گاه‌شماری بابلی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

گاه‌شماری بابلی، تقویمی خورشیدی-مهی بوده‌است؛ بنابراین آغاز سال آن‌ها با فصول سال هماهنگی نداشت و هرگاه تقویم، بیش از حد از سال خورشیدی عقب می‌افتاد، منجمان سلطنتی، ماه سیزدهم را به سال می‌افزودند. پس از قرن‌ها مشاهده و رصد ستارگان آسمان، به اختلاف میان سال خورشیدی و سال قمری پی بردند و سال‌های کبیسه منظم برقرار کردند.

محاسبات آن‌ها در تنظیم سال‌های کبیسه، بعدها پایهٔ تقویم در سرزمین‌های سوریه، بین‌النهرین، ایران دورهٔ اشکانی، چین و نیز سرزمین‌های یهودی‌نشین شد.

اسامی فصلها وماه‌ها در گاه‌شماری بابلی[ویرایش]

سال تقویم بابلی با بهار آغاز می‌شود و به سه فصل، شامل فصل آغازین، فصل میانی و فصل پایانی و ۱۲ ماه و یک ماه کبیسه تقسیم می‌شود.

گاه‌شماری بابلی
فصل نام ماه خدای مورد ستایش برج فلکی معادل در گاه‌شماری عبری معادل در گاه‌شماری ایرانی
فصل آغازین Reš Šatti ۱ Araḫ Nisānu بعل و آنو حمل نیسانو (با اعتدال بهاری آغاز می‌شود) فروردین
۲ Araḫ Āru ائا ثور ایارو اردیبهشت
۳ Araḫ Simanu سین جوزا سیمانو خرداد
۴ Araḫ Dumuzu تموز سرطان دوزو (با انقلاب تابستانی آغاز می‌شود) تیر
فصل میانی Mišil Šatti ۵ Araḫ Abu اسد آبو مرداد
۶ Araḫ Ulūlu ایشتار سنبله اولولو شهریور
۷ Araḫ Tišritum شمش میزان تشتریتو (با اعتدال خریفی آغاز می‌شود) مهر
۸ Araḫ Samna مردوخ عقرب آرهسه منه آبان
فصل پایانی Kīt Šatti ۹ Araḫ Kislimu نرگال قوس کیسلیمو آذر
۱۰ Araḫ Ṭebētum پاپسوکال جدی تبتو (با انقلاب زمستانی آغاز می‌شود) دی
۱۱ Araḫ Šabaṭu دلو شباتو بهمن
۱۲ Araḫ Addaru ~ Araḫ Adār ارا حوت [[آدارو]] اسفند
ماه کبیسه ۱۳ Araḫ Makaruša Addari ~ Araḫ Ve-Adār آشور آداروی دوم

[۱]

ماه‌های گاه‌شماری بابلی[ویرایش]

سال بابلی درابتدابه صورت قمری بود[۲] ولی پس از مدتی برای اعتدال آغاز سال با بهار و ثابت کردن سال کبیسه، سال به شمسی_قمری تبدیل شد. بابلیان ماه را از رویت هلال آن تا رویت آینده آن حساب می‌کردند. در گاه‌شماری بابلی سال با آغاز بهار شروع می‌شد وبه ۳۶۰ روز تقسیم می‌شد.[۳] نام ماه‌های بابلی با نام‌های آرامی یکی است که برگرفته از گاه‌شماری یهودیان است.[۴] اولین روز از ماه آن روزی است که هلال باریک ماه جدید را بعد از غروب آفتاب رویت می‌شود؛ و چون ابتدای ماه آدارو با یک ماه فاصله از آغاز بهار شروع می‌شد؛ ماه سیزدهمی به ماه‌ها اضافه می‌کردند که آن را آدارو دوم می‌نامیدند.[۵] از آنجا که ماه سیزدهم به آشور، خدای اصلی آشوریان اختصاص یافته می‌توان نتیجه گرفت که این تقویم در ابتدا زمان بابلیان ایجاد شده و سپس توسط آشوریان مورد استفاده قرار گرفته‌است. همچنین نام ماه‌ها در این تقویم از زمان تبعید یهودیان به بابل وارد تقویم عبری شده‌است. نام برخی از ماه‌ها همچون ایارو، دوزو، آبو، آولولو، تشتریتو و آدارو در تقویم آشوریان یا تقویم سریانی نیز که در عراق و شام مورد استفاده است از تقویم بابلی اقتباس شده‌است. اولین کبیسه کردن سال در سلطنت کمبوجیه (۵۲۳–۵۲۹ قبل از میلاد) اتفاق افتاد که در سومین سال سلطنتش در ابتدا اولولو را کبیسه می‌کردند که به آن اولولودوم می‌گفتند ولی در سال‌های ۵و۶ سلطنتش آدارو را کبیسه کردند؛ و در زمان سلطنت داریوش در سال‌های ۱۳ و۱۶ سلطنتش آدارو را کبیسه می‌کردند.[۶] درگاه شماری بابلی هر ۲ ماه در حکم یک ماه بزرگتر شمرده می‌شد که به آن سوس(soss) می‌گفتند. اسم اخیر که از ماه‌های بابلی داریم، از سلطنت کاسی‌ها برقرار شده‌است.[۷]

