشگری که تا قبل از سال ۱۹۹۴ ارائه شده بودند در سال ۱۹۹۵ یک تعریف نهایی منتشر کرد:

«مجموعه فعالیت‌های فرد یا افرادی که به مکانی غیر از مکان عادی زندگی خود مسافرت و حداقل یک شب و حداکثر یک سال در آنجا اقامت می‌کنند و هدف از مسافرت آنان نیز گذراندن اوقات فراغت است. البته اهدافی نظیر اشتغال و کسب درآمد شامل آن نمی‌شود» بر این اساس کسانی که شامل این تعریف می‌شوند نیز گردشگر نامیده می‌شوند.[۲]

تاریخچه[ویرایش]

گردشگری در جهان[ویرایش]

میدان تایمز در نیویورک - پر بازدیدکننده‌ترین نقطه جهان با ۳۵ میلیون بازدیدکننده در سال

واژه توریسم از کلمه تور (tour) به معنای گشتن اخذ شده که ریشه در لغت لاتین turns به معنای دور زدن، رفت و برگشت بین مبدأ و مقصد و چرخش دارد که از طریق زبان‌های فرانسه و انگلیسی به فارسی راه یافته‌است. معادل فارسی آن گردشگری است.

افراد ثروتمند معمولاً به اقصی نقاط جهان سفر می‌کنند تا شاهکارهای هنری را ببینند، زبان‌های جدید بیاموزند، با فرهنگ‌های جدید آشنا شوند یا با غذاهای دیگر کشورها آشنا شوند.

اصطلاحات «توریسم» و «توریست» اولین بار در سال ۱۹۳۷ توسط جامعه ملل مورد استفاده قرار گرفتند. گردشگری به سفر به خارج از کشور و با مدت زمان بیش از ۲۴ ساعت اطلاق می‌شود.[۱]

درسال ۱۹۵۰ جهان تنها حدود ۲۵ میلیون توریست را به خود دیده بود اما در سال ۲۰۰۷ این آمار به ۸۲۵ میلیون نفر در سال رسید و در سال ۲۰۱۷ در مجموع ۱ میلیارد ۳۲۳ میلیون نفر توریست‌ برای بازدید از مقاصد تاریخی، طبیعی و گردشی سایر کشورها خاک کشور خود را ترک کردند و پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۳۰ جهان بیش از ۱.۸ میلیارد گردشگر داشته باشد که این نشان از چشم انداز بسیار روشن این صنعت در جهان دارد. صنعت گردشگری در چهارپنجم کشورهای جهان، یعنی در بیش از ۱۵۰ کشور، یکی از ۵ منبع اصلی کسب ارز خارجی است و در بیش از ۸۰ کشور، رتبه­ اول را به ‌خود اختصاص می­دهد. در این میان کشورهای در حال توسعه نیز از مزایای این صنعت بی‌نصیب نمانده ­اند، چنان­که در اکثریت قاطع کشورهای در حال توسعه به جز برخی کشورها همچون ایران، گردشگری یکی از منابع اصلی درآمد و در یک­سوم کشورهای فقیر عمده­ ترین منبع درآمد بوده است . توسعه‌ صنعت گردشگری برای کشورهای درحال توسعه که با معضلاتی چون نرخ بالای بیکاری، چهره بین المللی مخدوش، محدودیت منابع ارزی و اقتصاد تک محصولی عمدتا نفتی مواجهند، از اهمیت فراوانی برخوردار است. [۳]

گردشگری در ایران[ویرایش]

نمای از تخت جمشید، شیراز ایران

با دقت در سفرنامه‌هایی که به جای مانده به این نتیجه می‌رسیم که آنچه از قرن نهم تا قرن چهاردهم میلادی وجود دارد، گردشگری توسط مردمانی است که از منطقهٔ جغرافیایی ایران پیش از دورهٔ اسلامی است به کشورهای خاورمیانه و خاور دور، مانند: ژاپن و اروپا سفر می‌کردند. این گردشگران گزارش سفر خویش را در کتاب‌های جغرافیائی یا در پژوهش‌های تاریخی و عقیدتی ارائه داده‌اند؛ و در این دوران خبری از رفت و آمد گردشگران اروپایی و مردمان غربی نیست؛ و گویا آنان هیچ گونه علاقه‌ای به گردشگری نداشته‌اند. گاهی به یک جهانگرد و تاجر یهودی غربی در بلاد شرق برمی‌خوریم. از قرن پانزدهم به بعد، به ویژه در قرن هفدهم می‌بینیم که جریان گردشگری به‌طور دقیق به عکس جریان یافته‌است. جهانگردان مهم را غربیان تشکیل می‌دهند که به سرزمین‌های شرق روی آورده و گزارش‌های گوناگونی از آداب، میراث فرهنگی، شیوه‌های حکومتی، اجناس و محصولات شهرهای اسلامی داده‌اند و خبری از جهانگردان مسلمان نیست یا اگر رحله هائی وجود دارد، در محدوده سفر حج و از منطقه‌ای اسلامی به منطقه‌ای دیگر است.[۴]

گردشگران ایرانی[ویرایش]

ایرانی‌ها پس از آلمانی‌ها و گرجی‌ها، سومین کشور «صادرکننده گردشگر» به آسیای صغیر شمرده می‌شوند. پس از ترکیه، کشورهای حاشیه خلیج فارس قرار دارند که به دلیل نزدیکی و ارزان بودن مسافرت، مورد توجه گردشگران ایرانی قرار می‌گیرند. این کشورهای کم وسعت توانسته‌اند به حدی در صنعت گردشگری موفق شوند که رقم حضور ایرانیان در این کشورها، سالانه بیش از ۷۰۰ هزار نفر، برآورد می‌شود.[۵]

گردشگری در اروپا قبل از قرن بیستم[ویرایش]

تاریخچه گردشگری در اروپا به سفرهای زائران قرون وسطی برمی‌گردد. زائران کلیسای اعظم کانتربوری در انگلستان مسافرت خود را مسافرتی مذهبی دانسته و آن را تجربه‌ای در روز تعطیل خود تلقی می‌کردند. زائران فعالیت‌هایی را آغاز کردند که هنوز هم آن‌ها را می‌توان مشاهده کرد، مثلاً سوغاتی آوردن از سفر، بازکردن حساب‌های اعتباری در بانک‌های خارجی (که در قرون وسطی شبکه‌های بین‌المللی یهودیان و لمباردها مؤسس آن بودند) و استفاده از اشکال مختلف حمل و نقل (مانند استفاده زائران مقبره سانتیاگو و کومپستلا از کشتی‌های شراب انگلیسی در قرون وسطی که شراب را به بندر ویگو اسپانیا منتقل می‌کردند). هنوز زائران در صنعت گردشگری جایگاه مهمی دارند. البته اشکال سکولار آن نیز شکل گرفته‌اند که می‌توان از بازدید از مقبره جیم موریسون درگورستان پرلاشز نام برد. در طی قرن شانزدهم در انگلستان برگزاری تورهای بزرگ تفریحی کاملاً مرسوم بود. پسران نجیب‌زادگان و اشراف را برای کسب تجربه به تورهای دور اروپا اعزام می‌کردند. قرن هیجدهم عصر طلایی تورهای بزرگ بود.[۱]

گردشگری در قطب‌های زمین[ویرایش]

نزدیک به دو قرن از تاریخ شروع مسافرت‌های ماجراجویانه گردشگران به قطب‌های شمالی و جنوبی کره زمین می‌گذرد. از سال ۱۸۰۷ میلادی، راهنمایان گردشگری تفریحاتی چون کوه‌نوردی، یخ نوردی، شکار و ماهیگیری، مشاهده شفق قطبی، و تجربه زندگی اسکیمویی را برای گردشگران قطبی پیشنهاد می‌کرده‌اند. توماس کوک یکی از اولین کارآفرینان صنعت توریسم بود که افراد را به قطب شمال دعوت کرد. سفر گردشگران قطبی به قطب جنوب از حدود ۵۰ سال پیش آغاز شده‌است و بنابر آمارهای جهانی، از سال ۲۰۰۰ میلادی تعداد گردشگران قطب جنوب سالانه بین ۸۰۰ تا ۳۷۰۰ نفر بوده‌است.

گردشگری روستایی[ویرایش]

به عمل و فرایند گذران وقت در خارج از خانه که به منظور تفریح، آرامش و لذت انجام شود و هدف کسب درآمد و اشتغال در آن مطرح نباشد، گردشگری و به افراد شامل این تعریف، گردشگر گفته می‌شود. گردشگری محصولی از تمهیدات اجتماعی جامعه مدرن است که از قرن 17 به دنبال پیدایش طبقه متوسط، به طور گسترده در اروپای غربی آغاز شده است. البته گردشگری با هدف زیارت پیشینه به مراتب قدیمی تری دارد اما سایر انواع گردشگری را می‌توان حاصل توسعه جوامع مدرن دانست.[۶]

اهمیت گردشگری[ویرایش]

افزایش درآمد[ویرایش]

وقتی گردشگران به کشوری وارد می‌شوند الزاماً باید هزینه‌هایی را در آن کشور بپردازند مثل هزینه خوراک و محل اقامت، هتل، مهمانخانه، هزینه تفریحات، هزینه‌های حمل و نقل، هزینه گشتها، تورها، و همچنین پولی که بابت خرید سوغاتی و کالای بومی کشور میزبان می‌پردازند و هزینه ورود به موزه یا مکان دیدنی این هزینه‌ها از طریق ارزی که وارد کشور میزبان می‌کنند باعث رونق اقتصادی کشور میزبان می‌شوند به گردشگران صادرات نامرئی هم می‌گویند.[۱]

اشتغال زایی[ویرایش]

با توسعه فعالیت‌های گردشگری زمینه برای ایجاد اشتغال فراهم می‌شود و این امر برای کشورهایی که با جمعیت جوان و متقاضی روبه رو هستند بسیار مفید است از هر ده نفر گردشگر که وارد کشور میزبان می‌شود یک فرصت شغلی ایجاد می‌گردد.[۱]

گونه‌شناسی گردشگری[ویرایش]

گردشگری به گونه‌های مختلفی انجام می‌شود.

گردشگری تاریخی[ویرایش]

به نوعی از گردشگری برای بازدید از مناطق باستانی مانند موزه‌ها و سایت موزه اطلاق می‌شود.

این‌گونه از گردشگری که گردشگری میراث نیز نامیده می‌شود و به بازدید از موزه‌ها، مکان‌ها و ابنیه تاریخی می‌پردازد، امروزه بخش عمدهای از گردشگری را به خود اختصاص داده است. ایران به دلیل دارا بودن هزاران ابنیه باارزش تاریخی (یک‌میلیون و دویست) در این زمینه می‌تواند بسیار موفق باشد. گردشگری تاریخی_فرهنگی نوعی از گردشگری است که برای شناخت تمدن، فرهنگ، آداب‌ورسوم و سنت‌های یک گروه، جامعه، شهر یا یک کشور از طریق بازدید بناهای باستانی و معماری دوره‌های مختلف تاریخی، موزه‌ها و شرکت در جشنواره‌های هنری انجام می‌شود (یغفوری و همکاران، 1392). گردشگری فرهنگی خواهان آشنایی بافرهنگ مناطق مختلف و کاوش در چشم‌اندازهای فرهنگی جوامع انسانی و درک آن‌هاست. امروزه، آثار باستانی و تاریخی جاذبه‌های فرهنگی از عوامل مهم در جذب گردشگری است. چراکه آثار باستانی و کهن هر جامعه‌ای معرف فرهنگ خاص همان کشور و دارای ویژگی‌ها و ارزش‌های درخور توجه همان مملکت و مرزوبوم است. این آثار دارای ارزش‌های معنوی بسیار زیاد برای آن قوم و جاذبه‌ای برای دیگران است و در نتیجه باعث جلب و جذب دیگران برای بازدید و شناخت آن جاذبه‌ها و آثار می‌شود (ساعی و همکاران، 1389). این نوع جهانگردی برای آشنایی با میراث‌های هنری، فرهنگی، آداب‌ورسوم و بناهای تاریخی با اهداف گوناگون ازجمله آموزشی و پژوهشی صورت می‌گیرد، اطلاق می‌گردد (شمس، امینی، 1388). با توجه به این تعاریف بافت‌های تاریخی بستری مناسب جهت برآورده شدن بسیاری از اهداف گردشگری با تأکید بر گردشگری تاریخی_فرهنگی می‌باشند. آشنایی با کالبد، معنا و فعالیت‌های درون بافت‌های تاریخی به‌عنوان کلیتی جامع بوده که هم‌زمان آشنایی با میراث‌های فرهنگی، هنری و تاریخی را میسر می‌سازد. گردشگری فرهنگی نیز، بخش مهمی از تقاضای جهانی گردشگری را تشکیل می‌دهد. طبق آمار سازمان جهانی گردشگری ۳۷ درصد گردشگری بین‌المللی باانگیزه فرهنگی انجام می‌شود و این تقاضا در حال افزایش است. گردشگری فرهنگی یک تجربه‌آموزشی و تفریحی است که هنر را با میراث اجتماعی، طبیعی و تاریخی در هم می‌آمیزد و مردم را دربارهٔ جنبه‌های اجرایی، هنری، معماری و تاریخی یک مکان خاص آموزش می‌دهد. بازدیدکننده‌ها به‌وسیله مردم از ظواهر جامعه میزبان به‌صورت کامل به هیجان درمی‌آیند، این هیجان به‌وسیله آثار هنری تاریخی، علمی، سبک زندگی یا میراثی است که از طرف جامعه میزبان، منطقه، گروه یا مؤسسات مطرح می‌شود (افخمی، 1386). ازنظر فنی گردشگری فرهنگی شامل حرکت انسان برای دیدن جاذبه-های فرهنگی خاص همچون مکان‌های میراث‌های فرهنگی، نشانه‌های زیباشناختی و فرهنگی، هنرها و نمایش‌ها که در خارج از مکان معمولی سکونت قرار دارد می‌شود (پاپلی یزدی، سقایی، 1385).

