کیهان‌شناسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

کیهان‌شناسی (به انگلیسی: Cosmology) مطالعه سرآغاز، تکامل و سرانجام نهایی جهان است. کیهان‌شناسی فیزیکی عبارت است از مطالعه آکادمیک و علمی سرآغاز، تکامل، ساختارهای بزرگ مقیاس و دینامیک جهان و سرانجام نهایی جهان می‌پردازد و همچنین در پی کشف قوانین علمی حاکم بر این حقایق می‌باشد.[۱] کیهان‌شناسی مذهبی (یا اساطیری) عبارت است از پیکره‌ای از باورها که برآمده از متون و رسوم تاریخی، اساطیری، دینی و قومیتی در مورد خلقت و فرجام‌شناسی می‌باشند.

تاریخچه کیهان‌شناسی[ویرایش]

یکی از اهداف کیهان‌شناسی توصیف عالم است و موفق‌ترین نظریه در این زمینه نظریه مهبانگ است. در این نظریه فرض می‌شود، جهان به یکباره در انفجاری بزرگ به وجود آمده‌است. عالم اولیه تنها شامل سیالی چگال و داغ متشکل از نور و ماده یونیزه شده بود. تابش (فوتون) در ماده به دام افتاده بود ولی با انبساط عالم و سرد شدن آن، الکترون‌ها و پروتون‌ها تشکیل اتم‌های خنثی دادند و ماده توانایی به دام انداختن تابش را از دست داد. امروز، ۱۳٫۷ میلیارد سال بعد از مهبانگ، فوتون‌های آزاد شده از قید ماده، تابش زمینهٔ کیهانی را تشکیل می‌دهند. از رایج‌ترین سوالات در مبحث کیهان‌شناسی اینست که آیا می‌توان مرزی برای جهان قائل شد، یعنی آیا جهان لبه یا کرانه‌ای دارد که در آن به انتها برسد؟ در اینجا باید دو نوع مرز متفاوت را از هم بازشناخت. مرز مشاهده‌ای و مرز هندسی. منظور از مرز هندسی مرزی است که به واسطهٔ هندسه جهان پدید می‌آید و به توانایی بشر در کاوش جهان، ربطی ندارد. مرز مشاهده‌ای وابسته به کارایی ابزارهای نجومی است. وا ژه کیهان‌شناسی به معنای مطالعه و بررسی کیهان است و از دو واژه Kosmos به معنای نظم و هماهنگی و Logos به معنای بحث و گفتگو است. تا اوایل قرن بیستم، کیهان‌شناسی جزو رشته‌های علم جدید به‌شمار نمی‌آمد. چون طبق طبقه‌بندی کریستین ولف شعبه‌ای از متافیزیک بود و در کنار الهیات و روانشناسی قرار می‌گرفت. به هر حال گرایش مردم به شناخت ستار ه‌ها و به‌طور کلی شناخت عالم، گرایشی است که همواره در طول تاریخ تمدن بشر وجود داشته‌است. امروزه هم پرسش‌های مربوط به کیهان‌شناسی یا آفرینش انسان از رایج‌ترین پرسش‌های مردم است. با این تفاوت که در روزگار باستان پاسخ به این پرسش‌ها به صورتی بود که آن را «اسطوره» می‌نامیم. پیش از آنکه وارد علم کیهان‌شناسی شویم، مروری بر این اسطوره‌های باستان می‌کنیم و سیر تحولات در کیهان‌شناسی را ادامه می‌دهیم. در اسطوره‌های ایرا ن آفرینش سه دوره دارد و هر دوره سه هزار ساله است.

دوران مینوی[ویرایش]

در این دوران جهان مادی صرفاً در عالم روحانینیت وجود داشته‌است. اهورامزدا در روشنایی و اهریمن در تاریکی مسکن داشته‌است و میان این دو تهیگی (فضای خالی) بوده و اراده مطلق اهورامزدا بر جهان حاکم بوده‌است.

دوران آمیختگی[ویرایش]

این دوران کارزار اهریمن و اهورامزدا شروع می‌شود و در این مرحله آفرینش مادی انجام می‌شود.

دوران عزیمت اهریمن[ویرایش]

