کیت وینسلت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسیEnglish
کیت وینسلت
Kate Winslet at The Dressmaker event TIFF (headshot).jpg
وینسلت در پیش نمایش فیلم خیاط زنانه در تورنتو، سال ۲۰۱۵
زمینه فعالیت هنرپیشه، خواننده
تولد ۵ اکتبر ۱۹۷۵(۱۹۷۵-10-0۵) ‏(۴۲ سال)
برکشایر، انگلستان
ملیت  انگلستان
سال‌های فعالیت ۱۹۹۱ - تاکنون
همسر(ها) جیم تریپلتون (۱۹۹۸–۲۰۰۱)
سام مندس (۲۰۰۳–۲۰۱۰)
ند راکنرول (۲۰۱۲–تاکنون)
فرزندان میا هانی (۲۰۰۰)
جو الفی (۲۰۰۳)
بر (معادل انگلیسی خرس)[۱] (۲۰۱۳)
صفحه در وب‌گاه IMDb

کِیت الیزابت وینسْلِت (به انگلیسی: Kate Elizabeth Winslet) با تلفظ صحیح وینزلت (زادهٔ ۵ اکتبر ۱۹۷۵، برکشیر) هنرپیشه و خواننده اهل انگلستان و برنده جایزه اسکار، جایزه امی، سه جایزه گلدن گلوب و جایزه گرمی است. او جوان‌ترین فردی است که شش بار نامزد جایزه اسکار و یکی از معدود بازیگران زنی است که موفق به دریافت سه جایزه از چهار جایزه مهم جوایز سرگرمی آمریکا (که شامل یک جایزه امی، یک جایزه اسکار و یک جایزه گرمی می‌شود) شده است.[۲][۳] او هم‌چنین برنده جایزه‌های متعددی از انجمن بازیگران، آکادمی فیلم و تلویزیون بریتانیا و انجمن مطبوعات خارجی هالیوود و جایزه سزار در سال ۲۰۱۲ به صورت افتخاری شده است.

او از کودکی به یادگیری نمایش‌پردازی پرداخت و در سال ۱۹۹۱ کار خود را در تلویزیون بریتانیا آغاز کرد. اولین فیلم سینمایی بلند که وینسلت در آن ایفای نقش کرد موجودات آسمانی (۱۹۹۴) بود که برای بازی در این فیلم مورد توجه و ستایش بسیاری قرار گرفت. او همین‌طور برای بازی در نقش مکمل در فیلم عقل و احساس (۱۹۹۵) مورد توجه بسیار قرار گرفت تا اینکه با بازی در فیلم تایتانیک به هنرپیشه‌ای با شهرت جهانی تبدیل شد؛ تایتانیک در آن زمان پرفروش‌ترین فیلم تاریخ شد.

از سال ۲۰۰۰ به بعد بازی وینسلت برای فیلم‌هایی نظیر قلم‌پرها (۲۰۰۰)، آیریس (۲۰۰۱)، درخشش ابدی یک ذهن پاک (۲۰۰۴)، در جستجوی ناکجاآباد (۲۰۰۴)، بچه‌های کوچک (۲۰۰۶)، کتاب‌خوان (۲۰۰۸) و جاده انقلابی (۲۰۰۸) همواره نظر مثبت منتقدین را به خود جلب کرده است. عملکرد او در فیلم‌هایش باعث شد که دیوید ادلستین، منتقد مجله نیویورک از او به‌عنوان «بهترین بازیگر انگلیسی‌زبان نسل خود» یاد کند.[۴] او در سال ۲۰۰۸ برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای فیلم کتاب‌خوان و در سال ۲۰۱۱ برنده جایزه امی برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن در سریال کوتاه میلدرد پیرس برای بازی در نقش میلدرد پیرس شده است. هم‌چنین بزرگترین موفقیت حرفه‌ای–تجاری وی، فیلم کمدی رمانتیک تعطیلات (۲۰۰۶)، انیمیشن بر آب رفته (۲۰۰۶) و فیلم علمی تخیلی سنت‌شکن (۲۰۱۴) بوده‌اند.

علاوه بر بازیگری، وینسلت گوینده و راوی برنامه‌های مستند و کتاب‌های کودکان هم بوده است. در سال ۲۰۰۰ برنده جایزه بهترین آلبوم شنیداری کودکان برای روایت به قصه‌گو گوش کن شد. هم‌چنین او به‌عنوان خواننده در بعضی از موسیقی‌های متن فیلم به همکاری پرداخته است و در سال ۲۰۰۱ تک آهنگی به نام «چه می‌شد اگر»[پانویس ۱] (برگرفته از موسیقی متن سرود کریسمس ساخته ۲۰۰۱) منتشر کرد که در میان تک آهنگ‌ها محبوبیت زیادی پیدا کرد. وینسلت قبلاً از جیم تریپلتون و سام مندس طلاق گرفته و هم اکنون با ند راک اند رول ازدواج کرده است.

اوایل زندگی[ویرایش]

کیت وینسلت در ۵ اکتبر ۱۹۷۵ در ریدینگ برکشایر، انگلستان به دنیا آمد[۵] و دومین فرزند از چهار فرزند سالی آن (موسوم به بریجز) و جان وینسلت بود. مادر او پیشخدمت و پدرش یک سازنده استخر بود. بث و آنا، خواهران کیت، و جوس وینسلت برادر وی است.[۶][۷] او که در خانواده‌ای از اهل تئاتر، از جمله عمویش، به دنیا آمده بود، از اوایل زندگی خود از پدربزرگ و مادربزرگش، که در یک تئاتر محلی اجرا می‌کردند، الهام گرفته بود.[۸]

کیت وینسلت تحصیل در رشتهٔ نمایش‌پردازی را از سن ۱۱ سالگی در مدرسه تئاتر ردروفس[پانویس ۲] آغاز کرد، که یک مدرسه مختلط در میدن‌هد، برکشایر بود. وینسلت در آنجا یک دانش‌آموز نماینده[پانویس ۳] هم بود.[۹] در سن ۱۲ سالگی، وینسلت در یک تبلیغ تلویزیونی که توسط تیم پاپ کارگردانی شده بود، بازی کرد. این تبلیغ محصول جدید کمپانی شوگر پاف[پانویس ۴] بود. تیم پاپ پس از دیدن بازی او اعتقاد داشت که بازیگری از ابتدا در طبیعت او وجود داشته است.[۱۰] در طول سال‌های نوجوانی او، وینسلت در بیش از ۲۰ صحنه نمایش در لندن در مدرسه نمایش‌پردازی ستاره‌ساز[پانویس ۵] در نقش اصلی حضور پیدا کرده است که می‌توان به خانم هانیگان در آنی، مادر گرگ در کتاب جنگل و لنا مارلی در باگزی مالون اشاره کرد.[۱۱][۱۲]

زندگی حرفه‌ای[ویرایش]

۱۹۹۱–۱۹۹۷[ویرایش]

وینسلت حرفهٔ بازیگری خود را با بازی در سریال علمی–تخیلی تلویزیونی فصل تاریک (۱۹۹۱) که توسط بی‌بی‌سی پخش می‌شد، آغاز کرد؛ مخاطب این سریال بیشتر کودکان بودند.[۱۳] این نقش باعث شد که وی در ادامه در تله‌فیلم نگرش انگلوساکسون (۱۹۹۲)، سریال کمدی برگرد (۱۹۹۲) و هم‌چنین یک قسمت از سریال درام پزشکی تلفات (۱۹۹۳) به ایفای نقش بپردازد.[۱۳]

پس از ترک مدرسه برای ادامه حرفه بازیگری و حضور در تولیدات مختلف فیلم‌های بریتانیایی، در سال ۱۹۹۲، وینسلت در هنرآزمایی برای فیلم موجودات آسمانی پیتر جکسون حضور پیدا کرد.[۸] وینسلت برای بازی در نقش جولیت هولم، دختر نوجوانی که در قتل مادر بهترین دوستش، پالین پارکر (با بازی ملانی لینسکی) دخیل بوده است، تست بازیگری داد، که سرانجام از میان ۱۷۵ دختر دیگر، او نقش را از آن خود کرد. پیتر جکسون در گفتگویی با مجله انترتینمنت ویکلی، نقشی که کیت وینسلت در قسمت‌های کم‌اهمیت‌تر تست بازیگری بازی می‌کند را دلیلی بر قدرت او در مقایسه با دیگر بازیگران دانست.[۸] این فیلم شامل اولین خوانندگی وینسلت نیز بود، که در آن آهنگ سونو آداتی(یک اریتا اثر لا بوهِم)[۱۴] را بدون آهنگ پس‌زمینه خوانده و در موسیقی متن فیلم هم قرار گرفته است.[۱۵] این فیلم که در سال ۱۹۹۴ منتشر شد، با نقدهای بسیار مثبتی همراه بود. هم‌چنین فیلم نامزدی اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی را برای جکسون و همکارش فرن والش به ارمغان آورد.[۱۶] وینسلت نیز برنده جایزه امپایر و انجمن منتقدان فیلم لندن به‌عنوان بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد.[۱۷] دژان تامسون، نویسنده و منتقد فیلم روزنامه واشینگتن پست، اظهار داشت:

وینسلت در نقش جولیت، مانند یک توپ آتشین بود که در همه صحنه‌های فیلم درخشید. او در این فیلم همراه لینسکی که در نقش پالین به شکلی ظریف و آرام آرام می‌سوخت، کاملاً هماهنگ بود و با موفقیت رابطه خطرناکشان در فیلم را به تصویر کشید.[۱۸]
بازیگری در خانواده من است. من همیشه می‌دانستم که این چیزی است که خودم می‌خواهم انجام دهم.

—کیت وینسلت در گفتگویی با نیویورک تایمز، ۱۹۹۵[۸]

در همان سال، از ۷ آوریل تا ۷ مه، او در نقش جرالدین بارکلی در نمایش آنچه خدمتکار دید[پانویس ۶] برای تئاتر رویال اکسچینج حضور پیدا کرد.[۱۹][۲۰] عملکرد وی در این نمایش باعث شد که او نامزد جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل زن توسط جوایز تئاتر منجستر نیوز ایوینینگ[پانویس ۷] شود.[۲۱][۲۲]

در سال بعد، او برای بازی در نقش کوچک اما محوری لوسی استیل برای فیلم حس و حساسیت که اقتباسی از رمانی به همین نام نوشته جین آستین است، تست بازیگری داد. اما در نهایت وی در نقش دوم فیلم، همراه با اما تامسون، هیو گرانت و آلن ریکمن به ایفای نقش ماریان داشوود پرداخت.[۲۳] انگ لی، کارگردان فیلم، ابتدا از نحوهٔ بازی وینسلت در موجودات آسمانی ابراز نگرانی کرد. به همین خاطر او را به انجام ورزش تای چی ترغیب کرد و به او گفت که باید برای ایفای نقش، آثار ادبی سبک گوتیک معاصر آستین را مطالعه کند؛ هم‌چنین با یک معلم پیانو هم به تمرین بپردازد تا با نقشش هماهنگ شود.[۲۳] بودجه این فیلم معادل ۱۶٫۵ میلیون دلار آمریکا بود. این فیلم پس از اکران به موفقیت تجاری بسیار خوبی رسید و منتقدین نیز نقدهای بسیار مثبتی دربارهٔ آن نوشتند. تاد مک‌کارتی، از مجله ورایتی، وینسلت را باعنوان «فوق‌العاده مانند بلند پرواز عاشقانه‌ای که بال‌هایش سوخته است» و فیلم را باعنوان «تقریباً بیش از حد از یک چیز خوب» توصیف کرد.[۲۳] فیلم نزدیک ۱۳۵ میلیون دلار آمریکا فروش کرد، و جوایز مختلفی را برای وینسلت به همراه داشت. او برنده یک جایزه بفتا و یک جایزه انجمن بازیگران فیلم و هم‌چنین نامزد دریافت جایزه اسکار و گلدن گلوب برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن نیز شد.[۱۷][۲۴]

در سال ۱۹۹۶، وینسلت به بازی در دو فیلم جود و هملت پرداخت. در فیلم جود به کارگردانی مایکل وینترباتم که اقتباسی از رمان جود گمنام، اثر توماس هاردی در دوره ویکتوریایی بود؛ وی به ایفای نقش سو برایدهد می‌پردازد. زن جوانی که طرفدار حقوق زنان است و در ادامه عاشق پسر عموی خود (با بازی کریستوفر اکلستون) می‌شود. گرچه این فیلم مورد تحسین بسیاری از منتقدین قرار گرفت اما در گیشه موفقیت چندانی بدست نیاورد و به سختی ۲ میلیون دلار فروش کرد.[۲۵][۲۶] در سال ۱۹۹۶، وینسلت در فیلم هملت ساخته کنت برانا در نقش اوفلیا، معشوقه هملت به نقش آفرینی پرداخت. فیلم که اقتباسی از نمایش‌نامهٔ هملت نوشته ویلیام شکسپیر بود، نقدهای بسیار خوبی را از منتقدان دریافت کرد و هم‌چنین وینسلت نیز دومین جایزه امپایر خود را به خاطر بازی در این فیلم دریافت کرد.[۱۷][۲۷] در ادامه همان سال، وینسلت به‌عنوان یکی از پنجاه نفر زیبای دنیا از دیدگاه وب‌گاه پیپل انتخاب شد.[۸]

تایتانیک[ویرایش]

در سپتامبر ۱۹۹۶، کیت وینسلت شروع به نقش آفرینی در کنار لئوناردو دی کاپریو در فیلم تایتانیک، به کارگردانی جیمز کامرون کرد.[۲۸] در ابتدا نیکول کیدمن، مدونا، جودی فاستر، کامرون دیاز، گوئینت پالترو، کلیر دینز و گابریله انور کسانی بودند که برای این نقش در نظر گرفته شده بودند؛[۲۹][۳۰][۳۱][۳۲] ولی وقتی آنها این نقش را نپذیرفتند، وینسلت به سختی برای گرفتن این نقش مبارزه کرد. او هر روز از انگلستان به جیمز کامرون نامه می‌نوشت و بالاخره به لطف مدیر برنامه‌های خود هیلدا کووالی، کامرون از او برای شرکت در تست‌های اولیه دعوت نمود.[۳۳] کامرون شخصیت رز (شخصیت اصلی زن فیلم تایتانیک) را به نوعی به آدری هپبورن شبیه می‌دانست و از بازیگر اجراکننده این نقش، حتی بعد از اینکه تحت تأثیر اجرای وینسلت در تست بازیگری قرار گرفت، مطمئن نبود.[۲۹] پس از اینکه وینسلت همراه با دی کاپریو تست بازیگری را انجام داد، به شدت تحت تأثیر بازی دی کاپریو قرار گرفت، به طوری که به کامرون گفته بود که بازی دی کاپریو فوق‌العاده بوده و حتی اگر خودش موفق به گرفتن نقش رز نشد، کامرون حتماً نقش جک را به دی‌کاپریو بدهد.[۲۹] هم‌چنین وینسلت یک شاخه گل رز را برای کامرون فرستاد که یادداشتی روی آن قرار داشت که در آن نوشته شده بود: «از طرف رز شما» و حتی یک روز که کامرون در اتومبیل هامر خود بود با او تماس گرفت و گفت: «من رز هستم! من حتی نمی‌فهمم چرا شما هنوز از بقیه تست بازیگری می‌گیرد!» در نهایت پشتکار او و هم‌چنین استعدادش باعث شد که کامرون را برای دادن نقش رز به او متقاعد کند.[۲۹]

وینسلت باید در این فیلم نقش رز دِویت بوکاتر هفده ساله را بازی می‌کرد که در جریان غرق شدن کشتی آرام‌اس تایتانیک در سال ۱۹۱۲ نجات می‌یابد. این شخصیت، یک دختر از طبقه اشرافی است که شخصیتی بسیار احساساتی دارد و به همین دلیل وینسلت نیز می‌بایست با احساس بازی می‌کرد.[۳۴] در جریان فیلم‌برداری، وینسلت یکی از معدود بازیگرانی بود که خواهان پوشیدن لباس مخصوص داخل آب برای گرم شدن، در طول صحنه‌های فیلم‌برداری فیلم در آب نبود، که باعث شد وی به سینه‌پهلو دچار شود.[۳۲] در صحنه‌های داخل آب فیلم، که رز در حال یخ زدن است و می‌لرزد، وینسلت به اجرای نقش نمی‌پرداخت؛ بلکه وی در حال یخ زدن در صحنه واقعی بود. وینسلت در دفتر خاطرات خودش، که در زمان فیلم‌برداری فیلم به نوشتن آن می‌پرداخت، این گونه نوشته بود: «من به طور کامل در حال لرزیدن هستم. کمد لباس‌هایم من را به پوشیدن لباس مخصوص داخل آب (که برای گرم شدن است) تشویق می‌کند؛ ولی من نمی‌توانم. چون [در صورت پوشیدن] از وجود آن آگاه هستم و درضمن، لباس من برای آن بیش از حد نازک است. جیم (جیمز کامرون) نمی‌خواهد که این لباس معلوم باشد و می‌گوید که این تی‌شرت مرطوبی برای فیلم نیست. هم‌چنین او نمی‌خواهد که لباس من وقتی که خیس هستم، به من بچسبد. ما تمام انواع تست‌های دوربین را برای این کار انجام داده‌ایم. (هوا) خیلی سرد است، ولی... به این معنی است که امیدوارم واکنش‌های من طبیعی و واقعی باشند.»[۳۵]

در نهایت برخلاف همه انتظارها، این فیلم تنها فیلمی شد که در گیشه به رکورد ۱٫۸۴۳ میلیارد دلار رسید[۳۶] و هم‌چنین وینسلت نیز به یک ستاره فیلم تجاری تبدیل شد.[۳۷] پس از آن، او نامزد دریافت جایزه‌های بسیار و برنده یکی از جوایز فیلم اروپا نیز شد.[۱۷][۳۸] در سال ۱۹۹۷، نویسنده استرالیایی گزیده‌ای از دفتر خاطرات وینسلت، که از زمان فیلم‌برداری فیلم تایتانیک بود، به چاپ رساند. وینسلت در این دفتر دربارهٔ اتفاقات فیلم که در طول فیلم‌برداری رخ داده بود، از جمله اولین ملاقات او با جیمز کامرون، که در آن کامرون به او یک مدل از کشتی تایتانیک و چگونگی فیلم‌برداری جلوه‌های ویژه با استفاده از یک دوربین کوچک را نشان داد، نوشته بود. او در یک گفتگوی تلویزیونی، در مورد چگونگی تحت تأثیر قرار گرفتنش برای توجه کامرون به جزئیات فیلم، معتقد بود که تمام چیزهایی که در فیلم انجام دادند (هر صحنه، هر فضا، هر دیوار و حتی هر قطعه از کارد و چنگال) دقیقاً چیزی بود که در کشتی واقعی انجام شده و کپی کامل شده بود.[۳۹]

نقاشی برهنه رز که توسط کامرون طراحی شده بود، توسط شرکت متخصص آمریکایی در حراج یادگاری‌های امروز (شنبه) و یکشنبه به مزایده گذاشته شده بود و انتظار می‌رفت که حدود ۷٬۵۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ پوند به فروش برسد، اما درنهایت این نقاشی در سال ۲۰۱۱، به مبلغ ۱۶٬۰۰۰ دلار به فروش رفت. در مارس ۲۰۱۴، و در جریان پیش‌نمایش فیلم سنت‌شکن در شهر لس آنجلس، طرفداران وی یک نسخه از نقاشی برهنه رز در فیلم تایتانیک را به وی نشان دادند و از او خواستند تا نقاشی را امضاء کند؛ ولی وی نپذیرفت. وینسلت در گفتگویی با وب‌گاه یاهو! فیلم‌ها گفت: «من آن (نقاشی) را امضاء نمی‌کنم. این احساس بسیار ناراحت‌کننده‌ای است. چرا شما این کار را می‌کنید؟... بسیاری از مردم از من می‌خواهند تا نقاشی را امضاء کنم. نقاشی هنوز برای من فراموش نشدنی است.»[۴۰]

۱۹۹۸–۲۰۰۳[ویرایش]

وینسلت در سال ۱۹۹۸، به بازی در فیلم کم بودجه و عاشقانه هیپی مو فرفری زشت پرداخت، که پیش از تایتانیک فیلم‌برداری شده بود.[۴۱] هم‌چنین وینسلت بازی در نقش مکمل فیلم شکسپیر عاشق (۱۹۹۸) و آنا و شاه (۱۹۹۹) را نپذیرفت و در عوض، نقش مادری جوان اهل انگلستان، به نام جولیا را در فیلم مو فرفری زشت پذیرفت، که در این فیلم به همراه دخترانش به امید شروع یک زندگی جدید، از لندن به مراکش مهاجرت می‌کنند.[۴۱] فیلم مو فرفری زشت در کل نقدهای مختلفی دریافت کرد و به صورت محدود توزیع شد[۴۲] و در سطح جهان ۵ میلیون دلار فروش کرد.[۴۳] این فیلم تنها فیلم وینسلت در سال ۱۹۹۸ بود. در سال ۱۹۹۹، وینسلت در کنار بازیگر مشهور، هاروی کایتل در فیلم دود مقدس! (۱۹۹۹) به ایفای نقش پرداخت.[۳۴] او که پس از بازی در فیلم تایتانیک خودش را تحت فشار می‌دانست، دراین‌باره گفت:

من هرگز تایتانیک را به عنوان سکوی پرشی برای گرفتن نقش در فیلم‌های بزرگ تجاری و گرفتن دستمزدهای بیشتر نگاه نکردم. این چیزی است که من انتخاب کردم، هرچند که ممکن است باعث نابودی من شود.[۴۴]

وینسلت در همان سال به اجرای صدای شخصیت بریگید در انیمیشن کامپیوتری پری‌ها پرداخت.[۴۵]

در سال ۲۰۰۰، او به بازی در فیلم قلمِ پرها به همراه جفری راش و خواکین فینیکس پرداخت. فیلم اقتباسی از زندگی فیلسوف و شاعر معروف فرانسوی، مارکی دوساد بود. وینسلت در این فیلم نقش یک خدمتکار که در دیوانه خانه‌ای که مارکی دوساد در آن قرار داشت بازی می‌کند، کسی که به دوساد کمک می‌کرد تا کتاب‌هایش را به صورت مخفیانه چاپ کند.[۴۶] پس از انتشار، فیلم مورد ستایش بسیاری از منتقدین قرار گرفت و جوایز بسیاری را برای وینسلت به ارمغان آورد که شامل نامزدی یک جایزه انجمن بازیگران فیلم و یک جایزه ستلایت بود.[۱۷] این فیلم یک موفقیت هنری نیز محسوب می‌شود و در اولین آخر هفته‌ای که به بازار عرضه شد، به طور میانگین ۲۷٫۷۰۹ هزار دلار فروش کرد، و در کل در جهان ۱۸ میلیون دلار فروش کرد.[۴۷]

وینسلت در سال ۲۰۰۱، به بازی در فیلم معما پرداخت. او در این فیلم نقش زن جوانی را بازی می‌کند که عاشق یک کد شکن جوان در دوران جنگ جهانی دوم شده است.[۴۸] فیلم که اولین تجربه وینسلت در زمینه بازی در ژانر جنگی بود؛ از آن به‌عنوان «تجربه‌ای درخشان» یاد می‌کند. وی هنگام بازی در این فیلم پنج ماهه حامله بود و کارگردان فیلم، مایکل اپتد مجبور شد با استفاده از حقه‌های سینمایی او را لاغرتر جلوه دهد.[۴۸] در کل فیلم نقدهای بسیار مثبتی از سوی صاحب نظران دریافت کرد[۴۹] و وینسلت برای عملکردش در فیلم یک «جایزه مستقل فیلم و سینمای بریتانیا» را دریافت کرد.[۱۷] هم‌چنین مجله نیویورک تایمز در نقد خود وی را شایسته‌تر و پیروزتر از همیشه دانست.[۵۰]

قبل از تایتانیک بله... من نامزد دریافت جایزه اسکار شده بودم، اما من هرگز به‌عنوان فردی مشهور در دنیا شناخته نمی‌شدم. وقتی که من در مورد حضور در حرفه بازیگری فکر می‌کردم، هرگز توهماتی در مورد تبدیل شدن به یک ستاره جهانی فیلم نداشتم.