گردشگری مجازی[ویرایش]

گردشگری مجازی (e-tourism) مقوله جالبی است که حداکثر دو دهه از پدید آمدن آن نمی‌گذرد. گردشگری مجازی، حضور در سرزمین دیجیتالی وب و مشاهده داده‌های صوتی، متنی و تصویری از دنیای فیزیکی پیرامون ما است. دور دنیا با یک کلیک، آرزویی بود که امروزه از مرحله واقعیت به حقیقتی غیرقابل انکار مبدل شده‌است. بااستفاده از تور مجازی کاخ موزه‌ها، اماکن باستانی جهان می‌توان به دنیایی اطلاعات متنی و تصویری از نمادهای تاریخ باستان دست یافت. یکی دیگر از مسائلی جهانگردی، راه‌اندازی تورهای مجازی است. این قبیل تورها به کمک تصاویر ویدئویی و عکس‌های سه‌بعدی چشم‌اندازهای زیبایی را از محل سفر نشان می‌دهند تا تمایل افراد برای انجام این مسافرت افزایش یابد که در مطلب معرفی تور مجازی به صورت کامل به آن پرداختیم. مجریان تورهای مجازی معمولاً عکس‌های روی اینترنت را بسیار باکیفیت و با تمام جزییات آن مکان به نمایش می‌گذارند. برای تهیه این قبیل تصاویر عکاس مجبور است که چند عکس را از قسمت‌های مختلف فضای مورد نظر تهیه کرده و آن‌ها را به صورت ماهرانه‌ای در کنار یکدیگر قرار دهد که برای کسب اطلاعات دقیق تر می‌توانید به مطلب عکاسی پاناروما مراجعه نمایید. تور مجازی عبارت است از ترکیبی از تصاویر، نماهای ۳ بعدی، نماهای سراسرنما (۳۶۰ درجه)، ویدئو، صوت و … که یک فضای حقیقی را مدل‌سازی کرده و به کاربر امکان می‌دهد که در این فضا به صورت مجازی به گشت وگذار بپردازد و از محیط مجازی اطلاعات مورد نظر خود را کسب کنند.

گردشگری درمانی[ویرایش]

گردشگر درمانی هم همیشه وجود داشته ولی تا قبل از قرن هجدهم اهمیت چندانی برای آن قائل نبودند در انگلستان این بخش به شهرهای دارای چشمه‌های آب گرم اختصاص داشت و عموماً مناطقی که آب‌های معدنی داشتند برای درمان امراض مختلف از بیماری‌های روده‌ای گرفته تا کبدی و برونشیت مورد توجه قرار می‌گرفتند.

امروزه برخی کشورهای پیشرفته در زمینه بهداشت و درمان، اقدام به توسعه شهرک‌های گردشگری درمانی در کشورهای خود نموده‌اند تا بیمارانی که نیاز به عمل‌های جراحی دارند که هزینه این اقدامات در آن کشورها بسیار بالا بوده یا تحت بیمه‌های درمانی قرار ندارند، تصمیم به درمان خود در کشورهای میزبان گردشگران درمانی نمایند که این کشورها به دلیل حضور بلندمدت بیماران در مراکز درمانی به علت طولانی شدن مدت بهبودی، درآمد قابل توجهی از این طریق کسب می‌کنند. کشور کره جنوبی، با جذب ۱۰ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۳ (میلادی) از این طریق، در جهان، رکورددار است.[۷]

گردشگری تفریحی[ویرایش]

سفر تفریحی از ابداعات انگلستان بود و ریشه در عوامل جامعه شناختی داشت. بریتانیا نخستین کشور اروپایی بود که انقلاب صنعتی را آغاز نمود و جامعه صنعتی نخستین جامعه‌ای بود که فرصت تفریح را برای تعداد روزافزونی از مردم فراهم می‌آورد. در شروع کار این تفریحات برای طبقه کارگری ممکن نبود بلکه صاحبان ماشین تولید مالکین کارخانجات و تجار و اقتصاد مدارها از این فرصت بهره‌مند بودند. بدین ترتیب طبقه متوسط هم پدید آمد.

در نامگذاری بسیاری از این مناطق ردپایش از اصل و ریشه بریتانیایی دیده می‌شود. مثلاً در نیس که اولین مرکز تفریحی ایام تعطیلات در فرانسه بود مراسم ویژه‌ای به نام پرومناد دزانگلی برگزار می‌شود. در بسیاری از دیگر ایام تاریخی قاره اروپا و حتی نامگذاری هتل‌های قصرگونه نیز این قاعده مستثنی نیستند و نام‌هایی چون هتل بریستول، کارلتون و مجستیک جملگی نشان از تأثیرگذاری‌های مشتری‌های انگلیسی دارند.

گردشگری انتظار[ویرایش]

گردشگری انتظار (Expectation Tourism) نوعی از گردشگری است که در سال 2017 میلادی به روش علمی شناسایی و معرفی شده است. البته این نوع گردشگری از سده های قبل نیز در نقاط مختلف جهان رواج داشته است. در این نوع گردشگری بازدید کنندگآن به نقاط و مکانهایی مسافرت میکنند که معتقد هستند ناجی بشریت ارتباطی با آن نقاط داشته و یا دارد. این اصطلاح برای اولین بار در مقاله ای به همین عنوان در نشریه

de la Société Royale des Sciences de Liège, Vol. 86, special editio n,n20187,p. 919 

در بلژیک معرفی گردیده است.

گردشگری زمستانی[ویرایش]

ورزش‌های زمستانی عمدتاً از اختراعات طبقات مرفه بریتانیا هستند که در بدو امر در روستاهای زرمات، والایس و سنت موریتس سوئیس در سال ۱۸۶۴ مطرح و معرفی شده‌اند.

نخستین تور ورزشی زمستانی برای ایام تعطیل یا تعطیلات زمستانی در سال ۱۹۰۳ عازم آولبودن شد که آن هم در سوئیس بود. ورزش سازماندهی شده در بریتانیا پیش از رسیدن به کشورهای دیگر به رونق رسیده بود. واژگان ورزش شاهد این مدعا هستند از جمله: راگبی، فوتبال و بوکس که تماماً ریشه انگلیسی دارند حتی تنیس که یک ورزش اصیل فرانسوی است از سوی بریتانیایی‌ها جنبه رسمی پیدا کرد و قانونمند شد و حتی اولین میزبانی رقابت‌های قهرمانی در قرن نوزدهم را عهده‌دار شد (درویمبلی) ورزش‌های زمستانی پاسخ طبیعی به نیاز کلاس خاصی به تفریح در سردترین فصل سال بود.

برخی معتقدند، مناطقی زیادی در ایران مانند لرستان ظرفیت مناسبی برای توسعه گردشگری زمستانی دارند.[۸]

گردشگری انبوه[ویرایش]

مسافرت دسته جمعی تا دو شرط تأمین نشود به فعلیت درنمی‌آید.

  • پیشرفت در تکنولوژی که حمل و نقل جمع زیادی را ممکن می‌سازد. بدون این که نیاز به فضا و زمان زیادی داشته باشد تا به مراکز تفریحی برسند.
  • عده بیشتری شروع به استفاده از اوقات فراغت نمایند.
تعدادی توریست در فواره تروی، شهر رم ایتالیا


پدر گردشگری گروهی نوین توماس کوک بود که در ۵ ژوئیه ۱۸۴۱ اولین تور بزرگ گروهی را سازماندهی کرد. او یک سفر گروهی ۵۷ نفری با هزینهٔ هر نفر یک شیلینگ را برای کارکنان راه‌آهن ترتیب داد که از لیچستر به لاگ بورو به مسافت ۱۱ مایل را طی نمودند. چیزی نگذشت که عدهٔ زیادی به تقلید از وی روی آوردند (مثل انجمن گردشگری پلی تکنیک، دین وداوسون و غیره) و در نتیجه این ضعف به سرعت در بریتانیا رشد کرد. در عصر ویکتوریا رشد اصلی در میان طبقهٔ متوسط جامعه بود که در مشاغل خود از مرخصی برخوردار شده بودند و می‌توانستند به سفرهای تفریحی بروند و حتی مدتی در سفر اقامت هم داشته باشند. اقامتگاه آنان نیز توسط سازمان‌های کارفرما تحت عنوان «مسکن اداری» تأمین می‌شد.

مرخصی‌های با حقوق از دیگر عوامل تأثیرگذار بر توسعه صنعت گردشگری بود:

  • یک و نیم میلیون کارگر در سال (۱۹۲۵) از این امتیاز برخوردار شدند.
  • وتا سال ۱۹۳۹ این جمعیت به ۱۱ میلیون نفر (یعنی ۳۰درصد جمعیت در خانواده‌ها) رسید.

گردشگری گروهی بین‌المللی[ویرایش]

سرعت زیاد قطار به معنی قابلیت توسعه صنعت گردشگری در عرصهٔ بین‌المللی بود. می‌توان سفرهای دریایی آسان را هم به آن اضافه کرد. تا سال ۱۹۰۱ تعداد افرادی که از کانال انگلیس به طرف فرانسه یا بلژیک می‌رفتند به نیم میلیون نفر در سال رسید. شرکت‌های کشتیرانی نگران کابین‌های خالی کشتی‌هایشان بودند. مثلاً شرکت ناوبری پنینسولار و اورینتال استیم دریافت که عمدهٔ مسافران آنان به هندوستان و خاور دور در ماه مارس، سوار کشتی می‌شوند. متعاقباً ترتیبی دادند تا مردم ایام تعطیل را با رغبت بیشتری در مسیر دریایی لندن به لیبسون و جیبرالتار بگذرانند. دیگر شرکت‌ها نیز کشتی‌های قدیمی خود را در مسیر گشت‌های تابستانی قرار دادند.

قلعه دریایی سیدون، سیدون لبنان

اما عصر واقعی مسافرت‌های جمعی و گروهی بین‌المللی پس از جنگ جهانی دوم با مسافرت‌های هوایی، رشد بیشتری یافت. در دوران پس از جنگ، بخش عمدهٔ هواپیماهای ترابری مثل داگلاس داکوتا که از اعتماد و قابلیت بالایی برخوردار بود با همراهی خلبانان نظامی به کار حمل و نقل مسافر پرداختند؛ و به صورت پروازهای چارتر وارد عمل شدند. متخصصین گردشگری هم برای پروازهای اروپایی مثل پاریس و اوستند از آن‌ها استفاده می‌کردند. ولادیمیر رایتس روش نوینی را برای گردشگری در ۲۰ می ۱۹۵۰ در شرکت جدید التأسیس افق، یا هورایزن ابداع کرد و طی آن سفر دوهفته‌ای به کالوی را طراحی نمود. سفر با این تور اختصاصی برای هر نفر ۳۲ پوند و ۱۰ سنت بود. مسافران می‌توانستند در چادرهای سفر بخوابند و دو وعده غذا و شراب محلی بخورند. چنین سفری برای مردم جنگ دیده جنگ جهانی دوم بسیار روحیه‌بخش بود. ظرف مدت ۱۰ سال شرکت وی گردشگری گروهی را شروع کرده بود و مقاصد پالما دومایورکا (۱۹۵۲)، لوردس (۱۹۵۳)، کوستا براوا (۱۹۵۴)، آلگیرو (۱۹۵۴)، دمینورکا (۱۹۵۵)، پورتو (۱۹۵۶)، کازابلانکا (۱۹۵۷) و کاستا دلسول (۱۹۵۹) را پوشش می‌داد.

اما این تورها با خطوط هواپیمایی ارزان و به وسیلهٔ پکیج‌های گردشگری بین‌المللی انجام می‌شدند. معرفی سیستم قانونمند خطوط هواپیمایی پس از جنگ نیز از عوامل مؤثر در توسعه صنعت گردشگری بود. موافقت‌نامه‌های دو جانبه سبب تثبیت قیمت بلیت هواپیماها می‌شد و همین امر صندلی‌های خالی هواپیما را به حداقل می‌رسانید. به ویژه این که خرید یک‌جای انبوه بلیط‌ها توسط تورهای جمعی متضمن سود اقتصادی این خطوط بود و بدین‌سان اساس تورهای گروهی نوین بنا نهاده شد. این پیشرفت‌ها با افزایش جدی کیفیت استانداردهای زندگی در بریتانیا همراه شدند؛ و در اواخر دهه ۱۹۵۰ بود که هارولد مکمیلان جرأت کرد مدعی شود «هرگز چنین تجربهٔ خوبی نداشته‌اید». همچنین در اواخر این دهه تحول چشمگیر دیگری حادث شد. افت ارزش پزوتا سبب شد که اسپانیا مقصد خوبی برای گردشگران شود. ارزانی نرخ اسکان، گردشگران زیادی را جذب کرد. توریسم گروهی در این ایام به شدت رونق گرفته بود و میدان آن‌ها در پی افزایش فرصت‌های گردشگری و کاهش نرخ‌ها در کشورهای دیگری بودند که استاندارد زندگی در آن‌ها پایین‌تر باشد. اما نقاط فقیر دنیا که در آن ایام شاهد جذب گردشگر بودند با رشد استانداردهای زندگی مواجه شدند و از قبل توریسم سود سرشاری کسب کردند. اسپانیا و جزایر بالریک از مقاصد اصلی توریسم شدند و در دهه ۱۹۸۰ توسعه در آن‌ها به اوج خود رسید. در عین حال متولیان صنعت توریسم در بریتانیا آنگارو را در پرتغال بنا کردند. جستجوی بی‌وقفه برای یافتن مقاصد جدید و ارزانتر سبب شد این صنعت به جزایر یونان، ایتالیا، تونس، مراکش، بخش‌هایی از سواحل ترکیه و اخیراً کراوسی کشیده شود. امروزه برای کارگرانی که در لندن زندگی می‌کنند دسترسی به ونیز به مراتب ساده‌تر از دسترسی به برایتون در ۱۰۰ سال قبل است. این تحولات سبب شد تا از دهه ۱۹۷۰ به بعد سواحل بریتانیا از رونق بیافتند. برخی از این نواحی ساحلی مثل نیوبرایتون کلاً از بین رفتند. برخی دیگر هم دوباره خود را احیا کردند و امروزه شاهد سفرهای روزمره و حضور گردشگران در ایام تعطیل آخر هفته هستند.

