گذردهی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

گذردهی یکی از مهمترین ویژگی‌های دی‌الکتریک‌ها و بیانگر توانایی دی‌الکتریک در ذخیره‌سازی انرژی الکتریکی است.[۱] گذردهی هر محیط برابر است حاصلضرب گذرهی خلأ (\epsilon_0) در گذردهی نسبی (ثابت دی‌الکتریک \epsilon_r). ثابت گذردهی برای هر ماده‌ای متفاوت است اما برای بسیاری از مواد خطی مقداری بین ۱ تا ۱۰ دارد. در فضای آزاد (خلأ) گذردهی برابر است با ۸٫۸۵۴×۱۰-۱۲ فاراد بر متر.[۲]

\epsilon = \epsilon_r \epsilon_0

گذردهی را می‌توان میزان قطبیت‌پذیری‌ یک ماده دانست.[۳] اگر ماده‌ای گذردهی بالاتری نسبت مادهٔ دیگر داشته باشد، در میدان الکتریکی یکسان، می‌تواند بار الکتریکی بیشتری در خود ذخیره کند. از دید فیزیکی گذردهی بیان می‌دارد که که ماده تا چه حد تحت تأثیر میدان الکتریکی قرار می‌گیرد و چه تأثیری روی آن می‌گذارد. گذردهی بیانگر نسبت بین میدان الکتریکی ماده به جابجایی الکتریکی در آن ماده است.[۴]

\mathbf{D}=\varepsilon \mathbf{E}

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]