این دوران پیروزی نهایی اهورامزدا است. در اسطوره‌های هندی براهم خالق و ویشنو نگهدارنده است، اما شیوا (یکی از خدایان) سعی در نابودی مخلوقات دارد.
دکارت یکی از بنیان‌گذاران فلسفه جدید کوشید تا میان دیدگاه‌های فلسفه سده‌های میانه و دیدگاه فیلسوفان یونان هماهنگی بیشتری پدیدآورد. دستاوردهای علمی کوپرنیک، گالیله، کپلر، نیوتن و … کیهان‌شناسی را تکوین کرد و از این پس کیهان‌شناسی دو سیمای متفاوت فلسفی و علمی پیدا کرد که هر چند در تعامل با هم بودند اما هر یک راهی جدا در پیش گرفتند. علم کیهان‌شناسی که از زمان گالیله رنگ تازه‌ای به خود گرفت، می‌بایست پیرو قوانین زیر می‌بود:
همه مواد جهان در واپسین تحلیل از یک نوع ساخته شده‌اند:
آ. قوانین حاکم بر هر بخش از جهان در حوزه‌های خاص، در بخش‌های دیگر و در آن حوزه خاص نیز حاکمند.
ب. این قوانین استثناء نمی‌پذیرند.
ج. این قوانین به زبان ریاضی نوشته شده‌اند. سیمای فلسفی کیهان‌شناسی، مشخصترین جلوه خویش را در فلسفه دکارت، در کنار خداشناسی و روان‌شناسی یافت.
پس از کانت، پیرس و وایتهد از برجسته‌ترین چهره‌های فلسفی- علمی عرضه‌کننده کیهان‌شناسی بودند. آن‌ها جهان را به دو بخش فرودین و فرازین تقسیم می‌کردند که بخش فرودین آن عالم زمینی و بخش فرازین آن عالم افلاک و نفوس آسمانی بود. در سال ۱۵۴۳ کوپرنیک که فزون بر دانشوری در اخترشناسی، در الهیات و پزشکی هم تبحر داشت، کتاب به نام «گردش افلاک آسمانی» را در نوشت. وی توانست دوران زمین به دور خورشید را ثابت کند. نیوتن که بنیان‌گذار علوم طبیعی بود، عالم را متناهی می‌دانست و گرایش به این تصور داشت که عالم از ماده اتمی تشکیل شده‌است که اندازه آن متناهی است. بعدها تصورات لوکرتیوس را پذیرفت و گستره نامتناهی برای عالم تصور کرد. قطان مروزی (منجم ایرانی قرن نهم) پهنای فلک آفتاب را صد و هشت هزار و هفتصد و بیست و سه فرسنگ می‌داند که این رقم حدود بیست برابر قطر زمین است و قطر آفتاب را یازده هزار و نهصد و سی و شش فرسنگ ذکر می‌کند که حدود ۷۲۰۰۰ کیلومتر می‌شود و تنها قدری بیشتر از قطر زمین است. وی در کتاب خود، قطر و پهنا ی فلک عطارد، زهره، مریخ، مشتری و زحل را حساب کرده‌است. با مقایسه ارقام وی با گفتار لوکرتیوس از اندازه خورشید می‌بینیم که طرز فکر علمی به معنای امروزی آن در این اندازه‌ها وارد شده‌است به این معنا که داده‌های قطان مروزی در هزار سال پیش، مبتنی بر اندازه‌گیری و محاسبه بوده‌است. برای نخستین بار در تاریخ، تلسکوپ ساخت وی توانست گالیله در سال ۱۶۰۹ سطح ناهموار ماه، لکه‌های خورشیدی و چندین هزار ستاره را در نوار کهکشان به گونه‌ای متمایز و مشخص ببیند. اما تصور دانشمندان از سن عالم بسیار غیرواقعی تر بود به‌طوری‌که در دوران فرهنگ اسلامی حدود ده هزار سال تخمین زده شده بود. در اروپا حتی تا قرن هجدهم نیز تخمین سن عالم چندان متفاوت با این نبوده‌است. آن‌ها سن عالم را از مرتبه صد هزار سال می‌دانستند. اما جهان چگونه آغاز شده؟ چگونه به حالت کنونی خود رسیده‌است؟ سرنوشت نهایی آن چیست؟ همین پرسش‌ها و تلاش‌هایی که برای پاسخ گفتن به آن‌ها انجام می‌شود شالوده علم کیهان‌شناسی است. کیهان‌شناسی نظری به صورت امروزی آن، با انتشار مقاله‌ای از اینشتین در سال ۱۹۱۷ آغاز شد. انیشتین در آن مقاله چگونگی به کار بردن معادلات نسبیت عام برای توصیف رفتار توده‌های وسیع ماده را شرح داده بود. به‌طور تاریخی برای پاسخ به سه سؤال اساسی فوق نظریه‌هایی وجود داشته‌اند که عبارتند از: نظریه جهان ایستا – نظریه حالت پایا – نظریه مهبانگ

نظریه جهان ایستا[ویرایش]

در این نظریه فرض می‌شود جهان نه منبسط می‌شود و نه انقباض پیدا می‌کند و جهان دارای ترمودینامیک پایدار است. معادلات انیشتین هندسه فضا – زمان را توصیف می‌کند و طبیعی بود که بخواهد آن‌ها را بر هندسه سراسر فضا – زمان (یعنی بر خود جهان) انطباق دهد. او کوشید تا این کار را موافق با بینش مقبول زمانه انجام دهد که جهان را ایستا می‌شمرد، ولی نتوانست. ساده‌ترین تفسیر این معادلات، مدل‌های ناایستا را مجاز می‌شمرد یا می‌شد جهانی در حال انبساط داشت یا جهانی در حال انقباض ولی نه جهانی ساکن و ایستا. انیشتین برای آنکه معادلاتش را با جهانی وفق دهد که در آن زمان منجمان بدان عقیده داشتند، ناچار شد عاملی اضافه موسوم به «ثابت کیهان شناختی» را در آن‌ها وارد کند.[۲] در واقع او در معادلات خود دست برد. بعدها نظریه جهان ایستا با مشاهده انبساط هابلی کهکشان رد شد.