سایر گونه‌های گردشگری[ویرایش]

مسجد ایاصوفیه در شهر استانبول کشور ترکیه.
مسجد بی‌بی هیبت یک مسجد قدیمی در باکو، کشور آذربایجان

طی چند دهه اخیر اشکال دیگری از گردشگری شهرت بیشتری پیدا کرده‌اند. برای نمونه می‌توان به این اشکال اشاره کرد:

  • «مسافرت ماجراجویی» که در آن از نواحی ناهموار بازدید می‌شود یا ورزش‌های ماجراجویانه مثل کوهنوردی و قدم زدن (پیاده‌روی) انجام می‌گیرد.
  • «مسافرت کشاورزی» مسافرت مبتنی بر صنعت کشاورزی که به پشتیبانی از اقتصاد کشاورزی بومی منطقه انجام می‌شود.
  • «مسافرت نیاشناسی» (که آن را مسافرت نسب شناسی) هم می‌گویند و هدف از آن سفر به دیار آبا و اجدادی و زادگاه نیاکان و گاهی آشنا شدن با فامیل است.
  • «مسافرت میزی» و «مسافرت مجازی» که در آن فرد به صورت فیزیکی سفر نمی‌کند بلکه از طریق اینترنت، کتاب‌ها، تلویزیون و غیره به کشف دنیا می‌پردازد.
  • «مسافرت صوتی» شامل تورهای صوتی در حین قدم زدن و سایر اشکال راهنمایی صوتی مثلاً در موزه‌ها و نیز کتب سفر شنیداری می‌شود.
  • «مسافرت فرهنگی» شامل گردشگری شهری بازدید از اماکن و شهرهای تاریخی و دیدنی مثل برلین، کاتماندو، لاهور، لیما، بوینس آیرس، لندن، پاریس، دهلی، رم، پراگ، دوبروفنیک، پکن، استانبول، کیوتو، ورشو و مشاهده میراث فرهنگی آنان می‌شود. این گردش می‌تواند حاوی تجربه واقعی و تخصصی فرهنگی هم باشد مثلاً در توریسم موزه هنری که در آن افراد از انواع موزه‌ها بازدید می‌کنند یا توریسم اپرا که در آن از کنسرت‌ها و اپراها دیدن می‌شود.
  • «گردشگری تاریک» این نوع از توریسم به منزلهٔ سفر به مناطق مرتبط با موضوع مرگ رنج است. اولین تور از این دست سفرهایی بود که به لیک هورست انجام شد تا از محل سقوط کشتی فضایی هیندربرگ در نیوجرسی بازدید به عمل آید.
  • «مسافرت مصیبت» سفر به مناطق مصیبت زده‌است که هدف اصلی نه کمک به مردم بلکه دیدن صحنه‌های جالب است. اگر این بازدیدها مانع عملیات امداد و نجات و کارهای تعمیراتی باشد می‌توان مسئله‌ساز هم بشود.
  • «مسافرت دارو و مواد مخدر» این نوع توریسم به سفرهای خاصی اطلاق می‌شود که با هدف تهیه دارو اعم از نوع مجاز و غیرمجاز آن انجام می‌گیرند.
  • «مسافرت زیست‌محیطی» در این نوع گردش کمترین اثر سؤ بر محیط زیست ایجاد می‌شود مثلاً تورهای صحرایی کنیا، گردش در جنگل‌های بارانی بلیز و پیاده‌روی در لاپلاند یا در پارک ملی.
  • «مسافرت تحصیلی» شامل سفر به مراکز تحصیلی یا بازگشت به زندگی جنگلی یا سایر نقاطی می‌شود که در آن‌ها می‌توان انواع کلاس‌ها را تجربه کرد. مثل کلاس‌های آشپزی صنایع دستی و غیره.
  • «مسافرت افراطی» شامل سفر به نقاط خطرناک و دارای ریسک بالا.
  • «مسافرت قمار» مثل سفر به شهر آتلانتیک در نیوجرسی، لاس وگاس در نوادا، پالم اسپرینگ در کالیفرنیا، ماکائو یا مونته کارلو برای انواع قمار در کازینوها.
  • «گردش در باغ» بازدید از باغ‌های گیاه‌شناسی در مناطق معروف از نظر تاریخ گیاه‌شناسی مثل ورسیلز و تاج محل.
  • «مسافرت میراث» بازدید از نواحی تاریخی مثل رم، آتن، کراکو یا مراکز صنعتی مثل کانال‌ها و راه‌آهن‌ها ورزم گاه‌های قدیمی و غیره.
  • «مسافرت سلامت» معمولاً برای فرار از شهرها و گریز از استرس یا شاید برای لذت بردن از آفتاب و غیره می‌باشد. اغلب به استراحت گاه‌ها یا «چشمه‌های آب گرم».
  • «مسافرت سرگرمی» گردش به تنهایی یا گروهی برای مشارکت در سرگرمی‌ها، دیدار با دیگران و افرادیکه علایق مشابهی را دنبال می‌کنند یا مایلند تجربه‌ای خاص در مورد یک سرگرمی داشته باشند. مثل تورهای باغی، رادیوی آماتور، یا سیرک‌های رقص میدانی.
  • «مسافرت جامع» ویژه کسانی که ناتوانی یا محدودیت‌های کارکردی دارند. در بعضی از مناطق به آن «توریسم همگانی» گفته می‌شود. اساس کار آن‌ها را اصول طراحی و توسعه مقصد جهانی تشکیل می‌دهد.
  • «مسافرت پزشکی» مثل
    • انجام امور خاص پزشکی که در کشور خاصی غیرقانونی محسوب می‌شود مثل سقط جنین و مرسی کیلینگ
    • برای مراقبت‌های پیشرفته پزشکی که در کشوری وجود ندارد.
    • در مواردی که اقدامات پزشکی با نوبت‌های طولانی همراه باشد.
    • بهره‌مندی از مراقبت درمانی ارزان یا رایگان
  • «مسافرت فرهنگ پاپ» گردشی که در آن افراد از محل خاصی دیدن می‌کنند و عموماً در پی دیدن فیلم یا خواندن مطلبی در مورد آن هستند.
  • «مسافرت دائمی» افراد ثروتمند همیشه در سفرهای شغلی و حرفه‌ای هستند و برخی از آن‌ها با هدف گریز از مالیات و اینکه ساکن کشور خاصی محسوب نشوند از این نوع گردش استفاده می‌کنند.
  • گردشگری مذهبی یا زیارت یا «مسافرت زیارتی» زائران اماکن مقدس قدیمی (مثل برخی نقاط زیارتی در رم و سانتیاگو دی کامپوستلا ویژهٔ کاتولیک‌ها)، معابر و عبادتگاه‌های ویژه هندوان و بودائیان، مونت آتوس یا کلیساهای رنگ آمیزی شده شمال مولداوی برای ارتودکس‌ها و مراکز مذهبی مانند مساجد، مقبره‌ها و غیره.
  • گردشگری جنسی که به سفر با اهداف جنسی مثلاً با قصد برقراری رابطه جنسی به خصوص با زنان روسپی انجام می‌شود.
  • گردشگری زایمان که به سفر با هدف تولد فرزند در کشور مقصد انجام می‌شود.
  • «مسافرت تک نفره» که به سفر یک نفره اطلاق می‌شود.
  • «سفر ورزشی» یکی از راه‌های گذراندن تعطیلات پرداختن به ورزش‌هایی چون اسکی گلف و شیرجه است. سفر برای تماشای رویدادهای ورزشی بین‌المللی مهم مثل جام جهانی فوتبال یا همراهی تورهای The Ashes.
  • «گردشگری فضایی» به گونه جدیدی از گردشگری گفته می‌شود که در طی آن گردشگر سوار بر یک فضاپیما راهی سفر زیرمداری یا سفر مداری می‌شود. سفرهای زیرمداری در حال حاضر هنوز عملیاتی نشده‌است اما سفرهای مداری توسط سازمان فضایی فدرال روسیه به مقصد ایستگاه بین‌المللی فضایی انجام می‌گیرد. هزینه این سفر اکنون ۲۵ میلیون دلار آمریکا است.
  • «سفر بی هدف» به سفری گفته می‌شود که در آن فردی سفر را از مقصد سفر مهمتر می‌داند و دائماً بدون هدف خاصی رهسپار مسافرت می‌شود.
  • «سفر شرابی» بازدید از مناطق تهیه شراب باغ‌های انگور ویژه تولید شراب میخانه‌ها مراکز چشیدن انواع شراب جشنواره شراب و امکان خاصی که با هدف مصرف و خرید شراب فعالیت دارند.[۱]

پیشرفت‌های اخیر[ویرایش]

طی چند دهه اخیر شاهد رشد چشمگیر صنعت گردشگری، به‌ویژه در اروپا، بوده‌ایم و سفرهای بین‌المللی برای تعطیلات کوتاه بسیار مرسوم شده‌است. گردشگران از درآمد بیشتر و اوقات فراغت بیشتری برخوردار شده‌اند. همچنین از سطح تحصیلات و ذائقه‌های متنوع بیشتری هم بهره می‌گیرند؛ لذا امروزه بیش از هر زمان دیگری در پی کیفیت برتر هستند و در نتیجه:

  • بازار گردشگری گروهی برای استفاده از آفتاب دریا و شن به شدت تفکیک شده‌است. مردم به صورت‌های کاملاً اختصاصی این جذابیت‌ها گرایش نشان می‌دهند مثلاً «کلوپ ۳۰–۱۸» از هتل‌های آرامتر و مجلل‌تری برخوردار است و افراد بیشتری را جذب می‌کند.
  • مردم از مکان‌های تفریحی اروپایی و بریتانیایی گرفته تا هتل‌های روستایی را برای اقامت‌های تفریحی کوتاه خود انتخاب می‌کردند.
  • مردم برای بازدید از مراکز خاصی که جاذبه و فعالیت‌های خاصی را انجام می‌دهند استقبال می‌کنند.
  • پیشرفت‌های زیرساختارهای تکنولوژی و ترابری (به‌ویژه پس از اختراع جمبوجت) انواع سفرهای ایام تعطیلات را مطرح کرده‌اند.
  • بازار سفرهای گشت و گذاری در ایام تعطیل رونق گرفته‌است.
  • مسافرت‌های طولانی مدت به مقاصد دوردست مثل تایلند یا کنیا مرسوم شده‌اند.
  • پدیده پروازهای ارزان قیمت به کمک نسل جدید فرودگاه‌های کوچک محلی به وجود آمده‌است.

همچنین تغییراتی در سبک زندگی ایجاد شده که تعاریف فعلی توریسم را زیر سؤال برده‌اند. برخی مردم (به‌ویژه افرادی بالای سن ۴۵ سالگی و بازنشستگان) به سراغ توریسم رفته و بعضاً تمام سال را با این تورها می‌گذرانند. هفته‌ای چند بار در خارج از منزل غذا می‌خورند به تئاتر می‌روند، به گشت و گذارهای روزانه می‌پردازند و در سال نیز چند بار مسافرت می‌کنند. بخش اعظم این تغییرات به تنوع خرید منجر شده‌اند. امروزه خرید انواع محصولات گردشگری از طریق اینترنت صورت می‌گیرد. برخی از سایت‌های اینترنتی تخفیف‌های زیادی را برای این محصولات در نظر گرفته‌اند که با هدف جلب مشتری صورت می‌گیرد. البته گاهی در این صنعت اختلالاتی هم بروز می‌کند مثل واقعه ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و تهدیدات تروریستی علیه مراکز گردشگری مثل شهرهای اروپایی و بالی. برخی مراکز گردشگری مثل کاستا دل سول، بالیرس و کانکن به دلیل تغییر سلیقه مردم شهرت خود را از دست داده‌اند. چرا که با سایر مراکز تفاوت‌های زیادی دارند. ساخت و ساز و تخریب طبیعت نیز اغلب می‌تواند جلوه‌های زیبایی مناطق مذکور را تغییر داده و کاهش گردشگر را سبب شود. این وضعیت در کاستا براوا در اسپانیا طی دو دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ کاملاً مشهود بوده‌است.