—کیت وینسلت در گفتگویی با نیویورک تایمز، ۱۹۹۹[۵۱]

در همان سال، وینسلت به بازی در فیلم تحسین‌شده آیریس، ساخته ریچارد ایره در نقش رمان‌نویس معروف، آیریس مرداک پرداخت. او در این فیلم نقش خود را با جودی دنچ تقسیم کرد و وینسلت در نقش آیریس جوان و جودی دنچ در نقش آیریس سالخورده بازی می‌کرد.[۵۲] این فیلم باعث شد که هم وینسلت و هم دنچ نامزد دریافت اسکار شوند، که این سومین نامزدی اسکار وینسلت نیز محسوب می‌شد.[۱۷] هم‌چنین در همین سال، او در انیمیشن سرود کریسمس که براساس رمانی به همین نام نوشته چارلز دیکنز است، در نقش بل به ایفای نقش پرداخت. برای این فیلم، او تک آهنگ چه می‌شد اگر را ضبط کرد و آن را در نوامبر سال ۲۰۰۱ منتشر کرد.[۵۳] وینسلت همه پولی را که از فروش این تک آهنگ بدست آورد، به دو سازمان مورد علاقه‌اش یعنی انجمن ملی جلوگیری از ظلم به کودکان و بنیاد مبارزه با سرطان کودکان اهدا کرد.[۵۳][۵۴] این آهنگ در جدول ده آهنگ پرفروش اروپا، رتبه یک را در کشورهای اتریش، بلژیک و ایرلند[۵۵] و در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا رتبه ششم را بدست آورد؛[۵۶] هم‌چنین در سال ۲۰۰۲ برنده جایزه سازمان حمایت از طرفداران یوروویژن در بخش موسیقی شد.[۵۷]

فیلم بعدی وینسلت در سال ۲۰۰۳، زندگی دیوید گیل (۲۰۰۳) بود که وینسلت در این فیلم درام نقش یک روزنامه‌نگار مصمم برای موفقیت‌های بیشتر را بازی می‌کند که در هفته‌های پایانی زندگی یک پروفسور محکوم به اعدام، با بازی کوین اسپیسی، به مصاحبه با وی می‌پردازد. این فیلم چه در گیشه و چه در بین منتقدین یک شکست محسوب شد، چرا که تنها نیمی از بودجه ۵۰٫۰۰۰٫۰۰۰ دلاری خود فروش کرد[۵۸][۵۹] و راجر ایبرت، نویسنده شیکاگو سان-تایمز از این فیلم به‌عنوان «فیلمی افتضاح» یاد کرد.[۶۰]

۲۰۰۴–۲۰۰۶[ویرایش]

پس از فیلم زندگی دیوید گیل، وینسلت همراه جیم کری به بازی در فیلم درخشش ابدی یک ذهن پاک (۲۰۰۴) پرداخت. این فیلم به سبک فراواقع‌گراییدرام بود و توسط کارگردان معروف فرانسوی میشل گوندری کارگردانی شد. وینسلت در این فیلم، نقش کلمنتاین کروچینسکی را بازی می‌کند که دختری پرحرف، خود سر و تاحدی عصبی است و تصمیم می‌گیرد خاطرات دوست پسر سابقش را از ذهن خود پاک کند.[۶۱] این نقش از سایر نقش‌هایی که وی بازی کرده بود، کاملاً متفاوت بود. به طوری که خود وینسلت در مصاحبه‌ای با مجله ورایتی گفت: «این نقشی نبود که من بتوانم آن را ارائه بدهم [...] من فقط از این خوشحال بودم که او (کارگردان فیلم) در من چیزی دیده بود که باعث می‌شد فکر کند که من توانایی بازی در نقش کلمنتاین را دارم.»[۶۲] این فیلم پس از اکران به موفقیت بسزایی در گیشه و در میان منتقدان رسید.[۶۳] وینسلت نیز برای بازی با احساسش، چهارمین نامزدی اسکار خود را کسب کرد. هم‌چنین پیتر ترورس، منتقد مجله رولینگ استون، در نقد خود وینسلت را «درخشان و به شدت آسیب‌پذیر» توصیف کرد.[۶۴]

آخرین بازی او در سال ۲۰۰۴، فیلم در جستجوی ناکجاآباد بود. این فیلم داستان نویسنده معروف اسکاتلندی جیمز بری (با بازی جانی دپ) و رابطه عجیبش با سیلویا لویلِن دیویس (با بازی وینسلت) را به تصویر می‌کشد. این رابطه باعث می‌شود که جیمز نمایش‌نامه معروف پیتر پن را با الهام از پسران سیلویا بنویسد.[۶۵] در طول فیلم برداری‌های نهایی فیلم، وینسلت دربارهٔ نقش خود در این فیلم گفت:

بازی در نقش سیلویا برای من بسیار مهم بود چرا که خود من نیز یک مادرم. چون من فکر می‌کنم که اگر من نمی‌دانستم که مادر بودن چه احساسی دارد و داشتن فرزند مسئولیت‌هایی دارد و یک مادر چه عشقی به فرزندانش ابراز می‌کند، نمی‌توانستم این نقش را بازی کنم [...] و همیشه کودکِ درونِ من در جایی خود را نشان می‌دهد، حتی گاهی اوقات در صورتم.[۶۵]

این فیلم نقدهای بسیار مثبتی دریافت کرد و موفقیت‌های بین‌المللی زیادی کسب کرد، و با فروش بیش از ۱۸۰ میلیون دلاری‌اش در جهان، به پرفروش‌ترین فیلم وینسلت پس از تایتانیک بدل شد.[۶۶][۶۷]

در سال ۲۰۰۵، وینسلت در یک قسمت از سریال کمدی اکستراس، ساخته بی‌بی‌سی و اچ‌بی‌او و کارگردانی ریکی جرویس و استیون مرچنت ظاهر شد. در این قسمت او نقش یک راهبه، به نام مگی را بازی می‌کرد که از طریق سکس تلفنی در حال راهنمایی جنسی یکی از شخصیت‌های فیلم بود. بازی در این قسمت از سریال، اولین نامزدی وی برای دریافت جایزه امی را نیز به همراه داشت.[۱۷] در سال ۲۰۰۵، وینسلت به بازی در فیلم کمدی-رمانتیک و موزیکال عشق و سیگار، به نویسندگی و کارگردانی جان تورتورو پرداخت. او در این فیلم نقش تولا را بازی می‌کرد که خودش این شخصیت را به‌عنوان «زنی شلخته بددهن، بدرفتار و کسی که نمی‌داند چگونه لباس بپوشد» توصیف می‌کند.[۶۸] تورتورو که پس از مشاهده رقصیدن وینسلت در فیلم دود مقدس تحت تأثیر قرار گرفته بود، او را برای این نقش برگزید.[۶۸] هم‌چنین وینسلت در این فیلم شعر معروف کانی فرانسیس به‌نام آیا همان اندازه که مرا می‌بوسی دوست داری؟ را خواند.[۶۹] دِرِک اِلی از مجله ورایتی در نقد خود نوشت:

هرچند نقش او در فیلم کوتاه بود، اما نقشش در این فیلم بسیار درخشان و یکدست بود و لهجه فوق‌العاده خنده دار لانکاشری که در این فیلم داشت، عالی بود. مشخص است که وینسلت دارد خودش را در نقش‌های کثیف قرار می‌دهد.[۷۰]

در سال ۲۰۰۵، وینسلت پس از نپذیرفتن دعوت وودی آلن برای بازی در فیلم امتیاز نهایی، اعلام کرد که می‌خواهد زمان بیشتری را با کودکانش صرف کند.[۷۱] سپس در سال ۲۰۰۶، وینسلت در فیلم همه مردان پادشاه به کارگردانی استیون زایلیان، همراه با شان پن و جود لا حضور پیدا کرد. وینسلت در این فیلم نقش آنه استانتون، یار دوران کودکی جک باردن (با بازی جود لا) را ایفا کرده است. فیلم چه در گیشه و چه در بین منتقدین ناموفق بود.[۷۲][۷۳] تاد مک‌کارتی، منتقد مجله ورایتی، فیلم را باعنوان «بسیار بد بازی شده [...] نبود هیچ نقطه‌ای از تعامل و درگیر شدن شخصیت‌ها با یکدیگر، احساس مرده فیلم و نبود هیچ هیجانی برای تحریک کردن احساس بینندگان» توصیف کرد.[۷۴]

وینسلت در ادامه همان سال، با بازی در فیلم بچه‌های کوچک به کارگردانی تاد فیلد، شانس دوباره‌ای پیدا کرد. او در نقش سارا پیرس، یک زن خانه‌دار بی‌حوصله که بسیار مشتاق به عشق‌بازی با همسایه متاهلش (با بازی پاتریک ویلسون) است، به ایفای نقش پرداخت. عملکرد وینسلت و هم‌چنین فیلم، نقدهای فوق‌العاده‌ای را دریافت کردند. ای. او. اسکات، منتقد آمریکایی مجله نیویورک تایمز در نقد خود نوشت:

در بسیاری از فیلم‌های اخیر، هوش و ذکاوت بسیار کم ارزش شده است و این ویژگی -حتی بیشتر از زیبایی قابل توجه آن- است که بچه‌های کوچک را از سایر فیلم‌ها متمایز می‌کند. نتیجه فیلم این است که [افراد را] به چالش می‌کشد، در دسترس و بسیار سخت برای جلوگیری از فکر کردن در موردش است. خانم وینسلت، همانند هر کدام از بازیگرهای زن عالی که امروزه در حال بازی در فیلم‌ها هستند، غرور سارا را به اهتزار درمی‌آورد، به خودش شک دارد و تمایل‌گراست، الهام بخش ترکیبی از به رسمیت شناختن است، ترحم و نگرانی‌اش بسیار است و در آخر فیلم، چیزی شبیه به عشق را داراست. دوست‌داشتی بودن خانم وینسلت باعث می‌شود که کمبود عشق در زندگی سارا، بیشتر از همه دردناک‌تر نشان دهد.[۷۵]

برای کار وی در این فیلم، او با جایزه انگلیس برای هنرمند انگلیسی سال بفتا/ال‌ای، یک شاخه از جوایز بفتا که در لس‌آنجلس مستقر است، مفتخر شد.[۷۶] هم‌چنین وینسلت نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش زن شد و در سن ۳۱ سالگی، جوان‌ترین بازیگر زن در طول تاریخ شد که نامزد پنج جایزه اسکار شده است.[۷۷]

او پس از فیلم بچه‌های کوچک در فیلم کمدی–رمانتیک نانسی مایرز به‌نام تعطیلات، به همراه کامرون دیاز، جود لا و جک بلک به ایفای نقش پرداخت. در این فیلم او نقش آیریس، یک زن انگلیسی که به طور موقت با یک زن آمریکایی (با بازی دیاز) در حال مبادله خانه است، ایفا کرده است. فیلم پس از انتشار، نقدهای مختلفی را از سوی منتقدان دریافت کرد.[۷۸] این فیلم بزرگ‌ترین موفقیت تجاری وینسلت در نه سال اخیر شد و در سراسر جهان بیش از ۲۰۵ میلیون دلار فروش کرد.[۷۹] هم‌چنین در سال ۲۰۰۶، از صدای وینسلت در چند پروژه کوچک‌تر استفاده شد. در انیمیشن کامپیوتری بر آب رفته، او به اجرای صدای شخصیت ریتا، یک موش فاضلاب که به رودی (با بازی هیو جکمن) کمک می‌کند تا از رتروپولیس فرار کند و به اصل و نسب کنزینگتونی خود برسد، می‌پردازد. فیلم از لحاظ منتقدان و هم‌چنین از لحاظ تجاری موفق بود و در باکس آفیس جهانی ۱۷۷ میلیون دلار فروش کرد.[۸۰]

۲۰۰۷–۲۰۱۱[ویرایش]

وینسلت در هشتاد و یکمین دوره جوایز اسکار، فوریه سال ۲۰۰۹

در سال ۲۰۰۷، وینسلت دوباره با لئوناردو دی‌کاپریو در فیلم جاده انقلابی (۲۰۰۸) به کارگردانی سام مندس، همسر آن زمان وینسلت، هم‌بازی شد. وینسلت پیشنهاد کرده بود که هردوی آن‌ها باید با وی در این فیلم، که اقتباسی از رمانی به همین نام نوشته ریچارد یتس است و جاستین هیت مسئولیت خواندن فیلم‌نامهٔ آن را برعهده داشت، بازی کنند.[۸۱] در نتیجه در هر دوی آن‌ها «برکت، رحمت و فشار اضافه» روی صحنه این فیلم بوجود آمد و برای وینسلت این فیلم اولین تجربه کار او با مندس بود.[۸۲] فیلم که داستان زن و شوهری را که در دهه ۱۹۵۰ در ازدواجشان شکست خوردند را به تصویر می‌کشد. دی کاپریو و وینسلت برای آماده کردن خودشان برای بازی در این فیلم، فیلم دوره‌های ترویج زندگی در حومه شهر را تماشا کردند،[۸۲] که هردو بررسی‌های مطلوبی را با تماشای این فیلم‌ها، بدست آوردند.[۸۳] عملکرد وینسلت در این فیلم باعث شد که وی برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن فیلم درام شود، که هفتمین نامزدی وی در جوایز گلدن گلوب محسوب می‌شود.[۱۷] در طول سخنرانی‌اش در مراسم گلدن گلوب، وینسلت که گریان و شوکه شده بود، از نامزدهای دیگر این جایزه، مریل استریپ، ان هتوی، کریستین اسکات توماس و آنجلینا جولی، عذرخواهی کرد. وی درحالی که از عملکرد دی‌کاپریو تحسین می‌کرد، گفت: «من خیلی خوشحالم که می‌توانم اینجا بایستم و به شما بگویم که دوستتان دارم، و برای ۱۳ سال است (که دوستتان دارم)»[۸۴] دیوید ادلستین، منتقد مجله نیویورک در نقد خود اظهار داشت که

یک لحظه پیش پاافتاده در عملکرد وینسلت وجود ندارد - نه ژستی، نه کلمه‌ای - آیا وینسلت در حال حاضر بهترین بازیگر زن انگلیسی‌زبان فیلم‌ها در نسل خودش است؟ من که این‌طور فکر می‌کنم.[۴]
وینسلت در شصت و هشتمین جشنواره فیلم ونیز، سال ۲۰۱۱

در اواخر سال ۲۰۰۸، وینسلت در فیلم کتاب‌خوان، که اقتباسی از رمانی به همین نام اثر برنهارد شلینک (۱۹۹۵) است، به همراه رالف فاینس و داوید کروس و با کارگردانی استیون دالدری حضور پیدا کرد. در ابتدا اولین بازیگر انتخاب‌شده برای نقش وینسلت، به دلیل این‌که برنامه‌های وی در ابتدا با فیلم جاده انقلابی مغایرت داشت و قادر به پذیرفتن نقش نبود، نیکول کیدمن بود.[۸۵] پس از یک ماه از آغاز فیلم‌برداری و قبل از فیلم‌برداری نقش کیدمن در فیلم، او به علت بارداری از فیلم را ترک کرد و موجب شد تا وینسلت دوباره قادر باشد تا به فیلم محلق شود.[۸۵] وینسلت در این فیلم نقش هانا اشمیتز، نگهبان سابق اردوگاه نازی‌ها را بازی می‌کند که با یک نوجوان (با بازی داوید کروس)، به‌عنوان یک فرد بزرگسال، رابطه‌ای عاشقانه و جنسی برقرار می‌کند و پس از سال‌ها هانا را در حال محاکمه در دادگاه جنایت‌کاران جنگی نازی می‌بیند.[۸۶] وینسلت بعدها گفت که این نقش برای او دشوار بود، چراکه او به طور طبیعی قادر نبود که از گارد اس‌اس طرفداری کند.[۸۷] از آنجا که وینسلت می‌بایست در فیلم به طور کامل از جلو برهنه می‌شد، برای او مرکین ساخته شده بود.[۸۸][۸۹] درحالی فیلم به طور کلی نقدهای مختلفی را از سوی منتقدان دریافت کرد،[۹۰] عملکرد وینسلت نقدهای زیادی را دریافت کرد.[۹۰] وب‌گاه فیلم‌میسری در فهرستی از بهترین ۱۰۰ عملکرد بازیگران زن در طی سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰، عملکرد وینسلت در فیلم کتاب‌خوان را در جایگاه ۴۷ام قرار داد.[۹۱] در سال بعد، وینسلت برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر زن شد که ششمین نامزدی وی در اسکار محسوب می‌شد. علاوه‌برآن او برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل زن، جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول زن و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد.[۱۷] در طول سخنرانی‌اش در مراسم اسکار، وینسلت گفت: «اولین باری که وانمود کردم که جایزه اسکار را برنده شدم، ۸ ساله بودم که بطری شامپو را در دست گرفته بودم. خب، الان که بطری شامپو نیست.»[۸۴] در اواخر سال ۲۰۱۰، وب‌گاه پاپ‌کرانچ در فهرستی ۱۰۰ نفره از جذاب‌ترین زنان سال ۲۰۱۰، وینسلت را در رتبه ۱۰۰ام قرار داد و نوشت:

کیت وینسلت یکی از خواستنی‌ترین هنرپیشه‌های زن هالیوود و هم‌چنین یکی از جذاب‌ترین آن‌ها است. او نه تنها در حرفه بازیگری‌اش فوق‌العاده است، بلکه یک خواننده موفق نیز محسوب می‌شود. کیت افتخارات زیادی در فیلم‌ها دارد که ما می‌توانیم درباره‌اش صحبت کنیم، ولی درعوض، اجازه دهید فقط نگاهی به تصاویر شگفت‌انگیزش بیندازیم![۹۲]

در سال ۲۰۱۱، وینسلت در سریال کوتاه شبکه اچ‌بی‌او به نام میلدرد پیرس، که اقتباسی از رمانی به همین نام اثر جیمز کین (۱۹۴۱) است، به همراه گای پیرس و ایوان ریچل وود و با کارگردانی تاد هینز حضور پیدا کرد.[۹۳] او نقش یک مادر فداکار در طول رکود بزرگ را به تصویر می‌کشد که از شوهر خویش جدا شده و عاشق یک مرد جدید می‌شود؛ در حالی که همه تلاشش را می‌کند تا از دختر خودشیفته‌اش عشق و احترام کسب کند. وینسلت دربارهٔ نقش خود در این سریال کوتاه گفت: «من می‌دانم که باید چه مقدار زیادی را روی صحنه نمایش اجرا کنم که خود آن یک چالش محسوب می‌شد.»[۹۴] مجموعه پنج فصلی میلدرد پیرس، به طور کلی نقدهای مختلفی را از سوی منتقدان دریافت کرد.[۹۵] وب‌گاه سالون فیلم را «ساکت، آرام و شاهکار اندوه‌آور» توصیف کرد.[۹۶] هم‌چنین وینسلت برای عملکردش در این سریال، برنده جایزه امی، جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش زن برای سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی[۹۷] و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین بازیگر نقش زن برای سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی شد.[۹۸]

هم‌چنین در سال ۲۰۱۱، وینسلت در فیلم مهیج شیوع به همراه ماریون کوتیار، مت دیمون، گوئینت پالترو، جود لا و با کارگردانی استیون سودربرگ حضور پیدا کرد. داستان فیلم، ویروس کشنده‌ای را روایت می‌کند که با سرعت زیادی همه‌گیر شده و حتی بدون تماس مستقیم به فردی منتقل می‌شود و او را در عرض چند روز می‌کشد. وینسلت نقش افسر خدمات اطلاعات بیماری‌های همه‌گیر را به تصویر می‌کشد که در طول تحقیقات خود برروی این بیماری، آن را دریافت کرده و آلوده به آن شده است.[۹۹] فیلم دیگر وینسلت در سال ۲۰۱۱، فیلم کشتار به کارگردانی رومن پولانسکی و به همراه جودی فاستر، جان سی ریلی و کریستوف والتس بود که پیش‌نمایش آن در جشنواره فیلم ونیز سال ۲۰۱۱ برروی پرده رفت. فیلم که اقتباسی از نمایش‌نامهٔ خدای کشتار اثر یاسمینا رضا (۲۰۰۶) است، داستان دیدار دو زوج را روایت می‌کند که به‌خاطر دعوای فرزندانشان در یک پارک با یکدیگر به گفتگو می‌پردازند. وینسلت برای عملکردش در این فیلم، نامزد جایزه توسط انجمن مطبوعات خارجی هالیوود شد که دومین نامزدی وی توسط این انجمن در همان سال است.[۱۰۰]

۲۰۱۲–اکنون[ویرایش]