نظریه حالت پایا[ویرایش]

از سال‌های ۱۹۳۰ به بعد کلیه رصدهایی که از کهکشان‌های دوردست انجام شده تصویر انبساط عالم را هماهنگ با قانون هابل تأیید کرده‌است و هر چند که جزئیاتی چون مقدار دقیق ثابت هابل هنوز غیر قطعی است، تصویر کلی کاملاً روشن است. ما در جهانی در حال انبساط زندگی می‌کنیم. پس جهان انبساطش چگونه آغاز شده‌است؟ اگر جهان در حال انبساط است، باید زمانی چگال تر از این بوده باشد و کهکشان‌ها نیز به یکدیگر نزدیکتر بوده باشند. اگر این استدلال را بسط بدهیم نتیجه می‌گیریم زمانی کهکشان‌ها در هم فرورفته و چون نقطه‌ای بوده‌اند. آنچه اکنون می‌بینیم باید در انفجاری بزرگ از آن نقطه حاصل شده باشد. این موضوع هرمان باندی، فرد هویل و تامی گولد را بر آن داشت که در اواخر دهه ۱۹۴۰ و اوایل دهه ۱۹۵۰ کیهان‌شناسی دیگری را بر اساس «اصل کامل کیهان‌شناختی» پدیدآورند. مطابق این اصل جهان نه تنها در هر جهت) همسانگرد (و از هر جا (همگن) که بنگریم یکسان می‌نماید، بلکه در هر زمان که نظر شود نیز باید یکسان باشد (حالت پایدار). بنابراین جهان نمی‌تواند نقطه آغازینی داشته باشد. ظاهراً حل باطل نمای آلبرس[۳] و این کشف که جز در مورد همسایگان بسیار نزدیکمان، کهکشان‌ها با سرعت‌هایی متناسب با فاصله می‌گریزند حاکی از جهانی در حال تغییر است که باید از حالتی متراکم تر – انفجار بزرگ – تکامل پیدا کرده باشد. اما به‌طور نظری راهی وجود دارد که از آن می‌توان به جهانی در حال انبساط دست یافت که همیشه یکسان به نظر می‌رسد. نکته مطلب این است که باید کاری کرد که کهکشان‌های جدید جای خالی ای را پر کنند که با دور شدن کهکشان‌ها از یکدیگر باقی می‌ماند، بنابراین اگرچه ممکن است ناحیه بخصوصی از جهان که در همسایگی ماست در زمان‌های مختلف کهکشان‌های متفاوتی را شامل باشد، ولی همواره تعداد ثابتی کهکشان دارد که همان کارهای سابق را می‌کنند (از یکدیگر دور می‌شوند). در سال‌های ۱۹۵۰ کیهان‌شناسی نظریه حالت پایدار تا مدتی رقیبی جدی برای انفجار بزرگ شمرده می‌شد اما همیشه بر پایه‌های نامطمئن قرار داشت، زیرا معادلاتی که برای توصیف رفتار مدل‌های حالت پایدار به کار می‌رفت صورت تعدیل شده‌ای از معادلات انیشتین بود. اما اگر نظریه حالت پایدار و تلاش برای رد یا اثبات آن نبود، احتمالاً چنین تلاش رصدی وسیعی نیز صورت نمی‌پذیرفت و اطلاعات کنونی ما دربارهٔ جهان واقعی بسیار کمتر می‌بود. این موضوع میان انفجار بزرگ و حالت پایدار، تلاش رصدی عمده‌ای را به این منظور برانگیخت که آیا به‌طور متوسط، قسمت‌های دوردست جهان متفاوت به نظر می‌آیند یا نه؛ و در اواخر دهه ۱۹۶۰ دلایل قانع‌کننده‌ای حاکی از آن که جهان تحول پیدا می‌کند، وجود داشت. ما در جهانی با حالت پایدار زندگی نمی‌کنیم.

مهبانگ[ویرایش]

از آنجا که همه چیز در حال دور شدن از یکدیگرند، روزی بوده که همه به هم نزدیک تر بوده‌اند و اگر به اندازه کافی به عقب برگردیم به نقطه‌ای می‌رسیم که عالم با یک انفجار اولیه از آن جا شروع شده‌است. این نقطه کجاست؟ آیا می‌توان به نقطه اشاره کرد و گفت "آنجا"؟ در مورد انفجارهای معمولی پاسخ این سؤال روشن است، همه چیز از نقطه انفجار به وجود می‌آید، ولی برای مهبانگ پاسخ این سؤال ساده نیست. می‌توان این‌گونه گفت: "همه جا و هیچ کجا". اگر نقطه‌ای وجود داشت که انفجار در آن رخ داده بود آنجا مسلماً نقطه خاصی بوده و این موضوع با اصل کیهان‌شناختی در تعارض است. در حقیقت فضا و زمان در همان لحظه مهبانگ به وجود آمده‌اند و اگر از هر نقطه ای در فضا – زمان به عقب برگردیم به جایی می‌رسیم که مهبانگ در آن رخ داده‌است "یعنی همه جای عالم کنونی". اگر جهان را - چنانچه در مدل‌های فریدمان کره‌ای در حال انبساط در نظر بگیریم در هر لحظه، فضا، سطح این کره است که با گذشت زمان بزرگتر می‌شود. جایی که مهبانگ رخ داده مرکز این کره است در حالی که این مرکز جزئی از سطح کره (عالم کنونی ما) نیست. یعنی مهبانگ در "هیچ کجای عالم کنونی" رخ نداده‌است.[۴]