روزها در گاه‌شماری بابلی[ویرایش]

در بابل ماه به ۶ قسمت ۵ روزه (خَمُشتو) تقسیم می‌شد که حکم هفته را داشت. علاوه بر این ماه‌ها به وسیله روزهایی که اسم مخصوصی داشتند به قسمت‌هایی تقسیم می‌شد. مثلاً روزهای ۱٬۷٬۱۵٬۲۶ ماه هر کدام اسمی داشتند و روزهای ۳٬۷٬۱۶ لقب‌های مشترکی داشتند که در آن زمان معنی استراحت و تعطیلی داشته‌است و روزهای ۷٬۱۴٬۲۱٬۲۸ و همچنین روز ۱۹ ماه؛ روزهای نحسی بودند که در آن روزها انجام دادن برخی از کارها نامناسب بوده‌است. پس از مدتی هفته را به ۷ روز تقسیم کردند و شبانه روز ۶ قسمت داشت که ۳ قسمت آن را به روز و ۳ قسمت بعدی را به شب اختصاص می‌دادند.[۸]

بابلیان و آشوری‌ها[ویرایش]

گاه‌شمار بابلیان توسط آشوریان در اواخر هزاره دوم قبل از مسیح و از طرف یهودیان اخذ شد. پس از آن که آشوریان گاه‌شماری بابلی را انتخاب کردند، سال و ماه هر دو قوم با یکدیگر مطابقت پیدا کرد و سال آشوری نیز مانند بابلی با آغاز بهار شروع می‌شد و در آغاز سال جشن بزرگی می‌گرفتند که این جشن بیرون از پایتخت برگزار می‌شد. در نزد بابلی‌ها و آشوری‌ها هر روز از ماه به فرشته‌ای تعلق داشت که لوحی از اسامی فرشتگان روز که از عهد آشوربانی پال است اخیراً پیدا شده‌است؛ و روز اول و آخر ماه را هم به نیایش آنو وبِل اختصاص می‌دادند. گاه‌شماری بابلیان در طول تاریخ بارها تغییر یافته‌است که یکی از آن اصلاحات در زمان نبوناسار در سال ۷۴۷ قبل از میلاد بود.[۹]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • http://schoolnet.ir/گاهشماری-5-2
  • ویکی‌پدیا انگلیسی
  • تقی‌زاده (۱۳۱۶). گاه‌شماری در ایران قدیم. شکوفان.
  • بیکرمن (۱۳۸۴). علم در ایران و شرق باستان. قطره.

The Babylonian calendar was a lunisolar calendar with years consisting of 12 lunar months, each beginning when a new crescent moon was first sighted low on the western horizon at sunset, plus an intercalary month inserted as needed by decree. The calendar is based on a Sumerian (Third Dynasty of Ur) predecessor preserved in the Umma calendar of Shulgi (c. 21st century BC).

Months

The year begins in spring, and is divided into reš šatti "beginning", mišil šatti "middle", and qīt šatti "end of the year". The word for "month" was arḫu (construct state araḫ). The chief deity of the Assyrians is assigned the surplus intercalary month, showing that the calendar originates in Babylonian, and not later Assyrian times. During the 6th century BC Babylonian captivity of the Hebrews, the Babylonian month names were adopted into the Hebrew calendar. The Assyrian calendar used in Iraq and the Levant also uses many of the same names for its months, such as Iyyar, Tammuz, Ab, Elul, Tishri, and Adar.