کیت وینسلت در مراسم جوایز سزار سال ۲۰۱۲، پاریس

در سال ۲۰۱۲، کتاب گویای وینسلت که اجرای رمان ترز راکن از نویسنده فرانسوی، امیل زولا است، در وب‌گاه آدیبل.کام انتشار یافت.[۱۰۱] اولین فیلم او در سال ۲۰۱۳ فیلم ۴۳ بود که یک مجموعهٔ فیلم مستقل کمدی سیاه بود که ۱۴ داستان مختلف و هر بخش یک کارگردان جداگانه‌ای داشت.[۱۰۲] بخش وینسلت، که عنوانش گرفتن بود، توسط پیتر فارلی کارگردانی شد و و داستان آن حول محور یک بازرگان مجرد به نام بث (با بازی وینسلت) بود که با واجد شرایط‌ترین کارشناس شهر (با بازی هیو جکمن) قرار کاری می‌گذارد و زمانی شوکه می‌شود که بث روسری او را از سرش کنار می‌زند، و یک جفت بیضه آویزان از گردنش می‌بیند.[۱۰۳] این فیلم دومین همکاری وینسلت با هیو جکمن، پس از فیلم بر آب رفته در سال ۲۰۰۶ است. روزنامه شیکاگو سان-تایمز در نقدی آن را «همشهری کین افتضاح» توصیف کرد.[۱۰۴]

در سال ۲۰۱۳، وینسلت در فیلم روز کارگر، که اقتباسی از رمانی به همین نام اثر جویس مینارد (۲۰۰۹) است، به همراه جاش برولین و با کارگردانی جیسون رایتمن حضور پیدا کرد، که او فیلم را باعنوان «فیلمی بسیار عاشقانه، هرچند عجیب و غریب» توصیف کرد.[۱۰۵][۱۰۶] در حالی که به طور کلی فیلم با نقدهای مختلفی از سوی منتقدان مواجه شد،[۱۰۷] عملکرد وینسلت در نقش ادل، زنی با ذهنی شکننده و سرکوب مادر یک پسر ۱۳ ساله که در طول آخر هفته یک تابستان طولانی، سرپناهی به یک زندانی موفق به فرار و تحت تعقیب پلیس محلی می‌دهد، نقدهای زیادی را دریافت کرد.[۱۰۸] برای عملکردش در این فیلم، وینسلت دهم نامزدی گلدن گلوب خود را برای جایزه بهترین بازیگر زن فیلم درام بدست آورد.[۱۰۵][۱۰۹] در اواخر سال ۲۰۱۳، مجله امپایر در فهرستی از ۱۰۰ بازیگر سکسی سال ۲۰۱۳، وینسلت را در رتبه ۳۱ این فهرست قرار داد و نوشت:

شما ممکن است به این بچه شیطان مجموعه تلویزیونی فصل تاریک مشکوک نشده باشید که روزی به‌عنوان یکی از شناخته‌شده‌ترین افراد و تصاویر جنسی در بریتانیا برسد. ولی در حالی که او قطعاً دوست داشتنی است و قادر به جنباندن لباس صحنه‌های درام می‌باشد، [وینسلت] قطعاً بیش از چیزی مانند رز پژمرده انگلیسی است. او خنده‌دار، صریح و عاشقانه است، و همه چیز را زمانی که در نقش درستی قرار گیرد، به ارمغان می‌آورد که کلمنتاین در درخشش ابدی یک ذهن پاک یکی از آن‌هاست.[۱۱۰]

وب‌گاه رنکر نیز در فهرست زیباترین زنان تمام ادوار، وینسلت را در جایگاه ۴۸ام و در فهرست جذاب‌ترین بازیگران مو قرمز زن در جایگاه ۷ام قرار داد.[۱۱۱][۱۱۲] سپس وینسلت در سال ۲۰۱۴، در فیلم سنت‌شکن، که اقتباسی از رمانی به همین نام اثر ورونیکا راف (۲۰۱۱) است، به ایفای نقش پرداخت.[۱۱۳] وینسلت در این فیلم، نقش جینین متیوز، رهبر کارآزموده گروه را بازی می‌کند که وی را با «هیتلر» مقایسه می‌کنند.[۱۱۴] این در حالی بود که او تا قبل از آن هرگز نقش شخصیت‌های بد را بازی نکرده بود.[۱۱۵] عملکرد وینسلت در این فیلم، نقدهای مثبت زیادی را از طرف منتقدان دریافت کرد و در این نقدها عملکرد وی «قابل درک»،[۱۱۶] و «جینین متیوز را به‌عنوان سم خالص» توصیف شد.[۱۱۷]

او [وینسلت] توجه کامل و عالی‌ای به جزئیات [بازی در صحنه فیلم‌برداری] دارد.

آلن ریکمن، کارگردان فیلم هرج و مرج کوچک[۱۱۸]

در اواخر سال ۲۰۱۴، وینسلت به همراه ماتیاس اسچوئنائرتس در فیلم هرج و مرج کوچک، به کارگردانی آلن ریکمن به ایفای نقش پرداخت. داستان این فیلم دربارهٔ باغ‌هایی با چشم‌انداز زیبایی است که به دستور لوئی چهاردهم در آنجا شروع به احداث کاخ ورسای و تخریب آن‌ها شده است.[۱۱۹] باوجود کسب ستایش کمی از منتقدان، عملکرد وینسلت در نقش دستیار طراح سابینه د بارا نقدهای مثبتی بدست آورد.[۱۲۰] هم‌چنین مجله ونتی فر نوشت: «او با بلندپروازی و درد می‌درخشد. بازی در نقش یک زن با یک گذشته غم‌انگیز که به دنبال پناهگاهی است، از ظرافت و نوآوری کار اوست.»[۱۲۱] هم‌چنین در همان سال، وینسلت رمان کودکان رولد دال به نام ماتیلدا روایت کرد، که آدیوفایل در بررسی خود گفت: «او (وینسلت) خودنمایی خودش را برای خصوصیاتش رهایی بخشید. در حالی که ماتیلدای وینسلت به میزان متوسطی با گفتار لطیفی است، وینسلت صدای خودش را برای والدین رجزخوان ورم‌وود می‌سنجد؛ صدای کلفتش برای خانم ترانچبال و صدای نازکش برای خانم عسل.»[۱۲۲] هم‌چنین وینسلت جایزه اودیسی را برای عملکردش در این کتاب گویا بدست آورد.[۱۲۳]

وینسلت سال ۲۰۱۵ را با بازی در دومین قسمت از سری سنت‌شکن به نام سنت‌شکن: شورشی، که اولین فیلم دنباله‌داری است که تابه‌حال در حرفه‌اش در آن حضور داشته است، شروع کرد.[۱۲۴][۱۲۵] مجله فوربز در نقد خود عملکرد وینسلت را به‌عنوان یک «دیکتاتور قاتل» توصیف کرد؛[۱۲۶] درحالی که وب‌گاه درپ گفت که فیلم در طول صحنه‌های او «قدرت پردازش بیشتری» را داراست.[۱۲۷]

از مارس سال ۲۰۱۵، وینسلت پروژه‌های مختلفی را در حالت‌های تولید داشت. او فیلم درامجنایی جان هیلکات به نام تریپل ناین را به اتمام رساند.[۱۲۸] وینسلت در این فیلم نقش یک زن جوان روسی-اسرائیلی که گروه‌های مافیایی است، بازی می‌کند و هیلکات او را باعنوان «واقعاً محسورکننده، تکه تند و زننده کار» توصیف کرد.[۱۲۹] هم‌چنین وینسلت در فیلم خیاط زنانه، که اقتباسی از رمانی به همین نام اثر روسالیئه هام (۲۰۰۰) است، با کارگردانی جوسلین مورهوس حضور پیدا کرد، که در آن او نقش یک زن افسونگر که خیاط زنانه نیز هست، بازی می‌کند.[۱۳۰][۱۳۱] علاوه بر این، وی در کنار مایکل فاسبندر در فیلم کارگردان انگلیسی، دنی بویل با نام استیو جابز به ایفای نقش می‌پردازد.[۱۳۲] هم‌چنین وینسلت قرار است در فیلم کمدی–درام جولیت، برهنه، که اقتباسی از رمانی به همین نام اثر نیک هورن‌بای (۲۰۰۹) است، با کارگردانی جسه پرتز حضور پیدا کند.[۱۳۳]

زندگی شخصی[ویرایش]

روابط و کودکان[ویرایش]

وینسلت در پیش نمایش فیلم روز کارگر، جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۱۳

ویسنلت زمانی که سر صحنه مجموعهٔ تلویزیونی سال ۱۹۹۱ فصل تاریک بود، بازیگر و نویسنده انگلیسی استیون تردرا را ملاقات کرد، که نتیجه‌اش چهار و نیم سال رابطه با وی بود.[۱۳۴] وینسلت از او به‌عنوان «مهم‌ترین چیز در زندگی‌اش بعد از خانواده وی» یاد می‌کرد.[۸] آن‌دو تا سال ۱۹۹۵ و پس از جدایی‌شان در اثر مرگ تردرا با هم بودند.[۱۳۵] تردرا بر اثر سرطان استخوان و درطول هفته پخش فیلم تایتانیک درگذشت، و باعث شد که وینسلت پیش‌نمایش فیلم را که دست لس‌آنجلس اکران می‌شد برای حضور در مراسم تشییع جنازه تردرا در لندن، از دست بدهد.[۱۳۴]

در سال ۲۲ نوامبر ۱۹۹۸، وینسلت با کارگردان انگلیسی جیم تریپلتون، که سر صحنه فیلم مو فرفری زشت در سال ۱۹۹۷ بود، آشنا شد.[۱۳۶][۱۳۷] آن‌دو در یک میخانه در زادگاه وینسلت در ردینگ، انگلستان ازدواج کردند.[۸] در اکتبر ۲۰۰۰ در لندن،[۱۳۶] او صاحب یک دختر به نام میا هانی شد.[۱۳۷] درنهایت وینسلت و تریپلتون در تاریخ ۱۳ دسامبر ۲۰۰۱ از یکدیگر جدا شدند.[۱۳۸] وینسلت نیز در مصاحبه‌ای با مجله پیپل گفت که «کینه‌ای بین ما وجود ندارد و من و جیم احترام زیادی برای یکدیگر قائلیم.»[۸]

پس از جدایی او از تریپلتون، وینسلت رابطه‌اش را با کارگردانی انگلیسی، سام مندس در سال ۲۰۰۱ آغاز کرد.[۱۳۸] وینسلت او را در جشنواره فیلم نیویورک برای آخرین فیلمش در همان سال، به‌نام آیریس ملاقات کرد.[۸] سپس در ۲۳ مه ۲۰۰۳، وینسلت و مندس در جزیره آنگویلا با هم ازدواج کردند.[۱۳۶] پسر آن‌ها، به نام جو الفی وینسلت مندس در ۲۲ دسامبر ۲۰۰۳ در شهر نیویورک به دنیا آمد.[۱۳۶] وینسلت و مندس جدایی خود را از هم در مارس ۲۰۱۰ اعلام کردند،[۱۳۹] و سرانجام در سال ۲۰۱۱ و پس از ۷ سال زندگی مشترک از یکدیگر طلاق گرفتند.[۱۴۰]

در اوت ۲۰۱۱، وینسلت به همراه فرزندان و دوست پسر مانکنش، لوئیس دولر، در جزیره نکر، جزیره‌ای خصوصی برای گروه ویرجین که مؤسس آن ریچارد برانسون است، اقامت داشتند. یک آتش‌سوزی آسیب قابل توجهی به خانه وارد کرد اما آسیبی به افراد مقیم آن‌جا وارد نکرد.[۱۴۱]

در طول اوت همان سال در تعطیلات جزیره نکر، وینسلت با ند راک اند رول ملاقات کرد و آنها پس از این ملاقات شروع به رابطه و قرارگذاشتن کردند.[۱۴۲] نام اصلی راک اند رول، ند ابل اسمیت بود که بعدها به صورت قانونی نام خود را به ند راک اند رول تغییر داد.[۱۴۳] او که خواهرزاده ریچارد برانسون است، برای گروه ویرجین کار می‌کند.[۱۴۲][۱۴۴] راک اند رول قبلاً با الیزا پیرسون، دختر ویسکانت مودری ازدواج کرده بود.[۱۴۵] در تابستان سال ۲۰۱۲، وینسلت و راک اند رول بایکدیگر نامزد شدند.[۱۴۶] در سپتامبر ۲۰۱۲ اعلام شد که وینسلت و راک اند رول از نیویورک به بریتانیا نقل مکان کرده‌اند تا به طور دائم در آن‌جا زندگی کنند. آن‌دو تصمیم گرفتند تا به خانه به ارث رسیده‌شان در پارک ملی سوت داونز در غرب ساسکس نقل مکان کنند.[۱۴۷][۱۴۸] سرانجام وینسلت در دسامبر ۲۰۱۲ با راک اند رول در یک مراسم خصوصی در نیویورک ازدواج کرد. در این مراسم دو فرزند کیت و تعداد بسیار اندکی از دوستان او از جمله لئوناردو دی‌کاپریو و اعضای خانواده‌اش شرکت داشته‌اند.[۱۴۶][۱۴۹][۱۵۰] وینسلت در گفتگویی با روزنامه دیلی میرور گفت: «من یک مرد عالی در زندگی‌ام دارم که حمایت‌کننده فوق‌العاده‌ای است. من یک خانواده فوق‌العاده دارم. همه ما [در خانواده] خندان هستیم.»[۱۵۱] در ۷ دسامبر ۲۰۱۳، پسر این زوج، بئر وینسلت، در شهر ساسکس در انگلستان متولد شد.[۱۵۲][۱۵۳]

در سال ۲۰۱۴، وینسلت در گفتگویی با مجله ماری کلر گفت: «لئو (لئوناردو دی‌کاپریو) عشق زندگی من است. من فکر می‌کنم به این دلیل (روابط ما) فقط مختص دوستی است، زیرا هیچ چیز عاشقانه‌ای (بایکدیگر) نداشتیم. فهمیدن این مطلب برای مردم خیلی ناامیدکننده است، چرا که در داستان کیت و لئو در سریال آبکی، ما در نگاه اول عاشق شدیم و میلیون‌ها بار بوسه و نوازش عاشقانه داشتیم؛ ولی در حقیقت ما هرگز این کار را واقعاً انجام ندادیم.»[۱۵۴] وینسلت در مراسم جایزه گلدن گلوب سال ۲۰۰۹، پس از دریافت این جایزه در سخنرانی‌اش رو به دی‌کاپریو گفت: «دوستت دارم لئو»[۱۵۵]

کارهای بشردوستانه و علایق[ویرایش]

نوسانات وزن وینسلت در طول سال‌های مختلف به‌خوبی توسط رسانه‌ها، مستند شده است.[۱۳۴][۱۳۶] او به صراحت در مورد امتناعش به اجازه دادن هالیوود برای دیکته کردن وزنش برای بازی در فیلم‌ها، اعلام کرده بود.[۴۴][۱۵۶] در فوریه ۲۰۰۳، نسخه بریتانیایی مجله جی‌کیو عکس‌هایی از وینسلت منتشر کرد که وی به صورت دیجیتالی تغییر کرده بود تا وینسلت به صورت چشم‌گیری لاغرتر نشان داده شود.[۱۳۶] وینسلت با صدور بیانیه‌ای که تغییرات بدون رضایت او ساخته شده بودند، گفت: «من فقط نمی‌خواستم که مردم فکر کنند که من فرد ریاکاری هستم که ناگهان ۳۰ پوند یا هرچقدر دیگر [از وزنم] کم کرده‌ام.»[۱۵۷] جی‌کیو پس از آن از وینسلت برای این اتفاق عذرخواهی کرد.[۴۴] در سال ۲۰۰۷، وینسلت برنده دادخواست تهمت مجله گرازیا به او شد که ادعا کرده بود که وینسلت نزد دکتر رژیم غذایی رفته است.[۱۵۸] هم‌چنین، وینسلت برنده دادخواست تهمت دیلی میل در سال ۲۰۰۹ به او شد که این روزنامه ادعا کرده بود که وینسلت در مورد رژیم ورزشی خود دروغ گفته بود.[۱۵۹] وینسلت اظهار داشت که او درخواست عذرخواهی کرده بود که تعهد خود را به دیدگاهش که همواره در مورد مسائل بدن زنان بیان می‌کند، نشان دهد؛ یعنی اینکه زنان باید ظاهر خود را با غرور و افتخار بپذیرید.[۱۵۹]

با اینکه وینسلت گیاه‌خوار نیست، در سال ۲۰۱۰ ویدیویی را برای بنیاد مردمی رعایت اصول اخلاقی در برابر جانوران منتشر کرد که در آن سرآشپزها را به حذف جگر چرب از منوهای خود تشویق می‌کرد و از مشتریان درخواست می‌کرد تا رستوران‌هایی را که در آن جگر چرب سرو می‌شد، تحریم کنند.[۱۶۰][۱۶۱][۱۶۲]

وینسلت گوینده و راوی برنامهٔ مستند شجاعت مادر است. داستان این مستند دربارهٔ بازگشت اوتیسم به کلی تورستینسون است، که مبتلا به اوتیسم شده و مادرش مارگارت اریکسدوتیر نام دارد. این مستند در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۰، پس از پخش در شبکه اچ‌بی‌او در ماه آوریل همان سال منتشر شد. دخالت او در این فیلم مستند، به تأسیس سازمان غیرانتفاعی خودش، به نام بنیاد گلدن هت که ماموریتش از بین بردن موانع برای افراد مبتلا به اوتیسم است، منجر شد.[۱۶۳][۱۶۴] او هم‌چنین کتابی باعنوان کلاه طلایی: صحبت دربارهٔ بازگشت اوتیسم، که حاوی اظهارات و پرتره‌های شخصی از تعدادی از افراد مشهور از جمله لئوناردو دی‌کاپریو، ماریون کوتیار و مایکل کین است، نوشت.[۱۶۵] در سال ۲۰۱۱، وینسلت برای کارهایش با بنیاد گلدن هت، برنده جایزه یو دونا برای بهترین کار انسان‌دوستانه شد.[۱۶۶]

وینسلت که مدل لوازم آرایشی و بهداشتی خانه عطر لانکوم بود.[۱۶۷] در سال ۲۰۱۰، او به شرکت سازنده ساعت سوئیسی لونژین، به‌عنوان «سفیر ظرافت» آن‌ها پیوست.[۱۶۸] هم‌چنین وینسلت در تعدادی از کمپین‌های تبلیغاتی هر دو مارک حضور پیدا کرد.[۱۶۹] در سال ۲۰۱۱، شرکت لانکوم با بنیاد گلدن هت وینسلت، برای جذب سرمایه برای این سازمان و کمک به افراد مبتلا به اوتیسم، به هم پیوستند.[۱۷۰]

وینسلت همواره از پیری به‌صورت طبیعی حمایت می‌کند و آشکارا برضد جراحی پلاستیک و بوتاکس سخن گفته است.[۱۷۱][۱۷۲] در سال ۲۰۱۵، او در مصاحبه با مجله بازار هارپر گفت: «زندگی خیلی کوتاه است که آن را با تمرکز برروی چیزهایی مانند آن [جراحی پلاستیک و بوتاکس] بگذرانی. من می‌خواهم سلامتی خودم و سلامتی عقلم را حفظ کنم، تغذیه خوبی داشته و شاد باشم.»[۱۷۳]

فیلم‌شناسی[ویرایش]

سال عنوان نقش توضیحات بیشتر
۱۹۹۵ حس و حساسیت ماریان داشوود
۱۹۹۷ تایتانیک رز دویت بوکیتر دومین فیلم پرفروش تاریخ در فهرست پرفروش‌ترین فیلم‌های تاریخ[۱۷۴]
۲۰۰۱ آیریس آیریس مرداک جوان
۲۰۰۴ درخشش ابدی یک ذهن پاک کلمنتاین کروچینسکی برگزیده شده به‌عنوان یکی از بهترین فیلم‌های سال ۲۰۰۴ از سوی منتقدان[۱۷۵][۱۷۶][۱۷۷]
۲۰۰۶ بچه‌های کوچک سارا پیرس
۲۰۰۶ همه مردان پادشاه آن استانتون
۲۰۰۸ جاده انقلابی آوریل ویلر
۲۰۰۸ کتاب‌خوان حنا اشمیتز
۲۰۱۱ کشتار نانسی کوان
۲۰۱۱ میلدرد پیرس میلدرید پیرس سریال کوتاه
۲۰۱۳ روز کارگر ادل ویلر

جوایز و نامزدی‌ها[ویرایش]

وینسلت برای عملکردش در فیلم کتاب‌خوان (۲۰۰۸)، جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را به‌دست‌آورد. او هم‌چنین برنده دو جایزه گلدن گلوب در همان سال شد، که یکی از آن‌ها جایزه بهترین بازیگر زن فیلم درام برای جاده انقلابی (۲۰۱۳) و دیگری جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای کتاب‌خوان (۲۰۰۸) بود، که باعث تبدیل شدن وی، پس از جوآن پلورایت و سیگورنی ویور به سومین بازیگری که به این افتخارات دست پیدا کرده است.[۱۷۸] وینسلت موفق به کسب دو جایزه بفتا شده است، که یکی جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن برای کتاب‌خوان (۲۰۰۸) و دیگری جایزه بفتا بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای حس و حساسیت (۱۹۹۵) بود. او در مجموع شش بار نامزد جایزه اسکار، ده بار نامزد جایزه گلدن گلوب، و هفت بار نامزد جایزه بفتا شده است.[۴۴][۱۷۹]

وینسلت جوایز متعددی را نیز از دیگر سازمان‌ها دریافت کرده است، که شامل جایزه انجمن منتقدان فیلم لس‌آنجلس برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای فیلم آیریس (۲۰۰۱) و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای فیلم حس و حساسیت و کتاب‌خوان می‌شود. مجله پریمیر عملکرد وینسلت در نقش کلمنتاین کروچینسکی در فیلم درخشش ابدی یک ذهن پاک را به‌عنوان هشتاد و یکمین از فهرست بهترین عملکردهای فیلم در تمام دوران خواند.[۱۸۰] در سال ۲۰۰۷، وینسلت موفق به دریافت جوایز بریتانیا از آکادمی هنرهای سینمایی و تلویزیونی بریتانیا (بفتا) شد.[۱۸۱] او در سال ۲۰۰۹، جایزه جشنواره بین‌المللی سنتا باربارا فیلم مدرن را برای رسمیت شناختن دستاوردهایش در صنعت فیلم از آن خود کرد.[۱۸۲]

نقاط عطف نامزدی جایزه اسکار[ویرایش]