منابع[ویرایش]

  1. Introduction: Cosmology - space - 04 September 2006 - New Scientist
  2. S. Dodelson, Cosmology, Oxford University Press، 2003.
  3. http://www.iranastro.ir/fa/?p=30
  4. Singh, Simon, Big Bang: The Origin of the Universe,2005

The Hubble eXtreme Deep Field (XDF) was completed in September 2012 and shows the farthest galaxies ever photographed. Except for the few stars in the foreground (which are bright and easily recognizable because only they have diffraction spikes), every speck of light in the photo is an individual galaxy, some of them as old as 13.2 billion years; the observable universe is estimated to contain more than 2 trillion galaxies.[1]

Cosmology (from the Greek κόσμος, kosmos "world" and -λογία, -logia "study of") is a branch of astronomy concerned with the studies of the origin and evolution of the universe, from the Big Bang to today and on into the future. It is the scientific study of the origin, evolution, and eventual fate of the universe. Physical cosmology is the scientific study of the universe's origin, its large-scale structures and dynamics, and its ultimate fate, as well as the laws of science that govern these areas.[2]

The term cosmology was first used in English in 1656 in Thomas Blount's Glossographia,[3] and in 1731 taken up in Latin by German philosopher Christian Wolff, in Cosmologia Generalis.[4]

Religious or mythological cosmology is a body of beliefs based on mythological, religious, and esoteric literature and traditions of creation myths and eschatology.

Physical cosmology is studied by scientists, such as astronomers and physicists, as well as philosophers, such as metaphysicians, philosophers of physics, and philosophers of space and time. Because of this shared scope with philosophy, theories in physical cosmology may include both scientific and non-scientific propositions, and may depend upon assumptions that cannot be tested. Cosmology differs from astronomy in that the former is concerned with the Universe as a whole while the latter deals with individual celestial objects. Modern physical cosmology is dominated by the Big Bang theory, which attempts to bring together observational astronomy and particle physics;[5][6] more specifically, a standard parameterization of the Big Bang with dark matter and dark energy, known as the Lambda-CDM model.

Theoretical astrophysicist David N. Spergel has described cosmology as a "historical science" because "when we look out in space, we look back in time" due to the finite nature of the speed of light.[7]

Disciplines

Physics and astrophysics have played a central role in shaping the understanding of the universe through scientific observation and experiment. Physical cosmology was shaped through both mathematics and observation in an analysis of the whole universe. The universe is generally understood to have begun with the Big Bang, followed almost instantaneously by cosmic inflation; an expansion of space from which the universe is thought to have emerged 13.799 ± 0.021 billion years ago.[8] Cosmogony studies the origin of the Universe, and cosmography maps the features of the Universe.

In Diderot's Encyclopédie, cosmology is broken down into uranology (the science of the heavens), aerology (the science of the air), geology (the science of the continents), and hydrology (the science of waters).[9]

Metaphysical cosmology has also been described as the placing of humans in the universe in relationship to all other entities. This is exemplified by Marcus Aurelius's observation that a man's place in that relationship: "He who does not know what the world is does not know where he is, and he who does not know for what purpose the world exists, does not know who he is, nor what the world is."[10]

Physical cosmology

Physical cosmology is the branch of physics and astrophysics that deals with the study of the physical origins and evolution of the Universe. It also includes the study of the nature of the Universe on a large scale. In its earliest form, it was what is now known as "celestial mechanics", the study of the heavens. Greek philosophers Aristarchus of Samos, Aristotle, and Ptolemy proposed different cosmological theories. The geocentric Ptolemaic system was the prevailing theory until the 16th century when Nicolaus Copernicus, and subsequently Johannes Kepler and Galileo Galilei, proposed a heliocentric system. This is one of the most famous examples of epistemological rupture in physical cosmology.

Evidence of gravitational waves in the infant universe may have been uncovered by the microscopic examination of the focal plane of the BICEP2 radio telescope.[11][12][13]

Isaac Newton's Principia Mathematica, published in 1687, was the first description of the law of universal gravitation. It provided a physical mechanism for Kepler's laws and also allowed the anomalies in previous systems, caused by gravitational interaction between the planets, to be resolved. A fundamental difference between Newton's cosmology and those preceding it was the Copernican principle—that the bodies on earth obey the same physical laws as all the celestial bodies. This was a crucial philosophical advance in physical cosmology.

Modern scientific cosmology is usually considered to have begun in 1917 with Albert Einstein's publication of his final modification of general relativity in the paper "Cosmological Considerations of the General Theory of Relativity" (although this paper was not widely available outside of Germany until the end of World War I). General relativity prompted cosmogonists such as Willem de Sitter, Karl Schwarzschild, and Arthur Eddington to explore its astronomical ramifications, which enhanced the ability of astronomers to study very distant objects. Physicists began changing the assumption that the Universe was static and unchanging. In 1922 Alexander Friedmann introduced the idea of an expanding universe that contained moving matter. Around the same time (1917 to 1922) the Great Debate took place, with early cosmologists such as Heber Curtis and Ernst Öpik determining that some nebulae seen in telescopes were separate galaxies far distant from our own.

