گرجستان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسیEnglish

مختصات: ۴۱°۴۳′ شمالی ۴۴°۴۷′ شرقی / ۴۱.۷۱۷°شمالی ۴۴.۷۸۳°شرقی / 41.717; 44.783

گرجستان
საქართველო
شعار
ძალა ერთობაშია
نیرو در همبستگی است
سرود ملی
თავისუფლება
آزادی
پایتخت
(و بزرگترین شهر)
تفلیس
۴۱°۴۳′ شمالی ۴۴°۴۷′ شرقی / ۴۱.۷۱۷°شمالی ۴۴.۷۸۳°شرقی / 41.717; 44.783
اقلیتها;(۲۰۰۲) ۸۳٫۸٪ گرجی
۶٫۵٪ آذری
۵٫۷٪ ارمنی
۱٫۵٪ روس
۲٫۵٪ دیگر
دولت جمهوری نیمه‌ریاستی متمرکز
 -  رئیس جمهور گیورگی مارگولاشویلی
 -  نخست وزیر گیورگی کویریکاشویلی
 -  رئیس پارلمان داویت اوسوپاشویلی
قوه مقننه پارلمان
مساحت
 -  مجموع ۶۹٬۹۰۰ کیلومترمربع 
۲۶٬۹۱۱ مایل مربع 
جمعیت
 -   تخمین۲۰۱۳ ۷٬۱۴۲٬۰۰۰ 
 -  تراکم ۶۵٫۴/کیلومترمربع 
۱۶۹٫۳/مایل‌مربع
تولید ناخالص داخلی (PPP) ۲۰۱۲ تخمین
 -  مجموع ۲۶٫۳۴۸ بیلیون دلار 
شاخص توسعه انسانی (۲۰۱۲) ۰٫۷۴۵ 
واحد پول لاری (ლ) (GEL)
منطقه زمانی GET (ساعت جهانی+۴)
جهت رانندگی راست
ISO 3166 code GE
دامنه اینترنت .ge
پیش‌شماره تلفن +۹۹۵

گُرجِستان (به گرجی: საქართველო، ساکارْتْوِلُ) کشوری است در منطقهٔ قفقاز اوراسیا. این کشور که در سرحد آسیای غربی و اروپای شرقی قرار دارد، از غرب با دریای سیاه، از شمال با روسیه، از جنوب با ترکیه و ارمنستان، و از جنوب‌شرق با جمهوری آذربایجان هم‌مرز است. پایتخت و بزرگترین شهر آن تفلیس است. مساحت گرجستان ۶۹٬۷۰۰ مترکیلومربع (۲۶٬۹۱۱ مایل‌مربع), و جمعیت آن در سال ۲۰۱۶ در حدود ۳٫۷۲ ;میلیون نفر بوده است. گرجستان یک جمهوری متمرکز، نیمه‌ریاستی است و حکومت آن از طریق دموکراسی نیابتی انتخاب می‌شود.

گرجستان یکی از کشورهایی است که در هر دو قارهٔ اروپا و آسیا قرار داشته و یکی از اهداف مقامات سیاسی تفلیس پایتخت گرجستان، عضویت در اتحادیه اروپا و ناتو است؛ که گرجستان در حال حاضر عضو ناظر در اتحادیه اروپا و ناتو می‌باشد و همکاری‌های زیادی با این دو سازمان دارند لازم است ذکر شود که کلیه قوانین گرجستان مانند قوانین اتحادیه اروپا است.

مردم بومی گرجستان، مردم گرجی مسیحی ارتدکس و پیرو کلیسای ارتدکس گرجی هستند. گرجی‌ها به زبان گرجی سخن می‌گویند که زبان رسمی کشور گرجستان است و با الفبای گرجی نوشته می‌شود که یکی از چهارده الفبای موجود در جهان می‌باشد.

دیرینگی زندگی انسان در گرجستان به ۱٬۸۰۰٬۰۰۰ (یک میلیون و هشتصد هزار) سال پیش می‌رسد که گروهی از انسان‌های نخستین موسوم به انسان گرجی در آن می‌زیسته‌اند. گرجستان یکی از قدیمی‌ترین کشورها و یکی از غنی‌ترین فرهنگ‌ها را داراست.

گرجستان در زمان باستان با نام ایبریا شناخته می‌شده است و امروزه در اکثر زبان‌ها با اشکال گوناگون واژهٔ یونانی "گِئُرْگیا" (Georgia به معنای "کشاورزی") شناخته می‌شود.

از زمان بنیان پادشاهی گرجستان باستان یا همان ایبریا توسط پارناواز یکم در سدهٔ چهارم پیش از میلاد تا زمان حمله مغول به گرجستان در سدهٔ ۱۳ میلادی، دورهٔ صلح و آرامش در تاریخ گرجستان است و از حمله مغول به بعد، گرجستان تاریخی پر فراز و نشیب را با ایستادگی در برابر حملات ایرانیان، عثمانی‌ها و روس‌ها گذرانده که واپسین مورد آن حملهٔ روسیه به گرجستان در سال ۲۰۰۸ میلادی است.

نقطهٔ اوج تاریخ ارتباط گرجستان و ایران، دوران صفویه بوده که مهم‌ترین رویدادهای آن عبارتند از:

پس از صفویان، نادر شاه افشار به گرجستان حمله کرده و ۳۰٬۰۰۰ (سی هزار) گرجی را به خراسان تبعید کرد. آغامحمدخان قاجار نیز پس از حمله به تفلیس، با قتل‌عام مردم آن شهر، یکی از خونبارترین وقایع تاریخ گرجستان را رقم زد و ۱۵٬۰۰۰ گرجی را نیز به ایران کوچاند.[۱]

با امضای عهدنامه گرجیوسک در سال ۱۷۸۳، گرجستان تحت‌الحمایهٔ روسیه شد و حدود بیست سال بعد یعنی در سال ۱۸۰۱ میلادی، روسیه، گرجستان را به عنوان یکی از فرمانداری‌های خود اعلام نمود و رژیم تزاری در گرجستان برقرار شد. در پی انقلاب ۱۹۱۷ امپراتوری روسیه، گرجستان، در ۲۶ مه ۱۹۱۸ اعلام استقلال کرد، اما ارتش سرخ شوروی در سال ۱۹۲۱ میلادی (۱۳۰۰ شمسی) به گرجستان حمله کرده و به مدت ۷۰ سال، گرجستان یکی از جمهوری‌های شوروی بود تا اینکه در سال ۱۹۹۱ میلادی (۱۳۷۰ شمسی)، مستقل شد.[۲][۳][۴][۵][۶]

موقعیت[ویرایش]

گرجستان بین ۴۱ درجه و ۷ دقیقه تا ۴۳ درجه و ۳۵ دقیقه عرض شمالی، و ۴۰ درجه و ۴ دقیقه تا ۴۶ درجه و ۴۲ دقیقه طول شرقی واقع شده‌است.

این کشور به صورت طولی در امتداد مدارات کشیده شده و طول آن حدود ۳۷۰ کیلومتر، حداکثر عرض آن ۲۰۰ کیلومتر و طول قطر بزرگ آن ۶۱۳ کیلومتر است. مساحت گرجستان ۶۹٬۹۰۰ کیلومتر مربع و اندکی بزرگتر از سری‌لانکا و کوچکتر از سیرالئون است. این کشور بزرگتر از کشورهای اروپای مرکزی و آسیا شرقی مانند هلند و بلژیک و نروژ و اتریش و دانمارک و کره جنوبی و ارمنستان و کرواسی و اسلونی و استونی و لتونی و لیتوانی می‌باشد. طول مرزهای گرجستان جمعاً ۱۹۶۹٫۸ کیلومتر است. این کشور از شمال با فدراسیون روسیه هم‌مرز می‌باشد، سراسر این خطوط مرزی، منطبق بر آب فشان رشته کوه‌های قفقاز کبیر است و ۸۰۷٫۶ کیلومتر مرز مشترک را در بر می‌گیرد. این مرز از نظر استراتژی نظامی اهمیت بسیاری دارد. در حقیقت این مرز سرحدات طبیعی روسیه را در جنوب تشکیل می‌دهد، در جنوب آن گرجستان و در شمال آن جمهوری‌های خودمختار داغستان، چچن، اینگوش، اوستیای شمالی، کاباردینو-بالکاریا، کاراچای-چرکسیا، همچنین سرزمین کراسنودار را شامل می‌شود. مهم‌ترین راه‌های ارتباطی قفقاز مرکزی و غربی که روسیه را با گرجستان، ارمنستان و ایران پیوند می‌دهد، از این مرز می‌گذرد. محافظت و نگهبانی از این مرز برای روسیه جنبه حیاتی دارد، همان‌طور که در دوره شوروی پیشین و روسیه تزاری نیز دارای اهمیت بسیار بود و جنگ‌های بسیاری برای دستیابی به این سرحدات به وقوع پیوسته‌است.

گرجستان در شرق با جمهوری آذربایجان هم‌مرز است که طول آن ۳۷۴٫۴ کیلومتر می‌باشد. دو راه عمدهٔ ارتباطی گرجستان با شرق، دریای خزر و ایران از این نقطه می‌گذرد (جاده زمینی و راه آهن) علاوه بر آن، لولهٔ انتقال نفت باکو-سوپسا نیز از این مرز می‌گذرد.

در جنوب، گرجستان به ترتیب از شرق به غرب با جمهوری آذربایجان، ارمنستان و ترکیه هم‌مرز است. طول خط مرزی بین گرجستان و ارمنستان ۲۱۶٫۷ کیلومتر و با ترکیه ۲۵۶٫۱ کیلومتر است. در غرب، مرز گرجستان به دریای سیاهمی‌رسد که طول مرز ساحلی آن ۳۱۵ کیلومتر است.

جمهوری خودمختار آجاریا با مساحت ۳ هزار کیلومتر مربع در بخش جنوبی ساحل دریای سیاه در ترکیب کشور قرار دارد.

استان خودمختار اوستیای جنوبی یا سامچابلو نیز با مساحت ۳٫۹ هزار کیلومتر در دامنه‌های جنوبی قفقاز بزرگ در ترکیب جمهوری گرجستان قرار دارد.

گرجستان با ۶۹٬۹۰۰ هزار کیلومتر مربع مساحت، دومین جمهوری قفقاز جنوبی از نظر مساحت و جمعیت (پس از جمهوری آذربایجان) به شمار می‌رود.

درازای سواحل گرجستان در دریای سیاه ۳۵۰ کیلومتر است که میان دهانهٔ رود دماغهٔ «گونیو» کشیده شده‌است. همچنین شهر سوچی و استان چچن در روسیه و استان لوری در ارمنستان و دو استان ارتوین و اردهان در ترکیه و استان زاکاتالا در جمهوری آذربایجان تا ۳۰ سال گذشته جزو مناطق گرجستان بوده اما روسیه این مناطق را به زور از گرجستان جدا و تجزیه کرده و هم اکنون هم روسیه قصد تجزیه ساختن گرجستان را دارد.

تقسیمات کشوری و اداری[ویرایش]

کشور گرجستان به ۸ استان، یک منطقه خود مختار (اوستیای جنوبی به مرکزیت تسخینوالی) و ۲ جمهوری خودمختار به نام‌های آجاریا به مرکزیت باتومی و آبخازیا به مرکزیت سوخومی تقسیم می‌گردد. آجاریا و آبخازیا زیر نظر و تحت حاکمیت دولت مرکزی گرجستان به فعالیت می‌پردازند و فرمانداران این مناطق از طرف دولت مرکزی انتصاب و هدایت می‌شوند. اوستای جنوبی نام رسمی این استان نمی‌باشد و روسیه به این منطقه اوستای جنوبی می‌گوید نام اصلی و باستانی این منطقه استان سامچابلو می‌باشد.

پایتخت این کشور تفلیس (به گرجی: თბილისი)، (تلفظ: تْبیلیسی) و شهرهای مهم آن کوتائیسی، روستاوی، گوری، پوتی، باتومی، سوخومی، متسختا، چیاتورا، تقیبولی، زوگدیدی، تسقالتوبو، تقوارچلی، گاگرا و تلاوی و تسخینوالی می‌باشند.[۷]

آب و هوا[ویرایش]

طبیعت گرجستان

سرزمین گرجستان از دید اقلیمی منحصر به فرد است، یعنی هر چهار فصل سال دیده می‌شود به طوری که در یک زمان در کناره‌های دریای سیاه هوای تابستانی در میان نخل‌های حکم فرماست؛ در تپه ماهورهای پایکوهی، رویش علف‌های تازه و گل‌های بهاری، همچنین در کوهستان، مه غلیظ همچون ابری که با ریزش برف و باران همراه‌است وجود دارد.

اما کوه‌های قفقاز بزرگ همچون قازبگی و دیگر کوه‌ها، از برف ضخیم پوشیده شده‌اند. در مجموع آب و هوای گرجستان تابعی است از موقعیت جغرافیایی این سرزمین، توده‌های هوای اشباع شده از بخارات آب دریای سیاه از سمت غرب وارد دالان قفقاز و در گرجستان غربی باعث بارندگی متناوب می‌شود و با از دست دادن نسبتی رطوبت از رشته کوه‌های سورامی، مسختی و ارسیانی وارد گرجستان شرقی می‌شود.

شاید به همین دلیل است که گرجستان شرقی بارندگی کمتری را دریافت می‌کند و آب و هوای آن خشک‌تر است.[۸]

ناهمواری‌ها[ویرایش]

کشور گرجستان عمدتاً کوهستانی است. بیش از ۸۰٪ قلمرو این سرزمین را کوهستان‌ها و تپه ماهورها پوشانده‌است. فعالیت‌های عادی مربوط به زلزله در نواحی دارای ساختار آتشفشانی در گرجستان جنوبی آشکار شده‌است.

برخلاف کلیات عمومی کوه شناسی، قسمت گرجستان قفقاز بزرگ، در مطابقت با زمین‌شناسی و ساختار اصلی ناهمواری، به سه قسمت غربی، مرکزی و شرقی تقسیم شده‌است.[۹]

قفقاز بزرگ[ویرایش]

تصویر ماهواره‌ای قفقاز

با گذر از غرب به شرق در امتداد رشته کوه قفقاز بزرگ، امکان مشاهدهٔ افزایش تدریجی آب پخشان اصلی بین رودخانه‌های دامنه‌های شمالی و جنوبی و همچنین کوه‌های نوک نیزی که به طرف سواحل دریای سیاه و اراضی پست کولخیس، کشیده شده‌اند، وجود دارند. همهٔ نواحی کوهستانی که بین دره «پسو» و مرزهای شرقی جمهوری خودمختار آبخازیا کشیده شده‌اند، «قفقاز غربی» نامیده می‌شود. رشته اصلی قفقاز غربی همچون برآمدگی‌های عظیمی، پوشیده از قلل صخره‌ای برافراشته‌است که در بین آن، یخچال‌هایی در عمق حفره‌های سیرکی قرار دارند. ستیغ عظیم قفقاز بزرگ، نزدیک هزار متر بالاتر از خط برف‌های دائمی است. گذرگاه‌های کوهستانی، که در اغلب موارد، جاده‌ای مالروست. در ارتفاع ۲۴۰۰ تا ۳۰۰۰ متری از سطح دریا قرار دارند.

قلل قفقاز بزرگ پوشیده از برف‌های دائمی است. واریزهای موجود درپای قله‌ها حاصل قرن‌ها فرسایش هوازدگی است. اختلاف شدید بین دمای شبانه روز، سبب تخریب حتی سنگ‌های سختی جون گرانیت، گنیس و شیست‌های دگرگون می‌شود که بیشترین قسمت رشته کوه‌ها را تشکیل می‌دهند.

آبشارهای یخی که از زبانه‌های یخچالی تشکیل می‌شود، بر روی حصارهای سنگی جریان می‌یابد و به درون دره‌های تنگ و عمیق سرازیر می‌شود. این آبشارها تعداد بی شماری جویبار و نهر را تغذیه می‌کند که رودهای کوهستانی در پایین تشکیل می‌دهند.

در قسمت شرقی قفقاز غربی، رشته کوه‌های آهکی کوتاه ترند و برآمدگی‌های نسبتاً کوتاهی را تشکیل می‌دهند. یکی از این رشته کوه‌ها توسط رود گالیدزگا به طور عمیق بریده شده‌است. از بالای کانیون، مجدداً می‌توان دامنه‌های شیبدار کوه‌ها را دید. این‌ها، هرچند از آهک تشکیل نیافته‌اند، اما عمدتاً ماسه سنگ‌های سخت صخره‌های آتش فشانی قدیمی هستند.

در پرتگاه‌های نوک تیز، که اخیراً با جنگل‌های غیرقابل نفوذی پوشیده شده، یکی از مراکز صنعتی گرجستان، شهر تقوارچلی قرار دارد که در دورهٔ شوروی ساخته شده‌است. در این ناحیه، زغال سنگ در ماسه سنگ‌های ژوراسیک یافت شده‌است.[۱۰]

ناحیه بین کوهی شرق کولخیس[ویرایش]

در طول رشته کوه سورامی، شاخه شرقی اراضی پست بین کوهی گرجستان واقع شده‌است. این منطقه طبیعت گوناگونی دارد. در جنوب دامنه‌های پلکانی رشته کوه‌های تریالتی سربرافراشته‌اند.

در طول پایکوه‌های آن دره رود متکواری قرار دارد که در حاشیه بستر آن راه آهن کشیده شده‌است.

قفقاز کوچک[ویرایش]

قسمتی از منطقه کوهستانی، قفقاز کوچک است که در امتداد مرزهای گرجستان کشیده شده‌است. این منطقه دارای دو قسمت جداگانه از نظر ساختار و ناهمواری است. قسمت شمالی، رشته کوه‌های چین خورده حاشیه‌ای و بلندی‌های آتش فشانی جاواختی است. قسمت بعدی که از دریای سیاه تا تفلیس کشیده شده‌است، عمدتاً از سنگ‌های آتش فشانی ترشیاری پایین تشکیل شده‌اند. اراضی مرتفع آتش فشانی از لایه‌های جوان ترشیاری بالا و گدازه‌های کواترنری تشکیل شده‌اند که فلات بلندی را با زنجیره‌ای از مخروط‌ها و گنبدی‌های آتش فشان‌های خاموش به وجود آورده‌است.[۱۱]

آب‌شناسی[ویرایش]

رودها[ویرایش]

برخورد دو رود متکواری و آراگوی

رشته کوه‌های سورامی، متسختی و ارسیانی، رودهای گرجستان را به دو حوضهٔ دریای سیاه و دریای خزر تقسیم می‌کنند. به علت بارندگی فراوان، رودهای حوضهٔ دریای سیاه شبکه متراکم تری را تشکیل داده و حجم آب بیشتری را نسبت به گرجستان شرقی، جاری می‌سازد. گرجستان غربی با تعداد زیادی از رودهای کوچک که از نزولات باران و قسمتی از مرداب‌ها تغذیه می‌شوند، مشخص می‌شوند. این رودها مستقیماً وارد دریای سیاه می‌شوند. در حوضه رود متکواری چنین نمونه‌هایی از رودهای مردابی وجود ندارد، اما رودها دارای جریان‌های فصلی هستند و در تابستان این رودها خشک می‌شوند. در گرجستان غربی، جایی که سنگ‌های کربناته، گسترش یافته‌است، رودهای زیادی از چشمه‌ها یا جویبارهایی سرچشمه می‌گیرند که از حفره‌های کارست‌های زیرزمینی بیرون می‌آیند. در سرزمین‌های بلند جاواختی در گرجستان جنوبی رودهایی وجود دارند که توسط دریاچه‌ها و به مقدار زیاد از آب‌های زیرزمینی تغذیه می‌شوند.

رودخانه‌های گرجستان دارای اهمیت اقتصادی بسیارند. بر طبق برآوردهای منابع برق آبی، گرجستان جای مهمی را در بین کشورهای مستقل مشترک‌المنافع (CIS) اشغال می‌کند و بسیاری از کشورهای خارجی از جمله فرانسه، ایتالیا، اسپانیا، اتریش، یونان، پرتغال، صربستان، مجارستان، آلمان و بلژیک جلوتر است.[۱۲]

دریاچه‌ها[ویرایش]

دریاچهٔ لیسی تفلیس

تعداد دریاچه‌های گرجستان اندک است و اغلب آن‌ها کوچک می‌باشند و در چشم‌انداز گرجستان نقشی ایفا نمی‌کنند. هرچند، دریاچه‌های این کشور از نظر منشأ متفاوت اند اما دارای شکل زیبایی هستند.

سرزمین‌های بلند جاواختی بیشترین تعداد دریاچه هارا داراست. در گرجستان شرقی دریاچه «بازالتی» قرار دارد و در داخل محدوده شهر تفلیس دریاچه کوچک «لیسی» واقع شده‌است. تعداد زیادی دریاچه‌های مصنوعی در گرجستان ایجاد شده‌است. تعدادی از آنها حتی از دریاچه‌های طبیعی است.[۱۳]

یخچال‌ها[ویرایش]

یخچال سوانتی

در رشته کوه قفقاز مرکزی در قلمرو گرجستان، تعداد زیادی یخچال وجود دارد. این مورد طبیعی است، زیرا حد برف‌های دائمی در قسمت غربی این رشته کوه در ارتفاع ۳۰۰۰ متری و در قسمت شرقی در ارتفاع ۳۴۰۰ متری از سطح دریا قرار دارد. صدها کوه از رشته کوه‌های قفقاز بزرگ، بالاتر از این ارتفاع واقع شده‌اند. بسیاری از یخچال‌های گرجستان در دامنه‌های جنوبی قفقاز بزرگ، متمرکز شده‌اند. بسیاری از یخچال‌های گرجستان کاملاً بزرگ و گسترده هستند. به ویژه تعداد یخچال‌های بزرگ در حوضه رود «اینگوری» به حدود ۱۷۰ یخچال می‌رسد. بزرگترین آنها عبارت اند از: «تویبری» (به طول ۱۰ کیلومتر)، «لکزیری» (به طول ۱۳٫۵ کیلومتر) و «تسانری» (به طول ۱۲ کیلومتر).

یخچال‌ها دارای اهمیت اقتصادی قابل توجهی هستند. این یخچال‌ها رودهای بزرگ گرجستان را تغذیه می‌کنند. در تابستان، یخ‌های ذوب شده در یخچال‌ها آب رودخانه‌های ریونی، اینگوری، تِرِک، و سایر رودها را با حجم زیاد تغذیه می‌کنند.[۱۴]

آب‌های معدنی[ویرایش]

قفقاز جنوبی، به ویژه در گرجستان، ناحیهٔ آتش فشان‌های فعال دوره‌های اخیر زمین‌شناسی است، که ناحیه‌ای زلزله خیز متراکم با حرکت‌های تکتونیکی جدید است. فعلیت نیروهای تحت‌الارضی با چشمه‌های آب گرم و معدنی مشخص می‌شود که در بسیاری از قلمرو گرجستان از زمین خارج می‌شوند.

«آب حیات» را می‌توان به چشمه‌های آب گرم و رادیواکتیویته «تسقالتوبو» لقب داد. چشمه‌های معدنی قلیایی-کربنیک مرکز آسایش گاهی «برجومی» در سراسر جهان شناخته شده‌است. آب‌های معدنی «منجی» با آب‌های «ماتسستا» در نزدیکی «سوچی» قابل مقایسه‌است. چشمه‌های قلیایی-نمکی «سایرمه»، «لوگلا»، «زواره» در «جاوا» شبیه چشمه‌های «سِن توکی» هستند. سرانجام اینکه چشمه‌های گوگردی-قلیایی تفلیس بسیار معروف می‌باشند.[۱۵]

خاک شناسی[ویرایش]

در قلمرو گرجستان طیف وسیعی از خاک‌ها، از خاکستری-قهوه‌ای و شور نیمه بیابانی، یعنی خاک‌های استپی خشک و خاک‌های جنگل‌های معتدل مرطوب تا خاک‌های سرخ و پودزولی نواحی جنب مداری و خاک‌های چمنی آلپی گسترده شده‌است.