وینسلت جوان‌ترین بازیگری است که در سن ۳۱ سالگی، نامزد دریافت پنج جایزه اسکار که آخرین آن برای فیلم بچه‌های کوچک (۲۰۰۶) بود، شده است. او از بت دیویس که در سن ۳۳ سالگی پنجمین نامزدی جایزه اسکارش را برای عملکردش در فیلم روباه‌های کوچک (۱۹۴۱) دریافت کرده بود، پیشی گرفته است.[۱۸۳] با نامزدی وینسلت برای بهترین بازیگر زن برای فیلم کتاب‌خوان، او به جوان‌ترین بازیگر زنی تبدیل شد که نامزد دریافت شش جایزه اسکار شده است.[۱۸۴]

وینسلت موفق شد تا نامزد جایزه اسکار، به‌عنوان نسخه‌های جوان‌تر شخصیت‌های پیر فیلم‌ها که شامل نقش رز به همراه گلوریا استوارت در دوران پیری وی در فیلم تایتانیک (۱۹۹۷)،[۱۸۵] و هم‌چنین جودی دنچ در نقش اریس مرداک در فیلم اریس شود.[۴۴] این تنها نمونه‌ای از نسخه‌های جوان و مسن‌تر از یک شخصیت در فیلم است که هر دو نامزد جایزه اسکار شده‌اند، که باعث شد وینسلت تنها بازیگری شود که دو بار نامزدی جایزه اسکار خود را با فردی دیگر که همان شخصیت را به تصویر می‌کشد به اشتراک بگذارد.[۱۸۵]

هنگامی که وینسلت برای عملکردش در جاده انقلابی نامزد دریافت جایزه اسکار نشد، به دومین بازیگری پس از شرلی مک‌لین تبدیل شد که بدون نامزدشدن برای همان نقش در جایزه اسکار، برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن فیلم درام شده است. قوانین اسکار به بازیگر اجازه نمی‌دهد که نامزد دریافت جایزه‌ای بیش از یک بار در یک رده معین شود؛ به‌همین دلیل فرایند نامزدی اسکار وینسلت را برای عملکردش در کتاب‌خوان به‌عنوان بازیگر نقش اول - برخلاف گلدن گلوب، که عملکرد او را به‌عنوان بازیگر نقش مکمل درنظر گرفت - انتخاب کرد. هم‌چنین او نتوانست نامزد جایزه بهترین بازیگر نقش زن برای جاده انقلابی شود.[۱۸۶][۱۸۷]

جوایز برای کارهای دیگر[ویرایش]

در سال ۲۰۰۰، وینسلت برای عملکردش در روایت به قصه‌گو گوش کن، برنده جایزه گرمی برای بهترین آلبوم شنیداری کودکان شد.[۱۸۸][۱۸۹] او هم‌چنین نامزد جایزه امی ساعات پربیننده برای بازیگر زن عالی مهمان در یک سری کمدی برای بازی در نقش خودش در یک قسمت از مجموعه اکستراس در سال ۲۰۰۵ شد.[۱۹۰] در جوایز امی ساعات پربیننده سال ۲۰۱۱، وینسلت برنده جایزه امی برای بازیگر برجسته نقش اول زن در یک سریال کوتاه یا یک فیلم برای عملکردش در نقش میلدرد پیرس در سریال به همین نام شد. در سال ۲۰۱۴، وینسلت موفق به دریافت جایزه اودیسی از انجمن کتابخانه آمریکا برای عملکردش در کتاب گویای رمان کودکان رولد دال به نام ماتیلدا شد.[۱۲۳]

افتخارات[ویرایش]

در سال ۲۰۱۱، موزه مادام توسو از مجسمه موم وینسلت در لباس ایلی صعب که او در جایزه امی ساعات پربیننده همان سال می‌پوشید، پرده‌برداری کرد.[۱۹۱] در سال ۲۰۱۲، وینسلت به‌عنوان فرمانده رتبه امپراتوری بریتانیا در تاریخ تولدش برای خدمات وی به درام، منصوب شد.[۱۹۲][۱۹۳] هم‌چنین او در همان سال با جایزه سزار افتخاری مفتخر شد.[۱۹۴]

در سال ۲۰۱۲، ستاره‌ای برای وینسلت در پیاده‌رو شهرت هالیوود،[۱۹۵] و در ۶۲۶۲ بلوار هالیوود نصب شد،[۱۹۶] که سرانجام در روز ۱۷ مارس ۲۰۱۴ و در روز سنت پاتریک توسط وینسلت به همراه کتی بیتس و جیمز کامرون به‌عنوان سخنران مهمان در مراسمی از آن رونمایی شد.[۱۹۷][۱۹۸][۱۹۹]

واژه‌نامه[ویرایش]

  1. What If
  2. Redroofs Theatre School
  3. head girl
  4. Sugar Puffs
  5. Starmaker school of drama
  6. What the Butler Saw
  7. Manchester Evening News Theatre Awards

منابع[ویرایش]

  1. «کیت وینسلت نام پسرش را «خرس» گذاشت». دویچه وله فارسی، ۲۵ دسامبر ۲۰۱۳. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۶ آوریل ۲۰۱۵. بازبینی‌شده در ۲۸ اسفند ۱۳۹۳. 
  2. “The Elusive EGOT – Who’s Got It? Who’s Close?”. Aftercredits.com, 23 August 2013. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  3. “EGOTs on deck: Who will win an Emmy, Grammy, Oscar and Tony award next”. Los Angeles Times. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ David Edelstein. “'Tis the Season...”. New York, 12 December 2008. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  5. “Kate Winslet Biography (1975-)”. FilmReference.com. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  6. Nick Barratt. “50 Things about Kate Winslet”. boomsbeat, 19 March 2014. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  7. Nick Barratt. “Family detective: Kate Winslet”. London: The Daily Telegraph, 5 December 2005. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ ۸٫۲ ۸٫۳ ۸٫۴ ۸٫۵ ۸٫۶ ۸٫۷ ۸٫۸ “Kate Winslet”. People. Archived from the original on 27 May 2015. Retrieved 20 April 2015. 
  9. “Kate Winslet”. Redroofs Associates. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  10. Kevin Maher. “She’s got a titanic record, but can Kate put the win in Winslet?”. London: The Sunday Times. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  11. “Kate Winslet passed over for being too fat”. The Daily Telegraph, 21 February 2011. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  12. Emma Midgley. “Reading charity celebrates birthday with Winslet film”. BBC, 24 February 2011. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  13. ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ “Profile: Kate Winslet”. BBC News Online, 23 February 2009. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  14. Phil Powrie and Robynn Jeananne Stilwell. Changing tunes: the use of pre-existing music in film. Ashgate Publishing, Ltd., 2006. 163. ISBN ‎0-7546-5137-1. 
  15. James Croot. “C'mon Kate” (Proquest Document ID: 1646622251). The Press, 17 February 2009. 
  16. “Heavenly Creatures (1994)”. Rotten Tomatoes. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  17. ۱۷٫۰ ۱۷٫۱ ۱۷٫۲ ۱۷٫۳ ۱۷٫۴ ۱۷٫۵ ۱۷٫۶ ۱۷٫۷ ۱۷٫۸ ۱۷٫۹ “Kate Winslet”. Filmbug. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  18. Desson Thomson. “Heavenly Creatures”. The Washington Post, 25 November 1994. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  19. “What the Butler Saw”. Theatricalia. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  20. “PROJECTS”. Neil Stuke. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  21. “Profile & Interview: Kate Winslet”. Aboutfilm.com. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  22. Dominic Wills. “Kate Winslet - Biography”. TalkTalk. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  23. ۲۳٫۰ ۲۳٫۱ ۲۳٫۲ Justine Elias. “Kate Winslet: No 'Period Babe'”. The New York Times, 7 December 1995. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  24. “Sense & Sensibility”. The Numbers. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  25. “Jude (1996)”. Metacritic. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  26. “Jude — Box Office Data”. The Numbers, 9 August 2007. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 15 March 2015. 
  27. “Hamlet (1996)”. Rotten Tomatoes. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  28. “Kate Winslet wearing tiffany on the red carpet”. Zimbio, 22 October 2010. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  29. ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ ۲۹٫۲ ۲۹٫۳ “Titanic. Man overboard! After a production as lavish and pricey as the doomed ship itself, James Cameron finally unveils his epic film. But will it be unsinkable?”. Entertainment Weekly, 7 November 1997. 1–7. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  30. “Star Misses. Nicole Kidman in "The Reader"? Gwyneth Paltrow aboard "Titanic"? How some of the biggest names in Hollywood lost out on some of its biggest roles.”. Forbes, 25 February 2009. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  31. Ruby Warrington. “Claire Danes: the secretive starlet”. London: The Times, 29 November 2009. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  32. ۳۲٫۰ ۳۲٫۱ Matt Stopera. “33 Things You Didn’t Know About The Movie “Titanic””. Buzz Feed, 30 March 2012. Archived from the original on 27 May 2015. Retrieved 20 April 2015. 
  33. Ken Murray. “It's a long long way from Clare to here”. The Independent (Ireland), 16 February 2003. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  34. ۳۴٫۰ ۳۴٫۱ Alan Riding. “For Kate Winslet, Being a Movie Star Is 'a Bit Daft”. The New York Times. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  35. “Things you never knew about ‘Titanic’, the movie”. News.com.au, 28 January 2015. Archived from the original on 27 May 2015. Retrieved 24 April 2015. 
  36. “Worldwide Grosses”. Box Office Mojo. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  37. “Kate Winslet”. People Magazine. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  38. James Lipton (host) (14 March 2004). "Kate Winslet". Inside the Actors Studio. Season 10. Episode 11. Bravo. Archived from the original on 09 April 2015. http://www.webcitation.org/6XeuYshGS.
  39. “Kate Winslet In The Titanic”. Titanic-facts.com. Archived from the original on 27 May 2015. Retrieved 24 April 2015. 
  40. “Kate Winslet Still Haunted By Nude 'Titanic' Portrait”. The Huffington Post, 4 March 2014. Archived from the original on 27 May 2015. Retrieved 20 April 2015. 
  41. ۴۱٫۰ ۴۱٫۱ Janet Maslin. “Life With Mother Can Be Erratic, to Say the Least”. The New York Times, 16 April 1999. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  42. “Hideous Kinky (1999)”. Rotten Tomatoes. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  43. “Hideous Kinky”. The Numbers. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  44. ۴۴٫۰ ۴۴٫۱ ۴۴٫۲ ۴۴٫۳ ۴۴٫۴ Paul Vallely. “Kate Winslet: The golden girl”. The Independent, 17 January 2009. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015.  خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «golden» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  45. “Festive TV treat for Winslet fans”. BBC News Online, 18 November 1999. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  46. Rebecca Thomas. “Quills Ruffling Feathers”. BBC News Online, 28 December 2000. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  47. “Quills”. BoxOffice Mojo. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  48. ۴۸٫۰ ۴۸٫۱ “An English Enigma”. Tiscali, 8 December 2000. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  49. “Enigma (2001)”. Metacritic. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  50. A. O. Scott. “Among the Code Crackers Behind Egghead Lines”. The New York Times, 12 April 2000. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  51. “THE NEW SEASON/FILM: HOLLYWOOD; For Kate Winslet, Being a Movie Star iIs 'a Bit Daft'”. The New York Times, 12 September 1999. Archived from the original on 27 May 2015. Retrieved 21 April 2015. 
  52. “IRIS (2001)”. Rotten Tomatoes. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  53. ۵۳٫۰ ۵۳٫۱ “Kate Winslet tunes up for a singing career”. London: The Guardian, 25 June 2001. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  54. “Race on for Christmas number one”. BBC News Online, 18 December 2001. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  55. “Kate Winslet – 'What If' (SONG)”. Swisscharts. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  56. “What If”. Official Charts. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  57. “The winner takes it all”. Ogae Song Contest. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  58. “The Life of David Gale”. The Numbers. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  59. “The Life of David Gale (2003)”. Metacritic. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  60. Roger Ebert. “The Life of David Gale”. Chicago Sun-Times, 21 February 2003. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  61. Louis Hobson. “Kate Winslet refutes Internet rumours”. Canoe Jam!. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  62. Lily Oei. “Kate Winslet: Eternal Sunshine of the Spotless Mind”. Variety, 3 January 2005. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  63. “Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)”. Metacritic. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  64. Peter Travers. “Eternal Sunshine of the Spotless Mind”. Rolling Stone, 10 March 2004. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  65. ۶۵٫۰ ۶۵٫۱ “Mother Superior”. The Age, 2 January 2005. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  66. “Finding Neverland (2004)”. The Numbers. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  67. “Finding Neverland (2004)”. Metacritic. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  68. ۶۸٫۰ ۶۸٫۱ Stephen Schaefer. “Winslet swears by role”. Boston Herald, 27 November 2007. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  69. Stephen Holden. “Blue Collar Guy Loses His Heart and Ruins His Lungs”. The New York Times, 7 September 2007. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  70. Derek Elley. “Romance & Cigarettes”. Variety, 5 September 2007. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  71. Josh Horowitz. “Woody Allen Explains His Love For Scarlett Johansson, Why He Doesn't Do Broadway”. MTV, 17 January 2008. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  72. “All the King's Men (2005)”. Metacritic. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  73. “All the King's Men”. The Numbers. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  74. Todd McCarthy. “All the King's Men”. Variety, 10 September 2006. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  75. A.O. Scott. “Playground Rules: No Hitting, No Sex”. The New York Times, 29 September 2006. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  76. “The BAFTA Los Angeles Britannia Awards in 2007”. BAFTALA.org. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  77. Phil Gallo. “This year's Oscar fun facts”. Variety, 22 March 2015. Archived from the original on 06 April 2015. 
  78. “The Holiday (2006)”. Metacritic. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  79. “The Holiday”. The Numbers. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  80. “Flushed Away”. The Numbers. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  81. Grace Wong. “DiCaprio reveals joys of fighting with Winslet”. CNN, 23 January 2009. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  82. ۸۲٫۰ ۸۲٫۱ “Interview: Kate Winslet on Revolutionary Road. News Shopper, 28 January 2008. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  83. “Revolutionary Road (2008)”. Rotten Tomatoes. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  84. ۸۴٫۰ ۸۴٫۱ “Kate Winslet”. People. Archived from the original on 27 May 2015. Retrieved 21 April 2015. 
  85. ۸۵٫۰ ۸۵٫۱ Ed Meza and Michael Fleming. “Winslet replaces Kidman in 'Reader'”. Variety, 8 January 2008. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  86. Ariel Kaminer. “Translating Love and the Unspeakable”. The New York Times, 28 January 2008. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  87. Rob Carnevale. “Revolutionary Road — Kate Winslet interview”. indieLondon. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  88. Hannah Morrill. “Kate Winslet, Unscripted”. Allure. Archived from Kate Winslet, Unscripted the original on 18 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  89. Hannah Morrill. “Your Bikini Line, Your”. Allure. Archived from Your Bikini Line, Your Business? the original on 18 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  90. ۹۰٫۰ ۹۰٫۱ The Reader (2008)”. Metacritic. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  91. Casey Chapman. “Top 100 Best Performances by an Actress 2000-2010”. Filmmisery.com, 19 October 2011. Archived from the original on 27 May 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  92. Krystal Clark. “POPCRUNCH’S 100 HOTTEST WOMEN OF 2010”. ScreenCrave, January 5 2010. Archived from the original on 27 May 2015. Retrieved 28 April 2015. 
  93. Krystal Clark. “Kate Winslet in HBO’s Mildred Pierce Trailer”. ScreenCrave, 13 September 2010. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  94. “Kate Winslet”. People. Archived from the original on 27 May 2015. Retrieved 22 April 2015. 
  95. “Mildred Pierce”. Metacritic. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  96. Matt Zoller Seitz. Mildred Pierce Is A Quiet, Heartbreaking Masterpiece”. Salon.com, 24 March 2011. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  97. “Mildred Pierce”. Hollywood Foreign Press Association. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  98. “The 18th Annual Screen Actors Guild Awards”. sagawards.org. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  99. “Kate Winslet on the script, Steven Soderbergh and her character in Contagion. FilmOnAir.com. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  100. “Jodie Foster & Kate Winslet to star in Roman Polanski's God of Carnage”. Deadline London, 23 September 2010. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  101. Jessica Gelt. “Audiobooks are going Hollywood”. Los Angeles Times, 14 March 2012. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  102. Allan Ford. “MOVIE 43 TV Spot No3”. Film O Filia. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  103. Dave McNary. “Relativity shifts Farrelly/Wessler comedy”. Variety, 29 March 2012. Archived from the original on 06 April 2015. 
  104. Catherine Shoard. “Movie 43: why did so many Hollywood stars sign up for the humiliation?”. The Guardian, 29 January 2013. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  105. ۱۰۵٫۰ ۱۰۵٫۱ “Nominee Profile: Kate Winslet (Labor Day)”. GoldenGlobes.com. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  106. Anthony Breznican. “Kate Winslet and Josh Brolin to join Jason Reitman's drama 'Labor Day'”. Entertainment Weekly, 16 June 2011. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  107. “Labor Day (2014)”. Rotten Tomatoes. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  108. “Telluride Film Review: ‘Labor Day’”. Variety. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  109. “Making Sense of This Morning's Golden Globe Nominations and Snubs (Analysis)”. hollywoodreporter, 12 December 2013. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  110. “31:Kate Winslet”. Empire Online. Archived from the original on 27 May 2015. Retrieved 27 April 2015. 
  111. “The Most Beautiful Women of All Time”. Ranker. Archived from the original on 27 May 2015. Retrieved 27 April 2015. 
  112. “The Hottest Red Head Actresses”. Ranker. Archived from the original on 27 May 2015. Retrieved 27 April 2015. 
  113. “Kate Winslet Joins Young Adult Adaptation 'Divergent' Alongside Shailene Woodley”. IndieWire, 24 January 2013. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  114. “Kate Winslet on her Insurgent character: 'She is Hitler'”. EW. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  115. “On set of 'Divergent,' Kate Winslet is pregnant and mean”. USA Today. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  116. “Divergent”. Screen Daily. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  117. “REVIEW: Does 'Divergent' Have Legs?”. IndieWire. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  118. “Why Kate Winslet is the best person to have on a film set”. BBC, 17 April 2015. Archived from the original on 27 May 2015. Retrieved 28 April 2015. 
  119. Kevin Jagernauth. “Kate Winslet & Matthias Schoenaerts To Star in Alan Rickman Directed Period Drama 'A Little Chaos'”. IndieWire, 17 January 2013. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  120. “A Little Chaos review – Louis XIV gardening romp borders on ridiculous”. The Guardian. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  121. “Anna Kendrick, Kate Winslet, Andrew Garfield, and Jennifer Aniston All Reveal New Depths in Toronto”. VanityFair. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  122. “Odyssey Award winners and honor audiobooks, 2008-present”. AudioFile. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  123. ۱۲۳٫۰ ۱۲۳٫۱ “Odyssey Award winners and honor audiobooks, 2008-present”. ala.org. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  124. Dave McNary. “‘Divergent’ Sequel ‘Insurgent’ To Begin Production in May”. Total Film, 3 February 2014. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  125. Matt Risley. “Divergent: Cast on most anticipated Insurgent scenes”. Variety, 4 April 2014. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  126. Scott Mendelson. “'Insurgent' Review: Shailene Woodley Is Sidelined In Her Own Franchise”. Forbes, 11 March 2015. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  127. Alonso Duralde. “‘Insurgent’ Review: Shailene Woodley Returns in YA Cinema’s Most Generic Franchise”. TheWrap, 11 March 2015. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  128. Mike Flemming Jr.. “Open Road Acquires Domestic On ‘Triple Nine;’ Michael B. Jordan, Aaron Paul, Gal Gadot, Michael Pena Join Killer Cast”. Deadline, 5 February 2014. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  129. “KATE WINSLET IS BAZAAR’S MARCH COVER STAR”. Harper Bazaar. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  130. Kevin Jagernauth. “Kate Winslet, Judy Davis to Star in Revenge Dramedy 'The Dressmaker'”. The Hollywood Reporter, 7 August 2013. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  131. “Oscar winner Kate Winslet spotted out and about in Sydney as shooting for Aussie film begins”. Daily Tekegraph. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  132. Shara Tibken. “Lights, camera, Apple: Filming starts for new Steve Jobs biopic”. CNET. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  133. “KATE WINSLET TO LEAD JUDD APATOW-PRODUCED "JULIET, NAKED," FROM "ABOUT A BOY" AUTHOR”. Tracking-board.com. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  134. ۱۳۴٫۰ ۱۳۴٫۱ ۱۳۴٫۲ Vickie Reid. “Waving, not drowning”. London: The Guardian, 15 January 1999. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  135. Cole Moreton. “Film world acclaims writer's final act”. The Independent, 12 September 1999. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  136. ۱۳۶٫۰ ۱۳۶٫۱ ۱۳۶٫۲ ۱۳۶٫۳ ۱۳۶٫۴ ۱۳۶٫۵ “Kate Winslet Biography”. People. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  137. ۱۳۷٫۰ ۱۳۷٫۱ Carole Cadwalladr. “Life after Kate: a happier ending”. The Guardian, 19 August 2007. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  138. ۱۳۸٫۰ ۱۳۸٫۱ “Winslet's divorce finalised”. BBC News, 12 December 2001. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  139. “Kate Winslet and Sam Mendes split”. BBC, 15 March 2010. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  140. Ashley Reich. Kate Winslet Opens Up About Divorce From Sam Mendes In British Vogue. Huffington Post. First Posted: 3/8/11. Updated: 25 March 2015
  141. Gina Serpe. Kate Winslet and Family Escape Unscathed After Fire Breaks Out at Vacation Spot E! Online. 25 March 2015
  142. ۱۴۲٫۰ ۱۴۲٫۱ Natalie Finn. Ned Rocknroll: 5 Things to Know About Kate Winslet's Third Husband E! Online. 26 December 2012
  143. Adam Clark Estes. “How Kate Winslet's New Husband Got the Name Ned Rocknroll”. The Atlantic, 26 December 2012. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  144. Maggie Coughlan. Kate Winslet's New Husband, Ned Rocknroll: 5 Things You Should Know People. 25 March 2015
  145. “Jonathan Rhys Meyers' former girlfriend finds a man she can bank on”. Daily Telegraph, 18 January 2013. Archived from the original on 09 April 2015. 
  146. ۱۴۶٫۰ ۱۴۶٫۱ Mike Fleeman. Kate Winslet Marries in Secret People. 26 December 2012
  147. Richard Eden. Kate Winslet moves back to Britain to live with her Rocknroll lover The Daily Telegraph. 23 September 2012
  148. Richard Eden. Titanic battle for Kate Winslet over her 'suburban’ house plans The Daily Telegraph. 2 December 2012
  149. «کیت وینسلت، بازیگر انگلیسی، برای سومین بار ازدواج کرد». وب سایت خبری بی‌بی‌سی فارسی، ۷ دی ۱۳۹۱. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۹ آوریل ۲۰۱۵. بازبینی‌شده در ۵ تیر ۱۳۹۲. 
  150. “Kate Winslet marries Ned RocknRoll in private New York ceremony”. BBC News. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  151. Karen Rockett. “Kate Winslet has "never felt more confident and happy" as she approaches 40”. Daily Mirror, 26 April 2015. Archived from the original on 27 May 2015. Retrieved 28 April 2015. 
  152. Natalie Finn. “Kate Winslet Gives Birth to a Baby Boy, Her First Child With Husband Ned Rocknroll”. E! Online, 10 December 2013. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  153. Kate Winslet Names Her Son Bear – Moms & Babies – Celebrity Babies and Kids - Moms & Babies - People.com. Celebritybabies.people.com (2012-03-22). Retrieved on 25 March 2015.
  154. “15 things you may not know about Kate Winslet”. Swide.com, February 9 2015. Archived from the original on 27 May 2015. Retrieved 24 April 2015. 
  155. “Kate Winslet Reveals Why She Never Dated Leonardo DiCaprio, Nixes Joint 40th Birthday Party Idea”. Eonline. Retrieved 24 April 2015. 
  156. Krista Smith. “Isn’t She Deneuvely?”. Vanity Fair, December 2008. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  157. Pete Norman. “Kate Winslet 'Furious' Over Body Airbrush Claims”. People, 4 November 2008. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  158. John Grossberg. “Kate Winslet Gets Big, Fat Apology”. E! Online, 9 March 2007. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  159. ۱۵۹٫۰ ۱۵۹٫۱ Simon Perry. “Kate Winslet Wins $40,000 in Libel Suit”. People, 3 November 2009. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  160. “Kate Winslet a vegetarian”. About.com. Archived from the original on 9 April 2015. 
  161. “Winslet's Feathered Friends”. Vogue. Archived from the original on 18 April 2015. 
  162. “Celebrity Vegetarians: 50 Stars Who Won't Be Eating A Turkey Feast On Thanksgiving”. The Huffington Post, 20 November 2012. Archived from the original on 27 May 2015. Retrieved 15 May 2015. 
  163. “The Partnership with Virgin Unite”. Golden Hat Foundation. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  164. “A Mother’s Courage: Talking Back to Autism charts the journey of a mother searching to unlock her autistic son's mind when the documentary debuts 2 April, exclusively on HBO”. A Mother's Courage, 15 March 2010. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  165. “The Golden Hat: Talking Back to Autism”. Barnesandnoble.com. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  166. “Kate Winslet contra el autismo”. El Mundo. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  167. “Discover Lancôme - Kate Winslet”. Lancome-usa.com. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  168. “The magnificent actress and Oscar-winner Kate Winslet joined the Longines Family in 2010.”. Longines.com. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  169. “Youthful looking Kate Winslet rolls time Swiss watch advert”. Daily Mail. Retrieved 26 March 2015. 
  170. “Kate Winslet and Lancôme team up for charity”. Belfast Telegraph, 27 September 2011. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  171. “Meryl Streep, Kate Winslet, Jodie Foster and More Celebs Who Say They Will Never Get Plastic Surgery—Find Out Why!”. EOnline. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  172. “Kate Winslet on Turning 40: 'I've Earned It!'”. People. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  173. “Kate Winslet on Botox: ‘Oh f–k no!’”. Theglow.com.au. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  174. “All Time Worldwide Box Office”. Box Office Mojo. Archived from the original on 27 May 2015. 
  175. Roger Ebert. “ETERNAL SUNSHINE OF THE SPOTLESS MIND”. Rogerebert.com, January 2 2010. 
  176. “The 50 Best Movies of the Decade (2000-2009)”. Paste Magazine, November 3 2009. Retrieved 15 May 2015. 
  177. Geier, Thom; Jensen, Jeff; Jordan, Tina; Lyons, Margaret; Markovitz, Adam; Nashawaty, Chris; Pastorek, Whitney; Rice, Lynette; Rottenberg, Josh; Schwartz, Missy; Slezak, Michael; Snierson, Dan; Stack, Tim; Stroup, Kate; Tucker, Ken; Vary, Adam B. ; Vozick-Levinson, Simon; Ward, Kate (December 11, 2009), "THE 100 Greatest MOVIES, TV SHOWS, ALBUMS, BOOKS, CHARACTERS, SCENES, EPISODES, SONGS, DRESSES, MUSIC VIDEOS, AND TRENDS THAT ENTERTAINED US OVER THE PAST 10 YEARS". Entertainment Weekly. (1079/1080):74-84
  178. “Trivia”. Golden Globe. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  179. “Kate Winslet”. British Academy of Film and Television Arts. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  180. “Premiere Magazine's Top 100 Greatest Performances”. Empire. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  181. Staff. “Excellence Honour for Star Denzel”. Daily Star. Northern & Shell, 2 November 2007. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  182. “SBIFF - KATE WINSLET, MONTECITO AWARD”. Thearlingtontheatre.com. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  183. Katz, Ephraim (1994). The Film Encyclopedia (2nd ed.). New York: HarperPerrenial. pp. 332–33. ISBN 0-06-273089-4. 
  184. Mike Goodridge. Benjamin Button Tops Oscar Nominations”. Screen Daily, 22 January 2009. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  185. ۱۸۵٫۰ ۱۸۵٫۱ Joe Barber. “Test Your Knowledge of Academy Award History”. The Washington Post, 22 March 1998. Archived from the original on 09 April 2015. 
  186. Mark Graham. “Getting to the Bottom of Kate Winslet’s Unprecedented Oscar Snubs”. New York, 23 January 2009. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  187. Brad Brevet. “Winslet Oscar Query Solved and 'The Dark Knight' Probably Wasn’t Snubbed”. RopeOfSilicon.com, 23 January 2009. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  188. “Kate Winslet Biography”. Tiscali. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  189. “Past Winners Search”. Grammy Awards. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  190. Greg Braxton. “For some, a chance to be themselves”. Los Angeles Times, 7 July 2006. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  191. “Kate Winslet wax figure on display”. Belfast Telegraph. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  192. The London Gazette: (Supplement) no. 60173. p. 8. 16 June 2012.
  193. “Honours for Branagh and Jowell”. BBC News Online, 15 June 2012. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  194. “PAST 2012-37 CÉRÉMONIE DES CÉSAR”. Académie des arts et techniques du cinéma. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  195. “Jennifer Aniston, Vin Diesel among Hollywood Walk of Fame class of 2012”. CBS News. Archived from the original on 09 April 2015. 
  196. “Kate Winslet to receive a star on the Hollywood Walk of Fame”. Get Reading. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  197. “Kate Winslet to receive star on the Walk of Fame”. USA today. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  198. “Kate Winslet to Become a True Hollywood Star”. Guardianlv. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  199. “Kate Winslet To Get Star On Hollywood Walk Of Fame”. MTV. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 