امروزه تنها ۱۱٪ منطقه و فضای سبز آن دست نخورده باقی‌مانده‌است که این امر باعث ایجاد بحران در جذب گردشگر در این منطقه شده‌است. توریسم پایدار با وقوف مردم نسبت به اثرات چشمگیر این صنعت بر جوامع شهرت بیشتری پیدا می‌کند. توریسم در حال حاضر در کشورهای در حال توسعه روبه رشد نهاده و به‌ویژه در فعالیت‌های اقتصادی آن‌ها اهمیت فوق‌العاده‌ای دارد و از عناصر اصلی درآمد ناخالص ملی محسوب می‌شود. در سالیان اخیر تعطیلات دوم یا همان تعطیلات رسمی در میان قشرها مردم از جمله درآمدزایی بیشتر بسیار مورد توجه قرار گرفته‌است. ترکیبات خاص در بسته‌های (پکیج‌های) گردشگری و مراکز عرضه این خدمات مثل مراکز اسکی که در پایان هفته مورد توجه قرار می‌گیرند یا در ایام تعطیل پایان هفته به پارک ملی یا شهری زیبا می‌روند به این درآمدزایی کمک کرده‌است. در۲۶ دسامبر ۲۰۰۴ در اثر واقعه سونامی که به علت زمین لرزه شدید اقیانوس هند درگرفت و مرز کشورهای آسیایی این اقیانوس و مالدیورا درنوردید هزاران تن ناپدید شدند و بسیاری از گردشگران جان باختند. این واقعه و عملیات پاکسازی این مناطق سبب شد تا در صنعت توریسم در منطقه به شدت آسیب ببیند.[۱] اخیرا بعضی از شرکت‌های ایرانی اقدام به ارائه خدمات راهنمایی و پرداخت تورهای گردشی و مکان‌های تفریحی خارجی را در ایران انجام می‌دهند.[۹]

بحث‌هایی در مورد گردشگری[ویرایش]

سازمان گردشگری جهانی (UNWTO) پیش‌بینی می‌کند که گردشگری بین‌المللی با نرخ رشد ۴٪ به کار خود ادامه دهد [۱] و اروپا تا سال ۲۰۲۰ همچنان جزء پرجاذبه‌ترین مناطق گردشگری جهان خواهد ماند ولی سهم این قاره از ۶۰ درصد در سال ۱۹۹۵ به ۴۶ درصد کاهش خواهد یافت. این در حالی است که روند مسافرت‌های دور اندکی بیشتر از مسافرت‌های داخلی خواهد بود و از ۱۸ درصد در سال ۱۹۹۵ به ۲۴ درصد در سال ۲۰۲۰ افزایش خواهد یافت. از زمانی که تجارت الکترونیکی در اینترنت رونق گرفته، محصولات گردشگری از جمله پرمعامله‌ترین اقلام مورد تجارت بوده‌اند. این محصولات یا سرویس‌ها با نرخ مناسب در شبکه عرضه می‌شوند. عرضه‌کنندگان خدمات گردشگری (سفرها، هتل‌ها، خطوط هواپیمایی و غیره) فروش اینترنتی را در دستور کار خود قرار داده‌اند و بدین ترتیب تا حد زیادی دست واسطه‌ها کوتاه شده‌است. انتظار می‌رود در زمینهٔ سفرهای فضایی طی ربع اول قرن بیست و یکم پیشرفت چشمگیری حاصل شود اگر چه در مقایسه با مراکز سنتی، آمار گردشگران این بخش قابل توجه نخواهد بود مگر این که تکنولوژی‌هایی چون سیستم‌های حمل به فضا پیشرفت کنند و ارزان تمام شوند. پیشرفت‌های تکنولوژیکی می‌تواند هتل‌های فضایی را ممکن نمایند و مثلاً هواپیماهای خورشیدی یا فضاپیماهای بزرگ را عرضه کنند. هتل‌های زیر آبی مثل هیدروپلیس هم که انتظار می‌رود در سال ۲۰۰۶ در دبی ساخته شود به این مجموعه اضافه خواهند شد. در اقیانوس نیز گردشگران مورد استقبال کشتی‌های گشتی بسیار بزرگ و بی‌نظیر و شاید هم شهرهای شناور قرار خواهند گرفت. برخی آینده‌گراها انتظار دارند هتل‌های سیار و پایه‌داری ساخته شوند که بتوانند به‌طور موقت در هر جای کرهٔ زمین نصب شوند و هر جا که ساخت هتل‌ها از نظر سیاسی اقتصادی یا بنا به ملاحظات زیست‌محیطی قابل قبول نباشد از آن‌ها استفاده کنند.[۱]

انگیزه سفر[ویرایش]


امروزه در بازارهای بزرگ و سنتی گردشگر فرست، مردم تمایل دارند به جای "گردشگر" خود را "مسافر" بپندارند. آن‌ها در تجارب تعطیلاتی خود به دنبال فرصتی برای غوطه ور شدن در یک فرهنگ، درک محیط انسانی و فیزیکی مقصد و نیز کامیابی خود از تعطیلاتشان هستند.

گردشگری پایدار[۱۰][ویرایش]

سازمان جهانی جهانگردی گردشگری پایدار را این‌گونه تعریف می‌کند «گردشگری ای پایدار است که هم‌زمان با حفظ و افزایش فرصتها برای آینده نیازهای مناطق میزبان و گردشگران حاضر در آن منطقه را فراهم کند. در گردشگري پايدار، منافع جوامع ميزبان و حمايت از ذخاير ميراث به نفع نسلهاي آينده مورد تاكيد قرار گرفته است و شش اصل به عنوان اصول منشور گردشگري فرهنگي مطرح گرديده كه عبارتند از:

- گردشگري از بهترين ابزار تبادل فرهنگي است.

- رابطه اماكن ميراث و گردشگري رابطه پوياست.

- برنامه ريزي گردشگري و حفاظت از ميراث بايد به گونهاي باشد كه گردشگر از سفر خود احساس ارزش، لذت و رضايت كند.

- جوامع ميزبان و اهالي بومي بايد در برنامهريزي گردشگري و حفاظت از ميراث مشاركت داشته باشند.

- جامعه ميزبان بايد از گردشگري بهرهمند شود.

- برنامه ترويج گردشگري بايد موجب حمايت و ارتقا ويژگيهاي ميراث طبيعي و فرهنگي گردد. [۱۱]


درآمد جهان از گردشگری[ویرایش]


طبق آمار سازمان گردشگری ملل متحد UNWTO قاره اروپا در سال ۲۰۱۷ با ۶۷۱ میلیون نفر گردشگر بین‌المللی و درآمد ۴۵۰ میلیارد دلاری رتبه نخست جهان را کسب کرده است. قاره آمریکا با ۲۰۷ میلیون نفر گردشگر و درآمد ۳۱۳ میلارد دلاری رتبه دوم، آسیاپاسیفیک با ۳۲۴ میلیون گردشگر و ۳۷۱ میلیارد دلار درآمد رتبه سوم، آفریقا با 63 میلیون گردشگر و 33 میلیارد دلار درآمد رتبه چهارم و خاورمیانه ۵۸ میلیون گردشگر در سال و درآمد ۵۸ میلیارد دلار در رتبه آخر جهان قرار دارد. [۱۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ ۱٫۵ ۱٫۶ ۱٫۷ *مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Tourism». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۴ می۲۰۰۸.
  2. حیدری چیانه، رحیم (۱۳۸۹). مبانی برنامه‌ریزی صنعت گردشگری. انتشارات سمت.
  3. https://media.unwto.org/content/infographics29/11/1394[پیوند مرده]
  4. نگاهی به جهانگردی در تمدن اسلامی، علی اکبر ذاکری، فقه، شماره 14،
  5. ÛرÙÙد-از-Ù Ùاصد-تÙØ «گردشگران ایرانی کجاها می‌روند؟ از مقاصد توریسم جنسی تا کشوری که حتی یک نفر به ایران نمی‌فرستد» مقدار |پیوند= را بررسی کنید (کمک). Entekhab.ir. ۲۰۱۴-۰۹-۰۲. دریافت‌شده در ۲۰۱۴-۰۹-۰۲. کاراکتر C1 control character در |پیوند= در موقعیت 53 (کمک)
  6. «گردشگری کشاورزی چیست؟». مجله کسب و کار و آموزش راه اندازی استارتاپ. ۱۳۹۸-۰۸-۱۸. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۱۱-۲۷.
  7. رؤیای کره‌جنوبی در مورد گردشگری درمانی خبرگزاری الف
  8. «۲۳۰گردشگری زمستانیِ لرستان یخ زده است! + تصاویر». خبرگزاری یافته. ۱۶ دی ۱۳۹۲. دریافت‌شده در ۲ آبان ۱۳۹۳.
  9. پرداخت تور و مکان های گردشی خارجی در ایران، 20 پیمنت.
  10. ضرغام بروجنی، حمید (۱۳۸۹). برنامه‌ریزی توسعه جهانگردی. مهکامه.
  11. http://www.persiangulfstudies.com/fa/pages/705
  12. http://people.unica.it/carlamassidda/files/2017/06/UNWTO_Tourism-Highlights_2017.pdf

Times Square is the hub of the Broadway theatre district and a major cultural venue in Midtown Manhattan, New York City. The pedestrian intersection also have one of the highest annual attendance-rates of any tourist attraction in the world, estimated at 60 million.[1]
A tourist taking photographs and video at an archaeological site

Tourism is travel for pleasure or business; also the theory and practice of touring, the business of attracting, accommodating, and entertaining tourists, and the business of operating tours.[2] The World Tourism Organization defines tourism more generally, in terms which go "beyond the common perception of tourism as being limited to holiday activity only", as people "traveling to and staying in places outside their usual environment for not more than one consecutive year for leisure and not less than 24 hours, business and other purposes".[3]

Tourism can be domestic (within the traveller's own country) or international, and international tourism has both incoming and outgoing implications on a country's balance of payments.

Tourism numbers declined as a result of a strong economic slowdown (the late-2000s recession) between the second half of 2008 and the end of 2009, and in consequence of the outbreak of the 2009 H1N1 influenza virus,[4][5] but slowly recovered. Globally, international tourism receipts (the travel item in balance of payments) grew to US$1.03 trillion (€740 billion) in 2005, corresponding to an increase in real terms of 3.8% from 2010.[6] International tourist arrivals surpassed the milestone of 1 billion tourists globally for the first time in 2012,[7] emerging source markets such as China, Russia, and Brazil had significantly increased their spending over the previous decade.[8] The ITB Berlin is the world's leading tourism trade-fair.[9][better source needed] Global tourism accounts for c. 8% of global greenhouse-gas emissions.[10]

Etymology

1922 postcard of tourists in the High Tatras, Slovakia.

The word tourist was used in 1772[11] and tourism in 1811.[12] It is formed from the word tour, which is derived from Old English turian, from Old French torner, from Latin tornare; 'to turn on a lathe,' which is itself from Ancient Greek tornos (τόρνος); 'lathe'.[13]

Significance of tourism

Strandkorb chairs on Usedom Island, Germany. Not only does the service sector grow because of tourism, but also local manufacturers (like those producing the strandkorb chairs), retailers, the real-estate sector and the general image of a location can benefit.
Drawa National Park in Poland, famous for its canoeing routes.
Tourist buying handicrafts in Namibia, an important source of income for some tourist-destinations

The tourism industry, as part of the service sector,[14] has become an important source of income for many regions and even for entire countries. The Manila Declaration on World Tourism of 1980 recognized its importance as "an activity essential to the life of nations because of its direct effects on the social, cultural, educational, and economic sectors of national societies, and on their international relations."[3][15]

Tourism brings large amounts of income into a local economy in the form of payment for goods and services needed by tourists, accounting as of 2011 for 30% of the world's trade in services, and, as an invisible export, for 6% of overall exports of goods and services.[6] It also generates opportunities for employment in the service sector of the economy associated with tourism.[16]

The hospitality industries which benefit from tourism include transportation services (such as airlines, cruise ships, trains and taxicabs); lodging (including hotels, hostels, homestays, resorts and renting out rooms); and entertainment venues (such as amusement parks, restaurants, casinos, shopping malls, music venues, and theatres). This is in addition to goods bought by tourists, including souvenirs.

On the flip-side, tourism can degrade people[17] and sour relationships between host and guest.[18]

Definitions

In 1936, the League of Nations defined a foreign tourist as "someone traveling abroad for at least twenty-four hours". Its successor, the United Nations, amended this definition in 1945, by including a maximum stay of six months.[19]

In 1941, Hunziker and Kraft defined tourism as "the sum of the phenomena and relationships arising from the travel and stay of non-residents, insofar as they do not lead to permanent residence and are not connected with any earning activity."[20][21] In 1976, the Tourism Society of England's definition was: "Tourism is the temporary, short-term movement of people to destinations outside the places where they normally live and work and their activities during the stay at each destination. It includes movements for all purposes."[22] In 1981, the International Association of Scientific Experts in Tourism defined tourism in terms of particular activities chosen and undertaken outside the home.[23]

In 1994, the United Nations identified three forms of tourism in its Recommendations on Tourism Statistics:[24]

  • Domestic tourism, involving residents of the given country traveling only within this country
  • Inbound tourism,[25] involving non-residents traveling in the given country
  • Outbound tourism, involving residents traveling in another country

The terms tourism and travel are sometimes used interchangeably. In this context, travel has a similar definition to tourism but implies a more purposeful journey. The terms tourism and tourist are sometimes used pejoratively, to imply a shallow interest in the cultures or locations visited. By contrast, traveler is often used as a sign of distinction. The sociology of tourism has studied the cultural values underpinning these distinctions and their implications for class relations.[26]

World tourism statistics and rankings

Total volume of cross-border tourist travel

International tourist arrivals reached 1.035 billion in 2012, up from over 996 million in 2011, and 952 million in 2010.[7] In 2011 and 2012, international travel demand continued to recover from the losses resulting from the late-2000s recession, where tourism suffered a strong slowdown from the second half of 2008 through the end of 2009. After a 5% increase in the first half of 2008, growth in international tourist arrivals moved into negative territory in the second half of 2008, and ended up only 2% for the year, compared to a 7% increase in 2007.[4] The negative trend intensified during 2009, exacerbated in some countries due to the outbreak of the H1N1 influenza virus, resulting in a worldwide decline of 4.2% in 2009 to 880 million international tourists arrivals, and a 5.7% decline in international tourism receipts.[5]

World's top tourism destinations

The World Tourism Organization reports the following ten destinations as the most visited in terms of the number of international travelers in 2018.[27]

Rank Country UNWTO
Region [28]
International
tourist
arrivals
(2018) [27]
1  France Europe 89 million
2  Spain Europe 83 million
3  United States North America 80 million
4  China Asia 63 million
5  Italy Europe 62 million
6  Turkey Europe 46 million
7  Mexico North America 41 million
8  Germany Europe 39 million
9  Thailand Asia 38 million
10  United Kingdom Europe 36 million