با وجود تفاوت‌های طبیعی اساسی بین گرجستان شرقی و گرجستان غربی، خاک‌های این دو ناحیه نیز به ویژه در اراضی پست بین کوهی، با هم تفاوت دارند. خاک‌های چمنی-کوهستانی سرزمین‌های بلند آتش فشانی گرجستان جنوبی، ویژگی‌های مخصوص خود را دارا هستند. در این جا، در فلات «آخالکالاکی»، در همسایگی «تسالکا»، «دمانیسی» و «گومارتی» تا ارتفاع ۱۲۰۰–۲۰۰۰ متری، خاک‌های چرنوزیوم کوهستانی، خاک‌های غالب است. اندکی بالاتر، در رشته کوه‌های «جاواختی»، «تریالتی» و «سامسارا» این خاک‌ها با خاک‌های چمنی-کوهستانی جایگزین می‌شوند. خاک‌های چمنی-کوهستانی گرجستان پوشیده از چمنزارهای آلپی و نیمه آلپی است که اساس دامپروری را تشکیل می‌دهد.[۱۶]

جغرافیای زیستی[ویرایش]

پوشش گیاهی[ویرایش]

متیانتی

طبق برآوردها، حدود ۴۰۰۰ گونه گیاهی در گرجستان یافت می‌شود. جنگل‌ها، مهمترین ذخایر گیاهی گرجستان را دارا هستند که حدود یک سوم از قلمرو کشور را در بر می‌گیرند.

ناحیه بندی عمودی به روشنی با گرجستان کوهستانی مشخص می‌شود. پوشش گیاهی گرجستان شرقی متفاوت با گرجستان غربی است. پوشش گیاهی گرم و مرطوب گرجستان غربی فراوان و گوناگون است.

پوشش سبز زمین‌های پست کولخیس و تپه‌های پایکوهی گرجستان غربی بسیار غنی است. جنگل‌های درختان بارونده در خاک‌های باتلاقی کولخیس رشد کرده‌اند. گونه‌های متعددی از بلوط (ایمرتیاتی، ایبریایی، هارتویس) راش، شاه بلوط، ممرز و توسکا متناوباً با افرا، خرمالو، زبان گنجشک، زیرفون، گلابی، سیب و راش شرقی جایگزین می‌شود.

چمنزارهای کوتاه آلپی و گونه‌های فرش مانند، بلندی‌ها از ۲۳۰۰–۲۴۰۰ تا ۲۹۰۰–۳۰۰۰ متری از سطح دریا، پوشش گیاهی غالب را تشکیل می‌دهند. در این جا گیاهان کوتاه با گل‌های درشت و زیبا (جنتیانای زرد، علف خُنازیر، شقایق قفقازی و…) می‌رویند. در بالای ناحیهٔ آلپی، کوهستان‌ها عاری از پوشش گیاهی ممتد است.[۱۷]

حیات جانوری[ویرایش]

در گرجستان جانوران زیادی وجود دارد که به جهت گوناگونی چشم‌اندازها منحصر به فرد است، (از ناحیه جنب مداری تا کوهستان‌های پوشیده از برف). در این جا گونه‌های جانوری بومی، از جمله جانوران مهاجر از سایر نواحی جانوری، یافت می‌شود. در گرجستان نواحی جانوری در ارتباط با ارتفاع کاملاً مشخص هستند (از نواحی استپی و جنب مداری مرطوب تا نواحی آلپی). در نواحی آلپی قفقاز بزرگ، گونه‌های متفاوتی از گوسفند و بز کوهی زندگی می‌کنند.

پرندگانی که در ناحیه آلپی لانه می‌سازند شامل خروس برفی، زاغی، خروس زیبای قفقازی، که در بیشه‌ها زندگی می‌کنند و پرندگان شکاری از قبیل عقاب طلایی و کرکس ریشدار است.

ماهی‌های زیادی در آب‌های داخلی این کشور وجود دارد. رود متکواری و شاخابه‌های آن مسکن مارماهی خزری، ماهی آزاد، ماهی سفید، گربه ماهی، شاه ماهی، اردک ماهی و ماهی کپور است. رودهای کوهستانی مملو از ماهی قزل آلاست.[۱۸]

جمعیت شناسی[ویرایش]

خصوصیات جمعیتی[ویرایش]

ویکی نویس‌های گرجستان

در سال ۲۰۰۶ میلادی کشور گرجستان دارای ۴٬۶۶۱٬۴۰۱ تن جمعیت بوده که از این تعداد ۲٬۲۳۷٬۴۷۲ تن (۴۸٪) مردان و ۲٬۴۲۳٬۹۲۸ تن (۵۲٪) را زنان تشکیل داده‌اند. نرخ رشد جمعیت در گرجستان از سال ۱۹۷۵ تا ۲۰۰۵ میلادی، ۰٫۳- درصد بوده‌است. بر اساس آمار سال ۲۰۰۳ میلادی، نسبت زاد و ولد ۸ در ۱۰۰۰ و نسبت مرگ و میر ۱۰ در ۱۰۰۰ اعلام گردیده‌است.[۱۹]

ترکیب سنی و جنسی[ویرایش]

بر اساس آمار موجود در سال ۲۰۰۷ میلادی، ۱۹٪ از کل جمعیت کشور گرجستان زیر ۱۴ سال، ۶۶٪ بین ۱۵ تا ۶۴ سال و ۱۵ ٪ بالای ۶۵ سال را تشکیل می‌دهند. میزان امید به زندگی در سال ۲۰۰۴ میلادی، در گرجستان ۷۰٫۶ سال بوده‌است.[۲۰]

جمعیت شهری و روستایی[ویرایش]

میزان جمعیت روستایی کشور گرجستان در سال ۲۰۰۱ میلادی، ۴۴٪ از کل جمعیت این کشور بوده‌است. این رقم در سال ۱۹۸۰ میلادی، ۴۸٪ بوده‌است که بر این اساس نرخ جمعیت روستایی روند نزولی داشته‌است. نرخ رشد سالانه جمعیت روستایی بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۱ میلادی، ۰٫۱- بوده‌است.

جمعیت شهری این کشور در سال ۲۰۰۱ میلادی، ۳٬۱۰۰٬۰۰۰ تن (۵۷٪) بوده‌است. این رقم در سال ۱۹۸۰ میلادی، ۲٫۶۰۰٫۰۰۰ تن (۵۲٪) اعلام گردیده‌است.[۲۱]

نظام آموزشی[ویرایش]

دانشگاه تفلیس

قانون اساسی گرجستان تحصیلات در مدارس تا کلاس نهم را به طور رایگان پیش بینی نموده‌است. هم چنین در دانشگاه‌های دولتی، دانشجویان از امکانات تحصیل رایگان برخوردار می‌باشند. در گرجستان مدارسی به زبان‌های روسی، ارمنی، آذربایجانی، آسی و آبخازی وجود دارد.

با توجه به تغییراتی که در دورهٔ پیش از دانشگاه به وجود آمده، مدت تحصیل در مدارس در مجموع به ۱۲ سال رسیده‌است؛ از اول تا ششم: دوره ابتدایی، از هفتم تا نهم: دوره پایه، از دهم تا دوازدهم: دوره تحصیلات متوسطه می‌باشد. از اول تا کلاس نهم اجباری و رایگان بوده، از سال دهم تا دوازدهم، اخیراً فقط بخشی از هزینه‌ها را دولت تقبل می‌کند. نوع مدارس نیز تغییر یافته‌است.[۲۲]

در سال ۲۰۰۴ میلادی، نرخ سواد در بزرگسالان (۱۵ سال و بالاتر)، ۱۰۰٪ اعلام شده‌است و شاخص آموزش این کشور ۰٫۸۹ بوده‌است.[۲۳]

نسبت زنان به مردان در سال ۲۰۰۱ میلادی، در دوره‌های ابتدایی، راهنمایی و متوسطه به ترتیب: ۹۵٪، ۷۳٪ و ۳۴٪ بوده‌است.[۲۴]

بهداشت و درمان[ویرایش]

بر اساس آمار سال ۲۰۰۰ میلادی، مخارج عمومی در زمینه بهداشت و درمان، ۰٫۷ از تولید ناخالص ملی (GDP) کشور گرجستان را به خود اختصاص داده‌است که این رقم در سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳٪ بوده‌است. در گرجستان بیمارستان‌های بسیار پیشرفته و به روزی در طی سالهای اخیر ساخته شده است.

تاریخ[ویرایش]

جمجمه ۲ میلیون ساله انسان گرجی

انسان‌های اولیه را می‌توان در قفقاز جنوبی، به ویژه در گرجستان، خیلی پیش از دوره پارینه سنگی ردیابی کرد. جمجمه انسان اروپایی نژاد که یک میلیون و هشتصد هزار (۱٫۸۰۰٫۰۰۰) سال پیش زندگی می‌کرده‌است، در حفاری‌های اخیر در ناحیه دمانیسی به دست آمده‌است.

اواخر عصر مفرغ و اوایل عصر آهن، سراسر گرجستان پیشرفت وسیعی را در حوزه اقتصادی شاهد بود که همراه با سطح بالایی از صنایع دستی، گسترش روابط تجاری و توأم با افزایش نابرابری‌های اجتماعی بود. در اواخر نیمه دوم هزاره دوم پیش از میلاد حضرت عیسی (ع)، شرایط لازم برای ظهور یک جامعه طبقاتی ایجاد شده بود.

از هزاره دوم پیش از میلاد مسیح، همزمان با قدرت گرفتن آشوری‌ها، اقوام گله دار و دامپرور از سرزمین بین‌النهرین در گرجستان سکنی گزیدند؛ که بعدها امپراتوری اورارتو را تشکیل دادند.

قابل ذکر است که قبایل گرجی یگانگی خود را همزمان با پایان عصر مفرغ، آغاز کردند. در پایان هزاره دوم و آغاز هزاره اول پیش از میلاد، در نواحی جنوب شرقی گرجستان باستان، دو اتحادیه اصلی از قبایل ظهور کردند: دیائوخی و کولخیس که هر دو آن‌ها تا قرن هشتم پیش از میلاد دوام داشتند.

در میانه قرن هشتم پیش از میلاد، دیائوخی در نتیجه قدرت گرفتن اورارتو فروپاشید. غلبه کول‌ها (کولخیس) و مخالفت آنها با تائوها (دیائوخی) نیز در این امر سهیم بود. قسمتی از سرزمین دیائوخی به کول‌ها واگذار شد. مدتی بعد کشمکش بین کول‌ها و اورارتو آغاز شد و کول‌ها شکست خوردند.

قلمرو اورارتو در زمان خود وسیع‌ترین امپراتوری به شمار می‌رفت. در قرن هفتم پیش از میلاد، همزمان با آغاز دوره ضعف اورارتو، آریایی‌ها پادشاهی ماد را تأسیس کردند. با قدرت گرفتن ماد و شکست خوردن اورارتو، مادها حوالی ارمنستان امروزی ساکن شدند که نتیجه ترکیب این دو قوم (گرجی و آریایی) قوم ارمنی بود. در اوسط قرن ششم پیش از میلاد حضرت عیسی (ع) هخامنشیان جایگزین مادها، در حکومت بر جنوب گرجستان باستان شدند.

قرن‌های ششم تا چهارم پیش از میلاد، دوره استحکام قبایل کارتلی، عمدتاً ساکنان گرجستان شرقی شد. کشمکش بین کنفدراسیون‌های مختلف گرجی در نهایت منتج به تشکیل پادشاهی «ایبریا» به پایتختی «متسختا» شد.

نقشه مناطق تحت حکومت مغول از سال ۱۲۵۹ میلادی (گرجستان جزو این مناطق نیست)

از زمان بنیان پادشاهی گرجستان باستان یا همان ایبریا توسط پارناواز یکم در سدهٔ چهارم پیش از میلاد تا زمان حمله مغول به گرجستان در سدهٔ ۱۳ میلادی، دورهٔ صلح و آرامش در تاریخ گرجستان است و از حمله مغول به بعد، گرجستان تاریخی پر فراز و نشیب را به ایستادگی در برابر حملات ایرانیان، عثمانی‌ها و روس‌ها گذرانده است.

با امضای عهدنامه گرجیوسک در سال ۱۷۸۳، گرجستان تحت‌الحمایهٔ روسیه شد و حدود بیست سال بعد یعنی در سال ۱۸۰۱ میلادی، روسیه، گرجستان را به عنوان یکی از فرمانداری‌های خود اعلام نمود و رژیم تزاری در گرجستان برقرار شد. گرجستان پس از انقلاب اکتبر روسیه در سال ۱۹۱۸ اعلام استقلال کرد، اما ارتش سرخ شوروی در سال ۱۹۲۱ میلادی (۱۳۰۰ شمسی) به گرجستان حمله کرده و به مدت ۷۰ سال، گرجستان یکی از جمهوری‌های شوروی بود تا اینکه در سال ۱۹۹۱ میلادی (۱۳۷۰ شمسی)، به استقلال رسمی رسید.[۲][۳][۴][۵][۶]

فرهنگ[ویرایش]

فرهنگ غالب گرجستان فرهنگ مردم گرجی است که عنصر اصلی فرهنگ قفقاز بوده و وجوه مشترکی نیز با فرهنگ‌های سایر اقوام قفقاز داراست. فرهنگ گرجستان جزو غنی‌ترین فرهنگ‌های دنیاست.

زبان[ویرایش]

زبان گرجی زبان مردم گرجی و زبان رسمی کشور گرجستان است.

زبان گرجی یکی از زبان‌های قفقازی و از خانوادهٔ زبان‌های کارتولی می‌باشد. این زبان جزو ۱۴ زبانی است که دارای الفبا هستند.[۲۵]

ادبیات[ویرایش]

ادبیات گرجی قدمتی ۲٬۵۰۰ ساله دارد و چند قرن پیش از میلاد حضرت عیسی (ع) پا به عرصهٔ وجود نهاده است. از قدیمی‌ترین آثار ادبی اصیل گرجستان که تا دورهٔ معاصر به یادگار مانده عبارت است از یاکوب تسورتاولی تحت عنوان «شهادت شوشانیک» (قرن پنجم) که اثری است فوق‌العاده هنری و مشحون از ایده وفاداری به میهن، قرون ۱۲–۱۳ میلادی، دوران ادبیات کلاسیک گرجی را تشکیل می‌دهد. در این هنگام است که داستان عاشقانه و رمانتیک به نام «ویسرامیانی» ترجمه سارگیس تموگولی و مجموعه داستان‌های مربوط به «آمیران دارجانیان» نوشتهٔ موسه خونلی، منظومه‌های مدح و تحسین آمیز دربارهٔ «عبدالسمیع» اثر ایوانه شاوتلی و «تاماریانی» اثر چاخروخادزه به وجود آمدند.[۲۶]

خط[ویرایش]

خط گرجی یکی از ۱۶ سیستم نوشتاری موجود در جهان، و مخصوص نوشتن زبان گرجی و دیگر زبان‌های کارتولی است.

این سیستم نوشتاری شامل سه الفبای هم ارز است که عبارت اند از: آسُمْتاوْرولی، نوسْخوری و مْخِدْرولی، که امروزه فقط مخدرولی مورد استفاده رسمی و وسیع قرار دارد.

قدیمی‌ترین کتیبهٔ کشف شده از زبان گرجی، نوشته شده به نخستین الفبای گرجی یعنی آسومتاورولی و مربوط به سدهٔ یکم پیش از میلاد مسیح است.[۲۵]

خوشنویسی[ویرایش]

خوشنویسی گرجی دارای قرن‌ها سابقه است. کتاب‌های دست‌نویس گرجی متعلق قرن‌های اولیه میلادی، از گنجینه‌های ملی و فرهنگی گرجستان به شمار می‌آیند. مسیحیت در ادبیات گرجی نقشی مهم داشته است و این راهبان کلیسای ارتدکس گرجی بوده‌اند که با نسخه‌برداری کتب مذهبی و نوشتن تاریخ گرجستان، خوشنویسی و خط گرجی را نگاه داشته‌اند.[۲۷][۲۸][۲۹][۳۰]

هنر[ویرایش]

هنر گرجی مشمول هنرهای معماری، نقاشی و صورتگری از زمان باستان در اوج شکوفایی بود. این آثار، امروزه ارزش تاریخی دارد. در نظام فئودالی ترکیب هنرهای مجسمه‌سازی و پیکر تراشی و نقاشی تابع معماری بود و جزء لاینفک آثار معماری را تشکیل می‌داد. حکاکی و کنده کاری روی فلز و سفال از کهن‌ترین هنرهای گرجستان به شمار می‌آید. قرون گذشته تاریخ دقیق پیدایش این هنرها را در خود محو کرده‌اند، اما بر طبق مدارک و اسناد باستان‌شناسی قدمت هنر کنده کاری و سفال سازی حتی به چهارهزار و پانصد سال (۴۵۰۰) پیش می‌رسد. مجسمه‌سازی، کنده کاری روی فلزات با هنرهای میناکاری روی طلا، پیوند محکم و ناگسستنی دارد. میناهای جداردار گرجی با نقوش مخصوص به خود، با رنگ‌های درخشان و خیره کننده و با شفافیت لعاب و سنگ‌های مصنوعی و شیشه‌های رنگین خویش، مقام اول را در جهان داراست.

اساتید گرجی هنرهای تجسمی، ذوق سرشاری برای فعالیت هنری دارند، آنان آثاری راستین و الهام بخش دربارهٔ موضوعات عصر ما خلق می‌کنند. برگزاری نمایشگاه‌های بهاره و پائیزه از تابلوهای نقاشی سراسر گرجستان در گالری تابلوهای نقاشی به صورت یک آئین سنتی درآمده است. شرکت نقاشان گرجی در نمایشگاه‌های تابلوهای نقاشی در داخل و خارج کشور مانند بلژیک، ایتالیا، بریتانیای کبیر، ایالات متحده آمریکا و… همواره با موفقیت‌های بزرگی همراه بوده است.[۳۱]

سینما[ویرایش]

سینمای گرجستان توسعه و تکامل رشته فیلم برداری و فیلم سازی برای فرهنگ ملی گرجستان، کامیابی مهمی به شمار می‌آید. امروزه در گرجستان هرساله ده‌ها فیلم هنری، کارتون، علمی، عمومی، مستند و غیره ساخته می‌شود. تعدادی از فیلم‌های ساخت گرجستان در جشنواره‌های بین‌المللی و سرتاسری جمهوری‌ها به دریافت جوایز و دیپلم‌های افتخار نائل شده‌اند. فیلم «پدر سرباز» در چهاردهمین جشنواره بین‌المللی مسکو موفقیت فوق‌العاده‌ای داشته است. فیلم‌هایی به نام «اوشبا»، «دشت آلازانی»، و «در ارتفاعات پامیر» در جشنواره‌های بین‌المللی فوق‌العاده ارزنده شناخته شده و به دریافت دیپلم افتخار موفق شدند. مرکز حیات فعالانه و خلاقانه کارکنان هنر سینمایی «اتحادیهٔ کارکنان رشته فیلم برداری» می‌باشد.[۳۲]

تئاتر[ویرایش]

تئاتر گرجستان از همان بدو پیدایش خود در جهت رئالیسم گام نهاد. بر اساس نمایشنامه‌های ملی که توسط نویسندگان با ذوقی مانند داوید کلدینشویلی، زورابی آنتونوف، شالوا دادیانی و عده‌ای دیگر تدوین گردیده بود، در پایان قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم، نهضت و جنبش نیرومند تئاترال به وجود آمد که گروه بزرگی از بازیگران هنرمند در راس آن قرار داشتند. در سال ۱۹۲۱ م تئاتر دراماتیک به نام شوتا روستاولی تأسیس گردید. در سال ۱۹۲۸م، تئاتر دراماتیک به نام ک. مارجانیشویلی ایجاد شد و به فعالیت هنری پرداخت. تربیت و آموزش و آماده ساختن هنرپیشگان و کارگردانان و مدیران تئاتر در انستیتوی تئاتر به عمل می‌آید. در گرجستان موزه هنر تئاتر دولتی ایجاد شده است. تئاتر تفلیس به نام گریبادوف، سنن نیکویی را در زمینه‌های فرهنگ‌های تئاتری گرجی کمک و مساعدت می‌کند، تئاتر گرجی در میان فرهنگ تئاترال جمهوری‌های شوروی سابق مقام شامخی را داشت، تئاترهای گرجستان و فعالیت برجسته آن‌ها در خارج از مرزهای گرجستان نیز از شهرت فراوانی برخوردار است.[۳۲]

موسیقی[ویرایش]

موسیقی گرجی یکی از موسیقی‌های غنی و باستانی دنیا است. آوازهای گرجیان وابسته به سرودهای کلیسایی در قرون وسطی است. چنانچه از منابع بر می‌آید دو گونه موسیقی صوتی در بیزانس و گرجستان وجود داشته است. یکی از آن‌ها یونانی و تک صوتی و دیگری گرجی و با سه درجه صوت خوانده می‌شد. از برجسته‌ترین مصنفان آهنگ‌ها باید از گریگوری مقدس از خانزتا و میخیل مودرکیلی، و ایوانه میتبواری در سدهٔ دهم نام برد.[۳۳]

رقص[ویرایش]

رقص گرجی یکی از رقص‌های سنتی منطقهٔ قفقاز محسوب می‌شود از سری رقص‌های فولکلوریک مردم گرجی است که از نسلی به نسل بعدی منتقل و در این پروسه توسعه و شکل گرفته‌است.

رقص گرجی

مردم[ویرایش]

نژاد و قومیت[ویرایش]

گرجی‌ها بزرگترین قوم گرجستان بوده و در تمام این کشور پراکنده‌اند و قدرت مرکزی در اختیار آنان است. آذربایجانی‌های گرجستان نیز به عنوان بزرگ‌ترین اقلیت قومی گرجستان براساس آخرین سرشماری قومی دولت گرجستان به شمار می‌رود.

بر اساس آخرین شمارش قومیت که توسط دولت گرجستان در سال ۲۰۰۲ صورت پذیرفت: گرجی‌ها: ۸۳٫۸٪، آذربایجانی‌ها: ۶٫۵٪، ارمنی‌ها: ۵٫۷٪، روس‌ها: ۱٫۵٪، آسی‌ها: ۰٫۹٪ و ۱٫۸٪ نیز سایر اقوام بودند.