پیوند به بیرون[ویرایش]

Kate Winslet
CBE
A close-up shot of Kate Winslet's face at the premiere of Divergent in 2014.
Winslet at Divergent premiere in 2014
Born Kate Elizabeth Winslet
(1975-10-05) 5 October 1975 (age 42)
Reading, Berkshire, England
Residence West Wittering, West Sussex
Alma mater Redroofs Theatre School
Occupation Actress
Years active 1991–present
Spouse(s)
Children 3
Awards Full list

Kate Elizabeth Winslet, CBE (born 5 October 1975) is an English actress. She is known for her portrayals of angst-ridden women, typically in period dramas and tragedies. Winslet is the recipient of several accolades, including three British Academy Film Awards, and is among the few performers to have won Academy, Emmy, and Grammy Awards.

Born in Reading, Berkshire, Winslet studied drama at the Redroofs Theatre School and had her first screen appearance at the age of 15 in the British television series Dark Season (1991). She made her film debut playing a teenage murderess in Heavenly Creatures (1994), and received her first BAFTA Award for playing Marianne Dashwood in Sense and Sensibility (1995). Global stardom followed soon after with her leading role in the epic romance Titanic (1997), which was the highest-grossing film of all time to that point. She subsequently eschewed parts in blockbusters in favour of critically acclaimed but little-seen period pieces, including Quills (2000) and Iris (2001).

The science fiction romance Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004), in which she played one of her first roles set in contemporary times, proved to be a turning point in her career, and she continued to gain recognition for her performances in Finding Neverland (2004), Little Children (2006), Revolutionary Road (2008), and The Reader (2008). For playing a Nazi camp guard in the last of these, she won the BAFTA Award and Academy Award for Best Actress. In the 2010s, she won a Primetime Emmy Award for playing a single mother in 1950s America in the miniseries Mildred Pierce (2011), joined the Divergent film series, and won her third BAFTA Award for playing Joanna Hoffman in Steve Jobs (2015).

Winslet was awarded the Grammy Award for Best Spoken Word Album for Children for narrating a short story in the audiobook Listen to the Storyteller (1999). She performed the song "What If" for the soundtrack of her film Christmas Carol: The Movie (2001). Winslet is the co-founder of the charity Golden Hat Foundation, which aims to create autism awareness, and has written a book on the topic, named The Golden Hat: Talking Back to Autism (2010). Time magazine named Winslet one of the 100 most influential people in the world in 2009, and in 2012, she was appointed Commander of the Order of the British Empire (CBE). Divorced from the film directors Jim Threapleton and Sam Mendes, Winslet is married to the businessman Ned Rocknroll since 2012. She has a child from each marriage.

Early life and initial stage and television roles

Kate Elizabeth Winslet was born on 5 October 1975 in Reading, Berkshire, England, to Sally Anne (née Bridges) and Roger John Winslet.[1][2] Her mother worked as a nanny and waitress, and her father, a struggling actor, took labouring jobs to support the family.[3][4] Her maternal grandparents were both actors and ran the Reading Repertory Theatre Company.[5] Winslet has two sisters, Anna and Beth, both of whom are actresses, and a younger brother, Joss.[3] The family had limited financial means; they lived on free meal benefits and were supported by a charity named the Actor's Charitable Trust.[5] When Winslet was 10, her father nearly lost his foot in a boating accident and found it harder to find work, leading to more financial hardships for the family.[3] Even so, Winslet has said, "We never felt like the poor kids, which is absolutely a credit to my parents. We lived in a lovely terrace house and we all had each other."[3]

A sign displaying the name of Redroofs Theatre School.
The Redroofs Theatre School in Maidenhead, where Winslet was educated

Winslet received her preliminary education at the St Mary and All Saints' Church of England primary school.[6] Living in a family of actors inspired her to pursue acting from a young age.[5] She and her sisters participated in amateur stage shows at school and at a local youth theatre, named Foundations.[3][4] At age five, Winslet made her first stage appearance as Mary in her school's production of the Nativity.[7] She has described herself as "quite stocky as a child"; she was nicknamed "blubber" by her schoolmates and was bullied for the way she looked.[8][9] She said of the experience, "I didn't lock myself away and give up on my dream. I fought back."[10] At age 11, Winslet was accepted into the Redroofs Theatre School in Maidenhead. The school also functioned as an agency and took students to London to audition for acting jobs.[3][5] She appeared in a Sugar Puffs commercial and dubbed for foreign films.[5][11] At school, she was made head girl and took part in productions of Alice's Adventures in Wonderland and The Lion, the Witch and the Wardrobe, and played the lead role of Wendy Darling in Peter Pan.[12] She worked simultaneously with the Starmaker Theatre Company in Reading. She participated in over 20 of their stage productions, but has said that she was rarely selected as the lead due to her weight. Nonetheless, she played key roles as Miss Agatha Hannigan in Annie, the Mother Wolf in The Jungle Book, and Lena Marelli in Bugsy Malone.[13][14]

In 1991, within two weeks of finishing her GCSE examinations, Winslet made her screen debut as one of the main cast members of the BBC science fiction television series Dark Season.[15][16] Her part was that of Reet, a schoolgirl who helps her classmates fight against a sinister man distributing free computers to her school.[17][18] She did not earn much from the job, and at age 16, a lack of funds forced Winslet to leave Redroofs.[3] To support herself, she worked at a delicatessen.[5] In 1992, she had a small part in the television film Anglo-Saxon Attitudes, an adaptation of Angus Wilson's satirical novel of the same name.[19][20] Winslet, who weighed 185 pounds at the time, played the daughter of an obese woman in it. While filming, an off-hand comment from the director Diarmuid Lawrence about the likeness between her and the actress who played her mother prompted Winslet to lose weight.[21] She next took on the role of the young daughter of a bankrupt middle-aged man (played by Ray Winstone) in the television sitcom Get Back (1992–93).[22][23] She also had a guest role in a 1993 episode of the medical drama series Casualty.[24]

Career

1994–1996: Film breakthrough

Peter Jackson looks away from the camera and has a garland over his neck.
Peter Jackson gave Winslet her first film role as a teenage murderess in Heavenly Creatures (1994)

Winslet was among 175 girls to audition for Peter Jackson's psychological drama Heavenly Creatures (1994), and was cast after impressing Jackson with the intensity she brought to her part.[25] The New Zealand-based production is based on the Parker–Hulme murder case of 1954, in which Winslet played Juliet Hulme, a teenager who assists her friend, Pauline Parker (played by Melanie Lynskey), in the murder of Pauline's mother. She prepared for the part by reading the transcripts of the girls' murder trial, their letters and diaries, and interacted with their acquaintances.[26] She described her experience on the film as an "acting master class" and has said that she learnt tremendously from the job.[5] Jackson filmed in real locations of the murder, and the experience left Winslet traumatised.[11] She found it difficult to detach herself from her character, and said that after returning home, she would "just sit and sob my heart out".[26] The film was critically acclaimed and proved to be a breakthrough for Winslet,[27][28] with The Washington Post writer Desson Thomson calling her "a bright-eyed ball of fire, lighting up every scene she’s in".[29] Winslet additionally recorded "Juliet's Aria" for the film's soundtrack.[30] Also that year, she appeared as Geraldine Barclay, a prospective secretary, in the Royal Exchange Theatre production of Joe Orton's farce What the Butler Saw.[31]

While promoting Heavenly Creatures in Los Angeles, Winslet auditioned for the brief part of Lucy Steele for a 1995 film adaptation of Jane Austen's novel Sense and Sensibility, starring and written by Emma Thompson. Impressed by her reading, Thompson cast her for the much-larger part of the recklessly romantic teenager Marianne Dashwood.[32] The director Ang Lee wanted Winslet to play the part with grace and restraint—aspects that he felt were missing from her performance in Heavenly Creatures—and thus asked her to practice tai chi, read gothic literature, and learn to play the piano.[32] The Radio Times' David Parkinson found Winslet to be a standout among the ensemble cast, and Mick LaSalle of the San Francisco Chronicle took note of how well she had portrayed her character's "move from girlish impetuousness to a more womanly sense of balance".[33][34] The film grossed over US$134 million worldwide and earned various accolades for Winslet.[35] She won the Screen Actors Guild and British Academy Film Award for Best Supporting Actress, and received nominations for the Academy Award and Golden Globe Award in the same category.[36]

Winslet had roles in two period dramas of 1996—Jude and Hamlet. As with her Heavenly Creatures part, her roles in these films were those of women with a "mad edge".[26] In Michael Winterbottom's Jude, based on the novel Jude the Obscure by Thomas Hardy, she played Sue Bridehead, a young woman with suffragette leanings who falls in love with her cousin, Jude (played by Christopher Eccleston). Roger Ebert believed that the part allowed Winslet to display her acting range, and praised her for "making Sue into a sassy, defiant woman who would rather be right than happy".[37] After unsuccessfully auditioning for Kenneth Branagh's 1994 film Mary Shelley's Frankenstein, Winslet was cast for the part of Ophelia, the doomed lover of the title character, in Branagh's adaptation of William Shakespeare's tragedy Hamlet.[32] Winslet, at 20 years old, was intimidated by the experience of performing Shakespeare with established actors such as Branagh and Julie Christie, saying that the job required her to "hit a certain level of intellect that I don't believe I have".[26] Even so, Mike Jeffries of Empire believed that she had played the part "well beyond her years".[38] Despite the acclaim, Jude and Hamlet earned little at the box office.[39][40]

1997–2003: Stardom with Titanic and subsequent small-scale features

A picture of Leonardo DiCaprio with his hand raised.
Leonardo DiCaprio (pictured) was paired opposite Winslet in Titanic (1997). A journalist for Vanity Fair labelled them "Hollywood’s most iconic screen couple" since Humphrey Bogart and Ingrid Bergman.[41]

Winslet campaigned heavily for the part of Rose DeWitt Bukater, a free-spirited socialite aboard the ill-fated RMS Titanic, in James Cameron's epic romance Titanic (1997). Cameron was initially reluctant to cast her, preferring the stars Claire Danes or Gwyneth Paltrow, but Winslet pleaded with him, "You don't understand! I am Rose! I don't know why you're even seeing anyone else!"[42] Her persistence led Cameron to hire her.[42] Leonardo DiCaprio featured as her love interest, Jack. Titanic had a production budget of US$200 million, and its highly arduous principal photography was held at Rosarito Beach where a replica of the ship was created.[21] Filming proved to be taxing for Winslet. She once nearly drowned, contracted influenza, suffered from hypothermia on being submerged in freezing water, and had bruises on her arms and knees. The work-load allowed her only four hours of sleep per day and she felt drained by the experience.[43] David Ansen, writing for Newsweek, called Titanic a "big, bold, touchingly uncynical" film and praised Winslet for capturing her character's "stifled ardor with [...] pained delicacy".[44] Mike Clark of USA Today considered Winslet to be the film's prime asset.[45] Against expectations, Titanic went on to become the highest-grossing film of all time to that point, earning over US$2 billion in box-office receipts worldwide,[42][46] and established Winslet as a global star.[47] The film won 11 Academy Awards—the most for any film—including Best Picture and gained Winslet a Best Actress nomination.[48]

Winslet did not view Titanic as a "springboard for bigger films or bigger pay cheques". She eschewed parts in blockbuster films in favour of independent productions that were not widely seen, believing that she "still had a lot to learn" and was unprepared to be a star.[5][15][39] She later admitted that the decision had prevented her from "burn[ing] out by the age of 25".[49] Hideous Kinky, a low-budget drama shot before the release of Titanic, was Winslet's sole film release of 1998.[50] She turned down offers to star in Shakespeare in Love (1998) and Anna and the King (1999) to do the film.[51] Based on Esther Freud's semi-autobiographical novel of the same name, Hideous Kinky tells the story of a single British mother yearning for a new life in 1970s Morocco.[47][50] Writing for The New York Times, the critic Janet Maslin commended Winslet's decision to follow-up Titanic with such an offbeat project, and took note of how well she had captured her character's "obliviousness and optimism".[50]

Jane Campion's psychological drama Holy Smoke! (1999) featured Winslet as an Australian woman who joins an Indian religious cult. She found the script to be "really brave" and was challenged by the idea of portraying an unlikable, manipulative woman.[47][49] She learnt an Australian accent and worked closely with Campion to justify her character's vileness.[47][52] The film required her to perform explicit sex scenes with her co-star Harvey Keitel, and featured a scene in which her character appears stark naked and urinates on herself.[47][53] David Rooney of Variety wrote, "Showing the kind of courage few young thesps would be capable of and an extraordinary range [...] from animal cunning to unhinged desperation, [Winslet] holds nothing back."[54] That same year, she provided her voice to a fairy for the animated film Faeries,[55] and won the Grammy Award for Best Spoken Word Album for Children for narrating the short story "The Face in the Lake" for the children's audiobook Listen to the Storyteller.[56][57]

A head-shot of Judi Dench as she looks directly at the camera.
Judi Dench (pictured) and Winslet played the novelist Iris Murdoch at different ages in Iris (2001).