International tourism receipts

The World Tourism Organization reports that international tourism receipts were US$1.7 trillion in 2018, an increase in real terms of 4% over 2017.[29] The top ten tourism earners in 2018 were:

Rank Country/Area UNWTO
Region
[28]
International
tourism
receipts
(2018)[27]
1  United States North America $214 billion
2  Spain Europe $74 billion
3  France Europe $67 billion
4  Thailand Asia $63 billion
5  United Kingdom Europe $52 billion
6  Italy Europe $49 billion
7  Australia Asia-Pacific $45 billion
8  Germany Europe $43 billion
9  Japan Asia $41 billion
10  China Asia $40 billion

International tourism expenditure

The World Tourism Organization reports the following countries as the ten biggest spenders on international tourism for the year 2018.[30]

Rank Country UNWTO
Region
[28]
International
tourism
expenditure
(2018)[27]
1  China Asia $277 billion
2  United States North America $144 billion
3  Germany Europe $94 billion
4  United Kingdom Europe $76 billion
5  France Europe $48 billion
6  Australia Oceania $37 billion
7  Russia Europe $35 billion
8  Canada North America $33 billion
9  South Korea Asia $32 billion
10  Italy Europe $30 billion

Euromonitor International Top City Destinations Ranking

Euromonitor International rated these the world's cities most visited by international tourists in 2017:[31]

Rank City Country International
tourist arrivals[32]
1 Hong Kong  China 27.88 million
2 Bangkok  Thailand 22.45 million
3 London  United Kingdom 19.82 million
4 Singapore  Singapore 17.61 million
5 Macau  China 17.33 million
6 Paris  France 15.83 million
7 Dubai  United Arab Emirates 15.79 million
8 New York City  United States 13.10 million
9 Kuala Lumpur  Malaysia 12.84 million
10 Shenzhen  China 12.07 million

World Travel and Tourism Council

Countries showing strong international travel and tourism growth between 2010–2016[33]
Rank Country Percentage
1 Myanmar Myanmar 73.5%
2 Sudan Sudan 49.8%
3 Azerbaijan Azerbaijan 36.4%
4 Qatar Qatar 34.1%
5 São Tomé and Príncipe São Tomé and Príncipe 30.1%
6 Sri Lanka Sri Lanka 26.4%
7 Cameroon Cameroon 25.5%
8 Georgia (country) Georgia 22.7%
9 Iceland Iceland 20.0%
10 Kyrgyzstan Kyrgyzstan 19.5%
Countries that performed best in fastest growing tourism and travel industry in 2016[34]
Rank Country Percentage
1 Azerbaijan Azerbaijan 46.1%
2 Mongolia Mongolia 24.4%
3 Iceland Iceland 20.1%
4 Cyprus Cyprus 15.4%
5 Kazakhstan Kazakhstan 15.2%
6 Moldova Moldova 14.2%
7 Costa Rica Costa Rica 12.1%
8 Georgia (country) Georgia 11.2%
9 Sri Lanka Sri Lanka 10.7%
10 Thailand Thailand 10.7%

History

A Japanese tourist consulting a tour guide and a guide book from Akizato Ritō's Miyako meisho zue (1787)

Antiquity

Travel outside a person's local area for leisure was largely confined to wealthy classes, who at times traveled to distant parts of the world, to see great buildings and works of art, learn new languages, experience new cultures, and to taste different cuisines. As early as Shulgi, however, kings praised themselves for protecting roads and building way stations for travelers.[35] Travelling for pleasure can be seen in Egypt as early on as 1500 BC.[36] During the Roman Republic, spas and coastal resorts such as Baiae were popular among the rich. Pausanias wrote his Description of Greece in the second century AD. In ancient China, nobles sometimes made a point of visiting Mount Tai and, on occasion, all five Sacred Mountains.

Middle Ages

By the Middle Ages, Christianity and Buddhism and Islam had traditions of pilgrimage. Chaucer's Canterbury Tales and Wu Cheng'en's Journey to the West remain classics of English and Chinese literature.

The 10th- to 13th-century Song dynasty also saw secular travel writers such as Su Shi (11th century) and Fan Chengda (12th century) become popular in China. Under the Ming, Xu Xiake continued the practice.[37] In medieval Italy, Francesco Petrarch also wrote an allegorical account of his 1336 ascent of Mount Ventoux that praised the act of traveling and criticized frigida incuriositas ("cold lack of curiosity"). The Burgundian poet Michault Taillevent [fr] later composed his own horrified recollections of a 1430 trip through the Jura Mountains.[38]

Grand Tour

Prince Ladislaus Sigismund of Poland visiting Gallery of Cornelis van der Geest in Brussels in 1624.

Modern tourism can be traced to what was known as the Grand Tour, which was a traditional trip around Europe (especially Germany and Italy), undertaken by mainly upper-class European young men of means, mainly from Western and Northern European countries. In 1624, young Prince of Poland, Ladislaus Sigismund Vasa, the eldest son of Sigismund III, embarked for a journey across Europe, as was in custom among Polish nobility.[39] He travelled through territories of today's Germany, Belgium, Netherlands, where he admired the Siege of Breda by Spanish forces, France, Switzerland to Italy, Austria, and the Czech Republic.[39] It was an educational journey[40] and one of the outcomes was introduction of Italian opera in the Polish–Lithuanian Commonwealth.[41]

The custom flourished from about 1660 until the advent of large-scale rail transit in the 1840s and generally followed a standard itinerary. It was an educational opportunity and rite of passage. Though primarily associated with the British nobility and wealthy landed gentry, similar trips were made by wealthy young men of Protestant Northern European nations on the Continent, and from the second half of the 18th century some South American, US, and other overseas youth joined in. The tradition was extended to include more of the middle class after rail and steamship travel made the journey easier, and Thomas Cook made the "Cook's Tour" a byword.

The Grand Tour became a real status symbol for upper-class students in the 18th and 19th centuries. In this period, Johann Joachim Winckelmann's theories about the supremacy of classic culture became very popular and appreciated in the European academic world. Artists, writers, and travelers (such as Goethe) affirmed the supremacy of classic art of which Italy, France, and Greece provide excellent examples. For these reasons, the Grand Tour's main destinations were to those centers, where upper-class students could find rare examples of classic art and history.

The New York Times recently described the Grand Tour in this way:

Three hundred years ago, wealthy young Englishmen began taking a post-Oxbridge trek through France and Italy in search of art, culture and the roots of Western civilization. With nearly unlimited funds, aristocratic connections and months (or years) to roam, they commissioned paintings, perfected their language skills and mingled with the upper crust of the Continent.

— Gross, Matt., Lessons From the Frugal Grand Tour." New York Times 5 September 2008.

The primary value of the Grand Tour, it was believed, laid in the exposure both to the cultural legacy of classical antiquity and the Renaissance, and to the aristocratic and fashionably polite society of the European continent.

Emergence of leisure travel

Englishman in the Campagna by Carl Spitzweg (c. 1845)

Leisure travel was associated with the Industrial Revolution in the United Kingdom – the first European country to promote leisure time to the increasing industrial population.[42] Initially, this applied to the owners of the machinery of production, the economic oligarchy, factory owners and traders. These comprised the new middle class.[42] Cox & Kings was the first official travel company to be formed in 1758.[43]

The British origin of this new industry is reflected in many place names. In Nice, France, one of the first and best-established holiday resorts on the French Riviera, the long esplanade along the seafront is known to this day as the Promenade des Anglais; in many other historic resorts in continental Europe, old, well-established palace hotels have names like the Hotel Bristol, Hotel Carlton, or Hotel Majestic – reflecting the dominance of English customers.

Panels from the Thomas Cook Building in Leicester, displaying excursions offered by Thomas Cook
Leicester railway station – built-in 1894 to replace, largely on the same site, Campbell Street station, the origin for many of Cook's early tours.

A pioneer of the travel agency business, Thomas Cook's idea to offer excursions came to him while waiting for the stagecoach on the London Road at Kibworth. With the opening of the extended Midland Counties Railway, he arranged to take a group of 540 temperance campaigners from Leicester Campbell Street station to a rally in Loughborough, eleven miles (18 km) away. On 5 July 1841, Thomas Cook arranged for the rail company to charge one shilling per person; this included rail tickets and food for the journey. Cook was paid a share of the fares charged to the passengers, as the railway tickets, being legal contracts between company and passenger, could not have been issued at his own price.[clarification needed] This was the first privately chartered excursion train to be advertised to the general public; Cook himself acknowledged that there had been previous, unadvertised, private excursion trains.[44] During the following three summers he planned and conducted outings for temperance societies and Sunday school children. In 1844 the Midland Counties Railway Company agreed to make a permanent arrangement with him, provided he found the passengers. This success led him to start his own business running rail excursions for pleasure, taking a percentage of the railway fares.[45]

In 1855, he planned his first excursion abroad, when he took a group from Leicester to Calais to coincide with the Paris Exhibition. The following year he started his "grand circular tours" of Europe.[46] During the 1860s he took parties to Switzerland, Italy, Egypt, and the United States. Cook established "inclusive independent travel", whereby the traveler went independently but his agency charged for travel, food, and accommodation for a fixed period over any chosen route. Such was his success that the Scottish railway companies withdrew their support between 1862 and 1863 to try the excursion business for themselves.

Cruise shipping

Prinzessin Victoria Luise, the first cruise ship of the world, launched in June 1900 in Hamburg (Germany)

Cruising is a popular form of water tourism. Leisure cruise ships were introduced by the Peninsular & Oriental Steam Navigation Company (P&O) in 1844, sailing from Southampton to destinations such as Gibraltar, Malta and Athens.[47] In 1891, German businessman Albert Ballin sailed the ship Augusta Victoria from Hamburg into the Mediterranean Sea. June 29, 1900 saw the launching of the first purpose-built cruise ship was Prinzessin Victoria Luise, built in Hamburg for the Hamburg America Line.[48]

Modern day tourism

Many leisure-oriented tourists travel to seaside resorts on their nearest coast or further afield. Coastal areas in the tropics are popular in both summer and winter.

Mass tourism

Reisepläne (Travel plans) by Adolph Menzel (1875)
Mass tourism at the Trevi Fountain in Rome, Italy
Tourists at the Mediterranean Coast of Barcelona, 2007

Academics have defined mass tourism as travel by groups on pre-scheduled tours, usually under the organization of tourism professionals.[49] This form of tourism developed during the second half of the 19th century in the United Kingdom and was pioneered by Thomas Cook. Cook took advantage of Europe's rapidly expanding railway network and established a company that offered affordable day trip excursions to the masses, in addition to longer holidays to Continental Europe, India, Asia and the Western Hemisphere which attracted wealthier customers. By the 1890s over 20,000 tourists per year used Thomas Cook & Son.[50]

The relationship between tourism companies, transportation operators and hotels is a central feature of mass tourism. Cook was able to offer prices that were below the publicly advertised price because his company purchased large numbers of tickets from railroads.[50] One contemporary form of mass tourism, package tourism, still incorporates the partnership between these three groups.

Travel developed during the early 20th century and was facilitated by the development of the automobiles and later by airplanes. Improvements in transport allowed many people to travel quickly to places of leisure interest so that more people could begin to enjoy the benefits of leisure time.

In Continental Europe, early seaside resorts included: Heiligendamm, founded in 1793 at the Baltic Sea, being the first seaside resort; Ostend, popularised by the people of Brussels; Boulogne-sur-Mer and Deauville for the Parisians; Taormina in Sicily. In the United States, the first seaside resorts in the European style were at Atlantic City, New Jersey and Long Island, New York.

By the mid-20th century, the Mediterranean Coast became the principal mass tourism destination. The 1960s and 1970s saw mass tourism play a major role in the Spanish economic "miracle".

Niche tourism

The Sanctuary of Christ the King, in Almada, has become one of the most religious tourism visited places.

Niche tourism refers to the numerous specialty forms of tourism that have emerged over the years, each with its own adjective. Many of these terms have come into common use by the tourism industry and academics.[51] Others are emerging concepts that may or may not gain popular usage. Examples of the more common niche tourism markets are:

Other terms used for niche or specialty travel forms include the term "destination" in the descriptions, such as destination weddings, and terms such as location vacation.

Winter tourism

An example of a tourist destination in Pigeon Forge, Tennessee.

St. Moritz, Switzerland became the cradle of the developing winter tourism in the 1860s: hotel manager Johannes Badrutt invited some summer guests from England to return in the winter to see the snowy landscape, thereby inaugurating a popular trend.[52][53] It was, however, only in the 1970s when winter tourism took over the lead from summer tourism in many of the Swiss ski resorts. Even in winter, up to one third of all guests (depending on the location) consist of non-skiers.[54]

Major ski resorts are located mostly in the various European countries (e.g. Andorra, Austria, Bulgaria, Bosnia-Herzegovina, Croatia, Czech Republic, Cyprus, Finland, France, Germany, Greece, Iceland, Italy, Norway, Latvia, Lithuania, Poland, Romania, Serbia, Sweden, Slovakia, Slovenia, Spain, Switzerland, Turkey), Canada, the United States (e.g. Montana, Utah, Colorado, California, Wyoming, Vermont, New Hampshire, New York) Argentina, New Zealand, Japan, South Korea, Chile, and Lebanon.

Some places that already have ski opportunities can also have glaciers in the area. Some of these places that already offer a glacier hike to see these glaciers. One of these places is New Zealand; New Zealand has several glaciers that are available for this experience. The Franz Josef is one of these glaciers that tourism is available. The only way to get to the glacier is via a helicopter. Before helicopters were invented, the way that people were able to get up to the glacier was by hiking up to the glacier. The companies have to make sure that people are safe when they are on the glacier.[55] This would fall under environmental tourism as well as winter tourism.[56] Visits to New Zealand require an eTA from 1 October 2019 which is available online.[57][58]

Recent developments

A destination hotel in Germany: Yacht Harbour Residence in Rostock, Mecklenburg.
Nazaré, Portugal, is now listed on the Guinness World Records for the biggest waves ever surfed and has become a worldwide tourist attraction.