شاردن گردشگر سرشناس فرانسوی که توصیف دقیق و جامعی از گرجستان در سفرنامه خود نموده‌است چنین می‌گوید: «نژاد مردم گرجستان پاکترین و اصیل‌ترین نژادهای مشرق زمین و خالص‌ترین نژاد هاست».[۳۴][۳۵][۳۶]

جمعیت گرجستان بر پایه اقوام ۱۹۲۶–۲۰۰۲
گروه
قومی
آمار ۱۹۲۶۱ آمار ۱۹۳۹۲ آمار ۱۹۵۹۳ آمار ۱۹۷۰۴ آمار ۱۹۷۹۵ آمار ۱۹۸۹۶ آمار ۲۰۰۲
رتبه  % تعداد  % تعداد  % تعداد  % تعداد  % تعداد  % تعداد  %
گرجی‌ها ۱٬۷۸۸٬۱۸۶ ۶۶٫۸ ۲٬۱۷۳٬۹۲۲ ۶۱٫۴ ۲٬۶۰۰٬۵۸۸ ۶۴٫۳ ۳٬۱۳۰٬۷۴۱ ۶۶٫۸ ۳٬۴۳۳٬۰۱۱ ۶۸٫۸ ۳٬۷۸۷٬۳۹۳ ۷۰٫۷ ۵٬۶۶۱٬۱۷۳ ۸۳٫۸
آذربایجانی ۱۳۷٬۹۲۱ ۵٫۲ ۱۸۸٬۰۵۸ ۵٫۳ ۱۵۳٬۶۰۰ ۳٫۸ ۲۱۷٬۷۵۸ ۴٫۶ ۲۵۵٬۶۷۸ ۵٫۱ ۳۰۷٬۵۵۶ ۵٫۷ ۲۸۴٬۷۶۱ ۶٫۵
ارمنی‌ها ۳۰۷٬۰۱۸ ۱۱٫۵ ۴۱۵٬۰۱۳ ۱۱٫۷ ۴۴۲٬۹۱۶ ۱۱٫۰ ۴۵۲٬۳۰۹ ۹٫۷ ۴۴۸٬۰۰۰ ۹٫۰ ۴۳۷٬۲۱۱ ۸٫۱ ۲۴۸٬۹۲۹ ۵٫۷
روس‌ها ۹۶٬۰۸۵ ۳٫۶ ۳۰۸٬۶۸۴ ۸٫۷ ۴۰۷٬۸۸۶ ۱۰٫۱ ۳۹۶٬۶۹۴ ۸٫۵ ۳۷۱٬۶۰۸ ۷٫۴ ۳۴۱٬۱۷۲ ۶٫۳ ۶۷٬۶۷۱ ۱٫۵
آسی‌ها ۱۱۳٬۲۹۸ ۴٫۲ ۱۴۷٬۶۷۷ ۴٫۲ ۱۴۱٬۱۷۸ ۳٫۵ ۱۵۰٬۱۸۵ ۳٫۲ ۱۶۰٬۴۹۷ ۳٫۲ ۱۶۴٬۰۵۵ ۳٫۰ ۳۸٬۰۲۸ ۰٫۹
ایزدیان ۲٬۲۶۲ ۰٫۱ ۱۲٬۹۱۵ ۰٫۴ ۱۶٬۲۱۲ ۰٫۴ ۲۰٬۶۹۰ ۰٫۴ ۲۵٬۶۸۸ ۰٫۵ ۳۳٬۳۳۱ ۰٫۶ ۱۸٬۳۲۹ ۰٫۴
کردها ۷٬۹۵۵ ۰٫۳ ۲٬۵۱۴ ۰٫۱
یونانی‌ها ۵۴٬۰۵۱ ۲٫۰ ۸۴٬۶۳۶ ۲٫۴ ۷۲٬۹۳۸ ۱٫۸ ۸۹٬۲۴۶ ۱٫۹ ۹۵٬۱۰۵ ۱٫۹ ۱۰۰٬۳۲۴ ۱٫۹ ۱۵٬۱۶۶ ۰٫۳
اوکراینی‌ها ۱۴٬۳۵۶ ۰٫۵ ۴۵٬۵۹۵ ۱٫۳ ۵۲٬۲۳۶ ۱٫۳ ۴۹٬۶۲۲ ۱٫۱ ۴۵٬۰۳۶ ۰٫۹ ۵۲٬۴۴۳ ۱٫۰ ۷٬۰۳۹ ۰٫۲
آبخازها ۵۶٬۸۴۷ ۲٫۱ ۵۷٬۸۰۵ ۱٫۶ ۶۲٬۸۷۸ ۱٫۶ ۷۹٬۴۴۹ ۱٫۷ ۸۵٬۲۸۵ ۱٫۷ ۹۵٬۸۵۳ ۱٫۸ ۳٬۵۲۷ ۰٫۱
آشوریان ۲٬۹۰۴ ۰٫۱ ۴٬۷۰۷ ۰٫۱ ۵٬۰۰۵ ۰٫۱ ۵٬۶۱۷ ۰٫۱ ۵٬۲۸۶ ۰٫۱ ۶٬۲۰۶ ۰٫۱ ۳٬۲۹۹ ۰٫۱
یهودیان ۳۰٬۳۸۹ ۱٫۱ ۴۲٬۳۰۰ ۱٫۲ ۵۱٬۵۸۲ ۱٫۳ ۵۵٬۳۸۲ ۱٫۲ ۲۸٬۲۹۸ ۰٫۶ ۲۴٬۷۹۵ ۰٫۵ ۲٬۳۳۳ ۰٫۱
دیگر اقوام ۶۵٬۹۶۱ ۲٫۵ ۵۸٬۷۱۱ ۱٫۷ ۳۷٬۰۱۵ ۰٫۹ ۳۸٬۶۶۵ ۰٫۸ ۳۹٬۶۹۰ ۰٫۸ ۵۰٬۵۰۲ ۰٫۹ ۱۸٬۷۶۶ ۰٫۵
مجموع ۲٬۶۷۷٬۲۳۳ ۳٬۵۴۰٬۰۲۳ ۴٬۰۴۴٬۰۴۵ ۴٬۶۸۶٬۳۵۸ ۴٬۹۹۳٬۱۸۲ ۵٬۴۰۰٬۸۴۱ ۷٬۱۴۲٬۰۰۰
۱ Source: [۱]. ۲ Source: [۲]. ۳ Source: [۳]. ۴ Source: [۴]. ۵ Source: [۵]. ۶ Source: [۶].

ادیان و مذاهب[ویرایش]

بر اساس آمار سال ۲۰۰۲ میلادی، اکثر مردم گرجستان، (حدوداً ۷۰٪)، مسیحی بوده و پیرو کلیسای ارتدکس گرجی هستند. بعد از ارتدکس‌های گرجی، اسلام در گرجستان به عنوان بزرگترین اقلیت دینی این کشور محسوب می‌شود. جمعیت مسلمانان را آذربایجانی‌های گرجستان و دیگر اقوام ساکن در این کشور از جمله آجاریا تشکیل می‌دهند.

روس‌های ساکن گرجستان، از دیگر اقلیت‌های این کشور هستند که جمعیت ارتدکس روس آن را تشکیل می‌دهند؛ و همچنین هستند:ارامنه آپوستولیک و ژرمن‌های پروتستان.[۳۷]

اقتصاد[ویرایش]

کشور گرجستان به دلیل برخورداری از امتیازاتی مانند موقعیت جغرافیایی و آب و هوای مناسب، دارای کشاورزی پیشرفته، معادن، بهره‌برداری از صنایع و صنعت گردشگری از ثروتمندترین جمهوری‌های شوروی سابق به شمار می‌آمد؛ و مردم آن از استاندارد زندگی بالایی برخوردار بودند. اما پس از فروپاشی شوروی در سال ۱۹۹۱ میلادی، وقوع جنگ‌های داخلی از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ میلادی، اقتصاد گرجستان را به عنوان یک کشور تازه استقلال یافته با بحرانی شدید مواجه ساخت. اما در سال‌های اخیر کشور گرجستان نسبت به کشورهای اطراف خود و همچنین کشورهای همتراز خود از اقتصادی پیشرفته و نوین برخوردار شده است و رشدی قابل توجه در روند رشد اقتصاد گرجستان مشاهده شده ات.[۳۸]

کشاورزی[ویرایش]

توشتی

تا قبل از سال ۱۹۹۱ میلادی گرجستان حجم وسیعی از فراورده‌های غذایی و کشاورزی را صادر می‌کرد و یکی از عرضه‌کنندگان اصلی سبزیجات، میوه، چای، مشروبات الکلی و مرکبات به سایر جمهوری‌های شوروی بوده‌است. بعد از استقلال گرجستان، بازارهای سنتی این کشور از دست رفت و سطح کلی تولیدات نیز به دلیل مشکلات سیاسی و اقتصادی کاهش یافت. اما خیلی زود بازار کشاورزی این کشور رونق یافت و به صادرات زیادی دست یافت. همچنین در مناطق شرقی و جنوب شرقی گرجستان تاکستان‌های زیادی وجود دارد و از آن‌ها یکی از بهترین شراب‌های جهان ساخته می‌شود. در گرجستان کارخانه‌های شراب سازی بین‌المللی بسیار زیادی وجود دارد.

به علت واقع شدن در منطقه جنب مداری مرطوب، در این کشور کشت مرکبات و چای رونق دارد.

در بخش زراعت این کشور، غلات، نباتات صنعتی، سیب زمینی، سبزیجات و نباتات علوفه‌ای کشت می‌شود.

گرجستان زادگاه شراب در دنیا و گرجیان مخترع شراب می‌باشند و شراب به اسم گرجی‌ها در یونسکو ثبت شده است.

.[۳۹] و[۴۰]

صنعت[ویرایش]

صنعت شاخه اصلی اقتصاد گرجستان محسوب می‌شود و نقش زیادی در تولید مجموعه اقتصادی این کشور دارد. صنایع گرجستان ارتباط نزدیکی با اقتصاد دیگر جمهوری‌های شوروی داشت و به لحاظ تأمین مواد خام، انرژی و لوازم یدکی وابستگی زیادی به روسیه و دیگر جمهوری‌های شوروی داشت و به همین دلیل در سال‌های پس از استقلال، صنایع این کشور خسارات زیادی را متحمل گردید. به گونه‌ای که تا سال ۱۹۹۴ میلادی، تقریباً یک سوم کارخانجات گرجستان دست از تولید کشیدند. اما پس از مدتی صنعت گرجستان رشد زیادی کرد و به شکوفایی رسید و سرمایه‌گذارهای زیادی برای ساختن کارخانه به گرجستان آمدند. گوشی‌های هوآوی و سونی برای اروپا در گرجستان ساخته می‌شوند.

در بین محصولات صنعتی گرجستان، صنایع غذایی ۴۰٪، صنایع سبک ۲۰٫۸٪، ماشین سازی و صنایع فلزی ۱۳٫۸٪ از حجم تولید صنعتی را به خود اختصاص می‌دهند.

همچنین موسسات صنعتی تولید مصنوعات چوبی در این کشور فعالیت دارند. تولید ظروف شیشه‌ای و بلوری، مصنوعات سرامیک و فلزات ماشین سازی و صنایع نظامی از دیگر رشته‌های فعالیت صنعتی گرجستان است.

در گرجستان، صنایع سبک گسترش زیادی داشته‌است. در تفلیس، کوتائیسی، باتومی، سوخومی و بعضی شهرهای دیگر، موسسات تولیدی کالاهای مصرفی ازقبیل پارچه‌های پشمی، ابریشمی و نخی، تولید لباس، کفش، تریکو و لوازم خرازی، اشتغال به کار دارند. از موسسات صنایع غذایی، می‌توان از کارخانه‌های چای خشک کنی، شراب سازی، تولید کنسرو و کمپوت، تولید عطر و ادکلن، توتون، شیرینی، گوشت، شیر و تعدادی دیگر نام برد.[۴۱] و[۴۲]

معادن[ویرایش]

نمایی از شهر چیاتورا

گرجستان دارای معادن متعددی است که مهم‌ترین آن‌ها عبارت‌اند از: زغال سنگ، منگنز، خاک نسوز، فلزات آهنی باریت، عقیق، مرمر، سنگ آهن، آرسنیک، مولیبدان، تنگستن و جیوه. علی‌رغم وجود معادن قابل توجه در گرجستان، به دلایل مختلف از جمله: ضعف تکنولوژی و منابع مالی، شناسایی کامل این معادن و بهره‌برداری از آن‌ها در زمان اتحاد جمهوری‌های شوروی سابق امکان‌پذیر نبود.

بزرگترین معدن منگنز جهان در گرجستان قرار دارد. وسعت این معدن که در نزدیکی شهر «چیاتورا» نزدیک بندر پوتی واقع شده، ۱۴۰ کیلومتر مربع است و ذخایر منگنز آن ۲۵۰ میلیون تن برآورد شده‌است.

گرجستان در سال ۲۰۰۲ میلادی، ۶ هزار تن زغال سنگ، ۸ هزار تن مس، ۳۴۵ هزار تن سیمان، ۲۰۰۰ کیلوگرم طلا و ۳۳۰۰۰ کیلوگرم نقره تولید کرده‌است.[۴۳][۴۴] و[۴۵]

گردشگری[ویرایش]

گردشگری یکی از بخش‌های مهم خدمات کشور گرجستان می‌باشد که نقش مهمی دراقتصاد این کشور دارد. این بخش مهم در طی دوره قبل از استقلال، از رونق مناسبی برخوردار بود.

در سال ۲۰۰۳ میلادی، تعداد گردشگران وارد شده به کشور گرجستان ۳۶۸٬۳۱۲ نفر گزارش شده‌است. درآمد حاصله از این بخش در سال ۲۰۰۵ میلادی، ۲۴۲ میلیون دلار بوده‌است. گرجستان کشوری توریستی می‌باشد که از شهرهای توریست پذیر زیادی از جمله کوتایسی و زوگدیدی و باتومی و سیغناغی و بورجومی و تفلیس و پوتی و سوخومی و روستاوی و زادگاه شراب دنیا تلاوی (در استان کاختی) برخوردار است.[۴۶][۴۷] و[۴۸]

گرجستان یکی از قطب‌های گردشگری در دنیا می‌باشد که هر ساله شمار توریست‌های آن افزایش پیدا می‌کند به طوری که سال ۲۰۱۵ حدوداً ۱۵ میلیون گردشگر به گرجستان وارد شده‌اند. گردشگران برای طبیعت حیرت‌آور آن و زیبایی خارق‌العاده این کشور به گرجستان جذب می‌شوند.

گرجستان یکی از مقاصد توریستی مهم برای ایرانیان است. یکی از دلایلی که اخیراً ایرانی‌ها سفر بیشتری به این کشور دارند خدماتی اس که دولت گرجستان برای گردشگران ایرانی در نظر گرفته است.

گردشگران ایرانی نیاز به اخذ ویزا قبل از سفر ندارند و می‌توانند در مرز زمینی یا فرودگاه با پرداخت هزینه‌ای اندک و به راحتی ویزا اخذ کرده و وارد کشور گرجستان شوند.

و یکی از دیگر از دلایل اقبال زیاد ایرانیان برای سفر به گرجستان امکان سفر زمینی است و همچنین پایین بودن هزینه‌های سفر هم تأثیر زیادی در این امر دارد.

معمولاً در هنگام ورود ایرانیان به گرجستان با پخش موسیقی‌های ایرانی از آنها استقبال می‌شود.

از مهمترین شهرهایی که ایرانیان در سفر به گرجستان در آن اقامت می‌کنند به تفلیس و باتومی می‌توان اشاره کرد.

خدمات[ویرایش]

اقتصاد گرجستان تا اندازه زیادی به بخش خدمات وابسته‌است و نقش این بخش در ساختار اقتصادی کشور گرجستان به تدریج افزایش یافته‌است. یکی از مصادیق مهم این بخش توریسم می‌باشد که نقش مهمی در بخش خدمات به عهده دارد.[۴۹]

انرژی[ویرایش]

گرجستان از نظر منابع برق آبی جایگاه مهمی را در بین کشورهای مستقل مشترک‌المنافع و کشورهای اروپایی دارد و از بسیاری از کشورهای اروپا جلوتر است؛ و در حال حاضر میزان برق مورد نیاز سالانه‌ای این کشور ۱۲ میلیارد کیلووات ساعت است که کلیهٔ این مقدار را خود گرجستان تولید می‌کند و مابقی تولید خود را به کشورهای اطراف مانند ارمنستان و آذربایجان و ترکیه صادر می‌کند.

گرجستان کشوری است با آب و باد فراوان که از آن برایس تولید برق فراوانی استفاده می‌کند. سد اینگوری بزرگترین سد گرجستان و همچنین سومین سد بزرگ و عظیم دنیا و همچنین نیروگاه‌های بادی در شمال این کشور سالانه میزان بسیار زیادی برق تولید می‌کند.

از نظر منابع نفت و گاز، در حدود ۱۵ میدان نفتی کشف شده در گرجستان وجود دارد و سالانه ۸۹۸ هزار بشکه نفت و ۴۴٫۹ میلیون متر مکعب گاز استخراج می‌شود.[۵۰]

نفت[ویرایش]

خطوط لوله‌های نفتی

به طور کلی در شمال، مرکز و شرق این کشور منابع نفت طی اکتشافات زمین‌شناسی اخیر توسط کمپانی‌های نفتی غربی در منطقه روستاوی منابع برگتری از نفت و گاز کشف شده‌است.

سه شرکت عمده نفتی در گرجستان فعال می‌باشند که عبارت اند از: نینوتسمیندا در منطقه نینوتسمیندا، شرکت نفتی لاریس در منطقه سامگرلو، و شرکت نفتی دولتی گرجستان به نام شرکت نفت گرجستان.[۵۱]

مسیرهای موجود و برنامه‌ریزی شده برای ذخایر انرژی به شرح زیر است:

  • خط لوله باکو-سوپسا: این خط لوله که باکو در آذربایجان را به سوپسا در دریای سیاه متصل می‌سازد، فعال است. این خط روزانه حدود ۱۰۵۰۰ بشکه نفت را به تانکرهایی در آب‌های ساحلی سوپسا هدایت می‌کند.
  • خط لوله باکو-تفلیس-جیهان: موافقت نامه بین گرجستان، آذربایجان و ترکیه در زمینه ایجاد این خط به امضا رسیده و تصویب شده‌است.
  • خط لوله گاز ترانس خزر: پیمان دولتی در مورد خط لوله گاز بین گرجستان، آذربایجان و ترکیه در حال پیشرفت می‌باشد.

گاز[ویرایش]

گاز طبیعی در گرجستان تقریباً تمام بخش‌های صنعت و انرژی، کشاورزی و همه شهرها و شهرک‌های عمده را تحت پوشش قرار می‌دهد.

تولید گاز طبیعی در گرجستان در سال ۲۰۰۵ میلادی، ۲۰ میلیون متر مکعب برآورد شده‌است و میزان صادرات و واردات گاز، ۱٫۵ میلیارد متر مکعب ارزیابی گردیده‌است. اخیراً در سال ۲۰۱۵ در جنوب شرقی و شمال غربی گرجستان منابع عظیم گازی یافت شده است که بنا به گفته‌های محققان این میادین گازی می‌تواند برای ۱۵ سال گاز کل قارهٔ اروپا و خود گرجستان را تأمین کند که به دلیل عظیم بودن آ «بهره‌برداری از آن ۵ سال زمان می‌برد و هم اکنون بهره‌برداری از آن را شرکت ملی گاز گرجستان به کمک یک کمپانی سوِعدی در حال انجام است.[۵۲]

برق[ویرایش]

سد اینگوری

بر طبق برآوردهای منابع برق آبی، گرجستان جای مهمی را در بین کشورهای مستقل مشترک‌المنافع (CIS) اشغال می‌کند و بسیاری از کشورهای خارجی از جمله فرانسه، ایتالیا، اسپانیا، اتریش، یونان، پرتغال و صربستان جلوتر است. سیستم برق موجود گرجستان با ۵۳ نیروگاه تولید برق آبی و ۳ نیروگاه تولید برق حرارتی در ارتباط می‌باشد. بزرگترین نیروگاه برق آبی در دست باز سازی این کشور نیروگاه اینگوری با افزایش ظرفیت تولید برق از ۴۰۰ تا ۴۵۰ مگاوات به ۱۳۰۰ مگاوات می‌باشد. سد اینگوری سومین سد عظیم و بزرگ دنیا می‌باشد.

نیروگاه‌های جدید برق آبی در دست احداث گرجستان، ناماخوانی با ۲۵۰ مگاوات، ژونتی با ۱۰۰ مگاوات، خادور با ۲۴ مگاوات، و کاختی با ۹٫۳ مگاوات ظرفیت می‌باشند.[۵۳]

زغال سنگ[ویرایش]

معادن زغال سنگ متعددی در گرجستان وجود دارد معدن تقوارچلی با ۲۵۰ میلیون تن ذخیره زغال سنگ و تقیبولی با ۲۸۰ میلیون تن ذخیره از مهم‌ترین آن‌ها به شمار می‌رود.

تولید زغال سنگ در گرجستان در سال ۲۰۰۳ میلادی، ۵۰۰۰ تن بوده‌است. این کشور در سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳ میلادی، از نظر میزان تولید زغال سنگ سخت، رتبه ۶ جهان را به خود اختصاص داده‌است.[۴۴]

حمل و نقل[ویرایش]

جاده‌ها[ویرایش]

همه نواحی و مراکز اداری گرجستان از جمله بسیاری از روستاها با شبکه شاهراه‌ها و جاده‌هایی که سراسر کشور را تحت پوشش قرار می‌دهد، مرتبط هستند.

در مجموع راه‌های آسفالته گرجستان حدود ۲۰۰۰۰ کیلومتر است که این کشور طرح‌هایی هم برای گسترش جاده‌ها و به خصوص بزرگراه‌ها در دست اجرا دارد که از جمله مهم‌ترین آن‌ها ساخت یک بزرگراه شش بانده بندر دریای سیاه به تفلیس و از آبخازیا تا مرز آذربایجان می‌باشد.

راه آهن[ویرایش]

راه آهن گرجستان

راه آهن گرجستان درمسیر تفلیس-سامتردیا ارتباط سه کشور قفقاز و روسیه را با گذر از سواحل دریای سیاه به سمت شمل از طریق آبخازیا ممکن می‌سازد.

مسیرهای کوتاه‌تر داخل گرجستان، اکثر شهرهای این کشور را به هم مرتبط می‌سازد. در مقایسه با کشورهای همجوار قدرت کشش راه آهن این کشور به دلیل اینکه اغلب لکوموتیوها و واگن‌ها در همین کشور تولید شده‌اند، بالا می‌باشند.[۸]

خطوط هوایی[ویرایش]

کشور گرجستان از سامانه حمل و نقل هوایی داخلی و خارجی پیشرفته‌ای برخوردار است؛ و از آخرین تجهیزات و ورژن‌های صنایع و ابزار آلات هوایی در این کشور استفاده می‌شود.

در گرجستان ۱۰ فرودگاه قابل استفاده برای هواپیماهای غیرنظامی وجود دارد. در بین این فرودگاه‌ها، فرودگاه‌های تفلیس، باتومی و سوخومی و پوتی از اهمیت خاص برخوردار هستند. از بین این ۱۰ فرودگاه ۵ تا بین‌المللی و ۵ تا داخلی می‌باشند. فرودگاه‌های نظامی زیادی نیز در گرجستان وجود دارند.

در حال حاضر از تفلیس شبکه خطوط هوایی برای مقاصد استانبول، باکو، ایروان، دبی، سوخومی، نالچیک، مینرالنی ودی، تاشکند، کیف و مسکو و تهران و برلین و پاریس و ورشو و مینسک به صورت دایمی برقرار است.[۵۴]

بنادر و کشتیرانی[ویرایش]

اهمیت حمل و نقل دریایی برای گرجستان هنگامی ک راه آهن کشور به طرف شمال از طریق آبخازیا قطع شد، کاملاً مشخص گردید. بنادر دریای سیاه در تأمین کالا نه فقط گرجستان بلکه برای حتی کشورهای ارمنستان و آذربایجان و قزاقستان و ترکمنستان و قرقیزستان نیز ایفای نقش دارند.

طبق گزارش‌های سال ۲۰۰۷ میلادی، بندر پوتی از جمله بزرگترین بنادر دریای سیاه به شمار می‌آید زیرا بخشی از راهروی تراسیکا می اشد. میزان مبادلات بندر پوتی در سال ۲۰۰۶ میلادی، ۱۷ میلیون تن گزارش شده‌است که۹٫۱٪ رشد سالانه آن می‌باشد. بندر پوتی یکی از مهمترین بنادر صنعتی دریای سیاه و یکی از بنادر مهم دنیا به شمار می‌رود؛ و همواره روزانه میلیون‌ها تن کالا از این بندر صنعتی جابه‌جا و صادر یا وارد می‌شوند.[۴۳] و[۵۵]

بازرگانی خارجی[ویرایش]

هرچند در سال‌های گذشته به دلیل بی‌ثباتی سیاسی و به تبع آن فقدان امنیت لازم جهت سرمایه‌گذاری‌های بلند مدت و ریسک پذیری بالا در این کشور، گرایش اندکی از سوی بخش دولتی و تاحدودی بخش خصوصی کشورها در ورود به بازار گرجستان مشاهده گردیده‌است، اما در دههٔ اخیر با توجه به شرایط جدید و نسبتاً مطلوب این کشور که تا حدودی از دامنه بحران‌های موجود در آن کاسته شده؛ به درجه‌ای از امنیت و ثبات رسیده‌است. این مناسبات در حال توسعه در همه زمینه‌ها بوده‌است و حجم مبادلات بازرگانی این کشور با سایر کشورهای جهان سیر صعودی داشته‌است.[۵۶]

صادرات و واردات[ویرایش]

در سال ۲۰۰۵ میلادی، واردات کالا و خدمات ۵۴٪ از تولید ناخالص داخلی و صادرات کالا و خدمات ۴۲٪ از تولی ناخالص داخلی ر به خود اختصاص داده‌است.