Babylonian calendar
Season Month name Presiding deities Zodiac sign Hebrew equivalent Gregorian equivalent Levantine equivalent
Reš Šatti

𒊕𒈬

1 Araḫ Nisānu - 𒌚𒁈

'Month of the Sanctuary'

Bel - 𒀭𒂗 Agru (Aries) - 𒀯𒇽𒂠𒂷 Nisan

נִיסָן

March/April Naysān نَيْسَان
2 Araḫ Āru - 𒌚𒄞

'Month of the Bull'

Ea - 𒂗𒆠 Gu (Taurus) - 𒀯𒄞 Iyar

אִיָּיר

April/May Ayyār أَيَّار
3 Araḫ Simanu - 𒌚𒋞 Sīn - 𒂗𒍪 Maštaba (Gemini) - 𒀯𒈦𒋰𒁀 Sivan

סִיוָן

May/June Ḥazīrān حَزِيرَان
4 Araḫ Dumuzu - 𒌚𒋗

'Month of Tammuz'

Tammuz - 𒀭𒌉𒍣 Alluttu (Cancer) - 𒀯𒀠𒇻 Tammuz

תַּמּוּז

June/July Tammūz تَمُّوز
Mišil Šatti

𒁇𒈬

5 Araḫ Abu - 𒌚𒉈 - Nēšu (Leo) - 𒀯𒌨 Ab

אָב

July/August Āb آب
6 Araḫ Ulūlu - 𒌚𒆥 Ishtar - 𒀭𒈹 Sisinnu (Virgo) - 𒀯𒀳 Elul

אֱלוּל

August/September Aylūl أَيْلُول
7 Araḫ Tišritum - 𒌚𒇯

'Month of Beginning'
(i.e. the start of the second half-year)

Shamash - 𒀭𒌓 Zibānītu (Libra) - 𒀯𒄑𒂟 Tishrei

תִּשְׁרֵי

September/October Tishrīn al-Awwal تِشْرِين الْأَوَّل
8 Araḫ Samnu - 𒌚𒀳

'Month of Laying Foundations'

Marduk - 𒀭𒀫𒌓 Zuqaqīpu (Scorpio) - 𒀯𒄈𒋰 Cheshvan

מַרְחֶשְׁוָן/חֶשְׁוָן

October/November Tishrīn ath-Thānī تِشْرِين الثَّانِي
Qīt Šatti

𒌀𒈬

9 Araḫ Kislimu - 𒌚𒃶 Nergal - 𒀭𒄊𒀕𒃲 Pabilsag (Sagittarius) - 𒀯𒉺𒉋𒊕 Kislev

כִּסְלֵו

November/December Kānūn al-Awwal كَانُون الْأَوَّل
10 Araḫ Ṭebētum - 𒌚𒀊

'Month of the Forthcoming of Water'

Papsukkal - 𒀭𒊩𒆠𒋚 Suḫurmāšu (Capricorn) - 𒀯𒋦𒈧𒄩 Tebeth

טֵבֵת

December/January Kānūn ath-Thānī كَانُون الثَّانِي
11 Araḫ Šabaṭu - 𒌚𒊭𒉺𒌅 Adad - 𒀭𒅎 Gula (Aquarius) - 𒀯𒄖𒆷 Shebat

שְׁבָט

January/February Shubāṭ شُبَاط
12 Araḫ Addaru / Adār - 𒌚𒊺

'Month of Adar'

Erra - 𒀭𒅕𒊏 Zibbātu (Pisces) - 𒀯𒆲𒎌 Adar

אֲדָר

February/March Ādhār آذَار
Intercalary 13 Araḫ Makaruša Addari[citation needed]

Araḫ Addaru Arku - 𒌚𒊺𒂕

Assur - 𒀭𒀸𒋩 In year 17 of 19-year cycle, the intercalary month was named Araḫ Ulūlu - 𒌚𒆥

Until the 5th century BC, the calendar was fully observational, but beginning about 499 BC the months began to be regulated by a lunisolar cycle of 19 years equaling 235 months. Although usually called the Metonic cycle after Meton of Athens (432 BC), Meton probably learned of the cycle from the Babylonians. After no more than three isolated exceptions, by 380 BC the months of the calendar were regulated by the cycle without exception. In the cycle of 19 years, the month Adaru 2 was intercalated, except in the year that was number 17 in the cycle, when the month Ulūlu 2 was inserted. During this period, the first day of each month (beginning at sunset) continued to be the day when a new crescent moon was first sighted—the calendar never used a specified number of days in any month.

Days

Counting from the new moon, the Babylonians celebrated every seventh day as a "holy-day", also called an "evil-day" (meaning "unsuitable" for prohibited activities).[citation needed] On these days officials were prohibited from various activities and common men were forbidden to "make a wish",[citation needed] and at least the 28th was known as a "rest-day".[citation needed] On each of them, offerings were made to a different god and goddess, apparently at nightfall to avoid the prohibitions: Marduk and Ishtar on the 7th, Ninlil and Nergal on the 14th, Sin and Shamash on the 21st, and Enki and Mah on the 28th. Tablets from the sixth-century BC reigns of Cyrus the Great and Cambyses II indicate these dates were sometimes approximate. The lunation of 29 or 30 days basically contained three seven-day weeks, and a final week of eight or nine days inclusive, breaking the continuous seven-day cycle.[1]