In Quills (2000), a biopic of the erratic Marquis de Sade, starring Geoffrey Rush and Joaquin Phoenix, Winslet played the supporting part of a sexually repressed laundress working in a mental asylum.[58][59] Hailing her as the "most daring actress working today", James Greenberg of Los Angeles magazine praised Winslet for "continuing to explore the bounds of sexual liberation".[60] She received a SAG Award nomination for Best Supporting Actress.[61] The following year, she played a fictitious mathematician involved in the cracking of the Enigma ciphers in Michael Apted's espionage thriller Enigma. Winslet's character was vastly expanded from a subsidiary love-interest in the novel it was based on to a prominent code-breaker in the film.[62] She was pregnant while filming, and to prevent her baby bump from showing, she wore restraining corsets under her costume.[63]

The biopic Iris (2001) featured Winslet and Judi Dench as the novelist Iris Murdoch at different ages. The director Richard Eyre cast the two actresses after finding a "correspondence of spirit between them".[64] Winslet was drawn to the idea of playing an intellectual and zesty female lead, and in research, she read Murdoch's novels, studied her husband's memoir Elegy for Iris, and watched televised interviews of Murdoch.[65] The project was filmed over four weeks and allowed Winslet to bring her daughter, who was six months old at the time, on set.[65] Writing for The Guardian, the novelist Martin Amis commented that "the seriousness and steadiness of [Winslet's] gaze effectively suggest the dawning amplitude of the Murdoch imagination".[66] Winslet received her third Oscar nomination for Iris, in addition to BAFTA and Golden Globe nominations for Best Supporting Actress.[65][67]

Winslet's third film release of 2001 was the animated film Christmas Carol: The Movie, based on Charles Dickens' novel. For the film's soundtrack she sang "What If", which proved to be a commercial hit; she donated her earnings from it to children's charities.[68][69] After a year-long absence from the screen, Winslet starred as a headstrong journalist interviewing a professor on death row in the thriller The Life of David Gale (2003). She agreed to the project to work with the director Alan Parker, whom she admired, and believed that the film raised pertinent questions about capital punishment.[70] Mick LaSelle thought that the film had muddled the subject and termed both the film and Winslet's performance as "too ridiculous".[71]

2004–2007: Romances, comedies, and Little Children

To avoid typecasting in historical dramas, Winslet actively looked for films set in contemporary times.[72] She found it in the science fiction romance Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004), in which she played the neurotic and impetuous Clementine, a woman who decides to erase memories of her ex-boyfriend (played by Jim Carrey).[73][74] Unlike her previous assignments, the role allowed her to display "the zanier part" of herself.[75] Gondry encouraged Carrey and Winslet to improvise on set, and to keep herself agile she practised kickboxing.[74] Eternal Sunshine of the Spotless Mind proved to be a modest financial success and received acclaim, with several critics terming it as one of the best films of the 21st century.[76][77] Peter Travers of Rolling Stone considered it to be a "uniquely funny, unpredictably tender and unapologetically twisted romance" and thought that Winslet was "electrifying and bruisingly vulnerable" in it.[78] A journalist for Premire magazine wrote that she had favourably abandoned "her corseted English rose persona in favor of a drunken, motormouthed bohemian" and listed it as the 81st greatest film performance of all time.[79] Winslet considers it to be a favourite among her roles, and she received Best Actress nominations at the Oscar and BAFTA award ceremonies.[80][81][82] She has said that the film marked a turning point in her career and prompted directors to offer her a wide variety of parts.[5]

Winslet was paid £6 million to star in her next release of the year, the drama Finding Neverland.[83] It is about the relationship between the writer J. M. Barrie (played by Johnny Depp) and the Llewelyn Davies boys, which inspired him to create Peter Pan; Winslet played the boys' mother, Sylvia. Despite her reluctance to star in another period piece, Winslet agreed to the project after connecting with Sylvia's love for her children.[72][84] Ella Taylor of LA Weekly found Winslet to be "radiant and earthy as ever" and CNN's Paul Clinton thought that she was "exceptional in a delicate and finely tuned performance".[85][86] She received a second Best Actress nomination at that year's BAFTA Award ceremony.[82] With a box office gross of US$116 million, Finding Neverland became her most widely seen film since Titanic.[39][87]

In 2005, Winslet took on a guest role in an episode of the British sitcom Extras, starring the comedians Ricky Gervais and Stephen Merchant. She played a satirical version of herself in it—an actress, who in an effort to win an Oscar, takes the role of a nun in a Holocaust film.[88] She received a Primetime Emmy Award for Outstanding Guest Actress in a Comedy Series nomination.[89] Within three months of giving birth to her second child, Winslet returned to work on Romance & Cigarettes, a musical romantic comedy directed by John Turturro, in which she played Tula, a promiscuous and foulmouthed woman.[90] The part required her to sing and dance, and it helped her lose weight gained during her pregnancy.[72][91] She twisted her ankle while filming one of the dance sequences.[72] Derek Elley of Variety wrote that despite her limited screen time, Winslet had "the showiest role and filthiest one-liners".[92] In an effort to spend more time with her children, Winslet declined an offer from Woody Allen to star in Match Point (2005).[72]

A side profile of Kate Winslet as she speaks into a microphone.
Winslet at the 60th British Academy Film Awards, where she was nominated for Best Actress for her role in Little Children[93]

Winslet had four film releases in 2006. She first appeared in All the King's Men, a political thriller set in 1940s Louisiana, featuring Sean Penn and Jude Law. She played the supporting part of the love interest to Law's character.[80] The film received negative reviews for lacking political insight and narrative cohesiveness, and failed to recoup its US$55 million investment.[94][95] Her next release, the drama Little Children, was far better received. Based on the novel of the same name, the film tells the story of Sarah Pierce, an unhappy housewife who has a torrid affair with a married neighbour (played by Patrick Wilson). Winslet was challenged by the role of an uncaring mother, as she did not understand or respect her character's actions.[96] Scenes requiring her to be hostile towards the child actress playing her daughter proved upsetting for her to film.[80][97] Having given birth to two children, Winslet was made anxious by the sex scenes in which she had to be nude; she took on the challenge to present a positive image for women who did not have "perfect" bodies.[97] A. O. Scott of The New York Times wrote that Winslet successfully "registers every flicker of Sarah’s pride, self-doubt and desire, inspiring a mixture of recognition, pity and concern".[98] With another Academy Award for Best Actress nomination, Winslet, at age 31, became the youngest actress to accrue five Oscar nominations.[99]

In contrast to her character in Little Children, Winslet next took on a part she could "fully embrace and really adore" in Nancy Meyers' romantic comedy The Holiday.[100] She played Iris, a Britisher who temporarily exchanges homes with an American (played by Cameron Diaz) during the Christmas holiday season. The film became Winslet's biggest commercial success in nine years, grossing over US$205 million worldwide.[101] The critic Justin Chang thought the film was formulaic yet pleasing, and took note of Winslet's radiance and charm.[102] In her final release of the year, Winslet voiced Rita, a scavenging sewer rat, in the animated film Flushed Away.[103] Winslet's sole project of 2007 was as the narrator for the English version of the French children's film The Fox and the Child.[104]

2008–2011: Awards success

Winslet had two critically acclaimed roles in 2008.[105] After reading Justin Haythe's screenplay for Revolutionary Road, an adaptation of the novel of the same name by Richard Yates, Winslet recommended the project to her husband at the time, the director Sam Mendes, and her Titanic co-star Leonardo DiCaprio.[41] The film traces the tribulations faced by a young married couple in 1950s suburban America. Winslet was attracted to the idea of playing a woman whose aspirations had not come to fruition, saying that she was "struck by how emotionally crippling that must be".[106] She read The Feminine Mystique to understand the psychology of unhappy housewives from the era.[41][106] Mendes encouraged DiCaprio and Winslet to spend time together, and she believed that the "tiny, oppressive, claustrophobic" set they filmed in was conducive for them to develop their character's strained relationship.[41] Hailing Winslet as "the best English-speaking film actress of her generation", David Edelstein of New York magazine wrote that "there isn’t a banal moment in Winslet’s performance—not a gesture, not a word".[107]

Kate Winslet smiles and waves at the camera.
Winslet at the 81st Academy Awards, where she won the Best Actress award for her performance in The Reader (2008)

To avoid a scheduling conflict with Revolutionary Road, Winslet turned down an offer to star in The Reader. After her replacement Nicole Kidman left the project due to her pregnancy, Winslet was signed to it.[108] Directed by Stephen Daldry, The Reader is based on Bernhard Schlink's novel of the same name and is about Hanna Schmitz, an illiterate Nazi camp guard (Winslet), who has an affair with a teenage boy. Winslet researched the Holocaust and the SS guards, and was traumatised by what she learnt. To educate herself on the stigma attached to illiteracy, she spent time with students at the Literacy Partners, an organisation that teaches adults to read and write.[109] A merkin was designed for her frontal nude scenes, but she refused to wear it.[110] Winslet was unable to sympathise with Schmitz, saying that "there was nothing of her that I could relate to", and struggled to find "honesty and truthfulness" to the part without humanising her actions.[105][109] Despite this, certain historians criticised the film for making Schmitz an object of audience's sympathy and accused the filmmakers of Holocaust revisionism.[111] Even so, Winslet's performance was acclaimed; the critic Todd McCarthy commended her for supplying "a haunting shell to this internally decimated woman", and writing for The Daily Telegraph, Sukhdev Sandhu considered her to be "absolutely fearless here, not just in her willingness to expose herself physically, but her refusal to expose her character psychologically".[112][113]

Winslet received significant awards attention for her performances in Revolutionary Road and The Reader.[114] She won a Golden Globe Award for each of these films, and for the latter, she was awarded the Academy Award and BAFTA Award for Best Actress.[105] She surpassed her own record as the youngest actress with the most Oscar nominations, with her sixth nod at age 33.[105] She also became the third actress in history to win two Golden Globe Awards at the same ceremony.[115] Exhausted by the media attention she received during this period, Winslet took two years off work until she was ready to creatively engage again.[116]

Winslet returned to acting with the five-part HBO miniseries Mildred Pierce (2011), an adaptation of James M. Cain's novel of the same name from the director Todd Haynes. It is about the titular heroine (Winslet), a divorcée during the Great Depression struggling to establish a restaurant business while yearning for the respect of her narcissistic daughter (played by Evan Rachel Wood). Winslet, who had recently divorced Mendes, believed that certain aspects of her character's journey mirrored her own.[116] She was intimidated by the scope of the production as she featured in every scene of the 280-paged script.[117] She found the story to be "incredibly powerful, upsetting and disturbing" and was fascinated by the complex relationship between the mother-daughter pair.[117][118] She collaborated closely with the production and costume designers, and learnt to bake pies and cut chickens.[117] The broadcast received a limited audience but gained positive reviews.[119][120] Matt Zoller Seitz of Salon called the series a "quiet, heartbreaking masterpiece" and labelled Winslet's performance as "terrific—intelligent, focused and seemingly devoid of ego".[121] She received the Primetime Emmy Award for Outstanding Lead Actress, in addition to Golden Globe and SAG Award wins.[122]

The ensemble thriller Contagion from Steven Soderbergh was Winslet's first film release of 2011. She was cast as a disease detective for the CDC, and she modelled her role on Dr. Anne Schuchat, the director of the NCIRD.[123] Contagion was a commercial success, and the critic David Denby of The New Yorker praised Winslet for capturing "the tone and the style of a professional woman exasperated by slowness and ignorance".[124][125] Her next project was the Roman Polanski-directed Carnage, adapted from the play God of Carnage by Yasmina Reza. Set entirely inside an apartment, the black comedy follows two sets of parents feuding over their respective children. Jodie Foster, John C. Reilly, and Christoph Waltz co-starred. The cast rehearsed the script like a play for two weeks, and Winslet brought her children with her to Paris for the eight weeks of filming.[126][127] Critics found the adaptation to be less compelling than the play, but picked up Foster and Winslet's work for praise.[128] They both received Golden Globe nominations for it.[129]

2012–2015: Critical disappointments, a film series, and Steve Jobs

Kate Winslet signs autographs.
Winslet attending the premiere of Labor Day at the 2013 Toronto International Film Festival

Winslet said that her workload of 2011 helped her get over heartbreak from her divorce, and after finishing work on Carnage she took a break from acting to focus on her children.[3][116] A short part that she had filmed four years ago for the anthology film Movie 43 was her sole screen appearance of 2012. The production received the worst reviews of her career, and was described by Richard Roeper as "the Citizen Kane of awful".[130][131] Winslet also performed an audiobook recording of Émile Zola's novel Thérèse Raquin, prompting AudioFile magazine to remark that "her pleasure in the text is infectious".[132][133]

Winslet was reluctant to accept Jason Reitman's offer to star in his 2013 film adaptation of Joyce Maynard's novel Labor Day, but she agreed after Reitman postponed the production for a year to accommodate Winslet's commitment to her children.[3] Set over a Labor Day weekend, it tells the story of Adele (Winslet), an agoraphobic single mother, who falls in love with an escaped convict. Describing Adele's character as having "more vulnerability than strength", Winslet found her to be a departure from the strong-willed women she typically played.[3] A scene in the film required her to make a pie, for which she drew on her baking experience from Mildred Pierce.[134] Critical reception for the film was negative;[135] Chris Nashawaty of Entertainment Weekly criticised it as "mawkish and melodramatic" but commended Winslet for doing "what she can to add layers to her vulnerable-victim role".[136] Winslet earned her tenth Golden Globe nomination for it.[137]

The novelty of playing a villainous part drew Winslet to Jeanine Matthews in the science fiction film Divergent (2014).[138][139] Set in a dystopian future, the adaptation of Veronica Roth's young adult novel stars Shailene Woodley as a heroine fighting an oppressive regime headed by Winslet's character. Winslet was pregnant with her third child while filming, and her tight-fitting costumes had to be altered to accommodate the pregnancy.[139] To maintain her character's intimidating persona, Winslet remained aloof from her co-stars for much of the filming.[138] Richard Lawson of Vanity Fair compared the film unfavourably to the Hunger Games film series, and thought that Winslet was underutilised in it.[140] The film was a commercial success, earning US$288 million worldwide.[141] A Little Chaos marked Winslet's return to the period film genre.[142] Directed by Alan Rickman, it is about a rivalry among gardeners commissioned to create a fountain at the Palace of Versailles. Winslet's role was that of the fictitious architect Sabine de Barra, someone she believed had overcome extreme grief and hardship like herself.[142] Catherine Shoard of The Guardian took note of the "emotional honesty" Winslet brought to her part, but criticised the implausibility of her role.[143] Also that year, she read audiobooks of Roald Dahl's children's novels Matilda and The Magic Finger.[144][145]

In 2015, Winslet reprised the role of Jeanine Matthews in the second instalment of the Divergent series, subtitled Insurgent, which despite negative reviews earned US$297 million worldwide.[146][147] Her next film, an adaptation of the Australian gothic novel The Dressmaker, was described by the director Jocelyn Moorhouse as "Unforgiven with a sewing machine”.[148] Winslet starred as the femme fatale Tilly Dunnage, a seamstress who returns to her hometown years after she was accused of murder. She learned to sew for the part and designed some of her own costumes.[148] The production was filmed in the Australian desert and Winslet found it difficult to wear couture dresses in the harsh weather.[149] Despite disliking the film, Robert Abele of Los Angeles Times commended Winslet for shrewdly underplaying her over-the-top part.[150] The film emerged as one of the highest-grossing Australian films of all time, but earned little elsewhere.[151][152] Winslet won an AACTA Award for Best Actress.[153]

While filming The Dressmaker, Winslet became aware of an upcoming biopic of Steve Jobs penned by Aaron Sorkin and directed by Danny Boyle. Adamant to play Jobs' marketing chief and confidant Joanna Hoffman, she campaigned for the part by sending a picture of herself dressed as Hoffman to the film's producer.[154] Steve Jobs, starring Michael Fassbender in the title role, is told in three acts, each depicting a key milestone in Jobs' career. In preparation, Winslet spent time with Hoffman, and worked with a dialect coach to adopt Hoffman's accent, a mixture of Armenian and Polish, which she considered to be the hardest one of her career.[154] The cast rehearsed each act like a play and filmed it in sequence. Winslet collaborated closely with Fassbender, and their off-screen relationship mirrored the collegial dynamic between Jobs and Hoffman.[154] The film received some of the best reviews of Winslet's career but was a box office flop.[40][155][156] Peter Howell of the Toronto Star commended her for finding "strength and grace" in her part, and Gregory Ellwood of HitFix thought that she had provided Hoffman with a "gravitas that isn’t always in the script".[157][158] She won the Golden Globe and BAFTA Awards for Best Supporting Actress, and received her seventh Oscar nomination for it.[159]

2016–present

A casual Kate Winslet looks away from the camera.
Winslet at an event for The Mountain Between Us in 2017

John Hillcoat's ensemble crime-thriller Triple 9 (2016) featured Winslet as Irina Vlaslov, a ruthless Russian-Israeli gangster.[160] She described her as a "really glamorous, nasty piece of work"; the critic Ann Hornaday of The Washington Post felt that Winslet had failed to effectively portray her.[161][162] Her next release of the year, Collateral Beauty, about a man (played by Will Smith) struggling with the death of his daughter, was panned by critics.[163] Writing for New York magazine, Emily Yoshida criticised it as a "cold and crass" remake of A Christmas Carol and wrote that Winslet had "never looked more painted and tired".[164] It was a modest earner at the box office.[165]

Winslet agreed to the romantic disaster film The Mountain Between Us (2017) to take on the challenge of a role requiring physical exertion.[166][167] It featured Idris Elba and her as two strangers who crash land on an icy, isolated mountain range. They filmed in the mountains of Western Canada at 10,000 feet above sea level where the temperature was well below freezing.[167] Winslet performed her own stunts and described it as the most physically gruelling experience of her career.[168] The Atlantic's Megan Garber praised the chemistry between Elba and Winslet, and Moira Macdonald of The Seattle Times thought that the "likable and charismatic" pair had raised the bar of a mediocre picture.[169][170] Woody Allen's Wonder Wheel, a drama set in 1950s Coney Island, was Winslet's next release. She played Ginny, a temperamental housewife engaged in an affair with a lifeguard (played by Justin Timberlake). She described Ginny as someone "in a permanent state of falling apart", and playing her proved difficult for Winslet; she suffered from anxiety and had trouble sleeping.[167][171] Owen Gleiberman commended her for the "remorseless quality of harsh-tongued resolve" she brought to the role, and Eric Kohn of IndieWire considered it to be her most "emotionally resonant performance" in a decade.[172][173] When asked about her decision to work with Allen despite allegations of sex abuse against him, Winslet chose not to comment on Allen's personal life but said that she was pleased with the collaboration.[167] Several journalists criticised her decision.[174]

As of October 2017, Winslet will reunite with James Cameron for Avatar 2, a sequel to his 2009 science fiction film. She agreed to the project to work with motion capture technology.[171] She has also committed to play the model and photographer Lee Miller in an upcoming biopic, and will lend her voice to an animated television series about the Moomins.[175][176]

Humanitarian endeavours

Winslet supports several charities and causes. An orange-coloured top worn by Winslet in Eternal Sunshine of the Spotless Mind was auctioned in 2004 for a fund-raising event at a hospice named Helen & Douglas House.[177] In 2006, she became a patron of a Gloucester-based charity named the Family Haven, which provides counselling services to vulnerable families.[178] That same year, hand-made envelopes designed by Winslet were auctioned for the "Pushing the Envelope" campaign created by the National Literacy Trust.[179] Winslet was one of the celebrities to participate in a 2007 auction to raise funds for the Afghanistan Relief Organization.[180] In 2009, she contributed to the Butterfly Book, a compilation of doodles made by several celebrities, to raise money for leukaemia research.[181]

In 2009, Winslet narrated the English version of an Icelandic documentary named A Mother's Courage: Talking Back to Autism, about Margret Ericsdottir, whose child Keli Thorsteinsson suffers from non-verbal autism. Inspired by the story, she teamed with Ericsdottir in 2010 to form an NGO named the Golden Hat Foundation.[182] The organisation aims to create autism awareness and was named after a poem written by Thorsteinsson.[183][184] As the brand ambassador of the luxury brands Lancôme and Longines, Winslet partnered with these companies to raise awareness and funds for the foundation. She created a make-up collection for Lancôme in 2011, and in 2017, she designed a new watch for Longines.[182][185][186]

In 2012, Winslet wrote a book about autism, entitled The Golden Hat: Talking Back to Autism, which was published by Simon & Schuster. It contains correspondence between Winslet and Ericsdottir, personal statements from various celebrities, and contributions from Thorsteinsson.[187] A reviewer for Publishers Weekly praised the book for its "warmth and sincerity".[188] The United Nations featured the book during a ceremony on the World Autism Awareness Day of 2012.[189] For her work with the Golden Hat Foundation, Winslet received Spain's Yo Dona award for Best Humanitarian Work.[190]

Although not a vegetarian, in 2010 Winslet narrated a video for PETA that showed animal cruelty in the production of foie gras.[191][192] She encouraged chefs to remove the item from their menu and urged consumers to boycott it.[193] In 2015, Winslet lent her support to the UNICEF campaign World’s Largest Lesson, which creates awareness among children about sustainable development and global citizenship.[194] Teased as a child for her weight, Winslet takes a stand against body-shaming and bullying.[195] She narrated an Australian animated short film named Daisy Chain (2015), about a victim of cyber-bullying.[196] In 2017, Winslet teamed with Leonardo DiCaprio's environmental foundation for a fundraiser on global warming.[197] Also that year, DiCaprio and Winslet auctioned off a private dinner with themselves to raise money for a British mother's cancer treatment.[198]

Personal life

While filming Dark Season, Winslet, aged 15, began a romantic relationship with the actor-writer Stephen Tredre, who was 12 years her senior.[11][199] She considered him to be a major influence in her life and cohabited with him in London.[4][21][200] The couple separated in 1995, but they remained close until he died of bone cancer two years later.[11][201] Winslet missed the premiere of Titanic to attend his funeral, and described the experience of losing him as "unbelievably heartbreaking".[202] In a 2008 interview, she said that she had never got over his death.[4] A year after Tredre's death, Winslet met Jim Threapleton on the set of Hideous Kinky, in which he was an assistant director.[199][202] They married in November 1998 at her primary school in Reading, and she gave birth to their daughter, Mia, in 2000.[6][11][203] Describing her marriage to Threapleton as a "mess", she said that it was the "only time in my life that I've ever lost control of my instincts".[75] They divorced in 2001; Winslet believed that the split had been "surprisingly amicable".[204][205]

A pregnant Kate Winslet poses for the camera.
Winslet, pregnant with her third child, in 2013

Soon after her separation from Threapleton, Winslet met the director Sam Mendes when he offered her a part in a play. She refused the offer but began dating him.[206] Disillusioned by the way the British tabloids portrayed her personal life, Winslet moved base to New York.[75] She wed Mendes in May 2003 on the island of Anguilla.[4][207] Their son, Joe, was born later that year.[207] The family divided their time in New York with frequent visits to their estate at Cotswolds in England, and describing her family routine in 2009, she said, "we go to the park, kick a ball around, go to a museum, watch a movie together or just hang out at home playing Monopoly".[206] Amidst intense media speculation of an affair between Mendes and the actress Rebecca Hall, the couple announced their separation in 2010 and were divorced a year later.[116][208] Winslet admitted to being heartbroken by the split, but remarked that "there's no way I'm going to allow my children to be fucked up because my marriages haven't worked out".[209]

While vacationing at Richard Branson's estate at the Necker Island in 2011, Winslet met her third husband, Ned RocknRoll (born Edward Abel Smith; he is the nephew of Branson and works for Virgin Galactic), during a house fire.[154][210] The couple married in New York in December 2012, and their son, Bear Blaze Winslet, was born the next year.[211][212] After moving back to England, Winslet purchased a property worth £3.25 million by the sea at West Wittering, where as of 2015, she lives with RocknRoll and her children.[213] Describing her life in a 2015 interview, she said, "The countryside, particularly, is very good for my head. I love that I can go for a walk, pick blackberries and feed them to the baby as I go along."[161]

Winslet has said that despite her three marriages and a family structure that might be perceived as "unconventional" by some, she does not consider it to be any "less of a family".[5] She refuses jobs that take her away from her children for long, and likes to schedule her film commitments to coincide with their school holidays.[3] Discussing her parenting style, Winslet remarked that she enjoys "getting breakfast and packing lunches and doing the school run".[214]

Artistry

Winslet is widely considered to be among the best actresses of her generation.[41][105][215][216] Despite achieving stardom early in her career with the top-grossing Titanic, Winslet has rarely acted in commerce-driven pictures.[154][217] A journalist for Elle believes that her choices reflect the "soul and attitude of a jobbing actress, trapped in the body of a movie star".[218] Tom Perrotta, the author of Little Children, has said that Winslet “gravitates toward troubling roles in smaller films”, typically those of "thorny, potentially unsympathetic" women.[219] The journalist Mark Harris writes that she specialises in "unsentimentalized, restless, troubled, discontented, disconcerted, difficult women" and John Hiscock of The Daily Telegraph has identified a theme of characters who are free-spirited with a sexual edge to them.[7][105] Stephen Whitty of NJ.com associates Winslet with "serious, almost despairing material", although he finds it hard to pigeonhole her as an actress.[217]