There has been an up-trend in tourism over the last few decades,[vague] especially in Europe, where international travel for short breaks is common. Tourists have a wide range of budgets and tastes, and a wide variety of resorts and hotels have developed to cater for them. For example, some people prefer simple beach vacations, while others want more specialized holidays, quieter resorts, family-oriented holidays, or niche market-targeted destination hotels.

The developments in air transport infrastructure, such as jumbo jets, low-cost airlines, and more accessible airports have made many types of tourism more affordable. The WHO estimated in 2009 that there are around half a million people on board aircraft at any given time.[59] There have also been changes in lifestyle, for example, some retirement-age people sustain year-round tourism. This is facilitated by internet sales of tourist services. Some sites have now started to offer dynamic packaging, in which an inclusive price is quoted for a tailor-made package requested by the customer upon impulse.

There have been a few setbacks in tourism, such as the September 11 attacks and terrorist threats to tourist destinations, such as in Bali and several European cities. Also, on 26 December 2004, a tsunami, caused by the 2004 Indian Ocean earthquake, hit the Asian countries on the Indian Ocean, including the Maldives. Thousands of lives were lost including many tourists. This, together with the vast clean-up operations, stopped or severely hampered tourism in the area for a time.[60]

Individual low-price or even zero-price overnight stays have become more popular in the 2000s, especially with a strong growth in the hostel market and services like CouchSurfing and airbnb being established.[61] There has also been examples of jurisdictions wherein a significant portion of GDP is being spent on altering the primary sources of revenue towards tourism, as has occurred for instance in Dubai.[62]

Sustainable tourism

"Sustainable tourism is envisaged as leading to management of all resources in such a way that economic, social and aesthetic needs can be fulfilled while maintaining cultural integrity, essential ecological processes, biological diversity and life support systems." (World Tourism Organization)[63]

Sustainable development implies "meeting the needs of the present without compromising the ability of future generations to meet their own needs." (World Commission on Environment and Development, 1987)[64]

An important part of sustainable tourism is something known as the three pillars of sustainability which include Economic, Environmental/Ecological and Socio-cultural. For a destination to be truly sustainable it must have an equal balance among the three pillars. Economic is in relation to money and making and maintaining a certain amount of cash. Environmental is of course in relation to the environment it looks into whether the local ecosystems can support the influx of visitors and also how these visitors affect the ecosystem. Then finally Socio-cultural is about how well the culture of this area is able to maintain its traditions with the incoming tourists. These pillars are important because they are the true key to being sustainable when discussing tourism.[56]

Sustainable tourism can be seen as having regard to ecological and social-cultural carrying capacities and includes involving the community of the destination in tourism development planning (that was done e.g. in Fruška Gora National Park in Serbia[65]). It also involves integrating tourism to match current economic and growth policies so as to mitigate some of the negative economic and social impacts of 'mass tourism'. Murphy (1985) advocates the use of an 'ecological approach', to consider both 'plants' and 'people' when implementing the sustainable tourism development process. This is in contrast to the 'boosterism' and 'economic' approaches to tourism planning, neither of which consider the detrimental ecological or sociological impacts of tourism development to a destination.

However, Butler questions the exposition of the term 'sustainable' in the context of tourism, citing its ambiguity and stating that "the emerging sustainable development philosophy of the 1990s can be viewed as an extension of the broader realization that a preoccupation with economic growth without regard to its social and environmental consequences is self-defeating in the long term." Thus 'sustainable tourism development' is seldom considered as an autonomous function of economic regeneration as separate from general economic growth.

Textile tourism

Textile tourism refers to people traveling to experience the places related to textile, and are provided knowledge on different fabrics, process, practice of weaving and to know about the technicalities involved the weaving and rural handicraft of handloom, it involves traveling to experience the historical places of textile-like Jaipur, Mysore, Varanasi, Kancheepuram & so on.[66][67][68]

Ecotourism

Ecotourism, also known as ecological tourism, is responsible travel to fragile, pristine, and usually protected areas that strives to be low-impact and (often) small-scale. It helps educate the traveler; provides funds for conservation; directly benefits the economic development and political empowerment of local communities, and fosters respect for different cultures and for human rights.Take only memories and leave only footprints is a very common slogan in protected areas.[69] Tourist destinations are shifting to low carbon emissions following the trend of visitors more focused in being environmentally responsible adopting a sustainable behavior.[70]

Movie tourism

The movie tourism is a form of tourism for those who visit the film and television locations, i.e. the places used for filming a film or a television series. In addition to organized tours (and not) to film locations lately has widened the tendency to a type of tourism, linked to the cinema, which relates to events, conventions and more like the case of the Dizionario del Turismo Cinematografico.

Dizionario del Turismo Cinematografico

The Dizionario del Turismo Cinematografico is an artistic costume movement originally born as a journalistic column on various online and paper publications officially in 2012 (with a genesis formed in the previous decade) but, in the following years, it has become a real costume fashion popularized in sites, associations, institutions, municipal administrations, political parties, movements and television listings all over the world. It also includes Museums and Sports Groups linked to its brand. The purpose of the work is varied: from the redevelopment of territorial areas thanks to the artistic interest raised to be film and fiction locations (Movie tourism) to promote events linked to the Cinema as film anniversaries, festivals, parties to theme (Toga Party, Monster Party, Cosplay Party, Hollywood Party, Pajama Party, etc.), manifestations born in films or that the cinema has helped to divulge (though already existing) as, for example, the Demolition Derby, village festivals disseminated by the Cinema (such as those appearing in the Mondo Cane film series, etc.). We wanted to differentiate from Movie Tourism (a fashion that has existed for several decades) to be more varied and not limited to tourism (that is a part of the Dizionario del Turismo Cinematografico). In the mid-2000s, the student of video advertising and journalistic communications at the Turin branch of the Fellini Institute Davide Lingua (called Dave Lingua), of Verolengo, obsessed with customary phenomena, has in mind to create a totally new object to redevelop areas territories hit by the crisis but fun and that leads to fashion accessible to all. This is the genesis for the creation of the Dizionario del Turismo Cinematografico. A few years later (between 2010, the beginning of the collaboration, and 2012) creates with this name a column (which initially deals with Cine tourism, Cinema Museums and Costume Party with a cinematic theme) within the site (in that period related to the homonymous paper magazine) of the Milan group Mondadori filmtv.it which soon became the most popular of the magazine with a myriad of collaborators. In the following period the Dizionario del Turismo Cinematografico appears as a column in various newspapers and magazines (the Netwerk group, La Voce, is mentioned in La Stampa and many other newspapers) and officially appears as a cultural movement that gives full freedom to all to join simply using the Dizionario del Turismo Cinematografico (respecting however the topics of interest of the movement) coming to create totally independent sections (but always within legally registered bodies or associations), with their own statutes and directives but with only provided that the official founder (helped at the beginning by the first members) Davide Lingua is recognized as Permanent Director for life (in fact director and not president because he wants to underline the journalistic origin of the project).

From its birth until today the Dizionario del Turismo Cinematografico is a worldwide journalistic column, television broadcasting, has sections in many associations, institutions that collaborate with municipal administrations, has dealt with the official celebrations of film shooting anniversaries (for example Salasco of the film Bitter Rice), appears in the credits of many films for the collaboration given, organizes communication courses, cultural and sporting events, etc. ...

Volunteer tourism

Volunteer tourism (or voluntourism) is growing as a largely Western phenomenon, with volunteers traveling to aid those less fortunate than themselves in order to counter global inequalities. Wearing (2001) defines volunteer tourism as applying "to those tourists who, for various reasons, volunteer in an organised way to undertake holidays that might involve aiding or alleviating the material poverty of some groups in society".[71] VSO was founded in the UK in 1958 and the US Peace Corps was subsequently founded in 1960. These were the first large scale voluntary sending organisations, initially arising to modernise less economically developed countries, which it was hoped would curb the influence of communism.[72]

This form of tourism is largely praised for its more sustainable approach to travel, with tourists attempting to assimilate into local cultures, and avoiding the criticisms of consumptive and exploitative mass tourism.[73] However, increasingly voluntourism is being criticised by scholars who suggest it may have negative effects as it begins to undermine local labour, and force unwilling host communities to adopt Western initiatives,[74] while host communities without a strong heritage fail to retain volunteers who become dissatisfied with experiences and volunteer shortages persist.[75] Increasingly organisations such as VSO have been concerned with community-centric volunteer programmes where power to control the future of the community is in the hands of local people.[76]

Pro-poor tourism

Pro-poor tourism, which seeks to help the poorest people in developing countries, has been receiving increasing attention by those involved in development; the issue has been addressed through small-scale projects in local communities and through attempts by Ministries of Tourism to attract large numbers of tourists. Research by the Overseas Development Institute suggests that neither is the best way to encourage tourists' money to reach the poorest as only 25% or less (far less in some cases) ever reaches the poor; successful examples of money reaching the poor include mountain-climbing in Tanzania and cultural tourism in Luang Prabang, Laos.[77] There is also the possibility of pro-poor tourism principles being adopted in centre sites of regeneration in the developed world.[78]

Recession tourism

Recession tourism is a travel trend which evolved by way of the world economic crisis. Recession tourism is defined by low-cost and high-value experiences taking place of once-popular generic retreats. Various recession tourism hotspots have seen business boom during the recession thanks to comparatively low costs of living and a slow world job market suggesting travelers are elongating trips where their money travels further. This concept is not widely used in tourism research. It is related to the short-lived phenomenon that is more widely known as staycation.

Medical tourism

When there is a significant price difference between countries for a given medical procedure, particularly in Southeast Asia, India, Eastern Europe, Cuba[79] and Canada[80] where there are different regulatory regimes, in relation to particular medical procedures (e.g. dentistry), traveling to take advantage of the price or regulatory differences is often referred to as "medical tourism".

Educational tourism

Educational tourism is developed because of the growing popularity of teaching and learning of knowledge and the enhancing of technical competency outside of the classroom environment. In educational tourism, the main focus of the tour or leisure activity includes visiting another country to learn about the culture, study tours, or to work and apply skills learned inside the classroom in a different environment, such as in the International Practicum Training Program.

Event tourism

This type of tourism is focused on tourists coming into a region to either participate in an event or to see an organized event put on by the city/region.[56] This type of tourism can also fall under sustainable tourism as well and companies that create a sustainable event to attend open up a chance to not only the consumer but their workers to learn and develop from the experience. Creating a sustainable atmosphere it creates a chance to inform and encourage sustainable practices. An example of event tourism would be the music festival South by Southwest that is hosted in Austin, Texas annually. This is a perfect example because every year people from all over the world flock to this one city for one week to sit in on technology talks and see a whole city of bands perform. These people are being drawn here to experience something that they are not able to experience in their hometown which is exactly what event tourism is about.

Creative tourism

Friendship Force visitors from Indonesia meet their hosts in Hartwell, Georgia, USA.

Creative tourism has existed as a form of cultural tourism, since the early beginnings of tourism itself. Its European roots date back to the time of the Grand Tour, which saw the sons of aristocratic families traveling for the purpose of mostly interactive, educational experiences. More recently, creative tourism has been given its own name by Crispin Raymond and Greg Richards,[81] who as members of the Association for Tourism and Leisure Education (ATLAS), have directed a number of projects for the European Commission, including cultural and crafts tourism, known as sustainable tourism. They have defined "creative tourism" as tourism related to the active participation of travelers in the culture of the host community, through interactive workshops and informal learning experiences.[81]

Meanwhile, the concept of creative tourism has been picked up by high-profile organizations such as UNESCO, who through the Creative Cities Network, have endorsed creative tourism as an engaged, authentic experience that promotes an active understanding of the specific cultural features of a place.[citation needed]

A tourism conference underway.

More recently, creative tourism has gained popularity as a form of cultural tourism, drawing on active participation by travelers in the culture of the host communities they visit. Several countries offer examples of this type of tourism development, including the United Kingdom, Austria, France, the Bahamas, Jamaica, Spain, Italy, New Zealand and South Korea.[82][citation needed]

The growing interest of tourists[83] in this new way to discover a culture regards particularly the operators and branding managers, attentive to the possibility of attracting a quality tourism, highlighting the intangible heritage (craft workshops, cooking classes, etc.) and optimizing the use of existing infrastructure (for example, through the rent of halls and auditorium).

Experiential tourism

Experiential travel (or "immersion travel") is one of the major market trends in the modern tourism industry. It is an approach to travelling which focuses on experiencing a country, city or particular place by connecting to its history, people, food and culture.[84]

The term "experiential travel" has been mentioned in publications since 1985,[85] but it wasn't discovered as a meaningful market trend until much later.

Dark tourism

The Skull Chapel in south-western Poland is an example of dark tourism. Its interior walls, ceiling and foundations are adorned by human remains. It is the only such monument in Poland, and one of six in Europe.