صادرات این کشور عمدتاً به کشورهای روسیه، ترکیه، آذربایجان، ترکمنستان، بلغارستان، ارمنستان و اوکراین و بلاروس و عربستان و قزاقستان و قرقیزستان و صربستان و ازبکستان و نروژ بوده‌است.

واردات گرجستان نیز عمدتاً از کشورهای روسیه، ترکیه، آذربایجان، اوکراین، آلمان، آمریکا و ترکمنستان می‌باشد.[۴۷]

سیاست[ویرایش]

پس از استقلال گرجستان در سال ۱۳۷۰ (۱۹۹۱)، ادوارد شواردنادزه وزیر خارجه پیشین شوروی، به عنوان نخستین رئیس جمهور کشور برگزیده شد. گرجستان از همان زمان برسر جمهوری‌های خودمختار اوستیای جنوبی و آبخازیا با روسیه اختلاف داشت، چرا که روسیه اجازه نمی‌داد که گرجستان، حاکمیت خود را در این دو منطقه اعمال کند؛ ولی به دلیل ضعف گرجستان و نیز نزدیکی دولت وقت - به ویژه شخص شواردنادزه - به روسیه، این کشور تن به مصالحه با روسیه داد و پذیرفت که در امور جمهوری‌های خودمختار اوستیای جنوبی و آبخازیا دخالت نکند و با حضور نیروهای روسی در این دو منطقه مخالفتی نداشته باشد.

اما پس از انقلاب گل رز در سال ۱۳۸۲ در گرجستان که با پشتیبانی آمریکا صورت گرفت و منجر به برکناری دولت متمایل به روسیه و روی کارآمدن دولت غربگرای میخیل ساآکاشویلی شد، اوضاع سیاسی این کشور دگرگون شد. دولت جدید سیاست دوری از روسیه و نزدیکی به غرب (به ویژه آمریکا) را در پیش گرفت. همچنین این کشور خواهان عضویت در اتحادیه اروپا و ناتو شد. در سال ۲۰۱۵ میلادی گرجستان با برداشتن روادید در منطقهٔ قفقاز و گسترش تجارت در این منطقه بار دیگر به روسیه تمایل نشان داد. اما گرجستان به وسیلهٔ رزمایش خود با انگلیس و آمریکا بار دیگر تخم نفاق و کینه را میان خود و روسیه کاشت و اوضاع منطقه را بغرنج‌تر نمود. در آخرین نظر سنجی که توسط رسانه‌ها صورت گرفته است ۷۵ درصد مردم گرجستان خواهان آرامش و ثبات در منطقه به دور از حضور نظامیان ناتو هستند.

در مرداد ۱۳۸۷ و همزمان با بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ پکن، ارتش گرجستان برای بازگرداندن اوستیای جنوبییا همان سامچابلو به خاک خود، به این منطقه یورش برد که با واکنش شدید روسیه مواجه شد و مجبور به عقب‌نشینی شد. اکنون روسیه و چندی از کشورهای کمتر به رسمیت شناخته شده جز کشورهایی هستند که استقلال دو منطقهٔ آبخازیا و اوستیای جنوبی را به رسمیت شناخته‌اند و روسیه با حضور نیروهای خود در این دو منطقه، عملاً کنترل آنها را در دست دارد. به گفتهٔ مقامات روسیه: این کار به گرجستان نشان داد که تا چه حدی پای خود را از گلیم اش دراز کند. برخی کشورها این اقدام روسیه را محکوم و روسیه را تحت فشارهایی قرار دادند و توسط کارشناسان عنوان شد که روسیه به زودی مجبور به عقب‌نشینی از موضع خود خواهد شد. اما چندی بعد از درگیریهای پیش آمده در قره باغ این غربیها بودند که از موضع خود کنار رفته و تسلیم شدند. پس از بحران اوکراین ۳ منطقه از اوکراین جدا و تحت کنترل روسیه درآمد. هم اکنون روسیه حدود ۴۰ منطقهٔ خودمختار را در سراسر جهان تحت کنترل دارد و پیش بینی می‌شود که این ارقام با درگیرهای موجود در جهان تا سال ۲۰۲۵ به ۸۵ منطقه برسد که ۴ برابر بیشتر از مستعمره‌های حال حاضر انگلیس است.

.[۵۷]

نقشهٔ گرجستان[ویرایش]

نقشهٔ گرجستان

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. مولیانی، جایگاه گرجی‌ها در تاریخ و فرهنگ و تمدن ایران.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ امیر احمدیان، گرجستان، ۸–۱۱.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی، گرجستان، ۵۳–۵۴.
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ اداره اطلاعات جغرافیایی، گرجستان، ۴۱.
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ صفری، گرجستان، ۴۸.
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ دفتر برنامه‌ریزی و تألیف کتابهای درسی، تاریخ معاصر ایران، ۱۸–۱۹.
  7. encarta٫2009
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ باتوانی، جغرافیای گرجستان، ۲۳–۲۶.
  9. امیراحمدیان، جغرافیای کامل قفقاز، ۲۲۵–۲۲۸.
  10. امیراحمدیان، جغرافیای کامل قفقاز، ۲۲۸–۲۳۵.
  11. امیراحمدیان، جغرافیای گرجستان، ۱۴–۱۸.
  12. امیراحمدیان، جغرافیای کامل قفقاز، ۲۴۶–۲۵۰.
  13. امیراحمدیان، جغرافیای قفقاز، ۸۸–۸۹.
  14. امیراحمدیان، جغرافیای قفقاز، ۸۹–۹۰
  15. امیراحمدیان، جغرافیای کامل قفقاز، ۲۵۴–۲۵۶.
  16. امیراحمدیان، جغرافیای کامل قفقاز، ۲۵۶–۲۵۸.
  17. امیراحمدیان، جغرافیای گرجستان، ۳۲–۳۷.
  18. امیراحمدیان، جغرافیای کامل قفقاز، ۲۶۴–۲۶۷.
  19. World Development Indicators٫2003
  20. International Monetary fund;Direction of trad Statistics year Book؛2007
  21. World Development Indicators٫2003
  22. معظمی گودرزی، گرجستان، ۱۲۶.
  23. سالنامه آماری کشور، ۷۸۴
  24. Human Development Report٫2003
  25. ۲۵٫۰ ۲۵٫۱ گگوچادزه، زبان گرجی برای فارسی زبانان.
  26. دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی، گرجستان، ۷۵–۷۶.
  27. http://www.manuscript.ge/index.php?m=831&ln=geo
  28. http://www.pcu.ge/school.html
  29. http://calligraphy-expo.com/eng/Personalities/Participants/Lasha_Kintsurashvili/Article.aspx?ItemID=54
  30. http://www.ambioni.ge/qartvel-mxatvar-kaligrafta-kavsiri/
  31. دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی، گرجستان، ۷۴–۷۵.
  32. ۳۲٫۰ ۳۲٫۱ دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی، گرجستان، ۷۲–۷۳.
  33. دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی، گرجستان، ۷۷.
  34. احمدی لفورکی و میررضوی، راهنمای منطقه خزر و کشورهای آسیای مرکزی و قفقاز جنوبی، ۵۸۳.
  35. شاردن، سفرنامه شاردن، ج۱، ۳۳۱.
  36. مولیانی، جایگاه گرجی‌ها در تاریخ و فرهنگ و تمدن ایران، ۳۶.
  37. احمدی لفورکی و میررضوی، راهنمای منطقه خزر و کشورهای آسیای مرکزی و قفقاز جنوبی، ۵۸۱.
  38. احمدی لفورکی و میررضوی، راهنمای منطقه خزر و کشورهای آسیای مرکزی و قفقاز جنوبی، ۵۷۱.
  39. امیراحمدیان، جغرافیای گرجستان، ۶۹–۷۱.
  40. Bitanica Book of the year 2008
  41. معظمی گودرزی، گرجستان، ۱۵۶.
  42. امیراحمدیان، جغرافیای گرجستان، ۶۳–۶۴.
  43. ۴۳٫۰ ۴۳٫۱ معظمی گودرزی، گرجستان، ۱۴۴.
  44. ۴۴٫۰ ۴۴٫۱ فصلنامه علمی و صنعتی ایران، ش۶.
  45. سالنامه آماری کشور، ۷۹۳–۷۹۴
  46. شناخت بازار گرجستان و راه‌های دستیابی به آن، ۱۵۷.
  47. ۴۷٫۰ ۴۷٫۱ Britanica Book of the year 2008
  48. سالنامه آماری کشور، ۸۰۹
  49. شناخت بازار گرجستان و راه‌های دستیابی به آن، ۱۵۲.
  50. افشردی، ژئوپلیتیک قفقاز و سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران، ۲۱۵.
  51. معظمی گودرزی، گرجستان، ۱۵۵.
  52. امیراحمدیان، جغرافیای گرجستان، ۱۹۴.
  53. احمدی لفورکی و میررضوی، راهنمای منطقه خزر و کشورهای آسیای مرکزی و قفقاز جنوبی، ۵۳۱.
  54. شناخت بازار گرجستان و راه‌های دستیابی بهن آ، ۹۶.
  55. شناخت بازار گرجستان و راه‌های دستیابی به آن، ۱۴۱.
  56. شناخت بازار گرجستان و راه‌های دستیابی به آن، ۱۲۵.
  57. NATO and the South Caucasus, in: Caucasus Analytical Digest No.5 فروردین ۱۳۸۸.

منابع[ویرایش]

  • مولیانی، سعید. جایگاه گرجی‌ها در تاریخ و فرهنگ و تمدن ایران. اصفهان: یکتا، ۱۳۷۹ ISBN 964-7016-26-3. خانهٔ کتاب.
  • باتوانی، امام قلی. جغرافیای گرجستان. خوانسار: ارمغان قلم، ۱۳۸۱.
  • امیراحمدیان، بهرام. جغرافیای کامل قفقاز. تهران: سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح، ۱۳۸۱.
  • امیراحمدیان، بهرام. جغرافیای گرجستان. تهران: انتشارات بین‌المللی الهدی، ۱۳۷۷.
  • امیراحمدیان، بهرام. جغرافیای قفقاز. تهران: وزارت امور خارجه، ۱۳۷۶.
  • معظمی گودرزی، پروین. گرجستان. تهران: وزارت امور خارجه، دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی، ۱۳۷۸.
  • سالنامه آماری کشور. ۱۳۸۵.
  • امیراحمدیان، بهرام. گرجستان. تهران: مؤسسه چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه، ۱۳۷۵.
  • وزارت امور خارجه، دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی. گرجستان. چاپ اول. تهران: مرکز چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه، ۱۳۸۸.
  • سازمان جغرافیایی ن. م؛ اداره اطلاعات جغرافیایی. چاپ اول. تهران: انتشارات سهره-زیتون سبز، ۱۳۹۰.
  • صفری، حمید. گرجستان. چاپ اول. تهران: مؤسسه انتشارات امیرکبیر، ۱۳۸۹.
  • دفتر برنامه‌ریزی و تألیف کتاب‌های درسی. تاریخ معاصر ایران. چاپ ششم. تهران: شرکت چاپ و نشر کتاب‌های درسی ایران، ۱۳۹۰.
  • گگوچادزه، لیلا. دستور زبان گرجی برای فارسی زبانان. ترجمه فردین کمایی. رشت: دانشگاه گیلان، ۱۳۸۲.
  • احمدی لفورکی، بهزاد و میررضوی، فیروزه. راهنمای منطقه خزر و کشورهای آسیای مرکزی و قفقاز جنوبی. تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات بین‌المللی ابرار معاصر، ۱۳۸۳.
  • شاردن، ژان. سفرنامه شاردن. ترجمه اقبال یغمایی. تهران: انتشارات توس، ۱۳۷۲.
  • فصلنامه علمی و صنعتی ایران. بهار ۱۳۷۸.
  • شناخت بازار گرجستان و راه‌های دستیابی به آن. مؤسسه مطالعات و پژوهش‌های بازرگانی. مرداد ۱۳۸۱.
  • افشردی، محمدحسین. ژئوپلیتیک قفقاز و سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران. تهران: انتشارات دانشکده فرماندهی وستاد؛ دوره عالی جنگ، ۱۳۸۱.

Coordinates: 42°00′N 43°30′E / 42.000°N 43.500°E / 42.000; 43.500

Georgia
საქართველო (Georgian)
Sakartvelo
Motto: 
ძალა ერთობაშია
Dzala Ertobashia
Strength is in Unity
Anthem: 
თავისუფლება
Tavisupleba
Freedom
Georgia proper shown in dark green; areas outside of Georgian control shown in light green
Georgia proper shown in dark green; areas outside of Georgian control shown in light green
Capital Tbilisi
Kutaisi (legislative)
41°43′N 44°47′E / 41.717°N 44.783°E / 41.717; 44.783
Largest city Tbilisi
Official languages Georgian[1]
Ethnic groups (2014) 86.8% Georgians
  6.2% Azerbaijanis
  4.5% Armenians
  2.8% other
Religion Georgian Orthodox Church
Demonym Georgian
Government Unitary semi-presidential republic[2]
Giorgi Margvelashvili
Irakli Kobakhidze
Giorgi Kvirikashvili
Legislature Parliament
Independence
26 May 1918
25 February 1921
• from the Soviet Union
Declared
Finalized

9 April 1991
25 December 1991
24 August 1995
Area
• Total
69,700 km2 (26,900 sq mi) (119th)
Population
• 2017 estimate
3,718,200[a][3] (131st)
• 2014 census
3,713,804[a][4]
• Density
53.5/km2 (138.6/sq mi) (137th)
GDP (PPP) 2016 estimate
• Total
$37.17 billion[5] (115th)
• Per capita
$10,044[5] (107th)
GDP (nominal) 2016 estimate
• Total
$14.22 billion[5] (114th)
• Per capita
$4,120[6] (110th)
Gini (2014) Negative increase 40.09[7]
medium
HDI (2016) Increase 0.769[8]
high · 70th
Currency Georgian lari (₾) (GEL)
Time zone GET (UTC+4)
Drives on the right
Calling code +995
ISO 3166 code GE
Internet TLD .ge .გე
  1. ^ Excluding occupied territories.

Georgia (/ˈɔːrə/; Georgian: საქართველო, tr. Sakartvelo, IPA: [sɑkʰɑrtʰvɛlɔ]) is a country in the Caucasus region of Eurasia. Located at the crossroads of Western Asia and Eastern Europe, it is bounded to the west by the Black Sea, to the north by Russia, to the south by Turkey and Armenia, and to the southeast by Azerbaijan. The capital and largest city is Tbilisi. Georgia covers a territory of 69,700 square kilometres (26,911 sq mi), and its 2017 population is about 3.718 million. Georgia is a unitary semi-presidential republic, with the government elected through a representative democracy.[2]

During the classical era, several independent kingdoms became established in what is now Georgia, such as Colchis and Iberia. The Georgians adopted Christianity in the early 4th century. A unified Kingdom of Georgia reached the peak of its political and economic strength during the reign of King David IV and Queen Tamar in the 12th and early 13th centuries. Thereafter, the kingdom declined and eventually disintegrated under hegemony of various regional powers, including the Mongols, the Ottoman Empire, and successive dynasties of Iran. In the late 18th century, the eastern Georgian Kingdom of Kartli-Kakheti forged an alliance with the Russian Empire, which directly annexed the kingdom in 1801 and conquered the western Kingdom of Imereti in 1810. Russian rule over Georgia was eventually acknowledged in various peace treaties with Iran and the Ottomans and the remaining Georgian territories were absorbed by the Russian Empire in a piecemeal fashion in the course of the 19th century. Following the Russian Revolution in 1917, Georgia obtained its short-lived independence and established a republic led by the Social Democrats in 1918, only to be invaded by Soviet Russia in 1921 and subsequently absorbed into the Soviet Union as the Georgian Soviet Socialist Republic.

A pro-independence movement led to the secession from the Soviet Union in April 1991. For most of the following decade, post-communist Georgia suffered from civil conflicts, secessionist wars in Abkhazia and South Ossetia, and economic crisis. Following the bloodless Rose Revolution in 2003, Georgia pursued a strongly pro-Western foreign policy, aiming at NATO and European integration, and introduced a series of democratic and economic reforms, which brought about mixed results, but strengthened state institutions. The country's Western orientation soon led to the worsening of relations with Russia, culminating in the brief Russo-Georgian War in August 2008 and Georgia's current territorial dispute with Russia.

Georgia is a member of the United Nations, the Council of Europe, and the GUAM Organization for Democracy and Economic Development. It contains two de facto independent regions, Abkhazia and South Ossetia, which gained very limited international recognition after the 2008 Russo-Georgian War. Georgia and the overwhelming majority of the international community consider the regions to be part of Georgia's sovereign territory under Russian military occupation.[10]

Etymology

"Gorgania" i.e. Georgia on Fra Mauro map

"Georgia" probably stems from the Persian designation of the Georgians – gurğān, in the 11th and 12th centuries adapted via Syriac gurz-ān/gurz-iyān and Arabic ĵurĵan/ĵurzan. Lore-based theories were given by the traveller Jacques de Vitry, who explained the name's origin by the popularity of St. George amongst Georgians,[11] while traveller Jean Chardin thought that "Georgia" came from Greek γεωργός ("tiller of the land"). As Prof. Alexander Mikaberidze adds, these century-old explanations for the word Georgia/Georgians are rejected by the scholarly community, who point to the Persian word gurğ/gurğān ("wolf"[12]) as the root of the word.[13] Starting with the Persian word gurğ/gurğān, the word was later adopted in numerous other languages, including Slavic and West European languages.[13][14] This term itself might have been established through the ancient Iranian appellation of the near-Caspian region, which was referred to as Gorgan ("land of the wolves"[15]).[13]

The native name is Sakartvelo (საქართველო; "land of Kartvelians"), derived from the core central Georgian region of Kartli, recorded from the 9th century, and in extended usage referring to the entire medieval Kingdom of Georgia by the 13th century. The self-designation used by ethnic Georgians is Kartvelebi (ქართველები, i.e. "Kartvelians").

The medieval Georgian Chronicles present an eponymous ancestor of the Kartvelians, Kartlos, a great-grandson of Japheth. However, scholars agree that the word is derived from the Karts, the latter being one of the proto-Georgian tribes that emerged as a dominant group in ancient times.[13] The name Sakartvelo (საქართველო) consists of two parts. Its root, kartvel-i (ქართველ-ი), specifies an inhabitant of the core central-eastern Georgian region of Kartli, or Iberia as it is known in sources of the Eastern Roman Empire.[16] Ancient Greeks (Strabo, Herodotus, Plutarch, Homer, etc.) and Romans (Titus Livius, Tacitus, etc.) referred to early western Georgians as Colchians and eastern Georgians as Iberians (Iberoi in some Greek sources).[17]

Today the full, official name of the country is "Georgia", as specified in the official English version of the Georgian constitution which reads "Georgia shall be the name of the State of Georgia."[18] Before the 1995 constitution came into force the country's name was the Republic of Georgia.

History

Prehistory

The territory of modern-day Georgia was inhabited by Homo erectus since the Paleolithic Era. The proto-Georgian tribes first appear in written history in the 12th century BC.[19]

The earliest evidence of wine to date has been found in Georgia, where 8000-year old wine jars were uncovered.[20][21] Archaeological finds and references in ancient sources also reveal elements of early political and state formations characterized by advanced metallurgy and goldsmith techniques that date back to the 7th century BC and beyond.[19] In fact, early metallurgy started in Georgia during the 6th millennium BC, associated with the Shulaveri-Shomu culture.[22]

Antiquity

Ancient Georgian states of Colchis and Iberia, 500–400 BC

The classical period saw the rise of a number of early Georgian states, the principal of which was Colchis in the west and Iberia in the east. In the 4th century BC, a unified kingdom of Georgia – an early example of advanced state organization under one king and an aristocratic hierarchy – was established.[23]

In Greek mythology, Colchis was the location of the Golden Fleece sought by Jason and the Argonauts in Apollonius Rhodius' epic tale Argonautica. The incorporation of the Golden Fleece into the myth may have derived from the local practice of using fleeces to sift gold dust from rivers.[24] Known to its natives as Egrisi or Lazica, Colchis was also the battlefield of the Lazic War fought between the Byzantine Empire and Sassanid Persia.

After the Roman Republic completed its brief conquest of what is now Georgia in 66 BC, the area became a primary objective of what would eventually turn out to be over 700 years of protracted Irano–Roman geo-political rivalry and warfare.[25][26]

From the first centuries A.D, the cult of Mithras, pagan beliefs, and Zoroastrianism were commonly practised in Georgia.[27] In 337 AD King Mirian III declared Christianity as the state religion, giving a great stimulus to the development of literature, arts, and ultimately playing a key role in the formation of the unified Georgian nation,[28][29] The acceptance led to the slow but sure decline of Zoroastrianism,[30] which until the 5th century AD, appeared to have become something like a second established religion in Iberia (eastern Georgia), and was widely practised there.[31] In the ensuing period, until the course of the 7th century, what is now Georgia remained dominated by the Romans and Sasanians.