Among other theories of Shabbat origin, the Universal Jewish Encyclopedia of Isaac Landman advanced a theory of Assyriologists like Friedrich Delitzsch[2] that Shabbat originally arose from the lunar cycle,[3][4] containing four weeks ending in Sabbath, plus one or two additional unreckoned days per month.[5] The difficulties of this theory include reconciling the differences between an unbroken week and a lunar week, and explaining the absence of texts naming the lunar week as Shabbat in any language.[6]

The Babylonians additionally celebrated the 19th as a special "evil day", the "day of anger", because it was roughly the 49th day of the (preceding) month, completing a "week of weeks".[citation needed] Sacrifices were offered to Ninurta and the day dedicated to Gula, and it may be supposed that prohibitions were strengthened.[citation needed]

Further, reconstruction of a broken tablet[citation needed] seems to define the rarely attested Sapattum or Sabattum as the full moon. This word is cognate or merged with Hebrew Shabbat, but is monthly rather than weekly; it is regarded as a form of Sumerian sa-bat ("mid-rest"), attested in Akkadian as um nuh libbi ("day of mid-repose"). According to Marcello Craveri, Sabbath "was almost certainly derived from the Babylonian Shabattu, the festival of the full moon, but, all trace of any such origin having been lost, the Hebrews ascribed it to Biblical legend."[7] This conclusion is a contextual restoration of the damaged Enûma Eliš creation account, which is read as: "[Sa]bbath shalt thou then encounter, mid[month]ly."[1]

See also

References

Citations

  1. ^ a b Pinches, T.G. (2003). "Sabbath (Babylonian)". In Hastings, James (ed.). Encyclopedia of Religion and Ethics. 20. Selbie, John A., contrib. Kessinger Publishing. pp. 889–891. ISBN 978-0-7661-3698-4. Archived from the original on 2013-06-09. Retrieved 2009-03-17.
  2. ^ Landau, Judah Leo. The Sabbath. Johannesburg: Ivri Publishing Society, Ltd. pp. 2, 12. Retrieved 2009-03-26.
  3. ^ Joseph, Max (1943). "Holidays". In Landman, Isaac (ed.). The Universal Jewish Encyclopedia: An authoritative and popular presentation of Jews and Judaism since the earliest times. 5. Cohen, Simon, compiler. The Universal Jewish Encyclopedia, Inc. p. 410.
  4. ^ Joseph, Max (1943). "Sabbath". In Landman, Isaac (ed.). The Universal Jewish Encyclopedia: An authoritative and popular presentation of Jews and Judaism since the earliest times. 9. Cohen, Simon, compiler. The Universal Jewish Encyclopedia, Inc. p. 295.
  5. ^ Cohen, Simon (1943). "Week". In Landman, Isaac (ed.). The Universal Jewish Encyclopedia: An authoritative and popular presentation of Jews and Judaism since the earliest times. 10. Cohen, Simon, compiler. The Universal Jewish Encyclopedia, Inc. p. 482.
  6. ^ Sampey, John Richard (1915). "Sabbath: Critical Theories". In Orr, James (ed.). The International Standard Bible Encyclopedia. Howard-Severance Company. p. 2630.
  7. ^ Craveri, Marcello (1967). The Life of Jesus. Grove Press. p. 134.

Bibliography

  • Parker, Richard Anthony and Waldo H. Dubberstein. Babylonian Chronology 626 BC.–AD. 75. Providence, RI: Brown University Press, 1956.
  • W. Muss-Arnolt, The Names of the Assyro-Babylonian Months and Their Regents, Journal of Biblical Literature (1892).
  • Sacha Stern, "The Babylonian Calendar at Elephantine" in Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik 130 (2000) 159–171 (PDF document, 94KB)
  • Fales, Frederick Mario, “A List of Umma Month Names”, Revue d’assyriologie et d’archéologie orientale, 76 (1982), 70–71.
  • Gomi, Tohru, “On the Position of the Month iti-ezem-dAmar-dSin in the Neo-Sumerian Umma Calendar”, Zeitschrift für Assyriologie und Vorderasiatische Archäologie, 75 (1985), 4–6.
  • Pomponio, Francesco, “The Reichskalender of Ur III in the Umma Texts”, Zeitschrift für Assyriologie und Vorderasiastische Archäologie, 79 (1989), 10–13.
  • Verderame, Lorenzo, “Le calendrier et le compte du temps dans la pensée mythique suméro-akkadienne”, De Kêmi à Birit Nâri, Revue Internationale de l'Orient Ancien, 3 (2008), 121–134.
  • Steele, John M., ed., "Calendars and Years: Astronomy and Time in the Ancient Near East", Oxford: Oxbow, 2007.

External links