One emerging area of special interest has been identified by Lennon and Foley (2000)[86][87] as "dark" tourism. This type of tourism involves visits to "dark" sites, such as battlegrounds, scenes of horrific crimes or acts of genocide, for example concentration camps. Its origins are rooted in fairgrounds and medieval fairs.[88]

Philip Stone argues that dark tourism is a way of imagining one's own death through the real death of others.[89] Erik H Cohen introduces the term "populo sites" to evidence the educational character of dark tourism. Popular sites transmit the story of victimized people to visitors. Based on a study at Yad Vashem, the Shoah (Holocaust) memorial museum in Jerusalem, a new term—in populo—is proposed to describe dark tourism sites at a spiritual and population center of the people to whom a tragedy befell. Learning about the Shoah in Jerusalem offers an encounter with the subject which is different from visits to sites in Europe, but equally authentic. It is argued that a dichotomy between "authentic" sites at the location of a tragedy and "created" sites elsewhere is insufficient. Participants' evaluations of seminars for European teachers at Yad Vashem indicate that the location is an important aspect of a meaningful encounter with the subject. Implications for other cases of dark tourism at in populo locations are discussed.[90] In this vein, Peter Tarlow defines dark tourism as the tendency to visit the scenes of tragedies or historically noteworthy deaths, which continue to impact our lives. This issue cannot be understood without the figure of trauma.[91]

Social tourism

Social tourism is making tourism available to poor people who otherwise could not afford to travel for their education or recreation. It includes youth hostels and low-priced holiday accommodation run by church and voluntary organisations, trade unions, or in Communist times publicly owned enterprises. In May 1959, at the second Congress of Social Tourism in Austria, Walter Hunziker proposed the following definition: "Social tourism is a type of tourism practiced by low-income groups, and which is rendered possible and facilitated by entirely separate and therefore easily recognizable services".[92]

Doom tourism

Also known as "Tourism of Doom," or "Last Chance Tourism" this emerging trend involves traveling to places that are environmentally or otherwise threatened (such as the ice caps of Mount Kilimanjaro, the melting glaciers of Patagonia, or the coral of the Great Barrier Reef) before it is too late. Identified by travel trade magazine Travel Age West[93] editor-in-chief Kenneth Shapiro in 2007 and later explored in The New York Times,[94] this type of tourism is believed to be on the rise. Some see the trend as related to sustainable tourism or ecotourism due to the fact that a number of these tourist destinations are considered threatened by environmental factors such as global warming, overpopulation or climate change. Others worry that travel to many of these threatened locations increases an individual's carbon footprint and only hastens problems threatened locations are already facing.[95][96][97][98][99]

Religious tourism

St. Peter's Basilica in Vatican City, the papal enclave within the Italian city of Rome - one of the largest religious-tourism sites in the world.

Religious tourism, in particular pilgrimage, can serve to strengthen faith and to demonstrate devotion - both of which are central tenets of many major religions.[100][need quotation to verify] Religious tourists may seek destinations whose image encourages them to believe that they can strengthen the religious elements of their self-identity in a positive manner. Given this, the perceived image of a destination may be positively influenced by whether it conforms to the requirements of their religious self-identity or not.[101]

DNA tourism

DNA tourism, also called "ancestry tourism" or "heritage travel", is tourism based on DNA testing. DNA tourists visit their remote relatives or places where their ancestors came from, or where their relatives reside, based on the results of DNA tests. According to the media, DNA testing has become a growing trend in 2019.[102][103]

Problems that are sometimes associated with tourism

Tourism fatigue

Excessive hordes of visitors - or of the wrong sort of visitors - can provoke backlashes from otherwise friendly hosts in popular destinations.[104]

Negative environmental consequences

Negative environmental consequences related to tourism activities, such as greenhouse gas emissions from air travel, and litter at popular locations, can be significant.

Illegal activities

Tourism is sometimes associated with export or theft of contraband such as endangered species or certain cultural artifacts, and illegal sex trade activities.

Growth

The World Tourism Organization (UNWTO) forecasts that international tourism will continue growing at the average annual rate of 4%.[105] With the advent of e-commerce, tourism products have become one of the most traded items on the internet.[citation needed] Tourism products and services have been made available through intermediaries, although tourism providers (hotels, airlines, etc.), including small-scale operators, can sell their services directly.[106][107] This has put pressure on intermediaries from both on-line and traditional shops.

It has been suggested there is a strong correlation between tourism expenditure per capita and the degree to which countries play in the global context.[108] Not only as a result of the important economic contribution of the tourism industry, but also as an indicator of the degree of confidence with which global citizens leverage the resources of the globe for the benefit of their local economies. This is why any projections of growth in tourism may serve as an indication of the relative influence that each country will exercise in the future.

SpaceShipTwo is a major project in space tourism.

Space tourism

There has been a limited amount of orbital space tourism, with only the Russian Space Agency providing transport to date. A 2010 report into space tourism anticipated that it could become a billion-dollar market by 2030.[109]

Sports tourism

Since the late 1980s, sports tourism has become increasingly popular. Events such as rugby, Olympics, Commonwealth Games, and FIFA World Cups have enabled specialist travel companies to gain official ticket allocation and then sell them in packages that include flights, hotels and excursions.

Latest trends

Cultural tourism: Tourists outside a Geghard monastery in Armenia, 2015.

As a result of the late-2000s recession, international arrivals suffered a strong slowdown beginning in June 2008. Growth from 2007 to 2008 was only 3.7% during the first eight months of 2008. This slowdown on international tourism demand was also reflected in the air transport industry, with a negative growth in September 2008 and a 3.3% growth in passenger traffic through September. The hotel industry also reported a slowdown, with room occupancy declining. In 2009 worldwide tourism arrivals decreased by 3.8%.[110] By the first quarter of 2009, real travel demand in the United States had fallen 6% over six quarters. While this is considerably milder than what occurred after the 9/11 attacks, the decline was at twice the rate as real GDP has fallen.[111][112]

However, evidence suggests that tourism as a global phenomenon shows no signs of substantially abating in the long term. It has been suggested that travel is necessary in order to maintain relationships, as social life is increasingly networked and conducted at a distance.[113] For many people vacations and travel are increasingly being viewed as a necessity rather than a luxury, and this is reflected in tourist numbers recovering some 6.6% globally over 2009, with growth up to 8% in emerging economies.[110]