In parallel to this dynamic approach to cosmology, one long-standing debate about the structure of the cosmos was coming to a climax. Mount Wilson astronomer Harlow Shapley championed the model of a cosmos made up of the Milky Way star system only; while Heber D. Curtis argued for the idea that spiral nebulae were star systems in their own right as island universes. This difference of ideas came to a climax with the organization of the Great Debate on 26 April 1920 at the meeting of the U.S. National Academy of Sciences in Washington, D.C. The debate was resolved when Edwin Hubble detected Cepheid Variables in the Andromeda Galaxy in 1923 and 1924. Their distance established spiral nebulae well beyond the edge of the Milky Way.

Subsequent modelling of the universe explored the possibility that the cosmological constant, introduced by Einstein in his 1917 paper, may result in an expanding universe, depending on its value. Thus the Big Bang model was proposed by the Belgian priest Georges Lemaître in 1927 which was subsequently corroborated by Edwin Hubble's discovery of the redshift in 1929 and later by the discovery of the cosmic microwave background radiation by Arno Penzias and Robert Woodrow Wilson in 1964. These findings were a first step to rule out some of many alternative cosmologies.

Since around 1990, several dramatic advances in observational cosmology have transformed cosmology from a largely speculative science into a predictive science with precise agreement between theory and observation. These advances include observations of the microwave background from the COBE, WMAP and Planck satellites, large new galaxy redshift surveys including 2dfGRS and SDSS, and observations of distant supernovae and gravitational lensing. These observations matched the predictions of the cosmic inflation theory, a modified Big Bang theory, and the specific version known as the Lambda-CDM model. This has led many to refer to modern times as the "golden age of cosmology".[14]

On 17 March 2014, astronomers at the Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics announced the detection of gravitational waves, providing strong evidence for inflation and the Big Bang.[11][12][13] However, on 19 June 2014, lowered confidence in confirming the cosmic inflation findings was reported.[15][16][17]

On 1 December 2014, at the Planck 2014 meeting in Ferrara, Italy, astronomers reported that the universe is 13.8 billion years old and is composed of 4.9% atomic matter, 26.6% dark matter and 68.5% dark energy.[18]

Religious or mythological cosmology

Religious or mythological cosmology is a body of beliefs based on mythological, religious, and esoteric literature and traditions of creation and eschatology.

Philosophical cosmology

Cosmology deals with the world as the totality of space, time and all phenomena. Historically, it has had quite a broad scope, and in many cases was founded in religion.[19] In modern use metaphysical cosmology addresses questions about the Universe which are beyond the scope of science. It is distinguished from religious cosmology in that it approaches these questions using philosophical methods like dialectics. Modern metaphysical cosmology tries to address questions such as:[11][20]

  • What is the origin of the Universe? What is its first cause? Is its existence necessary? (see monism, pantheism, emanationism and creationism)
  • What are the ultimate material components of the Universe? (see mechanism, dynamism, hylomorphism, atomism)
  • What is the ultimate reason for the existence of the Universe? Does the cosmos have a purpose? (see teleology)
  • Does the existence of consciousness have a purpose? How do we know what we know about the totality of the cosmos? Does cosmological reasoning reveal metaphysical truths? (see epistemology)