Middle Ages up to Early Modern Period

Located on the crossroads of protracted Roman–Persian Wars, the early Georgian kingdoms disintegrated into various feudal regions by the early Middle Ages. This made it easy for the remaining Georgian realms to fall prey to the early Muslim conquests in the 7th century. Despite the capture of Tbilisi in 645 AD by Muslims, Kartli-Iberia retained considerable independence under local rulers.[citation needed]

Queen Tamar of Georgia presided over the "Golden Age" of the medieval Georgian monarchy. Her position as the first woman to rule Georgia in her own right was emphasized by the title "Mepe mepeta" ("King of Kings").[32]

The Kingdom of Georgia reached its zenith in the 12th to early 13th centuries. This period during the reigns of David IV (called David the Builder, r. 1089–1125) and his granddaughter Tamar (r. 1184–1213) has been widely termed as Georgia's Golden Age or the Georgian Renaissance.[33] This early Georgian renaissance, which preceded its Western European analogue, was characterized by impressive military victories, territorial expansion, and a cultural renaissance in architecture, literature, philosophy and the sciences.[34] The Golden age of Georgia left a legacy of great cathedrals, romantic poetry and literature, and the epic poem "The Knight in the Panther's Skin", the latter which is considered a national epic.[35][36]

Kingdom (Empire) of Georgia in 1184–1230 at the peak of its might

David suppressed dissent of feudal lords and centralized the power in his hands to effectively deal with foreign threats. In 1121, he decisively defeated much larger Turkish armies during the Battle of Didgori and liberated Tbilisi.[37] At the height of its dominance, the Kingdom's influence spanned from the south of modern-day Ukraine, to the northern provinces of Persia, while also maintaining religious possessions in the Holy Land and Greece.[citation needed]

The 29-year reign of Tamar, the first female ruler of Georgia, is considered the most successful in Georgian history.[38] Tamar was given the title "king of kings" (mepe mepeta).[32] She succeeded in neutralizing opposition and embarked on an energetic foreign policy aided by the downfall of the rival powers of the Seljuks and Byzantium. Supported by a powerful military élite, Tamar was able to build on the successes of her predecessors to consolidate an empire which dominated the Caucasus, and extended over large parts of present-day Azerbaijan, Armenia, and eastern Turkey as well as parts of northern Iran,[39] until its collapse under the Mongol attacks within two decades after Tamar's death in 1213.[40]

The revival of the Kingdom of Georgia was set back after Tbilisi was captured and destroyed by the Khwarezmian leader Jalal ad-Din in 1226.[41] The Mongols were expelled by George V of Georgia, son of Demetrius II of Georgia, who was named "Brilliant" for his role in restoring the country's previous strength and Christian culture.[citation needed] George V was the last great king of the unified Georgian state. After his death, different local rulers fought for their independence from central Georgian rule, until the total disintegration of the Kingdom in the 15th century. Georgia was further weakened by several disastrous invasions by Tamerlane. Invasions continued, giving the kingdom no time for restoration, with both Black and White sheep Turkomans constantly raiding its southern provinces. As a result, the Kingdom of Georgia collapsed into anarchy by 1466 and fragmented into three independent kingdoms and five semi-independent principalities. Neighboring large empires subsequently exploited the internal division of the weakened country, and beginning in the 16th century up to the late 18th century, Safavid Iran (and successive Iranian Afsharid and Qajar dynasties) and Ottoman Turkey subjugated the eastern and western regions of Georgia, respectively.[citation needed]

The rulers of regions that remained partly autonomous organized rebellions on various occasions. However, subsequent Iranian and Ottoman invasions further weakened local kingdoms and regions. As a result of incessant wars and deportations, the population of Georgia dwindled to 250,000 inhabitants at the end of the 18th century.[citation needed] Eastern Georgia (the larger part of Georgia), composed of the regions of Kartli and Kakheti, had been under Iranian suzerainty since 1555 following the Peace of Amasya signed with neighbouring rivalling Ottoman Turkey. With the death of Nader Shah in 1747, both kingdoms broke free of Iranian control and were reunified through a personal union under the energetic king Heraclius (Erekle) II in 1762. Erekle, who had risen to prominence through the Iranian ranks, was awarded the crown of Kartli by Nader himself in 1744 for his loyal service to him.[42] Erekle nevertheless stabilized Eastern Georgia to a degree in the ensuing period and was able to guarantee its autonomy throughout the Iranian Zand period.[43]

In 1783, Russia and the eastern Georgian Kingdom of Kartli-Kakheti signed the Treaty of Georgievsk, by which Georgia abjured any dependence on Persia or another power, and made the kingdom a protectorate of Russia, which guaranteed Georgia's territorial integrity and the continuation of its reigning Bagrationi dynasty in return for prerogatives in the conduct of Georgian foreign affairs.[44]

However, despite this commitment to defend Georgia, Russia rendered no assistance when the Iranians invaded in 1795, capturing and sacking Tbilisi while massacring its inhabitants, as the new heir to the throne sought to reassert Iranian hegemony over Georgia.[45] Despite a punitive campaign subsequently launched against Qajar Iran in 1796, this period culminated in the 1801 Russian violation of the Treaty of Georgievsk and annexation of eastern Georgia, followed by the abolition of the royal Bagrationi dynasty, as well as the autocephaly of the Georgian Orthodox Church. Pyotr Bagration, one of the descendants of the abolished house of Bagrationi, would later join the Russian army and rise to be a prominent general in the Napoleonic wars.[citation needed]

Georgia in the Russian Empire

King George XII was the last king of Kartli and Kakheti, which was annexed by Russia in 1801. The Bagrationi royal family was deported from the kingdom. The current pretenders' restoration to the throne is discussed in Georgian society in the present day.[46]

On 22 December 1800, Tsar Paul I of Russia, at the alleged request of the Georgian King George XII, signed the proclamation on the incorporation of Georgia (Kartli-Kakheti) within the Russian Empire, which was finalized by a decree on 8 January 1801,[47][48] and confirmed by Tsar Alexander I on 12 September 1801.[49][50] The Georgian envoy in Saint Petersburg reacted with a note of protest that was presented to the Russian vice-chancellor Prince Kurakin.[51] In May 1801, under the oversight of General Carl Heinrich von Knorring, Imperial Russia transferred power in eastern Georgia to the government headed by General Ivan Petrovich Lazarev.[52] The Georgian nobility did not accept the decree until 12 April 1802, when Knorring assembled the nobility at the Sioni Cathedral and forced them to take an oath on the Imperial Crown of Russia. Those who disagreed were temporarily arrested.[53]

In the summer of 1805, Russian troops on the Askerani River near Zagam defeated the Iranian army during the Russo-Persian War (1804–1813) and saved Tbilisi from reconquest now that it was officially part of the Imperial territories. Russian suzerainty over eastern Georgia was officially finalized with Iran in 1813 following the Treaty of Gulistan.[54] Following the annexation of eastern Georgia, the western Georgian kingdom of Imereti was annexed by Tsar Alexander I. The last Imeretian king and the last Georgian Bagrationi ruler, Solomon II, died in exile in 1815, after attempts to rally people against Russia and to enlist foreign support against the latter, had been in vain.[55] From 1803 to 1878, as a result of numerous Russian wars now against Ottoman Turkey, several of Georgia's previously lost territories – such as Adjara – were recovered, and also incorporated into the empire. The principality of Guria was abolished and incorporated into the Empire in 1829, while Svaneti was gradually annexed in 1858. Mingrelia, although a Russian protectorate since 1803, was not absorbed until 1867.[56]

Declaration of independence

Nikolay Chkheidze, Russian, Transcaucasian and Georgian parliamentary president

After the Russian Revolution of 1917, Transcaucasian Democratic Federative Republic was established. president of nation was Nikolay Chkheidze. nation was federation which consisted by three nations: Georgia, Armenia and Azerbaijan as the Ottomans advanced into the Caucasian territories of the crumbling Russian Empire. Amid the crisis, Georgia declared independence on 26 May 1918. The Menshevik Georgian Social Democratic Party won the parliamentary election. Its leader, Noe Zhordania, became prime minister.

General Mazniashvili

The 1918 Georgian–Armenian War, which erupted over parts of Georgian provinces populated mostly by Armenians, ended because of British intervention. In 1918–1919, Georgian general Giorgi Mazniashvili led an attack against the White Army led by Moiseev and Denikin in order to claim the Black Sea coastline from Tuapse to Sochi and Adler for independent Georgia.[57] The country's independence did not last long. Georgia was under British protection from 1918–1920.[citation needed]

Claimed or proposed boundaries superimposed on modern boundaries.

Georgia in the Soviet Union

Despite the Soviet takeover, Noe Jordania was recognized as the legitimate head of the Georgian Government by France, UK, Belgium, and Poland through the 1930s.[58]

In February 1921, Georgia was attacked by the Red Army. The Georgian army was defeated and the Social Democratic government fled the country. On 25 February 1921, the Red Army entered Tbilisi and installed a communist government loyal to Moscow, led by Georgian Bolshevik Filipp Makharadze.[citation needed]

Nevertheless, there remained significant opposition to the Bolsheviks, and this culminated in the August Uprising of 1924. Soviet rule was firmly established only after this uprising was suppressed.[59] Georgia was incorporated into the Transcaucasian SFSR, which united Georgia, Armenia and Azerbaijan. Later, in 1936, the TSFSR was disaggregated into its component elements and Georgia became the Georgian SSR.[citation needed]

The 11th Red Army of the Russian SFSR holds a military parade, 25 February 1921 in Tbilisi

Joseph Stalin, an ethnic Georgian born Ioseb Besarionis Dze Jugashvili (იოსებ ბესარიონის ძე ჯუღაშვილი) in Gori, was prominent among the Bolsheviks. Stalin was to rise to the highest position, leading the Soviet Union from 3 April 1922 until his death on 5 March 1953.[citation needed]

Georgia after restoration of independence

On 9 April 1991, shortly before the collapse of the Soviet Union, the Supreme Council of Georgia declared independence after a referendum held on 31 March 1991.[60] On 26 May 1991, Gamsakhurdia was elected as the first President of independent Georgia. Gamsakhurdia stoked Georgian nationalism and vowed to assert Tbilisi's authority over regions such as Abkhazia and South Ossetia that had been classified as autonomous oblasts under the Soviet Union.[citation needed]

He was soon deposed in a bloody coup d'état, from 22 December 1991 to 6 January 1992. The coup was instigated by part of the National Guards and a paramilitary organization called "Mkhedrioni" ("horsemen"). The country became embroiled in a bitter civil war, which lasted until nearly 1995. Eduard Shevardnadze (Soviet Minister of Foreign Affairs from 1985 to 1991) returned to Georgia in 1992 and joined the leaders of the coup — Tengiz Kitovani and Jaba Ioseliani — to head a triumvirate called "The State Council".[citation needed]

Simmering disputes within two regions of Georgia, Abkhazia and South Ossetia, between local separatists and the majority Georgian populations, erupted into widespread inter-ethnic violence and wars. Supported by Russia, Abkhazia, and South Ossetia achieved de facto independence from Georgia, with Georgia retaining control only in small areas of the disputed territories. In 1995, Shevardnadze was officially elected as president of Georgia.[citation needed]

The Rose Revolution, 2003

During the War in Abkhazia (1992–1993), roughly 230,000 to 250,000 Georgians[61] were expelled from Abkhazia by Abkhaz separatists and North Caucasian volunteers (including Chechens). Around 23,000 Georgians[62] fled South Ossetia as well, and many Ossetian families were forced to abandon their homes in the Borjomi region and moved to Russia.[citation needed]

In 2003, Shevardnadze (who won re-election in 2000) was deposed by the Rose Revolution, after Georgian opposition and international monitors asserted that 2 November parliamentary elections were marred by fraud.[63] The revolution was led by Mikheil Saakashvili, Zurab Zhvania and Nino Burjanadze, former members and leaders of Shevardnadze's ruling party. Mikheil Saakashvili was elected as President of Georgia in 2004.[citation needed]

Following the Rose Revolution, a series of reforms were launched to strengthen the country's military and economic capabilities. The new government's efforts to reassert Georgian authority in the southwestern autonomous republic of Ajaria led to a major crisis early in 2004. Success in Ajaria encouraged Saakashvili to intensify his efforts, but without success, in breakaway South Ossetia.[citation needed]

These events, along with accusations of Georgian involvement in the Second Chechen War,[64] resulted in a severe deterioration of relations with Russia, fuelled also by Russia's open assistance and support to the two secessionist areas. Despite these increasingly difficult relations, in May 2005 Georgia and Russia reached a bilateral agreement[65] by which Russian military bases (dating back to the Soviet era) in Batumi and Akhalkalaki were withdrawn. Russia withdrew all personnel and equipment from these sites by December 2007[66] while failing to withdraw from the Gudauta base in Abkhazia, which it was required to vacate after the adoption of the Adapted Conventional Armed Forces in Europe Treaty during the 1999 Istanbul summit.[67]

Russo–Georgian War and since

Tensions between Georgia and Russia began escalating in April 2008.[68][69][70] A bomb explosion on 1 August 2008 targeted a car transporting Georgian peacekeepers. South Ossetians were responsible for instigating this incident, which marked the opening of hostilities and injured five Georgian servicemen. In response,[71] several South Ossetian militiamen were hit.[72] South Ossetian separatists began shelling Georgian villages on 1 August. These artillery attacks caused Georgian servicemen to return fire periodically since 1 August.[68][72][73][74][75]

US Secretary of State Condoleezza Rice holding a joint press conference with Georgian president Mikheil Saakashvili during the Russo-Georgian war

At around 19:00 on 7 August 2008, Georgian president Mikheil Saakashvili announced a unilateral ceasefire and called for peace talks.[76] However, escalating assaults against Georgian villages (located in the South Ossetian conflict zone) were soon matched with gunfire from Georgian troops,[77][78] who then proceeded to move in the direction of the capital of the self-proclaimed Republic of South Ossetia (Tskhinvali) on the night of 8 August, reaching its centre in the morning of 8 August.[79] One Georgian diplomat told Russian newspaper Kommersant on 8 August that by taking control of Tskhinvali, Tbilisi wanted to demonstrate that Georgia wouldn't tolerate killing of Georgian citizens.[80] According to Russian military expert Pavel Felgenhauer, the Ossetian provocation was aimed at triggering the Georgian response, which was needed as a pretext for premeditated Russian military invasion.[81] According to Georgian intelligence,[82] and several Russian media reports, parts of the regular (non-peacekeeping) Russian Army had already moved to South Ossetian territory through the Roki Tunnel before the Georgian military action.[83]

Russian Military Bases in Abkhazia as of 2016

Russia accused Georgia of "aggression against South Ossetia",[84] and launched a large-scale land, air and sea invasion of Georgia with the pretext of "peace enforcement" operation on 8 August 2008.[74] Russian airstrikes against targets within Georgia were also launched.[85] Abkhaz forces opened a second front on 9 August by attacking the Kodori Gorge, held by Georgia.[86] Tskhinvali was seized by the Russian military by 10 August.[85] Russian forces occupied the Georgian cities of Zugdidi,[87] Senaki,[88] Poti,[89] and Gori (the last one after the ceasefire agreement was negotiated).[90] Russian Black Sea Fleet blockaded the Georgian coast.[74]

A campaign of ethnic cleansing against Georgians in South Ossetia was conducted by South Ossetians,[91] with Georgian villages around Tskhinvali being destroyed after the war had ended.[92] The war displaced 192,000 people,[93] and while many were able to return to their homes after the war, a year later around 30,000 ethnic Georgians remained displaced.[94] In an interview published in Kommersant, South Ossetian leader Eduard Kokoity said he would not allow Georgians to return.[95][96]

President of France Nicolas Sarkozy negotiated a ceasefire agreement on 12 August 2008.[97] On 17 August, Russian president Dmitry Medvedev announced that Russian forces would begin to pull out of Georgia the following day.[98] Russia recognised Abkhazia and South Ossetia as separate republics on 26 August.[99] In response to Russia's recognition, the Georgian government severed diplomatic relations with Russia.[100] Russian forces left the buffer areas bordering Abkhazia and South Ossetia on 8 October and the European Union Monitoring Mission in Georgia was dispatched to the buffer areas.[101] Since the war, Georgia has maintained that Abkhazia and South Ossetia are Russian-occupied Georgian territories.[102][103]

Government and politics

Georgia is a representative democratic semi-presidential republic, with the President as the head of state, and Prime Minister as the head of government. The executive branch of power is made up of the President and the Cabinet of Georgia. The Cabinet is composed of ministers, headed by the Prime Minister, and appointed by the President.[2] Notably, the Ministers of Defense and Interior are not members of the Cabinet and are subordinated directly to the President of Georgia. Giorgi Margvelashvili is the current President of Georgia after winning 62.12% of the vote in the 2013 election. Since 2015, Giorgi Kvirikashvili has been the Prime Minister of Georgia.[citation needed]

Georgian parliament building in Kutaisi

Legislative authority is vested in the Parliament of Georgia. It is unicameral and has 150 members, known as deputies, of whom 75 are elected by plurality to represent single-member districts, and 75 are chosen to represent parties by proportional representation. Members of parliament are elected for four-year terms. Five parties and electoral blocs had representatives elected to the parliament in the 2008 elections: the United National Movement (governing party), The Joint Opposition, the Christian-Democrats, the Labour Party and Republican Party.[citation needed] On 26 May 2012, Saakashvili inaugurated a new Parliament building in the western city of Kutaisi, in an effort to decentralise power and shift some political control closer to Abkhazia.[104] The elections in October 2012 resulted in the victory for the opposition "Georgian Dream – Democratic Georgia" coalition, which President Saakashvili acknowledged on the following day.[105]

Although considerable progress was made since the Rose revolution, former President Mikheil Saakashvili stated in 2008 that Georgia is still not a "full-fledged, very well-formed, crystalized society."[106] The political system remains in the process of transition, with frequent adjustments to the balance of power between the President and Parliament, and opposition proposals ranging from transforming the country into parliamentary republic to re-establishing the monarchy.[107][108] Observers note the deficit of trust in relations between the Government and the opposition.[109]

Different opinions exist regarding the degree of political freedom in Georgia. Saakashvili believed in 2008 that the country is "on the road to becoming a European democracy."[106] Freedom House lists Georgia as a partly free country.[110]

In preparation for 2012 parliamentary elections, Parliament adopted a new electoral code on 27 December 2011 that incorporated many recommendations from non-governmental organizations (NGOs) and the Venice Commission. However, the new code failed to address the Venice Commission’s primary recommendation to strengthen the equality of the vote by reconstituting single-mandate election districts to be comparable in size. On 28 December, Parliament amended the Law on Political Unions to regulate campaign and political party financing. Local and international observers raised concerns about several amendments, including the vagueness of the criteria for determining political bribery and which individuals and organizations would be subject to the law. As of March 2012, Parliament was discussing further amendments to address these concerns.[111]

Foreign relations

Pro-NATO poster in Tbilisi

Georgia maintains good relations with its direct neighbours (Armenia, Azerbaijan, and Turkey) and is a member of the United Nations, the Council of Europe, the World Trade Organization, the Organization of the Black Sea Economic Cooperation, the Organization for Security and Cooperation in Europe, the Community of Democratic Choice, the GUAM Organization for Democracy and Economic Development, the European Bank for Reconstruction and Development[112] and the Asian Development Bank.[113] Georgia also maintains political, economic, and military relations with France,[114] Germany,[115] Israel,[116] Japan,[117] South Korea,[118] Sri Lanka,[119] Turkey,[120] Ukraine,[121] the United States,[122] and many other countries.[123]

The growing U.S. and European Union influence in Georgia, notably through proposed EU and NATO membership, the U.S. Train and Equip military assistance program, and the construction of the Baku–Tbilisi–Ceyhan pipeline have frequently strained Tbilisi's relations with Moscow. Georgia's decision to boost its presence in the coalition forces in Iraq was an important initiative.[124]

Georgia is currently working to become a full member of NATO. In August 2004, the Individual Partnership Action Plan of Georgia was submitted officially to NATO. On 29 October 2004, the North Atlantic Council of NATO approved the Individual Partnership Action Plan (IPAP) of Georgia, and Georgia moved on to the second stage of Euro–Atlantic Integration. In 2005, by the decision of the President of Georgia, a state commission was set up to implement the Individual Partnership Action Plan, which presents an interdepartmental group headed by the Prime Minister. The Commission was tasked with coordinating and controlling the implementation of the Individual Partnership Action Plan.[citation needed]

On 14 February 2005, the agreement on the appointment of Partnership for Peace (PfP) liaison officer between Georgia and NATO came into force, whereby a liaison officer for the South Caucasus was assigned to Georgia. On 2 March 2005, the agreement was signed on the provision of the host nation support to and transit of NATO forces and NATO personnel. On 6–9 March 2006, the IPAP implementation interim assessment team arrived in Tbilisi. On 13 April 2006, the discussion of the assessment report on implementation of the Individual Partnership Action Plan was held at NATO Headquarters, within 26+1 format.[125] In 2006, the Georgian parliament voted unanimously for the bill which calls for integration of Georgia into NATO.[citation needed] The majority of Georgians and politicians in Georgia support the push for NATO membership.[126]

George W. Bush became the first sitting U.S. president to visit the country.[127] The street leading to Tbilisi International Airport has since been dubbed George W. Bush Avenue.[128] On 2 October 2006, Georgia and the European Union signed a joint statement on the agreed text of the Georgia–European Union Action Plan within the European Neighbourhood Policy (ENP). The Action Plan was formally approved at the EU–Georgia Cooperation Council session on 14 November 2006, in Brussels.[129] In June 2014, the EU and Georgia signed an Association Agreement, which entered into force on 1 July 2016.[130] On 13 December 2016, EU and Georgia reached the agreement on visa liberalisation for Georgian citizens.[131] On 27 February 2017, the Council adopted a regulation on visa liberalisation for Georgians travelling to the EU for a period of stay of 90 days in any 180-day period.[132]

Military

Georgian built Didgori-2 on a parade in 2011

Georgia's military is organized into land and air forces. They are collectively known as the Georgian Armed Forces (GAF).[133] The mission and functions of the GAF are based on the Constitution of Georgia, Georgia’s Law on Defense and National Military Strategy, and international agreements to which Georgia is signatory. They are performed under the guidance and authority of the Ministry of Defense.[citation needed] The military budget of Georgia for 2017 is 748 million, by 78 million more than in 2016. The biggest part, 62.5% of the military budget is allocated for maintaining armored forces readiness and potency development.[134] After its independence from the Soviet Union, Georgia began to develop its own military industry. The first exhibition of products made by STC DELTA was in 1999.[135] STC DELTA now produces a variety of military equipment, including armored vehicles, artillery systems, aviation systems, personal protection equipment, and small arms.[136]

During later periods of the Iraq War Georgia had up to 2,000 soldiers serving in the Multi-National Force.[137] Georgia also participated in the NATO-led International Security Assistance Force in Afghanistan. With 1,560 troops in 2013, it was at that time the largest non-NATO[138] and the largest per capita[139][140] troop contributor. Over 11,000 Georgian soldiers have been rotated through Afghanistan.[141] As of 2015, 31 Georgian servicemen have died in Afghanistan,[142] most during the Helmand campaign, and 435 were wounded, including 35 amputees.[143][144]

Law enforcement

A Ford Taurus Police Interceptor operated by the Georgian Patrol Police.

In Georgia, law enforcement is conducted and provided for by the Ministry of Internal Affairs of Georgia. In recent years, the Patrol Police Department of the Ministry of Internal Affairs of Georgia has undergone a radical transformation, with the police having now absorbed a great many duties previously performed by dedicated independent government agencies. New duties performed by the police include border security and customs functions and contracted security provision; the latter function is performed by the dedicated 'security police'. Intelligence collecting in the interests of national security is now the remit of the Georgian Intelligence Service.[citation needed]

In 2005, President Mikheil Saakashvili fired the entire traffic police force (numbering around 30,000 police officers) of the Georgian National Police due to corruption.[145][146] A new force was then subsequently built around new recruits.[145] The US State Department's Bureau of International Narcotics and Law-Enforcement Affairs has provided assistance to the training efforts and continues to act in an advisory capacity.[147]

The new Patruli force was first introduced in the summer of 2005 to replace the traffic police, a force which was accused of widespread corruption.[148] The police introduced an 022 (currently 112) emergency dispatch service in 2004.[149]

Human rights

Human rights in Georgia are guaranteed by the country's constitution. There is an independent human rights public defender elected by the Parliament of Georgia to ensure such rights are enforced.[150] Georgia has ratified the Framework Convention for the Protection of National Minorities in 2005. NGO "Tolerance", in its alternative report about its implementation, speaks of a rapid decrease in the number of Azerbaijani schools and cases of appointing headmasters to Azerbaijani schools who don't speak the Azerbaijani language.[151]

The government came under criticism for its alleged use of excessive force on 26 May 2011 when it dispersed protesters led by Nino Burjanadze, among others, with tear gas and rubber bullets after they refused to clear Rustaveli avenue for an independence day parade despite the expiration of their demonstration permit and despite being offered to choose an alternative venue.[152][153][154][155] While human rights activists maintained that the protests were peaceful, the government pointed out that many protesters were masked and armed with heavy sticks and molotov cocktails.[156] Georgian opposition leader Nino Burjanadze said the accusations of planning a coup were baseless, and that the protesters' actions were legitimate.[155][157]

Administrative divisions

Map of Georgia highlighting the disputed territories of Abkhazia and Tskhinvali Region (South Ossetia), both of which are uncontrolled by the central government of Georgia

Georgia is divided into 9 regions, 1 city, and 2 autonomous republics.[133] These in turn are subdivided into 67 districts and 12 self-governing cities.[158]

Georgia contains two official autonomous regions, of which one has declared independence. Officially autonomous within Georgia,[159] the de facto independent region of Abkhazia declared independence in 1999.[160] In addition, another territory not officially autonomous has also declared independence. South Ossetia is officially known by Georgia as the Tskinvali region, as it views "South Ossetia" as implying political bonds with Russian North Ossetia.[161] It was called South Ossetian Autonomous Oblast when Georgia was part of Soviet Union. Its autonomous status was revoked in 1990. De facto separate since Georgian independence, offers were made to give South Ossetia autonomy again, but in 2006 an unrecognised referendum in the area resulted in a vote for independence.[161]

In both Abkhazia and South Ossetia large numbers of people had been given Russian passports, some through a process of forced passportization by Russian authorities.[162] This was used as a justification for Russian invasion of Georgia during the 2008 South Ossetia war after which Russia recognised the region's independence.[163] Georgia considers the regions as occupied by Russia.[102][164] Both republics have received minimal international recognition.