See also

References

  1. ^ Rachel Sugar (19 December 2016). "More tourists visited NYC in 2016 than ever before". Vox Media. Retrieved 24 April 2018.
  2. ^ "tourism". Oxford English Dictionary (3rd ed.). Oxford University Press. September 2005. (Subscription or UK public library membership required.)
  3. ^ a b "UNWTO technical manual: Collection of Tourism Expenditure Statistics" (PDF). World Tourism Organization. 1995. p. 10. Archived from the original (PDF) on 22 September 2010. Retrieved 26 March 2009.
  4. ^ a b "International tourism challenged by deteriorating global economy" (PDF). UNWTO World Tourism Barometer. 7 (1). January 2009. Archived from the original (PDF) on 17 October 2013. Retrieved 17 November 2011.
  5. ^ a b "UNWTO World Tourism Barometer Interim Update" (PDF). UNWTO World Tourism Barometer. August 2010. Archived from the original (PDF) on 17 October 2013. Retrieved 17 November 2011.
  6. ^ a b UNWTO Tourism Highlights: 2017 Edition. World Tourism Organization (UNWTO). 1 July 2017. doi:10.18111/9789284419029. ISBN 978-92-844-1902-9.
  7. ^ a b "UNWTO World Tourism Barometer" (PDF). UNWTO World Tourism Barometer. 11 (1). January 2013. Archived from the original (PDF) on 28 February 2013. Retrieved 9 April 2013.
  8. ^ "China – the new number one tourism source market in the world". World Tourism Organization. 4 April 2013. Retrieved 9 April 2013.
  9. ^ "ITB Berlin: The World's Leading Travel Trade Show". www.expodatabase.com. M+A Expo Database. Retrieved 13 September 2016.
  10. ^ Lenzen, Manfred; Sun, Ya-Yen; Faturay, Futu; Ting, Yuan-Peng; Geschke, Arne; Malik, Arunima (7 May 2018). "The carbon footprint of global tourism". Nature Climate Change. Springer Nature Limited. 8 (6): 522–528. doi:10.1038/s41558-018-0141-x. ISSN 1758-6798. [...] between 2009 and 2013, tourism's global carbon footprint has increased from 3.9 to 4.5 GtCO2e, four times more than previously estimated, accounting for about 8% of global greenhouse gas emissions. Transport, shopping and food are significant contributors. The majority of this footprint is exerted by and in high-income countries.
  11. ^ Griffiths, Ralph; Griffiths, G.E. (1772). "Pennant's Tour in Scotland in 1769". The Monthly Review, Or, Literary Journal. 46: 150. Retrieved 23 December 2011.
  12. ^ Harper, Douglas. "tour (n.)". Online Etymology Dictionary. Retrieved 23 December 2011.
  13. ^ "Online Etymology Dictionary". etymonline.com. Retrieved 2 June 2016.
  14. ^ Tassiopoulos, Dimitri (2008). "1: Entrepreneurship and the tourism economy". In Tassiopoulos, Dimitri (ed.). New Tourism Ventures: An Entrepreneurial and Managerial Approach. Cape Town: Juta and Company Ltd. p. 10. ISBN 9780702177262. Retrieved 20 September 2019. [...] the tourism industry can [...] be regarded as part of the service sector.
  15. ^ Manila Declaration on World Tourism (PDF). World Tourism Conference. Manila, Philippines. 10 October 1980. pp. 1–4. Archived from the original (PDF) on 20 November 2012.
  16. ^ "2012 Tourism Highlights" (PDF). UNWTO. June 2012. Archived from the original (PDF) on 9 July 2012. Retrieved 17 June 2012.
  17. ^ O'Grady, Alison, ed. (1990). The Challenge of Tourism: Learning Resources for Study and Action. Ecumenical Coalition on Third World Tourism. p. 19. ISBN 9789748555706. Retrieved 20 September 2019. [...] the products to be sold to international tourists are not only natural resources such as sea, sand and sun, but also the subservience of people in receiving countries.
  18. ^ Smith, Melanie K. (2003). Issues in Cultural Tourism Studies. Tourism / Routledge. London: Routledge. p. 50. ISBN 978-0-415-25638-4. Retrieved 30 May 2018. The globalisation of tourism has partially exacerbated the relationships of inequality and subservience that are so commonplace in host-guest encounters. It is not simply enough for local people to accept their role as servants, guides or companions to a range of ever-changing tourists. They are also confronted increasingly by the luxurious global products of Western indulgence which remain far from their reach, rather like the thirsty Tantalus in his elusive pool of water.
  19. ^ Theobald, William F. (1998). Global Tourism (2nd ed.). Oxford [England]: Butterworth–Heinemann. pp. 6–7. ISBN 978-0-7506-4022-0. OCLC 40330075.
  20. ^ Hunziker, W; Krapf, K (1942). Grundriß Der Allgemeinen Fremdenverkehrslehre (in German). Zurich: Polygr. Verl. OCLC 180109383.
  21. ^ Spode, Hasso (1998). "Geschichte der Tourismuswissenschaft". In Haedrich, Günther (ed.). Tourismus-management: Tourismus-marketing Und Fremdenverkehrsplanung (in German). Berlin: [u.a.] de Gruyter. ISBN 978-3-11-015185-5. OCLC 243881885.
  22. ^ Beaver, Allan (2002). A Dictionary of Travel and Tourism Terminology. Wallingford: CAB International. p. 313. ISBN 978-0-85199-582-3. OCLC 301675778.
  23. ^ International Association of Scientific Experts in Tourism. "The AIEST, its character and aims". Archived from the original on 26 November 2011. Retrieved 29 March 2008.
  24. ^ "Recommendations on Tourism Statistics" (PDF). Statistical Papers. M (83): 5. 1994. Retrieved 12 July 2010.
  25. ^ "ww.oicstatcom.org" (PDF).
  26. ^ Edensor, Tim (1998). Tourists at the Taj: Performance and Meaning at a Symbolic Site. Psychology Press. ISBN 978-0-415-16712-3.
  27. ^ a b c d International Tourism Highlights. UNWTO. 2019. doi:10.18111/9789284421152. ISBN 9789284421152.
  28. ^ a b c "Member States – Regional Programme for Europe".
  29. ^ International Tourism Highlights. UNWTO. 2019. doi:10.18111/9789284421152. ISBN 9789284421152.
  30. ^ International Tourism Highlights. UNWTO. 2019. doi:10.18111/9789284421152. ISBN 9789284421152.
  31. ^ "World's most visited cities". CNN. 3 December 2018.
  32. ^ "Top 100 City Destinations Ranking". Euromonitor International. 27 December 2018.
  33. ^ "Countries Showing Strong International Travel and Tourism Growth" (PDF).
  34. ^ "Which Countries Performed Best In 2016?" (PDF). p. 7.
  35. ^ Jayapalan, N. (2001). Introduction To Tourism. Atlantic Publishers & Dist. ISBN 978-81-7156-977-9.
  36. ^ Casson, Lionel (1994). Travel in the Ancient World. Baltimore: Johns Hopkins University Press. p. 32.
  37. ^ Hargett, James. "Some Preliminary Remarks on the Travel Records of the Song Dynasty (960-1279)" in Chinese Literature: Essays, Articles, Reviews, Vol. 7, No. 1/2, pp. 67–93. 1985. doi:10.2307/495194. JSTOR 495194.
  38. ^ Deschaux, Robert; Taillevent, Michault (1975). Un poète bourguignon du XVe siècle, Michault Taillevent: édition et étude. Librairie Droz. pp. 31–32. ISBN 978-2-600-02831-8.
  39. ^ a b Tomasz Bohun, Podróże po Europie, Władysław IV Wasa, Władcy Polski, p. 12
  40. ^ Adam Kucharski. "Dyplomacja i turystyka – królewicz Władysław Waza w posiadłościach hiszpańskich (1624–1625)". Silva Rerum. Retrieved 7 June 2017.
  41. ^ The Oxford Illustrated History of Opera, ed. Roger Parker (1994): a chapter on Central and Eastern European opera by John Warrack, p. 240; The Viking Opera Guide, ed. Amanda Holden (1993): articles on Polish composers, p. 174
  42. ^ a b Singh, L.K. (2008). "Issues in Tourism Industry". Fundamental of Tourism and Travel. Delhi: Isha Books. p. 189. ISBN 978-81-8205-478-3.
  43. ^ "History: Centuries of Experience". Cox & Kings. Retrieved 23 December 2011.
  44. ^ Ingle, R., 1991 Thomas Cook of Leicester, Bangor, Headstart History
  45. ^ "Thomas Cook History". www.thomascook.com. Retrieved 12 May 2017.
  46. ^ "Key Dates 1841–2014 | Thomas Cook". www.thomascook.com. Retrieved 12 May 2017.
  47. ^ "Ccruise News". June 2012. Retrieved 17 December 2012.
  48. ^ "The Prinzessin Victoria Luise – world's first cruise ship". Cruising the Past. Retrieved 12 August 2018.
  49. ^ Golden Age of Mass Tourism: Its History and Development, Erkan Sezgin and Medet Yolal, Anadolu University, p. 73
  50. ^ a b Golden Age of Mass Tourism: Its History and Development, Erkan Sezgin and Medet Yolal, Anadolu University, p. 74
  51. ^ Lew, Alan A. (2008). "Long Tail Tourism: New geographies for marketing niche tourism products" (PDF). Journal of Travel & Tourism Marketing. 25 (3–4): 409–19. CiteSeerX 10.1.1.467.6320. doi:10.1080/10548400802508515. Archived from the original (PDF) on 14 June 2010. Retrieved 22 December 2011.
  52. ^ "Birthplace of winter tourism". Archived from the original on 17 October 2013.
  53. ^ "Early Winter Tourism". Tradition & History. St. Moritz: Kulm Hotel. Archived from the original on 19 December 2011. Retrieved 23 December 2011.
  54. ^ "Winter hiking in Switzerland-Graubünden". graubuenden.ch. Retrieved 23 December 2011.
  55. ^ Purdie, Heather (1 November 2013). "Glacier Retreat and Tourism: Insights from New Zealand". Mountain Research and Development. 33 (4): 463–72. doi:10.1659/MRD-JOURNAL-D-12-00073.1. ISSN 0276-4741.
  56. ^ a b c Clare., Inkson (2012). Tourism management : an introduction. Minnaert, Lynn. Los Angeles: Sage. ISBN 978-1-84860-869-6. OCLC 760291882.
  57. ^ "Official New Zealand Electronic Travel Authorisation (NZeTA) Application | Official New Zealand ETA Online Form". eTA New Zealand. Retrieved 10 July 2019.
  58. ^ "International Visitor Conservation and Tourism Levy (IVL) | Ministry of Business, Innovation & Employment". www.mbie.govt.nz. Retrieved 10 July 2019.
  59. ^ Swine flu prompts EU warning on travel to US. The Guardian. 28 April 2009.
  60. ^ "India Top Tourist Destinations & Attractions". TravelCupio. Retrieved 9 April 2017.
  61. ^ Marx, Patricia. "Couch-surfing the globe". The New Yorker. Retrieved 15 March 2014.
  62. ^ Cadene, Philippe (2013). Atlas of the Gulf States. p. 29.
  63. ^ "Sustainable Tourism: Turning the Tide" (PDF). Towards Earth Summit 2002. Stakeholder Forum for a Sustainable Future. August 2002. Retrieved 22 January 2012.
  64. ^ "Resolution adopted by the General Assembly". 42/187. Report of the World Commission on Environment and Development. The Conference of NGOs. 11 December 1987. Retrieved 21 January 2012.
  65. ^ Vujko, Aleksandra; Plavša, Jovan; Petrović, Marko; Radovanović, Milan; Gajić, Tamara (13 March 2017). "Modelling of carrying capacity in National Park – Fruška Gora (Serbia) case study". Open Geosciences. 9 (1): 61–72. doi:10.1515/geo-2017-0005. ISSN 2391-5447.
  66. ^ Tourism Review International, Volume 8, Number 4, 2005, pp. 323-338(16)
  67. ^ telegraphindia.com/india/textile-circuit-on-tourist-map/cid/1473289
  68. ^ iopscience.iop.org/article/10.1088/1755-1315/213/1/012012/meta
  69. ^ "Morgan Gamble". Pinterest. Retrieved 9 June 2015.
  70. ^ Entrepreneuring Sustainable Tourism, Jack Soifer Editor, Lisboa, 2008, ISBN 978-989-95976-0-0
  71. ^ Volunteer Tourism: Experiences That Make a Difference. CABI.
  72. ^ Butcher, J; Smith, P (2010). "'Making a difference': Volunteer tourism and development" (PDF). Tourism Recreation Research. 35: 27–36. doi:10.1080/02508281.2010.11081616.
  73. ^ Terry, W (2014). "Solving labor problems and building capacity unsustainable agriculture through volunteer tourism". Annals of Tourism Research. 49: 94–107. doi:10.1016/j.annals.2014.09.001.
  74. ^ Guttentag, D (2009). "The possible negative impacts of volunteer tourism". International Journal of Tourism Research. 11 (6): 537–51. doi:10.1002/jtr.727.
  75. ^ Curran, Ross; Taheri, Babak; MacIntosh, Robert; O'Gorman, Kevin (2016). "Nonprofit Brand Heritage: Its Ability to Influence Volunteer Retention, Engagement, and Satisfaction". Nonprofit and Voluntary Sector Quarterly. 45 (6): 1234–57. doi:10.1177/0899764016633532.
  76. ^ Thompson, Jamie; Curran, Ross; O'Gorman, Kevin (2017). "A modern day panopticon: Using power and control theory to manage volunteer tourists in Bolivia". Tourism Management Perspectives. 22: 34–43. doi:10.1016/j.tmp.2017.01.003. hdl:10373/2606.
  77. ^ Jonathan Mitchel (2009). "Value chain analysis and poverty reduction at scale". Overseas Development Institute.
  78. ^ Butler, Richard; Curran, Ross; O'Gorman, Kevin D. (1 September 2013). "Pro-Poor Tourism in a First World Urban Setting: Case Study of Glasgow Govan". International Journal of Tourism Research. 15 (5): 443–57. doi:10.1002/jtr.1888. ISSN 1522-1970.
  79. ^ Neuman, William (17 February 2015). "Americans May See Appeal of Medical Tourism in Cuba". The New York Times. ISSN 0362-4331. Retrieved 12 September 2016.
  80. ^ "Evolving medical tourism in Canada | Deloitte Canada". Deloitte Canada. Retrieved 12 September 2016.
  81. ^ a b Wurzburger, Rebecca; et al. (2009). Creative Tourism: A Global Conversation: How to Provide Unique Creative Experiences for Travelers Worldwide: As Presented at the 2008 Santa Fe & UNESCO International Conference on Creative Tourism in Santa Fe, New Mexico, USA. Santa Fe: Sunstone Press. ISBN 978-0-86534-724-3. OCLC 370387178.
  82. ^ Lau, Samantha (14 November 2016). "Legislative Council of the Hong Kong Special Administrative Region – Creative tourism". Legislative Council of Hong Kong.
  83. ^ Charlie Mansfield Lecturer in Tourism Management and French. "JTCaP Tourism Consumption Online Journal". Tourismconsumption.org. Archived from the original on 15 April 2013. Retrieved 10 August 2013.
  84. ^ Bellafante, Ginia (6 July 2012). "Your Home, the New Frontier for Tourists in New York City" – via NYTimes.com.
  85. ^ Gattorna, John (1985). Insights in Strategic Retail Management. ISBN 9780861762378. Retrieved 9 June 2015.
  86. ^ Quinion, Michael (26 November 2005). "Dark Tourism". World Wide Words. Retrieved 9 April 2010.
  87. ^ Lennon, J. John; Foley, Malcolm (2000). Dark Tourism. London: Continuum. ISBN 978-0-8264-5063-0. OCLC 44603703.
  88. ^ Cooper, Chris; et al. (2005). Tourism: Principles and Practice (3rd ed.). Harlow: Pearson Education. ISBN 978-0-273-68406-0. OCLC 466952897.
  89. ^ Stone, Philip R. (1 July 2012). "Dark tourism and significant other death: Towards a Model of Mortality Mediation". Annals of Tourism Research. 39 (3): 1565–87. doi:10.1016/j.annals.2012.04.007.
  90. ^ Cohen, Erik H. (1 January 2011). "Educational dark tourism at an in populo site: The Holocaust Museum in Jerusalem". Annals of Tourism Research. 38 (1): 193–209. doi:10.1016/j.annals.2010.08.003.
  91. ^ Novelli, Marina (2007). Niche Tourism. Routledge. ISBN 978-1-136-37617-7.
  92. ^ R., Goeldner, Charles (2009). Tourism : principles, practices, philosophies. Ritchie, J.R. Brent. (Eleventh ed.). Hoboken, N.J.: John Wiley. ISBN 978-0-470-38213-4. OCLC 261135450.
  93. ^ Shapiro, Kenneth (11 May 2007). "TravelAge West – TravelAge West". Travelagewest.com. Retrieved 30 October 2012.
  94. ^ Salkin, Allen (16 December 2007). "'Tourism of doom' on rise". Nytimes.com. Retrieved 30 October 2012.
  95. ^ Lemelin, H., Dawson, J., & Stewart, E.J. (Eds.). (2013). Last chance tourism: adapting tourism opportunities in a changing world. Routledge.
  96. ^ Frew, E. (2008). Climate change and doom tourism: Advertising destinations 'before they disappear'. In J. Fountain & K. Moore (Chair), Symposium conducted at the meeting of the New Zealand Tourism & Hospitality Research Conference.
  97. ^ Tsiokos, C. (2007). Doom tourism: While supplies last. Population Statistics.
  98. ^ Hall, C.M. (2010). Crisis events in tourism: subjects of crisis in tourism. Current Issues in Tourism, 13(5), 401–17.
  99. ^ Olsen, D.H., Koster, R.L., & Youroukos, N. (2013). 8 Last chance tourism?. Last Chance Tourism: Adapting Tourism Opportunities in a Changing World, 105.
  100. ^ Jafari, Jafar; Scott, Noel (1 January 2014). "Muslim world and its tourisms" (PDF). Annals of Tourism Research. 44: 1–19. doi:10.1016/j.annals.2013.08.011.
  101. ^ Compare: Gannon, Martin Joseph; Baxter, Ian W.F.; Collinson, Elaine; Curran, Ross; Farrington, Thomas; Glasgow, Steven; Godsman, Elliot M.; Gori, Keith; Jack, Gordon R.A. (11 June 2017). "Travelling for Umrah: destination attributes, destination image, and post-travel intentions" (PDF). The Service Industries Journal. 37 (7–8): 448–65. doi:10.1080/02642069.2017.1333601. ISSN 0264-2069. The result from the structural model suggests that destination attributes influence perceived destination image. Further, such tourists are likely to revisit or recommend Islamic destinations if their experience matches their perceived image of the destination. This implies that, while the religious characteristics of the destination remain important, destination managers cannot disregard the tangential, non-religious attributes of a destination which are crucial in order to satisfy more conventional tourist desires.
  102. ^ "Why DNA tourism may be the big travel trend of 2019". NBC News. Retrieved 7 October 2019.
  103. ^ Okona, Nneka M. (18 September 2019). ""Heritage travel" is surging in the era of DNA testing. It has a special significance for black Americans". Vox. Retrieved 7 October 2019.
  104. ^ CAF Seminar on Africa and Global Tourism Prospects to the Year 2020: Challenges and Opportunities. World Tourism Organization seminar proceedings. Organización Mundial del Turismo. 1998. p. 124. ISBN 978-92-844-0279-3. Retrieved 20 December 2018. Mauritius has not been affected by Tourism Fatigue, that is workers tired of smiling or serious environmental degradation.
  105. ^ "Long-term Prospects: Tourism 2020 Vision". World Tourism. 2004. Archived from the original on 19 June 2004.
  106. ^ Lu, Jie; Lu, Zi (1 July 2004). "Development, Distribution and Evaluation of Online Tourism Services in China". Electronic Commerce Research. 4 (3): 221–39. doi:10.1023/B:ELEC.0000027981.81945.2a. ISSN 1389-5753.
  107. ^ Karanasios, Stan; Burgess, Stephen (1 March 2008). "Tourism and internet adoption: a developing world perspective". International Journal of Tourism Research. 10 (2): 169–82. doi:10.1002/jtr.649. ISSN 1522-1970.
  108. ^ "airports & tourists". Global Culture. 2007.
  109. ^ "The Economic Impact of Commercial Space Transportation on the U. S Economy in 2009" (PDF). Federal Aviation Administration. September 2010. p. 11. Retrieved 5 May 2012.
  110. ^ a b UNWTO. "UNWTO Tourism Highlights" (PDF). UNWTO. Retrieved 2 May 2012.
  111. ^ "Impacts of the World Recession and Economic Crisis on Tourism: North America". JournalistsResource.org. Retrieved 22 June 2012
  112. ^ Ritchie, J.R. Brent; Amaya Molinar, Carlos Mario; Frechtling, Douglas C. (2011). "Impacts of the World Recession and Economic Crisis on Tourism: North America". Journal of Travel Research. 49 (1): 5–15. doi:10.1177/0047287509353193.
  113. ^ Urry, John (2003). "Social Networks, Travel and Talk". British Journal of Sociology. 54 (2): 155–75. doi:10.1080/0007131032000080186. PMID 12945865.

Bibliography

  • Costa, P. (1991). Managing tourism carrying capacity of art cities. The Tourist Review, 46(4), 8–11.
  • Garlick, S. (2002). Revealing the unseen: Tourism, art and photography. Cultural Studies, 16(2), 289–305.
  • Gartner, W.C. (1993). Image formation process. Journal of Travel and Tourism Marketing, 2, 191–216
  • Hughes, H.L. (1989). Tourism and the arts. Tourism Management, 10(2), 97–99.
  • Phelps, A. (1986). Holiday destination image: The problem of assessment—an example developed in Minorca. Tourism Management, 7(3), 168–80.
  • Richardson, S., & Crompton, J. (1988). Cultural variations in perceptions of vacation attributes. Tourism Management, 9(2), 128–36.

Further reading

External links