Historical cosmologies

Name Author and date Classification Remarks
Hindu cosmology Rigveda (c. 1700–1100 BC) Cyclical or oscillating, Infinite in time One cycle of existence is around 311 trillion years and the life of one universe around 8 billion years. This Universal cycle is preceded by an infinite number of universes and to be followed by another infinite number of universes. Includes an infinite number of universes at one given time.
Jain cosmology Jain Agamas (written around 500 AD as per the teachings of Mahavira 599–527 BC) Cyclical or oscillating, eternal and finite Jain cosmology considers the loka, or universe, as an uncreated entity, existing since infinity, the shape of the universe as similar to a man standing with legs apart and arm resting on his waist. This Universe, according to Jainism, is broad at the top, narrow at the middle and once again becomes broad at the bottom.
Babylonian cosmology Babylonian literature (c. 3000 BC) Flat earth floating in infinite "waters of chaos" The Earth and the Heavens form a unit within infinite "waters of chaos"; the earth is flat and circular, and a solid dome (the "firmament") keeps out the outer "chaos"-ocean.
Eleatic cosmology Parmenides (c. 515 BC) Finite and spherical in extent The Universe is unchanging, uniform, perfect, necessary, timeless, and neither generated nor perishable. Void is impossible. Plurality and change are products of epistemic ignorance derived from sense experience. Temporal and spatial limits are arbitrary and relative to the Parmenidean whole.
Biblical cosmology Genesis creation narrative Earth floating in infinite "waters of chaos" The Earth and the Heavens form a unit within infinite "waters of chaos"; the "firmament" keeps out the outer "chaos"-ocean.
Atomist universe Anaxagoras (500–428 BC) & later Epicurus Infinite in extent The universe contains only two things: an infinite number of tiny seeds (atoms) and the void of infinite extent. All atoms are made of the same substance, but differ in size and shape. Objects are formed from atom aggregations and decay back into atoms. Incorporates Leucippus' principle of causality: "nothing happens at random; everything happens out of reason and necessity". The universe was not ruled by gods.[citation needed]
Pythagorean universe Philolaus (d. 390 BC) Existence of a "Central Fire" at the center of the Universe. At the center of the Universe is a central fire, around which the Earth, Sun, Moon and planets revolve uniformly. The Sun revolves around the central fire once a year, the stars are immobile. The earth in its motion maintains the same hidden face towards the central fire, hence it is never seen. First known non-geocentric model of the Universe.[21]
De Mundo Pseudo-Aristotle (d. 250 BC or between 350 and 200 BC) The Universe then is a system made up of heaven and earth and the elements which are contained in them. There are "five elements, situated in spheres in five regions, the less being in each case surrounded by the greater – namely, earth surrounded by water, water by air, air by fire, and fire by ether – make up the whole Universe."[22]
Stoic universe Stoics (300 BC – 200 AD) Island universe The cosmos is finite and surrounded by an infinite void. It is in a state of flux, and pulsates in size and undergoes periodic upheavals and conflagrations.
Aristotelian universe Aristotle (384–322 BC) Geocentric, static, steady state, finite extent, infinite time Spherical earth is surrounded by concentric celestial spheres. Universe exists unchanged throughout eternity. Contains a fifth element, called aether, that was added to the four classical elements.
Aristarchean universe Aristarchus (circa 280 BC) Heliocentric Earth rotates daily on its axis and revolves annually about the sun in a circular orbit. Sphere of fixed stars is centered about the sun.
Ptolemaic model Ptolemy (2nd century AD) Geocentric (based on Aristotelian universe) Universe orbits around a stationary Earth. Planets move in circular epicycles, each having a center that moved in a larger circular orbit (called an eccentric or a deferent) around a center-point near Earth. The use of equants added another level of complexity and allowed astronomers to predict the positions of the planets. The most successful universe model of all time, using the criterion of longevity. Almagest (the Great System).
Aryabhatan model Aryabhata (499) Geocentric or Heliocentric The Earth rotates and the planets move in elliptical orbits around either the Earth or Sun; uncertain whether the model is geocentric or heliocentric due to planetary orbits given with respect to both the Earth and Sun.
Medieval universe Medieval philosophers (500–1200) Finite in time A universe that is finite in time and has a beginning is proposed by the Christian philosopher John Philoponus, who argues against the ancient Greek notion of an infinite past. Logical arguments supporting a finite universe are developed by the early Muslim philosopher Alkindus, the Jewish philosopher Saadia Gaon, and the Muslim theologian Algazel.
Multiversal cosmology Fakhr al-Din al-Razi (1149–1209) Multiverse, multiple worlds and universes There exists an infinite outer space beyond the known world, and God has the power to fill the vacuum with an infinite number of universes.
Maragha models Maragha school (1259–1528) Geocentric Various modifications to Ptolemaic model and Aristotelian universe, including rejection of equant and eccentrics at Maragheh observatory, and introduction of Tusi-couple by Al-Tusi. Alternative models later proposed, including the first accurate lunar model by Ibn al-Shatir, a model rejecting stationary Earth in favour of Earth's rotation by Ali Kuşçu, and planetary model incorporating "circular inertia" by Al-Birjandi.
Nilakanthan model Nilakantha Somayaji (1444–1544) Geocentric and heliocentric A universe in which the planets orbit the Sun, which orbits the Earth; similar to the later Tychonic system
Copernican universe Nicolaus Copernicus (1473–1543) Heliocentric with circular planetary orbits First described in De revolutionibus orbium coelestium.
Tychonic system Tycho Brahe (1546–1601) Geocentric and Heliocentric A universe in which the planets orbit the Sun and the Sun orbits the Earth, similar to the earlier Nilakanthan model.
Bruno's cosmology Giordano Bruno (1548–1600) Infinite extent, infinite time, homogeneous, isotropic, non-hierarchical Rejects the idea of a hierarchical universe. Earth and Sun have no special properties in comparison with the other heavenly bodies. The void between the stars is filled with aether, and matter is composed of the same four elements (water, earth, fire, and air), and is atomistic, animistic and intelligent.
Keplerian Johannes Kepler (1571–1630) Heliocentric with elliptical planetary orbits Kepler's discoveries, marrying mathematics and physics, provided the foundation for our present conception of the Solar system, but distant stars were still seen as objects in a thin, fixed celestial sphere.
Static Newtonian Isaac Newton (1642–1727) Static (evolving), steady state, infinite Every particle in the universe attracts every other particle. Matter on the large scale is uniformly distributed. Gravitationally balanced but unstable.
Cartesian Vortex universe René Descartes, 17th century Static (evolving), steady state, infinite System of huge swirling whirlpools of aethereal or fine matter produces what we would call gravitational effects. But his vacuum was not empty; all space was filled with matter.
Hierarchical universe Immanuel Kant, Johann Lambert, 18th century Static (evolving), steady state, infinite Matter is clustered on ever larger scales of hierarchy. Matter is endlessly recycled.
Einstein Universe with a cosmological constant Albert Einstein, 1917 Static (nominally). Bounded (finite) "Matter without motion". Contains uniformly distributed matter. Uniformly curved spherical space; based on Riemann's hypersphere. Curvature is set equal to Λ. In effect Λ is equivalent to a repulsive force which counteracts gravity. Unstable.
De Sitter universe Willem de Sitter, 1917 Expanding flat space.