Adjara under local strongman Aslan Abashidze maintained close ties with Russia and allowed a Russian military base to be maintained in Batumi. Upon the election of Mikheil Saakashvili in 2004 tensions rose between Abashidze and the Georgian government, leading to demonstrations in Adjara and the resignation and flight of Abashidze. The region retains autonomy, as a sign of Ajaria's reconnection with the central Georgian government, the Georgian Constitutional Court was moved from T'bilisi to Batumi.[165]

Region Centre Area (km2) Population [4] Density
Abkhazia Sukhumi 8,660 242,862est 28.04
Adjara Batumi 2,880 333,953 115.95
Guria Ozurgeti 2,033 113,350 55.75
Imereti Kutaisi 6,475 533,906 82.45
Kakheti Telavi 11,311 318,583 28.16
Kvemo Kartli Rustavi 6,072 423,986 69.82
Mtskheta-Mtianeti Mtskheta 6,786 94,573 13.93
Racha-Lechkhumi and Kvemo Svaneti Ambrolauri 4,990 32,089 6.43
Samegrelo-Zemo Svaneti Zugdidi 7,440 330,761 44.45
Samtskhe-Javakheti Akhaltsikhe 6,413 160,504 25.02
Shida Kartli Gori 5,729 300,382est 52.43
Tbilisi Tbilisi 720 1,108,717 1,539.88

Geography and climate

Köppen climate classification map of Georgia

Georgia is situated in the South Caucasus,[166][167] between latitudes 41° and 44° N, and longitudes 40° and 47° E, with an area of 67,900 km2 (26,216 sq mi). It is a very mountainous country. The Likhi Range divides the country into eastern and western halves.[168] Historically, the western portion of Georgia was known as Colchis while the eastern plateau was called Iberia. Because of a complex geographic setting, mountains also isolate the northern region of Svaneti from the rest of Georgia.[citation needed]

The Greater Caucasus Mountain Range forms the northern border of Georgia.[168] The main roads through the mountain range into Russian territory lead through the Roki Tunnel between Shida Kartli and North Ossetia and the Darial Gorge (in the Georgian region of Khevi). The Roki Tunnel was vital for the Russian military in the 2008 Russo-Georgian War because it is the only direct route through the Caucasus Mountains. The southern portion of the country is bounded by the Lesser Caucasus Mountains.[168] The Greater Caucasus Mountain Range is much higher in elevation than the Lesser Caucasus Mountains, with the highest peaks rising more than 5,000 meters (16,404 ft) above sea level.

The highest mountain in Georgia is Mount Shkhara at 5,068 meters (16,627 ft), and the second highest is Mount Janga (Dzhangi–Tau) at 5,059 m (16,598 ft) above sea level. Other prominent peaks include Mount Kazbek at 5,047 m (16,558 ft), Shota Rustaveli 4,860 m (15,945 ft), Tetnuldi 4,858 m (15,938 ft), Mt. Ushba 4,700 m (15,420 ft), and Ailama 4,547 m (14,918 ft).[168] Out of the abovementioned peaks, only Kazbek is of volcanic origin. The region between Kazbek and Shkhara (a distance of about 200 km (124 mi) along the Main Caucasus Range) is dominated by numerous glaciers. Out of the 2,100 glaciers that exist in the Caucasus today, approximately 30% are located within Georgia.[citation needed]

Tusheti region in northeast Georgia

The term Lesser Caucasus Mountains is often used to describe the mountainous (highland) areas of southern Georgia that are connected to the Greater Caucasus Mountain Range by the Likhi Range.[168] The area can be split into two separate sub-regions; the Lesser Caucasus Mountains, which run parallel to the Greater Caucasus Range, and the Southern Georgia Volcanic Highland, which lies immediately to the south of the Lesser Caucasus Mountains.[citation needed]

The overall region can be characterized as being made up of various, interconnected mountain ranges (largely of volcanic origin) and plateaus that do not exceed 3,400 meters (11,155 ft) in elevation. Prominent features of the area include the Javakheti Volcanic Plateau, lakes, including Tabatskuri and Paravani, as well as mineral water and hot springs. Two major rivers in Georgia are the Rioni and the Mtkvari. The Southern Georgia Volcanic Highland is a young and unstable geologic region with high seismic activity and has experienced some of the most significant earthquakes that have been recorded in Georgia.[citation needed]

The Krubera Cave is the deepest known cave in the world. It is located in the Arabika Massif of the Gagra Range, in Abkhazia. In 2001, a Russian–Ukrainian team had set the world depth record for a cave at 1,710 meters (5,610 ft). In 2004, the penetrated depth was increased on each of three expeditions, when a Ukrainian team crossed the 2,000-meter (6,562 ft) mark for the first time in the history of speleology. In October 2005, an unexplored part was found by the CAVEX team, further increasing the known depth of the cave. This expedition confirmed the known depth of the cave at 2,140 meters (7,021 ft).[citation needed]

Topography

Relief map of Georgia

The landscape within the nation's boundaries is quite varied. Western Georgia's landscape ranges from low-land marsh-forests, swamps, and temperate rainforests to eternal snows and glaciers, while the eastern part of the country even contains a small segment of semi-arid plains. Forests cover around 40% of Georgia's territory while the alpine/subalpine zone accounts for roughly around 10 percent of the land.[citation needed]

Much of the natural habitat in the low-lying areas of western Georgia has disappeared during the past 100 years because of the agricultural development of the land and urbanization. The large majority of the forests that covered the Colchis plain are now virtually non-existent with the exception of the regions that are included in the national parks and reserves (e.g. Lake Paliastomi area). At present, the forest cover generally remains outside of the low-lying areas and is mainly located along the foothills and the mountains. Western Georgia's forests consist mainly of deciduous trees below 600 meters (1,969 ft) above sea level and contain species such as oak, hornbeam, beech, elm, ash, and chestnut. Evergreen species such as box may also be found in many areas. Ca. 1000 of all 4000 higher plants of Georgia are endemic in this country.[169]

View of the cave city of Vardzia and the valley of the Kura River below

The west-central slopes of the Meskheti Range in Ajaria as well as several locations in Samegrelo and Abkhazia are covered by temperate rain forests. Between 600–1,000 metres (1,969–3,281 ft) above sea level, the deciduous forest becomes mixed with both broad-leaf and coniferous species making up the plant life. The zone is made up mainly of beech, spruce, and fir forests. From 1,500–1,800 metres (4,921–5,906 ft), the forest becomes largely coniferous. The tree line generally ends at around 1,800 metres (5,906 ft) and the alpine zone takes over, which in most areas, extends up to an elevation of 3,000 metres (9,843 ft) above sea level. The eternal snow and glacier zone lies above the 3,000 metre line.[citation needed]

Eastern Georgia's landscape (referring to the territory east of the Likhi Range) is considerably different from that of the west, although, much like the Colchis plain in the west, nearly all of the low-lying areas of eastern Georgia including the Mtkvari and Alazani River plains have been deforested for agricultural purposes. In addition, because of the region's relatively drier climate, some of the low-lying plains (especially in Kartli and south-eastern Kakheti) were never covered by forests in the first place.[citation needed]

The general landscape of eastern Georgia comprises numerous valleys and gorges that are separated by mountains. In contrast with western Georgia, nearly 85 percent of the forests of the region are deciduous. Coniferous forests only dominate in the Borjomi Gorge and in the extreme western areas. Out of the deciduous species of trees, beech, oak, and hornbeam dominate. Other deciduous species include several varieties of maple, aspen, ash, and hazelnut. The Upper Alazani River Valley contains yew forests.[citation needed]

At higher elevations above 1,000 metres (3,281 ft) above sea level (particularly in the Tusheti, Khevsureti, and Khevi regions), pine and birch forests dominate. In general, the forests in eastern Georgia occur between 500–2,000 metres (1,640–6,562 ft) above sea level, with the alpine zone extending from 2,000–2,300 to 3,000–3,500 metres (6,562–7,546 to 9,843–11,483 ft). The only remaining large, low-land forests remain in the Alazani Valley of Kakheti. The eternal snow and glacier zone lies above the 3,500-metre (11,483 ft) line in most areas of eastern Georgia.[citation needed]

Climate

The climate of Georgia is extremely diverse, considering the nation's small size. There are two main climatic zones, roughly corresponding to the eastern and western parts of the country. The Greater Caucasus Mountain Range plays an important role in moderating Georgia's climate and protects the nation from the penetration of colder air masses from the north. The Lesser Caucasus Mountains partially protect the region from the influence of dry and hot air masses from the south.[citation needed]

The Black Sea coast of Batumi, western Georgia

Much of western Georgia lies within the northern periphery of the humid subtropical zone with annual precipitation ranging from 1,000–4,000 mm (39.4–157.5 in). The precipitation tends to be uniformly distributed throughout the year, although the rainfall can be particularly heavy during the Autumn months. The climate of the region varies significantly with elevation and while much of the lowland areas of western Georgia are relatively warm throughout the year, the foothills and mountainous areas (including both the Greater and Lesser Caucasus Mountains) experience cool, wet summers and snowy winters (snow cover often exceeds 2 meters in many regions). Ajaria is the wettest region of the Caucasus, where the Mt. Mtirala rainforest, east of Kobuleti, receives around 4,500 mm (177.2 in) of precipitation per year.[citation needed]

Eastern Georgia has a transitional climate from humid subtropical to continental. The region's weather patterns are influenced both by dry Caspian air masses from the east and humid Black Sea air masses from the west. The penetration of humid air masses from the Black Sea is often blocked by mountain ranges (Likhi and Meskheti) that separate the eastern and western parts of the nation. Annual precipitation is considerably less than that of western Georgia and ranges from 400–1,600 mm (15.7–63.0 in).[citation needed]

The wettest periods generally occur during spring and autumn, while winter and summer months tend to be the driest. Much of eastern Georgia experiences hot summers (especially in the low-lying areas) and relatively cold winters. As in the western parts of the nation, elevation plays an important role in eastern Georgia where climatic conditions above 1,500 metres (4,921 ft) are considerably colder than in the low-lying areas. The regions that lie above 2,000 metres (6,562 ft) frequently experience frost even during the summer months.[citation needed]

Biodiversity

Because of its high landscape diversity and low latitude, Georgia is home to about 5,601 species of animals, including 648 species of vertebrates (more than 1% of the species found worldwide) and many of these species are endemics.[170] A number of large carnivores live in the forests, namely Brown bears, wolves, lynxes and Caucasian Leopards. The common pheasant (also known as the Colchian Pheasant) is an endemic bird of Georgia which has been widely introduced throughout the rest of the world as an important game bird. The species number of invertebrates is considered to be very high but data is distributed across a high number of publications. The spider checklist of Georgia, for example, includes 501 species.[171]

Slightly more than 6,500 species of fungi, including lichen-forming species, have been recorded from Georgia,[172][173] but this number is far from complete. The true total number of fungal species occurring in Georgia, including species not yet recorded, is likely to be far higher, given the generally accepted estimate that only about seven percent of all fungi worldwide have so far been discovered.[174] Although the amount of available information is still very small, a first effort has been made to estimate the number of fungal species endemic to Georgia, and 2,595 species have been tentatively identified as possible endemics of the country.[175] 1,729 species of plants have been recorded from Georgia in association with fungi.[173] The true number of plant species occurring in Georgia is likely to be substantially higher.[citation needed]

Economy

The Georgian Railways represent a vital artery linking the Black Sea and Caspian Sea – the shortest route between Europe and Central Asia.

Archaeological research demonstrates that Georgia has been involved in commerce with many lands and empires since ancient times, largely due its location on the Black Sea and later on the historical Silk Road. Gold, silver, copper and iron have been mined in the Caucasus Mountains. Georgian wine making is a very old tradition and a key branch of the country's economy. The country has sizable hydropower resources.[176] Throughout Georgia's modern history agriculture and tourism have been principal economic sectors, because of the country's climate and topography.[133]

For much of the 20th century, Georgia's economy was within the Soviet model of command economy. Since the fall of the USSR in 1991, Georgia embarked on a major structural reform designed to transition to a free market economy. As with all other post-Soviet states, Georgia faced a severe economic collapse. The civil war and military conflicts in South Ossetia and Abkhazia aggravated the crisis. The agriculture and industry output diminished. By 1994 the gross domestic product had shrunk to a quarter of that of 1989.[177] The first financial help from the West came in 1995, when the World Bank and International Monetary Fund granted Georgia a credit of USD 206 million and Germany granted DM 50 million.[citation needed]

The production of wine is a traditional component of the Georgian economy.

Since the early 21st century visible positive developments have been observed in the economy of Georgia. In 2007, Georgia's real GDP growth rate reached 12 percent making Georgia one of the fastest growing economies in Eastern Europe.[133] The World Bank dubbed Georgia "the number one economic reformer in the world" because it has in one year improved from rank 112th to 18th in terms of ease of doing business.[178] The country has a high unemployment rate of 12.6% and has fairly low median income compared to European countries.[citation needed]

The 2006 ban on imports of Georgian wine to Russia, one of Georgia's biggest trading partners, and break of financial links was described by the IMF Mission as an "external shock".[179] In addition, Russia increased the price of gas for Georgia. Around the same time, the National Bank of Georgia stated that ongoing inflation in the country was mainly triggered by external reasons, including Russia’s economic embargo.[180] The Georgian authorities expected that the current account deficit due to the embargo in 2007 would be financed by "higher foreign exchange proceeds generated by the large inflow of foreign direct investment" and an increase in tourist revenues.[181] The country has also maintained a solid credit in international market securities.[182] Georgia is becoming more integrated into the global trading network: its 2015 imports and exports account for 50% and 21% of GDP respectively.[133] Georgia's main imports are fuels, vehicles, machinery and parts, grain and other foods, pharmaceuticals. Main exports are vehicles, ferro-alloys, fertilizers, nuts, scrap metal, gold, copper ores.[133]

Georgia is developing into an international transport corridor through Batumi and Poti ports, Baku–Tbilisi–Kars Railway line, an oil pipeline from Baku through Tbilisi to Ceyhan, the Baku–Tbilisi–Ceyhan pipeline (BTC) and a parallel gas pipeline, the South Caucasus Pipeline[183].

Since coming to power Saakashvili administration accomplished a series of reforms aimed at improving tax collection. Among other things a flat income tax was introduced in 2004.[184] As a result, budget revenues have increased fourfold and a once large budget deficit has turned into surplus.[185][133][186]

As of 2001, 54 percent of the population lived below the national poverty line but by 2006 poverty decreased to 34 percent, by 2015 it is 10.1 percent.[187] In 2015, the average monthly income of a household was 1,022.3 (about $426).[188] 2015 calculations place Georgia's nominal GDP at US$13.98 billion.[189] Georgia's economy is becoming more devoted to services (as of 2016, representing 68.3 percent of GDP), moving away from the agricultural sector (9.2 percent).[133]

In regards to telecommunication infrastructure, Georgia is ranked the last among its bordering neighbors in the World Economic Forum's Network Readiness Index (NRI) – an indicator for determining the development level of a country’s information and communication technologies. Georgia ranked number 58 overall in the 2016 NRI ranking,[190] up from 60 in 2015.[191]

Tourism

The most visited ski resort of Georgia, Gudauri

Tourism is an increasingly significant part of the Georgian economy. In 2016, 2,714,773 tourists brought approximately US$2.16 billion to the country.[192] According to the government, there are 103 resorts in different climatic zones in Georgia. Tourist attractions include more than 2,000 mineral springs, over 12,000 historical and cultural monuments, four of which are recognised as UNESCO World Heritage Sites (Bagrati Cathedral in Kutaisi and Gelati Monastery, historical monuments of Mtskheta, and Upper Svaneti).[193]

Transport

A green directional sign on the ს 1 motorway denoting it as such

Today transport in Georgia is provided by rail, road and air. Total length of roads excluding occupied territories is 19,060 kilometers and railways – 1,576 km.[194] Positioned in the Caucasus and on the coast of the Black Sea, Georgia is a key country through which energy imports to the European Union from neighbouring Azerbaijan pass. Traditionally the country was located on an important north-south trade route between European Russia and the Near East and Turkey.[citation needed]

In recent years Georgia has invested large amounts of money in the modernization of its transport networks. The construction of new highways has been prioritized and, as such, major cities like Tbilisi have seen the quality of their roads improve dramatically; despite this however, the quality of inter-city routes remains poor and to date only one motorway-standard road has been constructed – the ს 1.[195]

The Georgian railways represent an important transport artery for the Caucasus as they make up the largest proportion of a route linking the Black and Caspian Seas, this in turn has allowed them to benefit in recent years from increased energy exports from neighbouring Azerbaijan to the European Union, Ukraine and Turkey.[196] Passenger services are operated by the state-owned Georgian Railways whilst freight operations are carried out by a number of licensed operators. Since 2004 the Georgian Railways have been undergoing a rolling program of fleet-renewal and managerial restructuring which is aimed at making the service provided more efficient and comfortable for passengers.[197] Infrastructural development has also been high on the agenda for the railways, with the key Tbilisi railway junction expected to undergo major reorganisation in the near future.[198] Additional projects also include the construction of the economically important Kars–Tbilisi–Baku railway, which for the first time will connect much of the Caucasus with Turkey by standard gauge railway.[199]

Port of Batumi

Air and maritime transport is developing in Georgia, with the former mainly used by passengers and the latter for transport of freight. Georgia currently has four international airports; the largest of which is by far Tbilisi International Airport, hub for Georgian Airways, which offers connections to many large European cities. Other airports in the country are largely underdeveloped or lack scheduled traffic, although, as of late, efforts have been made to solve both these problems.[200] There are a number of seaports along Georgia's Black Sea coast, the largest and most busy of which is the Port of Batumi; whilst the town is itself a seaside resort, the port is a major cargo terminal in the Caucasus and is often used by neighbouring Azerbaijan as a transit point for making energy deliveries to Europe. Scheduled and chartered passenger ferry services link Georgia with Bulgaria,[201] Romania, Turkey and Ukraine.[202]

Demographics

Georgian youth in the Chokha, a traditional costume

Like most native Caucasian peoples, the Georgians do not fit into any of the main ethnic categories of Europe or Asia. The Georgian language, the most pervasive of the Kartvelian languages, is neither Indo-European, Turkic nor Semitic. The present day Georgian or Kartvelian nation is thought to have resulted from the fusion of aboriginal, autochthonous inhabitants with immigrants who moved into South Caucasus from the direction of Anatolia in remote antiquity.[203]

Ethno-linguistic groups in the Caucasus region[204]

Ethnic Georgians form about 86.8 percent of Georgia's current population of 3,713,804 (2014 census).[205][n 1] Other ethnic groups include Abkhazians, Armenians, Assyrians, Azerbaijanis, Greeks, Jews, Kists, Ossetians, Russians, Ukrainians, Yezidis and others.[205][n 1] The Georgian Jews are one of the oldest Jewish communities in the world. Once Georgia was also home to significant ethnic German communities, but most Germans were deported during World War II.[206]

The 1989 census recorded 341,000 ethnic Russians, or 6.3 percent of the population,[207] 52,000 Ukrainians and 100,000 Greeks in Georgia.[208] Since 1990, 1.5 million Georgian nationals have left.[208] At least 1 million emigrants from Georgia legally or illegally reside in Russia.[209] Georgia's net migration rate is −4.54, excluding Georgian nationals who live abroad.[citation needed] Georgia has nonetheless been inhabited by immigrants from all over the world throughout its independence. According to 2014 statistics, Georgia gets most of its immigrants from Russia, 51.6 percent of all immigrants.[210][n 1]

In the early 1990s, following the dissolution of the Soviet Union, violent separatist conflicts broke out in the autonomous region of Abkhazia and Tskhinvali Region. Many Ossetians living in Georgia left the country, mainly to Russia's North Ossetia.[211] On the other hand, more than 150,000 Georgians left Abkhazia after the breakout of hostilities in 1993.[212] Of the Meskhetian Turks who were forcibly relocated in 1944 only a tiny fraction returned to Georgia as of 2008.[213]

The most widespread language group is the Kartvelian family, which includes Georgian, Svan, Mingrelian and Laz.[214][215][216][217][218][219] The official languages of Georgia are Georgian, with Abkhaz having official status within the autonomous region of Abkhazia. Georgian is the primary language of 87.7 percent of the population, followed by 6.2 percent speaking Azerbaijani, 3.9 percent Armenian, 1.2 percent Russian, and 1 percent other languages.[220][n 1]



Religion

Main religions (2014)[9]

  Orthodox Christian (83.4%)
  Muslim (10.7%)
  Others (2%)

Today 83.4 percent of the population practices Eastern Orthodox Christianity, with the majority of these adhering to the national Georgian Orthodox Church.[222][n 1] The Georgian Orthodox Church is one of the world's most ancient Christian Churches, and claims apostolic foundation by Saint Andrew.[223] In the first half of the 4th century, Christianity was adopted as the state religion of Iberia (present-day Kartli, or eastern Georgia), following the missionary work of Saint Nino of Cappadocia.[224][225] The Church gained autocephaly during the early Middle Ages; it was abolished during the Russian domination of the country, restored in 1917 and fully recognised by the Ecumenical Patriarchate of Constantinople in 1989.[226]

The special status of the Georgian Orthodox Church is officially recognised in the Constitution of Georgia and the Concordat of 2002, although religious institutions are separate from the state, and every citizen has the right of religion.[citation needed]

Religious minorities of Georgia include Muslims (10.7 percent), Armenian Christians (2.9 percent) and Roman Catholics (0.5 percent).[222][n 1] 0.7 percent of those recorded in the 2014 census declared themselves to be adherents of other religions, 1.2 percent refused or did not state their religion and 0.5 percent declared no religion at all.[222][n 1]

Islam is represented by both Azerbaijani Shia Muslims (in the south-east) ethnic Georgian Sunni Muslims in Adjara, and Laz-speaking Sunni Muslims as well as Sunni Meskhetian Turks along the border with Turkey. There are also smaller communities of Greek Muslims (of Pontic Greek origin) and Armenian Muslims, both of whom are descended from Ottoman-era converts to Turkish Islam from Eastern Anatolia who settled in Georgia following the Lala Mustafa Pasha's Caucasian campaign that led to the Ottoman conquest of the country in 1578. Georgian Jews trace the history of their community to the 6th century BC; their numbers have dwindled in the last decades due to high levels of immigration to Israel.[227]

Despite the long history of religious harmony in Georgia,[228] there have been instances of religious discrimination and violence against "nontraditional faiths", such as Jehovah's Witnesses, by followers of the defrocked Orthodox priest Basil Mkalavishvili.[229]

In addition to traditional religious organizations, Georgia retains secular and irreligious segments of society (0.5 percent),[230] as well as a significant portion of religiously affiliated individuals who do not actively practice their faith.[231]

Despite that Georgian major population are Orthodox Christians and some minor discrimination against people with different faith, country is very tolerant to other religions. For example, Tbilisi's Leselidze Street on has a church, mosque, and synagogue next to each other.