"I can't just learn my lines and do [my job], but perhaps that's because I don't want to act, I want to be. And I do think there's a difference."
 – Winslet on acting[217]

Leonardo DiCaprio, who starred with Winslet in Titanic and Revolutionary Road, considers her to be "the most prepared and well-researched actor on set", and Jude Law, her co-star in The Holiday, believes that despite her seriousness she remains "very calm and good-natured".[116][220] Her Steve Jobs director Danny Boyle has identified a willingness in Winslet to avoid typecasting and has said that she takes an effort "to reposition directors’ and producers’ perspective on her" to allow herself to be challenged as an artist.[154]

Winslet has said that she is interested in parts of "angst-ridden women" with strong dispositions masking flaws and insecurities.[105][167] She connects with "women who are either finding their way out of a situation, looking for love, having some struggle within love, or questioning the big things in life".[3] Drawn to parts that are in tandem with her personal struggles at certain points in her life,[5] she finds it difficult to detach herself from her roles, saying that "you have to confront your true feelings every single day. And that’s pretty exhausting. Then you have to go home and make dinner".[217][220] Even so, she finds it therapeutic to perform.[116] Winslet is known for her willingness to perform nude scenes, having done so in 12 of her films, although she considers its contribution to the narrative before agreeing to it.[154][221] She believes that these scenes promote a positive body image among women.[222]

Public image

Describing Winslet in a 2015 article for Elle, the journalist Sally Holmes wrote that "she has the kind of personality that puts an entire room at ease, dropping F-bombs and self-deprecating remarks intermittently, while charming everyone with that buttery English accent".[223] Jo Ellison of Vogue writes that she has an "authoritative, almost ambassadorial aura", and Kira Cochrane of The Guardian considers her to be "articulate, sophisticated, [with] a definite hint of grandeur".[106][116] Describing Winslet as "unfiltered, frank, sometimes blunt", Krista Smith of Vanity Fair believes that despite her stardom she exhibits "a refreshing lack of pretension".[41]

Winslet's weight fluctuations over the years have been well documented by the media.[199][224] She has been outspoken about her refusal to allow Hollywood to dictate her weight.[15][41] In 2003, the British edition of GQ magazine published photographs of Winslet that had been digitally altered to make her look taller and thinner.[225] Winslet stated that the alterations were made without her consent, and added, "I just didn't want people to think I was a hypocrite and that I'd suddenly lost 30 lbs or whatever".[226] GQ subsequently issued an apology.[15][227] In 2007, she won a defamation suit against Grazia magazine after it claimed that she had visited a diet doctor.[228] She claimed £10,000 in damages, and donated the amount to an eating disorder charity.[229] She won another case in 2009 against the British tabloid Daily Mail after it printed that she had lied about her exercise regimen.[230] She filed the suit to demonstrate her commitment to the view that women should accept their appearance with pride. She received an apology and a payout of £25,000.[230]

Winslet was named one of the most beautiful people in the world by People magazine in 2005.[231] Her beauty and sex appeal have been picked up by several other publications, including Harper's Bazaar, Who, and Empire magazines.[232] Even so, she has said that she does not subscribe to the beauty ideal of Hollywood, and uses her celebrity to make "women feel empowered in any way, shape or form".[222] She has spoken against botox and plastic surgery.[233] In an effort to encourage natural ageing, she formed the British Anti-Cosmetic Surgery League, alongside the actresses Emma Thompson and Rachel Weisz.[234] She instructs magazines and brands to not digitally smooth her wrinkles in photographs.[235][236] Winslet is reluctant to discuss the gender pay gap in Hollywood as she dislikes talking about her salary in public.[237] In 2009, Forbes reported her annual salary to be US$2 million, with a majority of that stemming from her endorsement deals.[238] Also that year, the UK Film Council calculated that she had earned £20 million from her acting roles since 1995.[239]

Time magazine named Winslet one of the 100 most influential people in the world in 2009.[240] Madame Tussauds in London unveiled a wax statue of Winslet in 2011.[241] The following year, she received an Honorary César award, and in 2014, she received a star on the Hollywood Walk of Fame.[242][243] Winslet was appointed Commander of the Order of the British Empire (CBE) by the Monarchy of the United Kingdom in 2012 for her services to drama.[244]

Acting credits and awards

Prolific in film since 1994, Winslet's most acclaimed and highest-grossing films, according to the online portal Box Office Mojo and the review aggregate site Rotten Tomatoes, include Heavenly Creatures (1994), Sense and Sensibility (1995), Hamlet (1996), Titanic (1997), Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004), The Holiday (2006), Divergent (2014), Insurgent (2015), and Steve Jobs (2015).[39][40] Her television projects include the miniseries Mildred Pierce (2011).[117]

Winslet has been recognised by the Academy of Motion Picture Arts and Sciences for the following performances:[245]

Winslet has also won three BAFTA Awards: Best Actress for The Reader (2008); and Best Supporting Actress for Sense and Sensibility (1995) and Steve Jobs (2016).[245] In addition, she has won the Primetime Emmy Award for Outstanding Lead Actress in a Miniseries for Mildred Pierce (2011), and the Grammy Award for Best Spoken Word Album for Children for narrating the children's audiobook Listen to the Storyteller (1999).[57][89] She is among the few actresses to win three of the four major American entertainment awards (EGOT).[246][247]