Steady state. Λ > 0

"Motion without matter." Only apparently static. Based on Einstein's general relativity. Space expands with constant acceleration. Scale factor increases exponentially (constant inflation).
MacMillan universe William Duncan MacMillan 1920s Static and steady state New matter is created from radiation; starlight perpetually recycled into new matter particles.
Friedmann universe, spherical space Alexander Friedmann 1922 Spherical expanding space.

k = +1 ; no Λ

Positive curvature. Curvature constant k = +1

Expands then recollapses. Spatially closed (finite).

Friedmann universe, hyperbolic space Alexander Friedmann, 1924 Hyperbolic expanding space.

k = −1 ; no Λ

Negative curvature. Said to be infinite (but ambiguous). Unbounded. Expands forever.
Dirac large numbers hypothesis Paul Dirac 1930s Expanding Demands a large variation in G, which decreases with time. Gravity weakens as universe evolves.
Friedmann zero-curvature Einstein and De Sitter, 1932 Expanding flat space

k = 0 ; Λ = 0 Critical density

Curvature constant k = 0. Said to be infinite (but ambiguous). "Unbounded cosmos of limited extent". Expands forever. "Simplest" of all known universes. Named after but not considered by Friedmann. Has a deceleration term q = 1/2, which means that its expansion rate slows down.
The original Big Bang (Friedmann-Lemaître) Georges Lemaître 1927–29 Expansion

Λ > 0 ; Λ > |Gravity|

Λ is positive and has a magnitude greater than gravity. Universe has initial high-density state ("primeval atom"). Followed by a two-stage expansion. Λ is used to destabilize the universe. (Lemaître is considered the father of the Big Bang model.)
Oscillating universe (Friedmann-Einstein) Favored by Friedmann, 1920s Expanding and contracting in cycles Time is endless and beginningless; thus avoids the beginning-of-time paradox. Perpetual cycles of Big Bang followed by Big Crunch. (Einstein's first choice after he rejected his 1917 model.)
Eddington universe Arthur Eddington 1930 First static then expands Static Einstein 1917 universe with its instability disturbed into expansion mode; with relentless matter dilution becomes a De Sitter universe. Λ dominates gravity.
Milne universe of kinematic relativity Edward Milne, 1933, 1935;

William H. McCrea, 1930s

Kinematic expansion without space expansion Rejects general relativity and the expanding space paradigm. Gravity not included as initial assumption. Obeys cosmological principle and special relativity; consists of a finite spherical cloud of particles (or galaxies) that expands within an infinite and otherwise empty flat space. It has a center and a cosmic edge (surface of the particle cloud) that expands at light speed. Explanation of gravity was elaborate and unconvincing.
Friedmann–Lemaître–Robertson–Walker class of models Howard Robertson, Arthur Walker, 1935 Uniformly expanding Class of universes that are homogeneous and isotropic. Spacetime separates into uniformly curved space and cosmic time common to all co-moving observers. The formulation system is now known as the FLRW or Robertson–Walker metrics of cosmic time and curved space.
Steady-state Hermann Bondi, Thomas Gold, 1948 Expanding, steady state, infinite Matter creation rate maintains constant density. Continuous creation out of nothing from nowhere. Exponential expansion. Deceleration term q = −1.
Steady-state Fred Hoyle 1948 Expanding, steady state; but unstable Matter creation rate maintains constant density. But since matter creation rate must be exactly balanced with the space expansion rate the system is unstable.
Ambiplasma Hannes Alfvén 1965 Oskar Klein Cellular universe, expanding by means of matter–antimatter annihilation Based on the concept of plasma cosmology. The universe is viewed as "meta-galaxies" divided by double layers and thus a bubble-like nature. Other universes are formed from other bubbles. Ongoing cosmic matter-antimatter annihilations keep the bubbles separated and moving apart preventing them from interacting.
Brans–Dicke theory Carl H. Brans, Robert H. Dicke Expanding Based on Mach's principle. G varies with time as universe expands. "But nobody is quite sure what Mach's principle actually means."[citation needed]
Cosmic inflation Alan Guth 1980 Big Bang modified to solve horizon and flatness problems Based on the concept of hot inflation. The universe is viewed as a multiple quantum flux – hence its bubble-like nature. Other universes are formed from other bubbles. Ongoing cosmic expansion kept the bubbles separated and moving apart.
Eternal inflation (a multiple universe model) Andreï Linde, 1983 Big Bang with cosmic inflation Multiverse based on the concept of cold inflation, in which inflationary events occur at random each with independent initial conditions; some expand into bubble universes supposedly like our entire cosmos. Bubbles nucleate in a spacetime foam.
Cyclic model Paul Steinhardt; Neil Turok 2002 Expanding and contracting in cycles; M-theory. Two parallel orbifold planes or M-branes collide periodically in a higher-dimensional space. With quintessence or dark energy.
Cyclic model Lauris Baum; Paul Frampton 2007 Solution of Tolman's entropy problem Phantom dark energy fragments universe into large number of disconnected patches. Our patch contracts containing only dark energy with zero entropy.
Discovery of Gravitational Waves (LIGO Model) Laser Interferometer Gravitational-Wave Observatory 2016 Albert Einstein Model Continuation, Gravitational Wave Theory Proven Following the BICep2 Model failing to prove their findings concerning gravitational waves back in 2014, LIGO, in 2016, were able to detect and prove that gravitational waves are indeed emitted around black holes when two black holes pull together and create one larger black hole.[23]

Table notes: the term "static" simply means not expanding and not contracting. Symbol G represents Newton's gravitational constant; Λ (Lambda) is the cosmological constant.