Education

Higher Education Institutions in Georgia

The education system of Georgia has undergone sweeping modernizing, although controversial, reforms since 2004.[232][233] Education in Georgia is mandatory for all children aged 6–14.[234] The school system is divided into elementary (six years; age level 6–12), basic (three years; age level 12–15), and secondary (three years; age level 15–18), or alternatively vocational studies (two years). Students with a secondary school certificate have access to higher education. Only the students who have passed the Unified National Examinations may enroll in a state-accredited higher education institution, based on ranking of the scores received at the exams.[235]

Most of these institutions offer three levels of study: a Bachelor's Program (three to four years); a Master's Program (two years), and a Doctoral Program (three years). There is also a Certified Specialist's Program that represents a single-level higher education program lasting from three to six years.[234][236] As of 2016, 75 higher education institutions are accredited by the Ministry of Education and Science of Georgia.[237] Gross primary enrollment ratio was 117 percent for the period of 2012–2014, the 2nd highest in Europe after Sweden.[238]

Tbilisi has become the main artery of the Georgian educational system, particularly since the creation of the First Georgian Republic in 1918 permitted the establishment of modern, Georgian-language educational institutions. Tbilisi is the home to several major institutions of higher education in Georgia, notably the Tbilisi State Medical University, which was founded as Tbilisi Medical Institute in 1918, and the Tbilisi State University (TSU), which was established in 1918 and remains the oldest university in the entire Caucasus region.[239] With enrollment of over 35,000 students, the number of faculty and staff (collaborators) at TSU is approximately 5,000. Georgia's main and largest technical university, Georgian Technical University,[240] as well as The University of Georgia (Tbilisi),[241] Caucasus University[242] and Free University of Tbilisi[243] are also in Tbilisi.

Culture

Ancient Colchian riders pendants, Georgian National Museum

Georgian culture evolved over thousands of years from its foundations in the Iberian and Colchian civilizations.[244] Georgian culture enjoyed a renaissance and golden age of classical literature, arts, philosophy, architecture and science in the 11th century.[245] Georgian culture was influenced by Classical Greece, the Roman Empire, the Byzantine Empire, the various Iranian empires (notably the Achaemenid, Parthian, Sassanian, Safavid and Qajar empires),[246][247][248][249] and later, from the 19th century, by the Russian Empire.

Georgian traditional dance Khevsuruli

The Georgian language, and the Classical Georgian literature of the poet Shota Rustaveli, were revived in the 19th century after a long period of turmoil, laying the foundations of the romantics and novelists of the modern era such as Grigol Orbeliani, Nikoloz Baratashvili, Ilia Chavchavadze, Akaki Tsereteli, Vazha-Pshavela.[250] The Georgian language is written in three unique scripts, which according to traditional accounts were invented by King Pharnavaz I of Iberia in the 3rd century BC.[251][252]

Georgia is known for its folklore, traditional music, dances, theatre, cinema, and art. Notable painters from the 20th century include Niko Pirosmani, Lado Gudiashvili, Elene Akhvlediani; notable ballet choreographers include George Balanchine, Vakhtang Chabukiani, and Nino Ananiashvili; notable poets include Galaktion Tabidze, Lado Asatiani, and Mukhran Machavariani; and notable theatre and film directors include Robert Sturua, Tengiz Abuladze, Giorgi Danelia and Otar Ioseliani.[250]

Architecture and arts

Old Tbilisi – Architecture in Georgia is in many ways a fusion of European and Asian.

Georgian architecture has been influenced by many civilizations. There are several different architectural styles for castles, towers, fortifications and churches. The Upper Svaneti fortifications, and the castle town of Shatili in Khevsureti, are some of the finest examples of medieval Georgian castle architecture. Other architectural aspects of Georgia include Rustaveli avenue in Tbilisi in the Haussmann style, and the Old Town District.[citation needed]

Georgian ecclesiastic art is one of the most notable aspects of Georgian Christian architecture, which combines the classical dome style with the original basilica style, forming what is known as the Georgian cross-dome style. Cross-dome architecture developed in Georgia during the 9th century; before that, most Georgian churches were basilicas. Other examples of Georgian ecclesiastic architecture can be found outside Georgia: Bachkovo Monastery in Bulgaria (built in 1083 by the Georgian military commander Grigorii Bakuriani), Iviron monastery in Greece (built by Georgians in the 10th century), and the Monastery of the Cross in Jerusalem (built by Georgians in the 9th century). One of the most famous late 19th/early 20th century Georgian artists was primitivist painter Niko Pirosmani.[253]

Media

Television, magazines, and newspapers in Georgia are all operated by both state-owned and for-profit corporations which depend on advertising, subscription, and other sales-related revenues. The Constitution of Georgia guarantees freedom of speech. As a country in transition, the Georgian media system is under transformation.[citation needed]

The media environment of Georgia remains the freest and most diverse in the South Caucasus,[254] despite the long-term politicisation and polarisation affecting the sector. The political struggle for control over the public broadcaster have left it without a direction in 2014 too.[255]

A large percentage of Georgian households have a television, and most have at least one radio. Most of Georgia's media companies are headquartered in its capital and largest city, Tbilisi.[citation needed]

Music

Georgian Folk Singers

Georgia has an ancient musical tradition, which is primarily known for its early development of polyphony. Georgian polyphony is based on three vocal parts, a unique tuning system based on perfect fifths, and a harmonic structure rich in parallel fifths and dissonances.[citation needed] Three types of polyphony have developed in Georgia: a complex version in Svaneti, a dialogue over a bass background in the Kakheti region, and a three-part partially-improvised version in western Georgia.[256] The Georgian folk song "Chakrulo" was one of 27 musical compositions included on the Voyager Golden Records that were sent into space on Voyager 2 on 20 August 1977.[257]

Cuisine

From the top right to the left and below: Adjarian Khachapuri, Mtsvadi, Khinkali, Imeretian Khachapuri, Pkhali, Churchkhela, Shotis puri, Elarji, Mchadi, Satsivi

Georgian cuisine and wine have evolved through the centuries, adapting traditions in each era. One of the most unusual traditions of dining is supra, or Georgian table, which is also a way of socialising with friends and family. The head of supra is known as tamada. He also conducts the highly philosophical toasts, and makes sure that everyone is enjoying themselves. Various historical regions of Georgia are known for their particular dishes: for example, khinkali (meat dumplings), from eastern mountainous Georgia, and khachapuri, mainly from Imereti, Samegrelo and Adjara. In addition to traditional Georgian dishes, the foods of other countries have been brought to Georgia by immigrants from Russia, Greece, and recently China.[citation needed]

Sports

The most popular sports in Georgia are football, basketball, rugby union, wrestling, judo, and weightlifting. Historically, Georgia has been famous for its physical education; the Romans were fascinated with Georgians' physical qualities after seeing the training techniques of ancient Iberia.[258] Wrestling remains a historically important sport of Georgia, and some historians think that the Greco-Roman style of wrestling incorporates many Georgian elements.[259]

Within Georgia, one of the most popularized styles of wrestling is the Kakhetian style. There were a number of other styles in the past that are not as widely used today. For example, the Khevsureti region of Georgia has three different styles of wrestling. Other popular sports in 19th century Georgia were polo, and Lelo, a traditional Georgian game later replaced by rugby union.[citation needed]

The first and only race circuit in the Caucasian region is located in Georgia. Rustavi International Motorpark originally built in 1978 was re-opened in 2012 after total reconstruction[260] costing $20 million. The track satisfies the FIA Grade 2 requirements and currently hosts the Legends car racing series and Formula Alfa competitions.[261]

Basketball was always one of the notable sports in Georgia, and Georgia had a few very famous Soviet Union national team members, such as Otar Korkia, Mikhail Korkia, Zurab Sakandelidze and Levan Moseshvili. Dinamo Tbilisi won the prestigious Euroleague competition in 1962. Georgia had five players in the NBA: Vladimir Stepania, Jake Tsakalidis, Nikoloz Tskitishvili, Tornike Shengelia and current Golden State Warriors center Zaza Pachulia. Other notable basketball players are two times Euroleague champion Giorgi Shermadini and Euroleague players Manuchar Markoishvili and Viktor Sanikidze. Sport is regaining its popularity in the country in recent years. Georgia national basketball team qualified to EuroBasket during the last three tournaments since 2011.[citation needed]

International rankings

The following are links to the international rankings of Georgia.

Index Rank Countries reviewed Better than
Index of Economic Freedom 2017[262] 13th 180 92.7%
Ease of Doing Business Index 2017[263] 16th 190 91.5%
Freedom House Internet Freedom 2016[264] 10th 65 84.6%
Corruption Perceptions Index 2016[265] 44th 176 75%
Good Country Index 2016[266] 49th 163 69.9%
WJP Rule of Law Index 2016[267] 34th 113 69.9%
UN e-Government Index 2016[268] 61st 193 68.3%
State of World Liberty Index 2016[269] 60th 180 66.6%
Social Progress Index 2016[270] 54th 160 66.2%
Reporters Without Borders Press Freedom Index 2016[271] 64th 180 64.4%
World Freedom Index 2014[272] 61st 165 63%
Human Development Index 2016[8] 70th 188 62.8%
Networked Readiness Index 2016[190] 58th 139 58.2%
Legatum Prosperity Index 2016[273] 84th 149 43.6%
Global Gender Gap Report Global Gender Gap Index 2016[274] 90th 144 37.5%