See also

References

  1. ^ "Kate Winslet Biography: Film Actress, Television Actress (1975–)". Biography.com (FYI/A&E Networks). Archived from the original on 17 July 2016. Retrieved 7 July 2016. 
  2. ^ Barratt, Nick (5 December 2005). "Family detective: Kate Winslet". The Daily Telegraph. London. Archived from the original on 3 March 2008. 
  3. ^ a b c d e f g h i j k l Fox, Chloe (3 January 2013). "Kate Winslet: 'I don't do theatre because I'm not prepared to miss my children's bedtime'". The Daily Telegraph. Archived from the original on 28 July 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  4. ^ a b c d e Benson, Richard (12 December 2008). "Kate Winslet: girl interrupted". The Daily Telegraph. Archived from the original on 4 March 2011. Retrieved 14 April 2011. 
  5. ^ a b c d e f g h i j k Feinberg, Scott (11 November 2003). "'Labor Day' Star Kate Winslet on Defying Expectations, Onscreen and Off (Q&A)". The Hollywood Reporter. Archived from the original on 24 March 2016. Retrieved 30 October 2017. 
  6. ^ a b "Titanic star in low-key wedding". BBC News. 22 November 1998. Archived from the original on 27 September 2015. Retrieved 1 November 2017. 
  7. ^ a b Hiscock, John (18 September 2013). "Kate Winslet: 'I still absolutely believe in true love'". The Daily Telegraph. Archived from the original on 9 June 2016. Retrieved 1 November 2017. 
  8. ^ Real, Evan (3 January 2016). "Kate Winslet Opens Up About Being Bullied as a Kid: "I Was Teased for How I Looked"". Marie Claire. Archived from the original on 30 September 2016. Retrieved 30 October 2017. 
  9. ^ Berrington, Katie (23 September 2016). "Kate Winslet's "Sweet" Revenge". Vogue. Archived from the original on 25 June 2017. Retrieved 30 October 2017. 
  10. ^ "Kate Winslet, who is from Reading, took part in the WE Day arena tour". The Reading Chronicle. 23 March 2017. Archived from the original on 23 March 2017. Retrieved 30 October 2017. 
  11. ^ a b c d e Millea, Holly (November 1999). "The New Passions of Kate Winslet". Premiere: 127–140. ASIN B000A7IUZA. 
  12. ^ Foster, Patrick; Ward, Victoria (15 February 2016). "Kate Winslet's school denies claims that teacher told her to settle for 'fat girl parts'". The Daily Telegraph. Archived from the original on 2 February 2017. Retrieved 30 October 2017. 
  13. ^ "Kate Winslet passed over for being too fat". The Daily Telegraph. 21 February 2011. Archived from the original on 3 April 2015. Retrieved 13 March 2015. 
  14. ^ Midgley, Emma (24 February 2011). "Reading charity celebrates birthday with Winslet film". BBC News. Archived from the original on 3 April 2015. Retrieved 13 March 2015. 
  15. ^ a b c d Vallely, Paul (17 January 2009). "Kate Winslet: The golden girl". The Independent. Archived from the original on 22 March 2010. Retrieved 3 December 2009. 
  16. ^ "Profile: Kate Winslet". BBC News. 23 February 2009. Archived from the original on 30 September 2009. Retrieved 3 December 2009. 
  17. ^ Cornell, Paul; Day, Martin; Topping, Keith (30 July 2015). The Classic British Telefantasy Guide. Orion. p. 28. ISBN 978-0-575-13352-5. Archived from the original on 30 October 2017. 
  18. ^ Docherty, Mark J.; McGown, Alistair D. (26 April 2003). The Hill and Beyond: Children's Television Drama – An Encyclopedia. British Film Institute. pp. 237–238. ISBN 978-0-85170-878-2. Archived from the original on 30 October 2017. 
  19. ^ Roberts, Jerry (5 June 2009). Encyclopedia of Television Film Directors. Scarecrow Press. p. 327. ISBN 978-0-8108-6378-1. Archived from the original on 30 October 2017. 
  20. ^ Wiegand, David (13 July 2008). "DVD review: 'Anglo-Saxon Attitudes'". San Francisco Chronicle. Archived from the original on 27 October 2017. Retrieved 26 October 2017. 
  21. ^ a b c Lipsky, David (5 March 1998). "The Unsinkable Kate Winslet". Rolling Stone. Archived from the original on 26 October 2017. Retrieved 26 October 2017. 
  22. ^ Leith, William (20 September 1992). "It's a funny business". The Independent. Archived from the original on 9 November 2012. Retrieved 25 September 2010. 
  23. ^ Chagollan, Steve (17 March 2014). "Walk of Fame Honoree Kate Winslet Keeps Raising the Bar". Variety. Archived from the original on 27 October 2017. Retrieved 26 October 2017. 
  24. ^ "Casualty's Oscar links". BBC News. 26 February 2009. Archived from the original on 11 November 2012. Retrieved 26 October 2017. 
  25. ^ Sibley, Brian (2006). Peter Jackson: A Film-maker's Journey. HarperCollins Entertainment. p. 243. ISBN 978-0-00-717558-1. Archived from the original on 30 October 2017. 
  26. ^ a b c d Dening, Penelope (9 March 1996). "Winslet ways". Irish Times. Retrieved 26 October 2017. 
  27. ^ "Heavenly Creatures". Rotten Tomatoes. Archived from the original on 29 October 2014. Retrieved 6 October 2014. 
  28. ^ Masters, Tim (3 April 2014). "Kate Winslet: 'I wish I'd had help dealing with fame'". BBC News. Archived from the original on 27 October 2017. Retrieved 26 October 2017. 
  29. ^ Howe, Desson (25 November 1994). "Heavenly Creatures". The Washington Post. Archived from the original on 19 March 2012. Retrieved 2 February 2008. 
  30. ^ "Heavenly Creatures (Original Soundtrack)". BMG Rights Management. 1 January 1994. Archived from the original on 6 November 2017. Retrieved 6 November 2017. 
  31. ^ "Venice Preserved". Plays and Players. Hansom Books: 32. 1994. Archived from the original on 30 October 2017. 
  32. ^ a b c Elias, Justine (7 December 1995). "Kate Winslet: No 'Period Babe'". The New York Times. Archived from the original on 11 November 2012. Retrieved 2 February 2008. 
  33. ^ Parkinson, David. "Sense and Sensibility". Radio Times. Archived from the original on 29 August 2012. Retrieved 1 September 2012. 
  34. ^ LaSalle, Mick (13 December 1995). "A fine 'Sensibility', Emma Thompson adapts Jane Austen's classic story". San Francisco Chronicle. Archived from the original on 26 October 2012. Retrieved 31 August 2012. 
  35. ^ "Sense and Sensibility (1995)". Box Office Mojo. Archived from the original on 25 July 2012. Retrieved 23 August 2012. 
  36. ^ Macdonald, Marianne (22 April 1996). "Emma Thompson adds Bafta to Oscar trophies". The Independent. UK. Archived from the original on 26 January 2012. Retrieved 13 August 2011. 
    "The 2nd Annual Screen Actors Guild Awards". Screen Actors Guild. Archived from the original on 18 January 2014. Retrieved 13 August 2011. 
    "HFPA – Awards Search". Hollywood Foreign Press Association. Archived from the original on 11 August 2011. Retrieved 13 August 2011. 
    "Nominees & Winners for the 68th Academy Awards". Academy of Motion Picture Arts and Sciences. Archived from the original on 1 February 2014. Retrieved 13 August 2011. 
  37. ^ Ebert, Roger (1 November 1996). "Jude Movie Review". Chicago Sun-Times. Archived from the original on 26 October 2017. Retrieved 26 October 2017. 
  38. ^ Jeffries, Mike. "Hamlet Review". Empire. Archived from the original on 26 October 2017. Retrieved 26 October 2017. 
  39. ^ a b c d "Kate Winslet Movie Box Office Results". Box Office Mojo. Archived from the original on 27 October 2017. Retrieved 26 October 2017. 
  40. ^ a b c "Kate Winslet". Rotten Tomatoes. Archived from the original on 30 August 2017. Retrieved 26 October 2017. 
  41. ^ a b c d e f g Smith, Krista (3 November 2008). "Isn't she Deneuvely?". Vanity fair. Archived from the original on 3 January 2017. Retrieved 28 October 2017. 
  42. ^ a b c "Titanic. Man overboard! After a production as lavish and pricey as the doomed ship itself, James Cameron finally unveils his epic film. But will it be unsinkable?". Entertainment Weekly. 7 November 1997. pp. 1–7. Archived from the original on 10 October 2008. Retrieved 24 January 2010. 
  43. ^ Gritten, David (11 May 1997). "Back From the Abyss". Los Angeles Times. Archived from the original on 4 February 2017. Retrieved 27 October 2016. 
  44. ^ Ansen, David (14 December 1997). "Rough Waters". Newsweek. Archived from the original on 13 October 2016. Retrieved 27 October 2016. 
  45. ^ Clark, Mike. "Flashback: Read our original review of 'Titanic'". USA Today. Retrieved 27 October 2016. 
  46. ^ "Worldwide Grosses". Box Office Mojo. Archived from the original on 16 July 2001. Retrieved 18 April 2015. 
  47. ^ a b c d e Riding, Alan (12 September 1999). "For Kate Winslet, Being a Movie Star iIs 'a Bit Daft'". The New York Times. Archived from the original on 3 January 2017. Retrieved 27 October 2016. 
  48. ^ Davis, Jason (24 March 1998). "Love story that won the heart of the Academy: The love story that stole the world's hearts". BBC News. Archived from the original on 8 March 2008. Retrieved 11 September 2007. 
  49. ^ a b Mackenzie, Suzie (10 April 2004). "Perfecting the illusion". The Guardian. Archived from the original on 27 October 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  50. ^ a b c Maslin, Janet (16 April 1999). "Life With Mother Can Be Erratic, to Say the Least". The New York Times. Archived from the original on 22 February 2012. Retrieved 4 February 2008. 
  51. ^ Wloszczyna, Susan (23 December 2008). "A Revolutionary Road for Titanic friends DiCaprio, Winslet". USA Today. Archived from the original on 28 December 2008. Retrieved 4 February 2008. 
  52. ^ Gerrard, Nicci (12 March 2000). "Kate gets real". The Guardian. Archived from the original on 27 October 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  53. ^ Brook, Tom (5 November 1999). "Holy Smoke: Winslet's back". BBC News. Archived from the original on 27 October 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  54. ^ Rooney, David (7 September 1999). "Holy Smoke". Variety. Archived from the original on 27 October 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  55. ^ "Festive TV treat for Winslet fans". BBC News. 18 November 1999. Archived from the original on 8 March 2008. Retrieved 5 February 2008. 
  56. ^ "Listen to the Storyteller – A Trio of Musical Tales from Around the World". Sony Classical Records. 17 August 1999. Archived from the original on 28 October 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  57. ^ a b "Grammy Award Results for Kate Winslet". The Recording Academy. Archived from the original on 30 October 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  58. ^ Allen, Jamie (15 December 2000). "'Quills' scribe channels sadistic Sade". CNN. Archived from the original on 24 June 2007. Retrieved 31 March 2007. 
  59. ^ Thomas, Rebecca (28 December 2000). "Quills Ruffling Feathers". BBC News. Archived from the original on 1 February 2008. Retrieved 27 March 2007. 
  60. ^ Greenberg, James (November 2000). Say Anything. Los Angeles. Emmis Communications. pp. 54–55. ISSN 1522-9149. Archived from the original on 30 October 2017. 
  61. ^ "The 7th Annual Screen Actors Guild Awards". Screen Actors Guild Award. 2001. Archived from the original on 17 March 2016. Retrieved 22 January 2014. 
  62. ^ Mottram, James (20 August 2001). "Interview – Kate Winslet". BBC News. Archived from the original on 5 April 2007. Retrieved 27 October 2017. 
  63. ^ "Winslet Hid Pregnancy Under Corsets". ABC News. 20 August 2001. Archived from the original on 27 October 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  64. ^ Turan, Kenneth (14 December 2001). "Connecting with the Poignant 'Iris'". Los Angeles Times. Archived from the original on 17 October 2015. Retrieved 27 October 2017. 
  65. ^ a b c Youngs, Ian (24 February 2002). "The importance of being Iris". BBC News. Archived from the original on 27 October 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  66. ^ Amis, Martin (21 December 2001). "Age will win". The Guardian. Archived from the original on 27 October 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  67. ^ Irvine, Chris (23 January 2009). "Oscar nomination 2009: Kate Winslet will join list of great Oscar losers if she is defeated". The Daily Telegraph. Archived from the original on 26 March 2010. Retrieved 27 October 2017. 
  68. ^ "Kate Winslet tunes up for a singing career". The Guardian. 25 June 2001. Archived from the original on 25 December 2013. Retrieved 3 December 2009. 
  69. ^ "Winslet launches festive chart bid". BBC News. 26 November 2001. Archived from the original on 26 January 2017. Retrieved 4 November 2017. 
  70. ^ Lee, Alana (10 March 2003). "Kate Winslet: The Life of David Gale". BBC News. Archived from the original on 27 June 2006. Retrieved 27 October 2017. 
  71. ^ LaSalle, Mick (21 February 2003). "Lack of mystery undermines 'David Gale' / Muddled treatise on death penalty". San Fransico Chronicle. Archived from the original on 27 October 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  72. ^ a b c d e Bunbury, Stephanie (2 January 2005). "Mother Superior". The Age. Archived from the original on 18 February 2009. Retrieved 7 February 2009. 
  73. ^ Rosen, Christopher (19 March 2014). "Kate Winslet Remembers How 'Eternal Sunshine Of The Spotless Mind' Helped Change Her Career". The Huffington Post. Archived from the original on 27 October 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  74. ^ a b Oei, Lily (2 January 2005). "Kate Winslet: Eternal Sunshine of the Spotless Mind". Variety. Archived from the original on 14 March 2005. Retrieved 6 February 2009. 
  75. ^ a b c Holmes, A.M. "Kate Winslet, 2004". Index Magazine. Archived from the original on 28 May 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  76. ^ "Eternal Sunshine of the Spotless Mind". Box Office Mojo. Archived from the original on 10 May 2013. Retrieved 27 October 2017. 
  77. ^ "The 21st Century's 100 Greatest Films". BBC News. 23 August 2016. Archived from the original on 31 January 2017. Retrieved 16 August 2017. 
    Dargis, Manohla; Scott, A.O. (9 June 2017). "The 25 Best Films of the 21st Century...So Far". The New York Times. Archived from the original on 8 July 2017. Retrieved 8 July 2017. 
  78. ^ Travers, Peter (10 March 2004). "Eternal Sunshine of the Spotless Mind". Rolling Stone. Archived from the original on 22 June 2008. Retrieved 6 February 2009. 
  79. ^ "The 100 Greatest Performances of All Time: 100–75". Premiere. Archived from the original on 31 March 2009. Retrieved 30 January 2009. 
  80. ^ a b c Richards, Olly (November 2006). "In Conversation with Kate Winslet". Empire: 159–164. 
  81. ^ "Nominees & Winners for the 74th Academy Awards". Academy of Motion Picture Arts and Sciences. 2005. Archived from the original on 27 May 2017. Retrieved 22 April 2015. 
  82. ^ a b "BAFTA gives Winslet two best actress nods". Today.com. 19 January 2005. Archived from the original on 27 October 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  83. ^ Irvine, Chris (8 November 2009). "Kate Winslet 'worth £60 million' to British economy". The Daily Telegraph. Archived from the original on 11 November 2009. Retrieved 27 October 2017. 
  84. ^ Hohenadel, Kristen (7 November 2004). "Behind the Writer Behind Peter Pan". The New York Times. Archived from the original on 27 October 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  85. ^ Taykor, Ella (11 November 2004). "The Other Dr. Strangelove". LA Weekly. Archived from the original on 27 October 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  86. ^ Clinton, Paul (19 November 2004). "Review: 'Finding Neverland' a joy to see". CNN. Archived from the original on 12 May 2016. Retrieved 27 October 2017. 
  87. ^ "Finding Neverland". Box Office Mojo. Archived from the original on 5 April 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  88. ^ Ryan, Amy (26 September 2005). "Snap Judgment: 'Extras'". Entertainment Weekly. Archived from the original on 27 October 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  89. ^ a b "Kate Winslet: Awards and nominations". Academy of Television Arts & Sciences. Archived from the original on 27 October 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  90. ^ Schaefer, Stephen (27 November 2007). "Winslet swears by role". Boston Herald. p. 27. 
  91. ^ Holden, Stephen (7 September 2007). "Blue Collar Guy Loses His Heart and Ruins His Lungs". The New York Times. Archived from the original on 17 April 2009. Retrieved 3 December 2009. 
  92. ^ Elley, Derek (5 September 2007). "Romance & Cigarettes". Variety. Archived from the original on 4 November 2015. Retrieved 7 February 2009. 
  93. ^ "Baftas 2007: The winners". BBC News. 11 February 2007. Archived from the original on 5 March 2016. Retrieved 30 October 2017. 
  94. ^ "All The King's Men (2006)". Rotten Tomatoes. Archived from the original on 30 August 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  95. ^ "All The King's Men". Box Office Mojo. Archived from the original on 27 October 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  96. ^ Chang, Justin (12 December 2006). "Kate Winslet, 'Little Children'". Variety. Archived from the original on 28 October 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  97. ^ a b Hiscock, John (27 October 2006). "Why Winslet bared body and soul". The Daily Telegraph. Archived from the original on 31 August 2015. Retrieved 27 October 2017. 
  98. ^ Scott, A.O. (29 September 2006). "Playground Rules: No Hitting, No Sex". The New York Times. Archived from the original on 13 November 2007. Retrieved 29 September 2006. 
  99. ^ "In profile: Best actress nominees". BBC News. 23 January 2007. Archived from the original on 28 October 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  100. ^ Weintraub, Steve (8 December 2006). "Collider Interviews Kate Winslet and Nancy Meyers – 'The Holiday'". Collider. Archived from the original on 28 October 2017. Retrieved 27 October 2017. 
  101. ^ "The Holiday". Box Office Mojo. Archived from the original on 29 January 2009. Retrieved 7 February 2009. 
  102. ^ Chang, Justin (30 November 2006). "The Holiday". Variety. Archived from the original on 28 October 2017. Retrieved 28 October 2017. 
  103. ^ Stuart, Jen (3 November 2006). "A puppet's life goes down the toilet". Newsday. Archived from the original on 26 November 2006. Retrieved 8 June 2015. 
  104. ^ Quinn, Anthony (8 August 2008). "The Fox and the Child (U)". The Independent. Archived from the original on 7 April 2014. Retrieved 2 April 2014. 
  105. ^ a b c d e f g Harris, Mark (19 February 2009). "Best Actress: Kate Winslet's Moment". Time. Archived from the original on 30 October 2017. Retrieved 28 October 2017. 
  106. ^ a b c Cochraine, Kira (19 December 2008). "'I did have moments where I'd say, Oh my God ...'". The Guardian. Archived from the original on 29 October 2017. Retrieved 28 October 2017. 
  107. ^ Edelstein, David (12 December 2008). "'Tis the Season.." New York. Archived from the original on 31 January 2009. Retrieved 10 January 2009. 
  108. ^ Meza, Ed; Fleming, Michael (8 January 2008). "Winslet replaces Kidman in 'Reader'". Variety. Archived from the original on 4 November 2015. Retrieved 10 January 2008. 
  109. ^ a b Balfour, Brad (23 January 2009). "Actress Kate Winslet Struggles With Making The Reader , The Nazi Era and Oscar Buzz". The Huffington Post. Archived from the original on 28 September 2016. Retrieved 28 October 2017. 
  110. ^ Morill, Hannah (3 June 2009). "Kate Winslet, Unscripted". Allure. Archived from the original on 28 October 2017. Retrieved 28 October 2017. (Subscription required (help)). 
  111. ^ Shipman, Tim (15 February 2009). "Kate Winslet's Oscar chances hit by The Reader Nazi accusation". The Daily Telegraph. Archived from the original on 14 August 2016. Retrieved 8 November 2017. 
  112. ^ Todd, McCarthy (30 November 2008). "The Reader". Variety. Archived from the original on 28 October 2017. Retrieved 28 October 2017. 
  113. ^ Sandhu, Sukhdev (29 December 2008). "The Reader – review". The Telegraph. Archived from the original on 28 November 2015. Retrieved 28 October 2017. 
  114. ^ Graham, Mark (23 January 2009). "Getting to the Bottom of Kate Winslet's Unprecedented Oscar Snubs". New York. Archived from the original on 27 January 2009. Retrieved 30 January 2009. 
  115. ^ "Trivia". Hollywood Foreign Press Association. Archived from the original on 28 October 2017. Retrieved 28 October 2017. 
  116. ^ a b c d e f g Ellison, Jo (April 2011). "Solo Act". Vogue: 218–225. 
  117. ^ a b c d "Interview: Kate Winslet on Mildred Pierce". Radio Times. 24 June 2011. Archived from the original on 29 October 2017. Retrieved 28 October 2017. 
  118. ^ Raddish, Christina (2 February 2011). "Kate Winslet and Director Todd Haynes Interview: Mildred Pierce". Collider. Archived from the original on 29 October 2017. Retrieved 28 October 2017. 
  119. ^ Collins, Scott (29 March 2011). "HBO's 'Mildred Pierce' With Kate Winslet Opens To Disappointing Ratings". Los Angeles Times. Archived from the original on 5 April 2011. Retrieved 21 May 2011. 
  120. ^ "Mildred Pierce". Metacritic. Archived from the original on 30 August 2011. Retrieved 21 May 2011. 
  121. ^ Zoller Seitz, Matt (24 March 2011). "Mildred Pierce Is A Quiet, Heartbreaking Masterpiece". Salon. Archived from the original on 4 June 2011. Retrieved 21 May 2011. 
  122. ^ Wicks, Kevin (September 2011). "Emmys: 'Downton' Nearly Sweeps, Kate Winslet Edges Toward EGOT". BBC America. Archived from the original on 23 October 2013. Retrieved 28 October 2017. 
    "Mildred Pierce". Hollywood Foreign Press Association. Archived from the original on 20 January 2012. Retrieved 16 January 2012. 
    "The 18th Annual Screen Actors Guild Awards". Screen Actors Guild. Archived from the original on 19 June 2012. Retrieved 30 January 2012. 
  123. ^ Barclay, Eliza (14 September 2011). "'Contagion': CDC Basks In Hollywood's Admiring Take On Disease Detectives". National Public Radio. Archived from the original on 16 September 2011. Retrieved 16 September 2011. 
  124. ^ "Contagion (2011)". Box Office Mojo. Archived from the original on 24 October 2011. Retrieved 28 October 2011. 
  125. ^ Denby, David (19 September 2011). "Call the Doctor". The New Yorker. Archived from the original on 8 April 2015. Retrieved 28 October 2011. 
  126. ^ Ellen, Gamerman (9 December 2011). "On Playing One of Four 'Caged Animals'". The Wall Street Journal. Archived from the original on 30 May 2015. Retrieved 28 October 2011. 
  127. ^ Chris, Michaud (16 December 2011). "Kate Winslet finds delight in "Carnage"". Reuters. Archived from the original on 29 October 2017. Retrieved 28 October 2011. 
  128. ^ "Carnage (2011)". Rotten Tomatoes. Archived from the original on 30 August 2017. Retrieved 28 October 2017. 
  129. ^ "Carnage". Hollywood Foreign Press Association. Archived from the original on 29 October 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  130. ^ Sherwell, Phillip (29 October 2017). "Movie 43: How Kate Winslet and Hugh Jackman lured all-star cast to 'the worst film ever'". The Daily Telegraph. Archived from the original on 3 February 2013. Retrieved 2 February 2013. 
  131. ^ Roeper, Richard (25 January 2013). "There's awful and then there's 'Movie 43'". Chicago Sun-Times. Archived from the original on 14 February 2014. Retrieved 26 January 2013. 
  132. ^ Gelt, Jessica (14 March 2012). "Audiobooks are going Hollywood". Los Angeles Times. Archived from the original on 14 March 2012. Retrieved 14 March 2012. 
  133. ^ "Audiobook Review: Thérèse Raquin". AudioFile. 5 May 2012. Archived from the original on 30 October 2012. Retrieved 5 May 2012. 
  134. ^ Hammond, Pete (22 December 2013). "Oscars Q&A: Kate Winslet On 'Labor Day'". Deadline.com. Archived from the original on 21 June 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  135. ^ "Labor Day (2014)". Rotten Tomatoes. Archived from the original on 8 February 2014. Retrieved 8 February 2014. 
  136. ^ Nashwaty, Chris (11 February 2014). "Labor Day Movie". Entertainment Weekly. Archived from the original on 29 October 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  137. ^ "Making Sense of This Morning's Golden Globe Nominations and Snubs (Analysis)". The Hollywood Reporter. 12 December 2013. Archived from the original on 16 December 2013. Retrieved 1 January 2014. 
  138. ^ a b Alexander, Bryan (6 July 2013). "On set of 'Divergent,' Kate Winslet is pregnant and mean". USA Today. Archived from the original on 18 February 2014. Retrieved 17 March 2014. 
  139. ^ a b Feeney, Nolan (17 March 2015). "Kate Winslet on Insurgent: I Wanted More Fight Scenes With Shailene Woodley". Time. Archived from the original on 24 July 2016. Retrieved 29 October 2017. 
  140. ^ Lawson, Richard (20 March 2014). "The Generic Dystopia of Divergent". Vanity Fair. Archived from the original on 13 April 2016. Retrieved 29 October 2017. 
  141. ^ "Divergent (2014)". Box Office Mojo. 21 March 2014. Archived from the original on 1 October 2014. Retrieved 2 October 2014. 
  142. ^ a b Kilcooley-O'Halloran, Scarlett (15 April 2015). "Kate's Occasional Chaos". Vogue. Archived from the original on 25 June 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  143. ^ Shoard, Catherine (10 September 2014). "A Little Chaos review – Louis XIV gardening romp borders on ridiculous". The Guardian. Archived from the original on 11 September 2014. Retrieved 10 September 2014. 
  144. ^ "Matlida by Roald Dahl". Penguin Random House. Archived from the original on 30 October 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  145. ^ "The Magic Finger by Roald Dahl". Penguin Random House. 11 September 2014. Archived from the original on 14 November 2017. Retrieved 14 November 2017. 
  146. ^ "Insurgent". Rotten Tomatoes. Archived from the original on 17 March 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  147. ^ "Insurgent (2015)". Box Office Mojo. Archived from the original on 19 April 2015. Retrieved 19 April 2015. 
  148. ^ a b Yuan, Jada (15 September 2015). "Kate Winslet Discusses the Many Reasons The Dressmaker Will Make You Jealous of Her". New York. Archived from the original on 30 June 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  149. ^ Schonfield, Zach (3 October 2016). "Kate Winslet: The Newsweek Interview". Newsweek. Archived from the original on 19 August 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  150. ^ Abele, Robert (21 September 2016). "Review: Australian drama 'The Dressmaker' has hearty energy but quickly wears out its welcome". Los Angeles Times. Archived from the original on 24 October 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  151. ^ Bodey, Michael (23 December 2015). "The Dressmaker set to enter top 10 at box office". The Australian. Retrieved 29 October 2017. 
  152. ^ "The Dressmaker (2016)". Box Office Mojo. Archived from the original on 29 October 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  153. ^ Frater, Patrick (9 December 2015). "'Mad Max,' 'Dressmaker' Split Australian Academy Awards". Variety. Archived from the original on 11 December 2015. Retrieved 28 October 2015. 
  154. ^ a b c d e f g Lipsky-Karasz, Elisa (30 September 2015). "Director's Darling: Kate Winslet Stars in the Highly Anticipated Film 'Steve Jobs'". The Wall Street Journal. Archived from the original on 9 September 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  155. ^ Lang, Brent (25 October 2015). "'Steve Jobs' Bombs: What Went Wrong With the Apple Drama". Variety. Archived from the original on 14 June 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  156. ^ Brzeski, Patrick (14 May 2016). "Wanda's Legendary Lost $500 Million in 2015, Chinese Filing Reveals". The Hollywood Reporter. Archived from the original on 10 November 2017. Retrieved 9 November 2017. 
  157. ^ Howell, Peter (29 October 2017). "Steve Jobs a man as imperfect and 'insanely great' as his machines: review". Toronto Star. Archived from the original on 18 October 2015. Retrieved 16 October 2015. 
  158. ^ "Review: Aaron Sorkin dominates the ambitious three-act drama that is 'Steve Jobs'". HitFix. 6 September 2015. Archived from the original on 8 September 2015. Retrieved 6 September 2015. 
  159. ^ Ellis-Petersen, Hannah; Lee, Benjamin (14 February 2016). "Kate Winslet: I was told to 'settle for the fat girl parts'". The Guardian. Archived from the original on 7 October 2017. Retrieved 29 October 2017. 
    Konerman, Jennifer (10 January 2016). "Golden Globes: Kate Winslet Wins Best Supporting Actress in a Motion Picture". The Hollywood Reporter. Archived from the original on 11 May 2016. Retrieved 29 October 2017. 
    Piccalo, Gina (21 January 2016). "The Envelope: Oscars 2016: How a wig helped Kate Winslet snag her nominated 'Steve Jobs' role". Los Angeles Times. Archived from the original on 24 October 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  160. ^ Rubenstein, Holly (17 February 2016). "Kate Winslet says playing a Brit "would be ultimate challenge"". Reuters. Archived from the original on 30 October 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  161. ^ a b "Kate Winslet is Bazaar's March cover star". Harper's Bazaar. 8 February 2015. Archived from the original on 17 March 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  162. ^ Hornady, Ann (25 February 2016). "An appealing Casey Affleck plays one of Atlanta's finest in 'Triple 9'". The Washington Post. Archived from the original on 8 November 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  163. ^ Jackson, Danielle (13 December 2016). "Collateral Beauty reviews: Will Smith movie slammed by critics". Entertainment Weekly. Archived from the original on 1 January 2017. Retrieved 31 December 2016. 
  164. ^ Yoshida, Emily (16 December 2016). "Collateral Beauty Is a Cold and Crass Christmas Carol Remake That's Exactly As Bad As You've Heard". New York. Archived from the original on 16 December 2016. Retrieved 17 December 2016. 
  165. ^ "Collateral Beauty (2016)". Box Office Mojo. Archived from the original on 5 August 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  166. ^ Zemler, Emily (19 June 2017). "Kate Winslet Says Titanic Prepared Her for The Mountain Between Us". Elle. Archived from the original on 30 October 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  167. ^ a b c d e Ryzik, Melena (6 September 2017). "Kate Winslet Relives Two Haunting Film Experiences". The New York Times. Archived from the original on 10 September 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  168. ^ Whitaker, Helen (27 September 2017). "Kate Winslet: "Me and Leo? We quote the odd Titanic line to each other."". Glamour. Archived from the original on 30 October 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  169. ^ Garber, Megan (6 October 2017). "What Finally Ruins The Mountain Between Us". The Atlantic. Archived from the original on 6 October 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  170. ^ Macdonald, Moira (3 October 2017). "'The Mountain Between Us' review: Idris Elba, Kate Winslet keep film aloft". The Seattle Times. Archived from the original on 6 October 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  171. ^ a b Setoodeh, Ramin (October 2017). "Kate Winslet on Woody Allen, 'Wonder Wheel' and the 20th Anniversary of 'Titanic'". Variety. Archived from the original on 24 October 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  172. ^ Kohn, Eric (13 October 2017). "'Wonder Wheel' Review: Kate Winslet Is Stunning In Woody Allen's Gorgeous '50s Romance — NYFF". Indiewire. Archived from the original on 14 October 2017. Retrieved 14 October 2017. 
  173. ^ Gleiberman, Owen (13 October 2017). "New York Film Review: 'Wonder Wheel'". Variety. Archived from the original on 25 October 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  174. ^ Menta, Anna (24 October 2017). "Kate Winslet Quick to Denounce Weinstein But Refuses to Discuss Woody Allen". Newsweek. Archived from the original on 8 November 2017. Retrieved 8 November 2017. 
    Andrews, Travis M. (7 September 2017). "Another Woody Allen film. Another actor defends working with him". The Washington Post. Archived from the original on 9 November 2017. Retrieved 8 November 2017. 
    O'Malley, Katie (7 September 2017). "Kate Winslet Defends Working With Woody Allen". Elle. Archived from the original on 8 November 2017. Retrieved 8 November 2017. 
  175. ^ Kroll, Justin (13 October 2015). "Kate Winslet to Star in Lee Miller Biopic". Variety. Retrieved 15 October 2015. 
  176. ^ Ritman, Alex (9 November 2017). "Rosamund Pike, Taron Egerton, Kate Winslet Join Moomins Animated TV Series". The Hollywood Reporter. Archived from the original on 12 September 2017. Retrieved 29 October 2017. 
  177. ^ "Star turn for house". The Daily Telegraph. 19 May 2004. Archived from the original on 1 March 2016. Retrieved 31 October 2017. 
  178. ^ "Star to be family charity patron". BBC News. 25 March 2006. Archived from the original on 15 June 2012. Retrieved 31 October 2017. 
  179. ^ "Bloc Party and Lily Allen auction artwork for charity". NME. 7 October 2006. Archived from the original on 1 November 2017. Retrieved 31 October 2017. 
  180. ^ "Celebs take part in 'Kite Runner' auction". United Press International. 4 December 2007. Archived from the original on 15 June 2012. Retrieved 31 October 2017. 
  181. ^ "Tony Blair and Kate Winslet contribute to butterfly book". The Daily Telegraph. 29 April 2009. Archived from the original on 23 June 2016. Retrieved 31 October 2017. 
  182. ^ a b de Klerk, Amy (13 June 2017). "Kate Winslet on feeling her most confident self in her forties". Harper's Bazaar. Archived from the original on 1 November 2017. Retrieved 31 October 2017. 
  183. ^ Clark, Cindy (26 March 2012). "Kate Winslet wears a new hat: Charity coordinator". USA Today. Retrieved 12 August 2013. 
  184. ^ "Film moves Winslet to start charity". The Belfast Telegraph. 22 September 2010. Retrieved 12 August 2013. 
  185. ^ "Kate Winslet launches makeup range with Lancôme". The Independent. 18 August 2011. Retrieved 12 August 2013. 
  186. ^ Clott Kanter, Sharon (19 October 2011). "Kate Winslet's Lancôme Collection for Charity". InStyle. Archived from the original on 7 October 2016. Retrieved 6 November 2017. 
  187. ^ "The Golden Hat: Talking Back to Autism". Barnes & Noble. Archived from the original on 13 July 2015. Retrieved 18 March 2015. 
  188. ^ "Review: The Golden Hat: Talking Back to Autism". Publishers Weekly. Archived from the original on 12 May 2012. Retrieved 12 August 2013. 
  189. ^ "World Autism Awareness Day: 2 April". United Nations. Archived from the original on 1 November 2017. Retrieved 31 October 2017. 
  190. ^ "Kate Winslet contra el autismo". En Mundo (in Spanish). Archived from the original on 25 June 2011. Retrieved 23 June 2011. 
  191. ^ Schonfeld, Zach (3 October 2016). "Kate Winslet: The Newsweek Interview". Newsweek. Archived from the original on 4 October 2016. Retrieved 4 October 2016. 
  192. ^ "Actress Winslet speaks out against foie gras in video". The Independent. 16 April 2010. Retrieved 31 October 2017. 
  193. ^ Bumpus, Jessica (14 April 2010). "Winslet's Feathered Friends". Vogue. Archived from the original on 6 August 2012. Retrieved 31 October 2017. 
  194. ^ "Neymar, Serena Williams, Kate Winslet and Jamie Oliver join UNICEF and the Global Goals campaign to launch the World's Largest Lesson". UNICEF. Retrieved 31 October 2017. 
  195. ^ Walsh, Lara (23 March 2017). "Kate Winslet's Inspiring Speech on Overcoming Bullies, Being Fat Shamed". InStyle. Archived from the original on 17 May 2017. Retrieved 31 October 2017. 
  196. ^ Meade, Amanda (16 October 2015). "Kate Winslet and the little Australian anti-bullying film that took on the world". The Guardian. Archived from the original on 20 September 2017. Retrieved 3 October 2017. 
  197. ^ Seemayer, Zach (26 July 2017). "Kate Winslet and Leonardo DiCaprio Reunite With 'Titanic' Co-Star Billy Zane: 'Now We're Saving Icebergs'". Entertainment Tonight. Archived from the original on 5 September 2017. Retrieved 31 October 2017. 
  198. ^ Willis, Jackie (25 July 2017). "Leonardo DiCaprio and Kate Winslet Will Reunite to Auction Off a Dinner With Themselves for Charity". Entertainment Tonight. Archived from the original on 5 October 2017. Retrieved 31 October 2017. 
  199. ^ a b c Reid, Vickie (15 January 1999). "Waving, not drowning". The Guardian. London. Archived from the original on 2 October 2013. Retrieved 30 November 2009. 
  200. ^ Clark, John (17 April 1999). "Winslet Sets a New Course". Los Angeles Times. Retrieved 3 November 2017. 
  201. ^ Moreton, Cole (12 September 1999). "Film world acclaims writer's final act". The Independent. Archived from the original on 23 January 2012. Retrieved 14 April 2011. 
  202. ^ a b "Kate Winslet: Queen of the World". Parade. 5 November 2006. Archived from the original on 7 February 2009. Retrieved 14 April 2011. 
  203. ^ "Winslet Gives Birth To Daughter Mia In England". Chicago Tribune. 16 October 2000. Archived from the original on 7 October 2015. Retrieved 10 August 2015. 
  204. ^ "Winslet's divorce finalized". BBC News. 12 December 2001. Archived from the original on 9 August 2010. Retrieved 14 April 2011. 
  205. ^ Yazel, Leslie (February 2002). "Kate Our Hero". Glamour: 179–180. 
  206. ^ a b Hiscok, John (23 January 2009). "Kate Winslet and Sam Mendes: Hollywood's golden couple". The Daily Telegraph. Archived from the original on 17 June 2013. Retrieved 31 October 2017. 
  207. ^ a b Midgeley, Neil; Leonord, Tom (16 March 2010). "Kate Winslet and Sam Mendes: Hollywood couple split after seven year marriage". The Daily Telegraph. Archived from the original on 16 September 2011. Retrieved 31 October 2017. 
  208. ^ "Kate Winslet and Sam Mendes split". BBC News. 15 March 2010. Archived from the original on 16 March 2010. Retrieved 15 March 2010. 
  209. ^ Picardie, Justine (November 2011). "Forever Chic". Harper's Bazaar: 188–192. 
  210. ^ Ho, Erica (30 October 2017). "Kate Winslet Weds Ned RocknRoll, Richard Branson's Nephew". Time. Archived from the original on 30 December 2012. Retrieved 27 December 2012. 
  211. ^ "Kate Winslet marries Ned RocknRoll in private New York ceremony". BBC News. Archived from the original on 27 December 2012. Retrieved 27 December 2012. 
  212. ^ Saad, Nardine (18 March 2014). "Kate Winslet explains her son's name, Bear Blaze, on 'Ellen'". Los Angeles Times. Archived from the original on 9 November 2017. Retrieved 8 November 2017. 
  213. ^ Pells, Rachel (2 April 2015). "Kate Winslet in Titanic battle over plan to build 600ft seawall to protect her home". The Independent. Archived from the original on 15 December 2015. Retrieved 30 October 2017. 
  214. ^ Smith, Liz (3 November 2017). "Kate Winslet: What Matters Most". Good Housekeeping. Archived from the original on 11 April 2015. Retrieved 14 February 2007.