See also

References

  1. ^ Karl Hille, ed. (13 October 2016). "Hubble Reveals Observable Universe Contains 10 Times More Galaxies Than Previously Thought". NASA. Retrieved 17 October 2016.
  2. ^ "Introduction: Cosmology – space". New Scientist. 4 September 2006
  3. ^ Hetherington, Norriss S. (2014). Encyclopedia of Cosmology (Routledge Revivals): Historical, Philosophical, and Scientific Foundations of Modern Cosmology. Routledge. p. 116. ISBN 978-1-317-67766-6.
  4. ^ Luminet, Jean-Pierre (2008). The Wraparound Universe. CRC Press. p. 170. ISBN 978-1-4398-6496-8. Extract of page 170
  5. ^ "Cosmology" Oxford Dictionaries
  6. ^ Overbye, Dennis (25 February 2019). "Have Dark Forces Been Messing With the Cosmos? – Axions? Phantom energy? Astrophysicists scramble to patch a hole in the universe, rewriting cosmic history in the process". The New York Times. Retrieved 26 February 2019.
  7. ^ David N. Spergel (Fall 2014). "Cosmology Today". Daedalus. 143 (4): 125–133. doi:10.1162/DAED_a_00312.
  8. ^ Planck Collaboration (2016). "Planck 2015 results. XIII. Cosmological parameters (See Table 4 on page 31 of PDF)". Astronomy & Astrophysics. 594 (13): A13. arXiv:1502.01589. Bibcode:2016A&A...594A..13P. doi:10.1051/0004-6361/201525830.
  9. ^ "Detailed Explanation of the System of Human Knowledge". The Encyclopedia of Diderot & d'Alembert Collaborative Translation Project. 1 April 2015. Retrieved 1 April 2015.
  10. ^ The thoughts of Marcus Aurelius Antonius viii. 52.
  11. ^ a b c "BICEP2 2014 Results Release". National Science Foundation. 17 March 2014. Retrieved 18 March 2014.
  12. ^ a b Whitney Clavin (17 March 2014). "NASA Technology Views Birth of the Universe". NASA. Retrieved 17 March 2014.
  13. ^ a b Dennis Overbye (17 March 2014). "Detection of Waves in Space Buttresses Landmark Theory of Big Bang". The New York Times. Retrieved 17 March 2014.
  14. ^ Alan Guth is reported to have made this very claim in an Edge Foundation interview EDGE
  15. ^ Dennis Overbye (19 June 2014). "Astronomers Hedge on Big Bang Detection Claim". The New York Times. Retrieved 20 June 2014.
  16. ^ Amos, Jonathan (19 June 2014). "Cosmic inflation: Confidence lowered for Big Bang signal". BBC News. Retrieved 20 June 2014.
  17. ^ Ade, P. A. R.; Aikin, R. W.; Barkats, D.; Benton, S. J.; Bischoff, C. A.; Bock, J. J.; Brevik, J. A.; Buder, I.; Bullock, E.; Dowell, C. D.; Duband, L.; Filippini, J. P.; Fliescher, S.; Golwala, S. R.; Halpern, M.; Hasselfield, M.; Hildebrandt, S. R.; Hilton, G. C.; Hristov, V. V.; Irwin, K. D.; Karkare, K. S.; Kaufman, J. P.; Keating, B. G.; Kernasovskiy, S. A.; Kovac, J. M.; Kuo, C. L.; Leitch, E. M.; Lueker, M.; Mason, P.; et al. (2014). "Detection of B-Mode Polarization at Degree Angular Scales by BICEP2". Physical Review Letters. 112 (24): 241101. arXiv:1403.3985. Bibcode:2014PhRvL.112x1101B. doi:10.1103/PhysRevLett.112.241101. PMID 24996078.
  18. ^ Dennis Overbye (1 December 2014). "New Images Refine View of Infant Universe". The New York Times. Retrieved 2 December 2014.
  19. ^ Crouch, C. L. (8 February 2010). "Genesis 1:26-7 As a statement of humanity's divine parentage". The Journal of Theological Studies. 61 (1): 1–15. doi:10.1093/jts/flp185.
  20. ^ "Publications – Cosmos". www.cosmos.esa.int. Retrieved 19 August 2018.
  21. ^ Carl B. Boyer (1968), A History of Mathematics. Wiley. ISBN 0471543977. p. 54.
  22. ^ Aristotle (1914). Forster, E. S.; Dobson, J. F. (eds.). De Mundo. Oxford University Press. 393a.
  23. ^ News Release. "Gravitational Waves Detected 100 Years After Einstein's Prediction". LIGO Lab | Caltech. Hanford Press Release. Retrieved 23 July 2018.

External links