See also

Notes

  1. ^ a b c d e f g Data not including Abkhazia and South Ossetia

References

  1. ^ "Article 8", Constitution of Georgia . In Abkhazia, also Abkhazian.
  2. ^ a b c Nakashidze, Malkhaz (2016). "Semi-presidentialism in Georgia" (PDF). In Elgie, Robert; Moestrup, Sophia. Semi-Presidentialism in the Caucasus and Central Asia. London: Palgrave Macmillan (published 15 May 2016). pp. 119–142. ISBN 978-1-137-38780-6. LCCN 2016939393. OCLC 6039793171. doi:10.1057/978-1-137-38781-3_5. Retrieved 13 October 2017. Nakashidze discusses the adoption and evolution of semi-presidentialism in Georgia since the Rose Revolution in 2004. From 2004 to 2012, political power was concentrated in the hands of the president, under a president-parliamentary variant of semi-presidentialism. Only during the period of cohabitation from 2012 to 2013 was the president's authority challenged. In 2010, the Constitution was amended with effect from 2013, reducing the power of the president considerably, arguably in an attempt by term-limited President Saakashvili to secure a political comeback as a powerful prime minister. Under the new premier-presidential Constitution, powers have been much more evenly distributed with each branch of government exercising its Constitutional powers. 
  3. ^ "Population". Retrieved 6 October 2017. 
  4. ^ a b "2014 General Population Census Main Results General Information — National Statistics Office of Georgia" (PDF). Retrieved 2 May 2016. 
  5. ^ a b c "Georgia - Gross domestic product". Retrieved 6 October 2017. 
  6. ^ "Georgia". International Monetary Fund.  Text "http://www.imf.org/external/datamapper/NGDPDPC@WEO/AZE/GEO/ARM/CAQ " ignored (help);
  7. ^ "Gini Index". World Bank. Retrieved 23 December 2016. 
  8. ^ a b "2016 Human Development Report" (PDF). United Nations Development Programme. 2016. Retrieved 24 March 2017. 
  9. ^ a b "2014 General Population Census - Main Results" (PDF). National Statistics Office of Georgia (Geostat). 28 April 2016. Retrieved 7 June 2017. 
  10. ^ "The Law of Georgia on Occupied Territories (431-IIs)" (PDF). State Ministry for Reintegration. 23 October 2008. Archived from the original (PDF) on 24 June 2014. Retrieved 1 February 2015. 
  11. ^ Peradze, Gregory. "The Pilgrims' derivation of the name Georgia". Georgica, Autumn, 1937, nos. 4 & 5, 208–209
  12. ^ Hock, Hans Henrich; Zgusta, Ladislav (1997). Historical, Indo-European, and Lexicographical Studies. Walter de Gruyter. p. 211. ISBN 978-3110128840. 
  13. ^ a b c d Mikaberidze, Alexander (2015). Historical Dictionary of Georgia (2 ed.). Rowman & Littlefield. p. 3. ISBN 978-1442241466. 
  14. ^ Boeder, Winfried; Bublitz, Wolfram; von Roncador, Manfred; Vater, Heinz (2002). Philology, typology and language structure. Peter Lang. p. 65. ISBN 978-0820459912. The Russian designation of Georgia (Gruziya) also derives from the Persian gurg. 
  15. ^ Rapp Jr., Stephen H. (2014). The Sasanian World through Georgian Eyes: Caucasia and the Iranian Commonwealth in Late Antique Georgian Literature. Ashgate Publishing. p. 21. ISBN 978-1472425522. 
  16. ^ Constantine Porphyrogenitus (1967). Gyula Moravcsik, ed. De Administrando Imperio. translated by R.J.H Jenkins. Dumbarton Oaks Center for Byzantine Studies. 
  17. ^ David Braund (1994). A History of Colchis and Transcaucasian Iberia, 550 BC-AD 562. Oxford University Press. pp. 17–18. ISBN 978-0198144731. 
  18. ^ "Article 1.3", Constitution of Georgia  which reads 'Georgia' shall be the name of the State of Georgia
  19. ^ a b Phoenix: The Peoples of the Hills: Ancient Ararat and Caucasus by Charles Burney, David Marshall Lang, Phoenix Press; New Ed edition (31 December 2001)
  20. ^ Keys, David (28 December 2003). "Now that's what you call a real vintage: professor unearths 8,000-year-old wine". The Independent. 
  21. ^ "Evidence of ancient wine found in Georgia a vintage quaffed some 6,000 years BC". Euronews. 21 May 2015. Retrieved 24 May 2015. 
  22. ^ Thomas Stöllner, Irina Gambaschidze (2014) The Gold Mine of Sakdrisi and Earliest Mining and Metallurgy in the Transcausus and the Kura-Valley System
  23. ^ David Marshall Lang (1997). Lives and Legends of the Georgian Saints (2 ed.). St. Vladimir's Seminary Press. ISBN 978-0913836293. 
  24. ^ "Christianity and the Georgian Empire" (early history) Library of Congress, March 1994, webpage:LCweb2-ge0015.
  25. ^ Ronald Grigor Suny. Armenia, Azerbaijan, and Georgia – "Christianity and the Georgian Empire". DIANE Publishing, 1 Apr 1996, p. 158
  26. ^ Mikaberidze, Alexander (2015). Historical Dictionary of Georgia (2 ed.). Rowman & Littlefield. pp. 527–529. ISBN 978-1442241466. 
  27. ^ "GEORGIA iii. Iranian elements in Georgian art and archeology". Retrieved 22 April 2015. 
  28. ^ Cyril Toumanoff (1967). Studies in Christian Caucasian History. Georgetown University Press. pp. 83–84, 377. 
  29. ^ Sketches of Georgian Church History by Theodore Edward Dowling
  30. ^ Dr Stephen H Rapp Jr. The Sasanian World through Georgian Eyes: Caucasia and the Iranian Commonwealth in Late Antique Georgian Literature Ashgate Publishing, Ltd., 28 Sep. 2014. ISBN 1472425529 p 160
  31. ^ Ronald Grigor Suny. The Making of the Georgian Nation Indiana University Press, 1994 ISBN 0253209153 p 22
  32. ^ a b Eastmond, p. 109.
  33. ^ David Marshall Lang (1976). Modern History of Soviet Georgia. London: Greenwood Press. p. 29. ISBN 978-0837181837. 
  34. ^ Ivana Marková; Alex Gillespie, eds. (2011). Trust and Conflict: Representation, Culture and Dialogue. Cultural Dynamics of Social Representation. p. 43. ISBN 978-0415593465. 
  35. ^ Howard Aronson; Dodona Kiziria (1999). Georgian Literature and Culture. Slavica. p. 119. ISBN 978-0893572785. 
  36. ^ Suny, Ronald Grigor (1996). Armenia, Azerbaijan, and Georgia. DIANE Publishing. p. 184. ISBN 978-0788128134. The Knight in the Panther Skin occupies a unique position as the Georgian national epic. 
  37. ^ (in Georgian) Javakhishvili, Ivane (1982), k'art'veli eris istoria (The History of the Georgian Nation), vol. 2, pp. 184–187. Tbilisi State University Press.
  38. ^ Antony Eastmond (2010). Royal Imagery in Medieval Georgia. Penn State Press. p. 93. ISBN 978-0271016283. 
  39. ^ "Imagining history at the crossroads: Persia, Byzantium, and the architects of the written Georgian past, Volume 2 p 652". University of Michigan 1997. Retrieved 25 September 2016. 
  40. ^ Eastmond, p. 93-95.
  41. ^ Rene Grousset, Rene (1991). 'The Empire of the Steppes. Rutgers University Press. p. 260. 
  42. ^ Ronald Grigor Suny. "The Making of the Georgian Nation" Indiana University Press, 1994. p 55
  43. ^ Fisher et al. 1991, p. 328.
  44. ^ Георгиевский трактат [Treaty of Georgievsk] (in Russian). Moscow State University. 24 July 1783. Retrieved 1 February 2015. 
  45. ^ "Relations between Tehran and Moscow, 1797–2014". Retrieved 17 May 2015. 
  46. ^ Giorgi Lomsadze (11 October 2007). "Time for a King for Georgia?". Eurasianet. Retrieved 1 February 2015. 
  47. ^ Gvosdev (2000), p. 85
  48. ^ Avalov (1906), p. 186
  49. ^ Gvosdev (2000), p. 86
  50. ^ Lang (1957), p. 249
  51. ^ Lang (1957), p. 251
  52. ^ Lang (1957), p. 247
  53. ^ Lang (1957), p. 252
  54. ^ Timothy C. Dowling Russia at War: From the Mongol Conquest to Afghanistan, Chechnya, and Beyond pp 728 ABC-CLIO, 2 December 2014 ISBN 1598849484
  55. ^ Suny, Ronald Grigor (1994), The Making of the Georgian Nation: 2nd edition, p. 64. Indiana University Press, ISBN 0253209153
  56. ^ Allen F. Chew. "An Atlas of Russian History: Eleven Centuries of Changing Borders", Yale University Press, 1970, p. 74
  57. ^ Широков, И. В.; Тарасов, А. А. (2010). Наша маленькая Хоста – Исторический очерк (in Russian). Sochi. 
  58. ^ Stefan Talmon (1998), Recognition of Governments in International Law, p. 289–290. Oxford University Press, ISBN 0-19-826573-5.
  59. ^ Knight, Amy. Beria: Stalin's First Lieutenant, Princeton University Press, Princeton, New Jersey, p. 237, ISBN 978-0-691-01093-9.
  60. ^ "Government of Georgia:About Georgia". gov.ge. Retrieved 9 August 2016. 
  61. ^ "Georgia/Abchasia: Violations of the laws of war and Russia's role in the conflict". Hrw.org. March 1995. 
  62. ^ "Russia – The Ingush–Ossetian conflict in the Prigorodnyi region". Human Rights Watch/Helsinki. May 1996. 
  63. ^ "EurasiaNet Eurasia Insight – Georgia’s Rose Revolution: Momentum and Consolidation". Eurasianet.org. Retrieved 5 May 2009. 
  64. ^ Gorshkov, Nikolai (19 September 2002). "Duma prepares for Georgia strike". BBC News. Retrieved 24 July 2009. 
  65. ^ "Russia, Georgia strike deal on bases". Civil Georgia, Tbilisi. 30 May 2005. 
  66. ^ "Russia Hands Over Batumi Military Base to Georgia". Civil Georgia, Tbilisi. 13 November 2007. Retrieved 24 July 2009. 
  67. ^ Russia's retention of Gudauta base – An unfulfilled CFE treaty commitment Socor, Vladirmir. The Jamestown Foundation. 22 May 2006
  68. ^ a b Brian Whitmore (12 September 2008). "Is The Clock Ticking For Saakashvili?'". RFE/RL. 
  69. ^ "Russia criticised over Abkhazia". BBC News. 24 April 2008. 
  70. ^ "Russia says UN Abkhazian refugee resolution counterproductive". RIA Novosti. 16 May 2008. 
  71. ^ "Countdown in the Caucasus: Seven days that brought Russia and Georgia to war". Financial Times. 26 August 2008. Archived from the original on 20 September 2008. 
  72. ^ a b Marc Champion; Andrew Osborn (16 August 2008). "Smoldering Feud, Then War". The Wall Street Journal. 
  73. ^ Luke Harding (19 November 2008). "Georgia calls on EU for independent inquiry into war". The Guardian. 
  74. ^ a b c Roy Allison (2008). "Russia resurgent? Moscow's campaign to 'coerce Georgia to peace'" (PDF). International Affairs. 84 (6): 1145–1171. doi:10.1111/j.1468-2346.2008.00762.x. 
  75. ^ Jean-Rodrigue Paré (13 February 2009). "The Conflict Between Russia and Georgia". Parliament of Canada. 
  76. ^ "Saakashvili Appeals for Peace in Televised Address". Civil.Ge. 7 August 2008. 
  77. ^ "The Goals Behind Moscow's Proxy Offensive in South Ossetia". The Jamestown Foundation. 8 August 2008. 
  78. ^ "Georgian conflict puts U.S. in middle". Chicago Tribune. 9 August 2008. 
  79. ^ Peter Finn (17 August 2008). "A Two-Sided Descent into Full-Scale War". The Washington Post. 
  80. ^ Allenova, Olga (8 August 2008). Первая миротворческая война (in Russian). Kommersant. 
  81. ^ Pavel Felgenhauer (14 August 2008). "THE RUSSIAN-GEORGIAN WAR WAS PREPLANNED IN MOSCOW". 
  82. ^ Chivers, C.J. (15 September 2008). "Georgia Offers Fresh Evidence on War's Start". The New York Times. 
  83. ^ СМИ: российские войска вошли в Южную Осетию еще до начала боевых действий (in Russian). NEWSru.com. 11 September 2008. 
  84. ^ "Russian Federation: Legal Aspects of War in Georgia". Library of Congress. Archived from the original on 16 July 2014. 
  85. ^ a b Harding, Luke (11 August 2008). "'I got my children out minutes before the bombs fell'". The Guardian. 
  86. ^ "Abkhaz separatists strike disputed Georgia gorge". Reuters. 9 August 2008. 
  87. ^ "Russia opens new front, drives deeper into Georgia". Associated Press. 11 August 2008. Archived from the original on 14 August 2008. 
  88. ^ Schwirtz, Michael; Barnard, Anne; Kramer, Andrew E. (11 August 2008). "Russian Forces Capture Military Base in Georgia". The New York Times. 
  89. ^ Kramer, Andrew E.; Barry, Ellen (12 August 2008). "Russia, in Accord With Georgians, Sets Withdrawal". The New York Times. 
  90. ^ Steven Lee Myers (13 August 2008). "Bush, Sending Aid, Demands That Moscow Withdraw". The New York Times. 
  91. ^ "Report. Volume I" (PDF). Independent International Fact-Finding Mission on the Conflict in Georgia. September 2009. p. 27. Archived from the original (PDF) on 7 October 2009. 
  92. ^ "Amnesty International Satellite Images Reveal Damage to South Ossetian Villages After...". Reuters. 9 October 2008. Archived from the original on 22 February 2014. 
  93. ^ "Civilians in the line of fire" (PDF). Amnesty International. November 2008. 
  94. ^ "Georgia Marks Anniversary of War". BBC News. 7 August 2009. 
  95. ^ Эдуард Кокойты: мы там практически выровняли все (in Russian). Kommersant. 15 August 2008. 
  96. ^ "Rights Groups Say South Ossetian Militias Burning Georgian Villages". RFE/RL. 30 September 2008. 
  97. ^ "Russia Endorses Six-Point Plan". Civil.Ge. 12 August 2008. 
  98. ^ Kunkle, Fredrick (18 August 2008). "Bush, European Leaders Urge Quick Withdrawal From Georgia". Washington Post. 
  99. ^ "Statement by President of Russia Dmitry Medvedev". The Kremlin. 26 August 2008. Archived from the original on 2 September 2008. 
  100. ^ "Georgia breaks ties with Russia". BBC News. 29 August 2008. 
  101. ^ "Russia hands over control of Georgian buffer zones to EU". RIA Novosti. 9 October 2008. Archived from the original on 12 October 2008. 
  102. ^ a b "Resolution of the Parliament of Georgia on the Occupation of the Georgian Territories by the Russian Federation". 29 August 2008. Archived from the original on 3 September 2008. 
  103. ^ "Abkhazia, S.Ossetia Formally Declared Occupied Territory". Civil.Ge. 28 August 2008. 
  104. ^ "Georgia opens new parliament in Kutaisi, far from the capital". Washington Post. 26 May 2012. Retrieved 26 May 2012. [dead link]
  105. ^ "Saakashvili Concedes Defeat in Parliamentary Election", Civil, 2 October 2012 
  106. ^ a b Berry, Lynn (7 January 2008). "Georgia Leader: Country on Right Track". Fox News. Archived from the original on 8 January 2008. Retrieved 17 October 2008. 
  107. ^ Zaza Jgharkava (18 October 2007). Will a Constitutional Monarchy Be Restored in Georgia? Archived 11 January 2015 at the Wayback Machine.. Georgia Today, Issue #379.
  108. ^ Giorgi Lomsadze (18 December 2007). Time for a King for Georgia?. EurasiaNet Civil Society.
  109. ^ "Western observers offer varied judgments on the conduct of the Georgian presidential election and its consequences". Armenian Reporter. 1 August 2008. Retrieved 17 October 2008. 
  110. ^ "Freedom in the World 2008" (PDF). Freedom House. Archived from the original (PDF) on 31 January 2011. Retrieved 23 December 2011. 
  111. ^ "Georgia". State.gov. 2 April 2012. Retrieved 5 September 2012. 
  112. ^ "Shareholders and Board of Governors". European Bank for Reconstruction and Development. Retrieved 23 February 2017. 
  113. ^ "Georgia Resident Mission". Asian Development Bank. Retrieved 23 February 2017. 
  114. ^ "Ministry of Foreign Affairs of Georgia – Relations between Georgia and the Republic of France". mfa.gov.ge. Retrieved 27 February 2017. 
  115. ^ "Ministry of Foreign Affairs of Georgia – Relations between Georgia and the Federal Republic of Germany". mfa.gov.ge. Retrieved 27 February 2017. 
  116. ^ "Ministry of Foreign Affairs of Georgia – Relations between Georgia and the State of Israel". mfa.gov.ge. Archived from the original on 5 September 2011. Retrieved 28 March 2010. 
  117. ^ "Ministry of Foreign Affairs of Georgia – Relations between Georgia and Japan". Mfa.gov.ge. Archived from the original on 3 September 2008. Retrieved 5 May 2009. 
  118. ^ "Ministry of Foreign Affairs of Georgia – Visa Information for Foreign Citizens". Mfa.gov.ge. 30 April 2009. Archived from the original on 3 September 2008. Retrieved 5 May 2009.  (South Korea is on the list of the countries whose citizens do not need a visa to enter and stay on the territory of Georgia for 360 days)
  119. ^ "Ministry of Foreign Affairs of Georgia – Democratic Socialist Republic of Sri Lanka". Mfa.gov.ge. Archived from the original on 3 September 2008. Retrieved 5 May 2009. 
  120. ^ "Ministry of Foreign Affairs of Georgia – Relations between Georgia and the Republic of Turkey". mfa.gov.ge. Retrieved 27 February 2017. 
  121. ^ "Ministry of Foreign Affairs of Georgia – Relations between Georgia and Ukraine". mfa.gov.ge. Retrieved 27 February 2017. 
  122. ^ "Relations Between Georgia and the United States of America". usa.mfa.gov.ge. Retrieved 27 February 2017. 
  123. ^ "Bilateral Relations". mfa.gov.ge. Retrieved 27 February 2017. 
  124. ^ "U.S. Announces New Military Assistance Program for Georgia". Civil.Ge. 1 July 2001. Retrieved 5 May 2009. 
  125. ^ "Georgia's way to NATO". Mfa.gov.ge. 27 May 2010. Archived from the original on 27 August 2008. Retrieved 2 November 2010. 
  126. ^ "NDI Poll: Economy Still Top Concern for Georgians; Support for NATO and EU Stable" (PDF). National Democratic Institute. 16 January 2017. Retrieved 27 February 2017. 
  127. ^ "Europe | Bush praises Georgian democracy". BBC News. 10 May 2005. Retrieved 5 May 2009. 
  128. ^ Bush Heads to Europe for G – 8 Summit, The New York Times
  129. ^ EU, Georgia Sign ENP Action Plan, Civil Georgia, 2 October 2006.
  130. ^ "EU/Georgia Association Agreement". EEAS. 13 September 2016. Retrieved 27 February 2017. 
  131. ^ "Visas: Council confirms agreement on visa liberalisation for Georgia". European Council - Council of the European Union. 20 December 2016. Retrieved 27 February 2017. 
  132. ^ "Visas: Council adopts regulation on visa liberalisation for Georgians". European Council - Council of the European Union. 27 February 2017. Retrieved 27 February 2017. 
  133. ^ a b c d e f g h "Georgia". Cia.gov. Retrieved 2 May 2016. 
  134. ^ "Budget" (PDF). MINISTRY OF DEFENCE OF GEORGIA. Retrieved 26 January 2017. 
  135. ^ "Delta History". STC Delta. Retrieved 21 July 2016. 
  136. ^ "Delta Products". STC Delta. Retrieved 21 July 2016. 
  137. ^ Collin, Matthew (9 March 2007). "Georgia to double troops in Iraq". BBC News. Retrieved 21 July 2016. 
  138. ^ "MoD Releases Details on Georgian Troops Wounded in May 13 Helmand Attack". Civil Georgia. 14 May 2013. Retrieved 21 July 2016. 
  139. ^ "Georgia deploying 750 soldiers to Afghanistan". Hurriyet Daily News. Agence France-Presse. 4 August 2010. Retrieved 21 July 2016. 
  140. ^ Mikheil Saakashvili (14 December 2009). "Why Georgia sends troops to Afghanistan". The Daily Telegraph. Retrieved 21 July 2016. 
  141. ^ Ostroska, Jessica (16 July 2014). "Georgian Army ends mission in Helmand". Afghanistan International Security Assistance Force. Retrieved 21 July 2016. 
  142. ^ "Georgian Soldier Killed in Afghanistan". 23 September 2015. Retrieved 21 July 2016. 
  143. ^ "Georgian Troops End Mission in Helmand". Civil Georgia. 17 July 2014. Retrieved 21 July 2016. 
  144. ^ "Georgian Soldier Succumbs to Injuries Suffered in Afghanistan". Civil Georgia. 8 June 2015. Retrieved 8 June 2015. 
  145. ^ a b Mark McDonald, Knight Ridder Newspapers. "Firing of traffic police force stands as a symbol of hope in Georgia | McClatchy". Mcclatchydc.com. Archived from the original on 11 January 2013. Retrieved 30 October 2012. 
  146. ^ "Georgia's National Police Corruption Project". NPR. 15 September 2005. Retrieved 30 October 2012. 
  147. ^ Building security in the Republic of Georgia Andrew Stamer Retrieved 1 June 2007
  148. ^ "Remarks by President Saakashvili at the CIS Summit in Tbilisi". President of Georgia. 3 June 2005. Archived from the original on 14 June 2011. Retrieved 23 December 2007. 
  149. ^ "Security Notice". American Embassy Tblisi. Archived from the original on 15 August 2007. Retrieved 23 December 2007. 
  150. ^ "Georgia's public defender". Ombudsman.ge. Retrieved 3 July 2011. 
  151. ^ "Alternative report on the implementation by Georgia of the Framework Convention for the Protection of National Minorities in the region of Kvemo Kartli – Tbilisi, 2008 – p. 58–59" (PDF). Retrieved 3 July 2011. 
  152. ^ "US, Britain, call for probe into May 26 events in Georgia". News.Az. 28 May 2011. Retrieved 3 July 2011. 
  153. ^ Rachel Denber, Europe and Central Asia deputy director (26 May 2011). "Georgia: Police Used Excessive Force on Peaceful Protests | Human Rights Watch". Hrw.org. Retrieved 3 July 2011. 
  154. ^ "Tbilisi Mayor's Offers Protesters Alternative Venues for Rally". Civil.ge. Retrieved 30 October 2012. 
  155. ^ a b MISHA, DZHINDZHIKHASHVILI (26 May 2011). "Georgian Police Say 2 Killed in Protest Dispersal". ABC News. Associated Press. Retrieved 24 December 2011. 
  156. ^ "Audio, Video Recordings Implicate Protest Leaders to 'Plotting Violence'". Civil.ge. Retrieved 30 October 2012. 
  157. ^ Luke Harding in Moscow and agencies (9 April 2009). "Thousands gather for street protests against Georgian president Mikheil Saakashvili". The Guardian. UK. Retrieved 3 July 2011. 
  158. ^ "Registry of Municipalities". National Agency of Public Registry. Retrieved 23 January 2017. 
  159. ^ "Government of Georgia – Abkhazia". Government.gov.ge. Archived from the original on 17 July 2011. Retrieved 3 July 2011. 
  160. ^ "Regions and territories: Abkhazia". BBC News. 8 February 2011. 
  161. ^ a b "Regions and territories: South Ossetia". BBC News. 8 February 2011. 
  162. ^ "Human Rights in the Occupied Territories of Georgia". Osce.org. Retrieved 30 October 2012. 
  163. ^ "Russian Passportization". The New York Times. Retrieved 30 October 2012. 
  164. ^ Abkhazia, S. Ossetia Formally Declared Occupied Territory. Civil Georgia. 28 August 2008.
  165. ^ "Regions and territories: Ajaria". BBC News. 8 February 2011. 
  166. ^ 'Caucasus (region and mountains, Eurasia)'. Encyclopædia Britannica, 2010: "Occupying roughly 170,000 sq mi (440,000 km2), it is divided among Russia, Georgia, Azerbaijan, and Armenia and forms part of the traditional dividing line between Europe and Asia. It is bisected by the Caucasus Mountains; the area north of the Greater Caucasus range is called Ciscaucasia and the region to the south Transcaucasia. Inhabited from ancient times, it was under nominal Persian and Turkish suzerainty until conquered by Russia in the 18th–19th centuries."
  167. ^ "CESWW – Definition of Central Eurasia". Cesww.fas.harvard.edu. Archived from the original on 5 August 2010. Retrieved 6 August 2010. 
  168. ^ a b c d e "Georgia:Geography". Cac-biodiversity.org. Archived from the original on 11 May 2011. Retrieved 3 July 2011. 
  169. ^ "Endemic Species of the Caucasus". Endemic-species-caucasus.info. 7 January 2009. Retrieved 5 May 2009. 
  170. ^ "Eucariota, Animalia, Chordata". Georgian Biodiversity Database. Institute of Ecology. 2015. Retrieved 7 June 2016. 
  171. ^ "Caucasian Spiders " CHECKLISTS & MAPS". Caucasus-spiders.info. Archived from the original on 28 March 2009. Retrieved 5 May 2009. 
  172. ^ Nakhutsrishvili, I.G. ["Flora of Spore Producing Plants of Georgia (Summary)"]. 888 pp., Tbilisi, Academy of Science of the Georgian SSR, 1986
  173. ^ a b "Cybertruffle's Robigalia – Observations of fungi and their associated organisms". cybertruffle.org.uk. Retrieved 27 July 2011. 
  174. ^ Kirk, P.M., Cannon, P.F., Minter, D.W. and Stalpers, J. "Dictionary of the Fungi". Edn 10. CABI, 2008
  175. ^ "Fungi of Georgia – potential endemics". cybertruffle.org.uk. Retrieved 27 July 2011. 
  176. ^ "U.S. Energy Informationa Administration "World Hydroelectricity Installed Capacity"". Eia.doe.gov. Archived from the original on 23 November 2010. Retrieved 30 October 2012. 
  177. ^ "The World Bank in Georgia 1993–2007" (PDF). World Bank. 2009. Retrieved 14 August 2013. 
  178. ^ World Bank Economy Rankings.
  179. ^ IMF Mission Press Statement at the Conclusion of a Staff Visit to Georgia. 1 June 2007.
  180. ^ Central Bank Chief Reports on Inflation. Civil Georgia, Tbilisi. 10 May 2007.
  181. ^ Statement by IMF Staff Mission to Georgia, Press Release No. 06/276. 15 December 2006.
  182. ^ "Sweet Georgia. The Financial Times". Search.ft.com. Archived from the original on 9 March 2008. Retrieved 2 November 2010. 
  183. ^ "South Caucasus Pipleline". 
  184. ^ The Financial Times – Flat taxes could be a flash in the pan, IMF research says[dead link]
  185. ^ World Bank, World Development Indicators 2008 Archived 18 April 2010 at the Wayback Machine.
  186. ^ Frequently Asked Questions: I. Macroeconomic Environment, investingeorgia.org Archived 28 June 2010 at the Wayback Machine.
  187. ^ "Living conditions". GeoStat. Retrieved 26 January 2017. 
  188. ^ "Households Income". GeoStat. Retrieved 26 January 2017. 
  189. ^ "Gross Domestic Product (GDP)". GeoStat. Retrieved 26 January 2017. 
  190. ^ a b "Networked Readiness Index 2016". World Economic Forum. Retrieved 21 December 2016. 
  191. ^ "Networked Readiness Index 2015". World Economic Forum. Retrieved 26 January 2017. 
  192. ^ "Georgian National Tourism Administration – Researches". Georgian National Tourism Administration. Retrieved 26 January 2017. 
  193. ^ Invest in Georgia: Tourism Archived 26 June 2010 at the Wayback Machine.
  194. ^ "Statistical Yearbook of Georgia 2015". National Statistics Office of Georgia. 28 December 2015. p. 195. Retrieved 2 May 2016. 
  195. ^ "Roads Department of Georgia". Georoad.ge. Retrieved 10 June 2012. 
  196. ^ "Georgian Railway". Railway.ge. Retrieved 10 June 2012. 
  197. ^ "Georgian Railway". Railway.ge. Archived from the original on 7 October 2012. Retrieved 10 June 2012. 
  198. ^ "Georgian Railway". Railway.ge. Retrieved 10 June 2012. 
  199. ^ "Georgian Railway". Railway.ge. Retrieved 10 June 2012. 
  200. ^ "Kutaisi's airport: Georgia's opportunity". Evolutsia.Net. 18 January 2012. Archived from the original on 29 February 2012. Retrieved 10 June 2012. 
  201. ^ "Varna – Batumi". Ukrferry. Retrieved 31 January 2017. 
  202. ^ "Schedules". Ukrferry. Retrieved 31 January 2017. 
  203. ^ History of Modern Georgia, David Marshal Lang, p 18
  204. ^ ECMI – European Centre For Minority Issues Georgia
  205. ^ a b Total population by regions and ethnicity
  206. ^ "Deutsche Kolonisten in Georgien". Einung. Retrieved 31 January 2017. 
  207. ^ Georgia: Ethnic Russians Say, "There’s No Place Like Home". EurasiaNet.org. 30 April 2009.
  208. ^ a b Ethnic minorities in Georgia (PDF). Federation Internationale des Ligues des Droits de l'Homme.
  209. ^ Georgians deported as row deepens. BBC News. 6 October 2006.
  210. ^ Immigrants by previous country of residence and usual place of residence
  211. ^ Human Rights Watch/Helsinki, Russia: The Ingush–Ossetian Conflict in the Prigorodnyi Region, May 1996.
  212. ^ Statistical Yearbook of Georgia 2005: Population, Table 2.1, p. 33, Department for Statistics, Tbilisi (2005)
  213. ^ World Directory of Minorities and Indigenous Peoples – Uzbekistan: Meskhetian Turks. Minority Rights Group International.
  214. ^ Boeder (2002), p. 3
  215. ^ Boeder (2005), p. 6
  216. ^ Gamkrelidze (1966), p. 69
  217. ^ Fähnrich & Sardzhveladze (2000)
  218. ^ Kajaia (2001)
  219. ^ Klimov (1998b), p. 14
  220. ^ Population by region, by native languages and fluently speak Georgian language
  221. ^ a b Occupied city, estimated data
  222. ^ a b c Immigrants by previous country of residence and usual place of residence
  223. ^ "Patriarchate of Georgia – Official web-site". Patriarchate.ge. Archived from the original on 11 January 2015. Retrieved 10 June 2012. 
  224. ^ Toumanoff, Cyril, "Iberia between Chosroid and Bagratid Rule", in Studies in Christian Caucasian History, Georgetown, 1963, pp. 374–377. Accessible online at "Archived copy". Archived from the original on 8 February 2012. Retrieved 2012-06-04. 
  225. ^ Rapp, Stephen H., Jr (2007). "7 – Georgian Christianity". The Blackwell Companion to Eastern Christianity. John Wiley & Sons. p. 138. ISBN 978-1-4443-3361-9. Retrieved 11 May 2012. 
  226. ^ "მართლმადიდებელი ავტოკეფალური ეკლესიები". საქართველოს საპატრიარქო. Retrieved 27 February 2017. 
  227. ^ Jacobs, Dan Norman. Paul, Ellen Frankel. Studies of the Third Wave: Recent Migration of Soviet Jews to the United States VNR AG, 1 January 1981 ISBN 978-0865311435 pp. 13–14
  228. ^ Spilling, Michael. Georgia (Cultures of the world). 1997
  229. ^ "Memorandum to the U.S. Government on Religious Violence in the Republic of Georgia (Human Rights Watch August 2001)". Hrw.org. Retrieved 5 May 2009. 
  230. ^ "საქართველოს მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის საბოლოო შედეგები". netgazeti.ge. Netgazeti. 28 April 2016. Retrieved 28 April 2016. 
  231. ^ Caucasus Analytical Digest No.20, Heinrich Böll Stiftung, 11 October 2010
  232. ^ Georgia purges education system. The BBC News. 29 July 2005.
  233. ^ Molly Corso (13 May 2005) Education reform rocks Georgia. Eurasianet. United Nations Development Programme. Retrieved on 2 September 2008.
  234. ^ a b Education system in Georgia[permanent dead link]. National Tempus Office Georgia. Retrieved on 2 September 2008.[dead link]
  235. ^ "Centralized university entrance examinations". National assessment and examinations center. Retrieved 31 January 2017. 
  236. ^ Education institutions. Ministry of Education and Science of Georgia. Retrieved on 2 September 2008.
  237. ^ "Authorized institutions". Ministry of Education and Science of Georgia. Retrieved 23 October 2016. 
  238. ^ "Gross enrollment ratio, primary, both sexes". The World Bank. Retrieved 23 October 2016. 
  239. ^ "New Tbilisi.Gov.Ge – თბილისის მერიის ოფიციალური ვებ გვერდი". Tbilisi.gov.ge. Archived from the original on 20 February 2012. Retrieved 2014-01-05. 
  240. ^ "Contact". gtu.ge. Retrieved 16 February 2017. 
  241. ^ "Contact". ug.edu.ge. Retrieved 16 February 2017. 
  242. ^ "Contact". cu.edu.ge. Retrieved 16 February 2017. 
  243. ^ "Contact". freeuni.edu.ge. Retrieved 16 February 2017. 
  244. ^ Georgia : in the mountains of poetry 3rd rev. ed., Nasmyth, Peter
  245. ^ Rapp, Stephen H. (2003), Studies In Medieval Georgian Historiography: Early Texts And Eurasian Contexts. Peeters Publishers, ISBN 90-429-1318-5
  246. ^ I. Gagoshidze "The Achaemenid influence in Iberia" Boreas 19. (1996)
  247. ^ Yarshater, Ehsan. "Encyclopedia Iranica" Routledge & Keagan Paul, 2001. ISBN 978-0933273566 pp 464–479
  248. ^ Kennan, Hans Dieter; et al. (2013). Vagabond Life: The Caucasus Journals of George Kennan. University of Washington Press. p. 32. (...) Iranian power and cultural influence dominated eastern Georgia until the coming of the Russians 
  249. ^ Willem Floor, Edmund Herzig. Iran and the World in the Safavid Age I.B.Tauris, 15 September 2012 ISBN 1850439303 p 494
  250. ^ a b Lang David, Georgians
  251. ^ Lang, David Marshall. Georgia. p. 515.[need quotation to verify]
  252. ^ "Georgian Alphabet". 101languages.net. Retrieved 30 October 2012. 
  253. ^ "Niko Pirosmani – Short Biographical Information". Niko Pirosmani. Steele Communications. Retrieved 21 December 2016. 
  254. ^ http://www.enpi-info.eu/eastportal/news/latest/38565/Media-freedom-in-Eastern-Partnership-countries:-Georgia-tops-list,-Ukraine-improves-position Archived 3 March 2016 at the Wayback Machine.
  255. ^ Freedom House, Georgia 2015 Press Freedom report
  256. ^ "Georgian Polyphonic Singing, "Chakrulo"". UNESCO. 2008. Retrieved 17 December 2016. 
  257. ^ "The Untold Story of How "Chakrulo" Ended Up in Space". Georgian Journal. 25 September 2014. Retrieved 21 July 2016. 
  258. ^ Romans erected the statue of the Iberian King Pharsman after he demonstrated Georgian training methods during his visit to Rome; Cassius Dio, Roman History, LXIX, 15.3
  259. ^ Williams, Douglas. Georgia in my Heart, 1999.
  260. ^ "Rustavi 2 Broadcasting Company". Rustavi2.com. 29 April 2012. Archived from the original on 1 May 2013. 
  261. ^ "Georgian National Broadcaster". 1tv.ge. 30 April 2012. [dead link]
  262. ^ "Index of Economic Freedom 2017". The Heritage Foundation. Retrieved 16 February 2017. 
  263. ^ "Ease of Doing Business in Georgia". The World Bank Group. Retrieved 26 January 2017. 
  264. ^ "Internet Freedom – 65 Country Score Comparison". Freedom House. Retrieved 21 December 2016. 
  265. ^ "Corruption Perceptions Index 2016". Transparency International. Retrieved 26 January 2017. 
  266. ^ "The Good Country Index 2016". Simon Anholt. Retrieved 26 January 2017. 
  267. ^ "The Rule of Law Index 2016" (PDF). World Justice Project. Retrieved 26 January 2017. 
  268. ^ "The e-Government Index 2016". United Nations. Retrieved 26 January 2017. 
  269. ^ "2016 state of world liberty index". J. Patrick Rhamey Jr. Retrieved 21 December 2016. 
  270. ^ "Social Progress Index". The Social Progress Imperative. Retrieved 4 January 2017. 
  271. ^ "2016 World Press Freedom Index". Reporters without borders. Retrieved 21 December 2016. 
  272. ^ "World Freedom Index". Retrieved 21 December 2016. 
  273. ^ "The Legatum Prosperity Index 2016". Legatum Institute Foundation. Retrieved 21 December 2016. 
  274. ^ "The Global Gender Gap Report 2016". World Economic Forum. Retrieved 21 December 2016. 

Sources

  • Fisher, William Bayne; Avery, P.; Hambly, G. R. G; Melville, C. (1991). The Cambridge History of Iran. 7. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0521200954. 
  • Asmus, Ronald. A Little War that Shook the World : Georgia, Russia, and the Future of the West. NYU (2010). ISBN 978-0-230-61773-5
  • Gvosdev, Nikolas K.: Imperial policies and perspectives towards Georgia: 1760–1819, Macmillan, Basingstoke 2000, ISBN 0-312-22990-9
  • Goltz, Thomas. Georgia Diary : A Chronicle of War and Political Chaos in the Post-Soviet Caucasus. Thomas Dunne Books (2003). ISBN 0-7656-1710-2
  • Jones, Stephen. Georgia: A Political History Since Independence (I.B. Tauris, distributed by Palgrave Macmillan; 2012) 376 pages;
  • Lang, David M.: The last years of the Georgian Monarchy: 1658–1832, Columbia University Press, New York 1957
  • Rayfield, Donald (2012). Edge of Empires: A History of Georgia. ASIN 1780230303. 

External links

Government
General information
News media