کویر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسیEnglish
کویر یزد.

کویر یا نمک‌زار منطقه‌ای است که به دلیل موقعیت جغرافیایی (معمولاً ختم رودخانه‌ها در آن) و حرارت شدید آفتاب به نمک‌زار بدل شده باشد. برخی کویرها قبلاً دریاچه یا دریاهایی بوده‌اند که در اثر تبخیر آب از آن‌ها به نمکزار بدل شده‌اند.

کویر مرکزی ایران که دشت کویر نامیده می‌شود، درون خود تعداد زیادی کویر کوچک‌تر، مانند کویر درانجیر، کویر ساغند، روح مرغوم را جا داده است.[۱]

تفاوت کویر و بیابان[ویرایش]

با وجود این‌که در بین عامه مردم رایج است که اصطلاح «کویر» و «بیابان» را به‌جای یکدیگر به‌کار می‌برند ولی بین این دو اصطلاح تفاوت اساسی وجود دارد. بیابان به بخشی از مناطق خشک گفته می‌شود که بارندگی سالانه آن کمتر از ۵۰ میلی‌متر است و ممکن است چندسال در آن باران نبارد و با کم‌آبی و تبخیر شدید مواجه است و پوشش گیاهی آن بسیار ضعیف است. اما کویر به زمین‌های رسی پف‌کرده، با شوری و نمک بسیار شدید گفته می‌شود که گیاهان نمی‌توانند در آن رشد نمایند. در بعضی از کویرها که شوری خاک کمتر است، ممکن است گیاهانی مانند گز که دربرابر املاح نمکی مقاوم است، در آن رشد نماید؛ بنابراین کویر معمولاً زمین‌هایی با شوری بالا و بدون گیاه است که به آن «نمک‌زار» نیز گفته می‌شود.[۲]

کویرزُدایی[ویرایش]

به تلاش برای تثبیت شن‌های روان و تثبیت خاک‌های سطحی در کویر، مقابله با فرسایش خاک در مناطق خشک و بی‌آب از راهِ کاشت گیاهان مقاوم به کم‌آبی، مدیریت مصرف آب، پاشش مواد تثبیت کننده و.. کویرزدایی گفته می‌شود.[نیازمند منبع] ۱۷ ژوئن، روز جهانی پیکار با بیابان‌زایی در جهان است. مرکز اطلاعات سازمان ملل متحد اعلام کرده‌است: «گسترش کویرها و خشکسالی، سالانه ۴۲ میلیارد دلار از ارزش تولیدات کشاورزی کاسته و باعث عدم امنیت قضایی، قحطی و فقر می‌شود.»[۳]

تاریخچهٔ کویرزُدایی[ویرایش]

فعالیت‌ها عمدتاً از دههٔ ۱۳۴۰ شروع شده است. اوایل این دهه، در بخش‌های مرکزی کشور، فعالیت‌هایی در راستای تثبیت شن‌های روان و مبارزه با فرسایش باد و توفان شن در قسمت‌هایی که بدون پوشش گیاهی بود شروع شد. در آغاز، چون قرار بود که مجموعهٔ تپه‌های شنی تثبیت پیدا کنند نخستین فعالیت‌ها در ارتباط با تثبیت شن‌های روان بیشتر به‌صورت مکانیکی بوده است؛ با استفاده از بادشکن روی تپه‌های شنی سعی کردند تا آنجا که امکان داشته باشد توفان شن را به حداقل برسانند. پس از عملیات مکانیکی به تدریج به موازات آن، عملیات شیمیایی آغاز شد. عمدتاً از مالچ نفتی برای تثبیت نقاطی که در معرض بحران است استفاده می‌شد.[۳]

چالش‌ها[ویرایش]

بحران ریزگردهای خوزستان[ویرایش]

ساحل کارون و پل سفید، پیش و پس از گردوخاک در شهر اهواز، ۲۱ مهر ۱۳۹۳ خورشیدی

بحران ریزگردهای خوزستان یک بحران زیست‌محیطی است که در استان خوزستان وجود دارد. در حال حاضر، کانون اصلی تولید این ریزگردها، از داخل ایران است اما ریزگردهایی که از کشورهای همسایه از جمله عراق وارد خاک ایران می‌شوند شرایط را تشدید کرده‌اند. بخش‌های جنوبی تالاب هورالعظیم و و محور اهواز و ماهشهر کانون‌های اصلی تولید ریزگرد در داخل، و جنوب شرقی کشور عراق به دلیل توقف کویرزدایی[۴] و نابودی تالاب‌های بین‌النهرین[۵] کانون برون مرزی ریزگردها هستند.[۶]

تالاب گاوخونی[ویرایش]

هم‌اکنون احیای تالاب گاوخونی و جلوگیری از حرکت ریزگردهای ناشی از خشکی این تالاب به سوی اصفهان از نگرانی‌های مردم این استان است. خشکی این تالاب سبب ایجاد ریزگردها شده که این ریزگردها با وزش باد به سمت شهر و استان اصفهان وارد می‌شوند. تداوم روند خشکسالی این تالاب، تهدیدی برای سلامتی مردم است؛ چرا که اگر این تالاب احیا نشود، در آینده با بیماری‌های مختلفی در سطح اصفهان مواجه می‌شویم. کویرزدایی بهترین راهکار احیای تالاب بین‌المللی گاوخونی و جلوگیری از حرکت ریزگردهای ناشی از خشکی این تالاب به سوی اصفهان است.[۷]

کویرزدایی با پساب فاضلاب شرق اصفهان[ویرایش]

پروژه تصفیه‌خانه فاضلاب شرق اصفهان می‌تواند کویرزدایی منطقه شرق را با استفاده از پساب فاضلاب به همراه داشته باشد با هزینه‌ای بالغ بر ۴۵ میلیارد ریال به بهره‌برداری می‌رسد.[۸]

کویرزدایی در بافق[ویرایش]

در سال ۹۲–۹۳ حدود ۲۰۰ هکتار از کویر بافق بطور کامل تحت پوشش پروژه کویرزدایی قرار گرفته است.[۹]

انجمن ملّی کویرزدایی[ویرایش]

رئیس کمیسیون کشاورزی اتاق بازرگانی، صنایع و معادن و کشاورزی سمنان، تشکیل انجمن ملی کویر زدایی و تثبیت شن‌های روان را از جمله وظایف مهم این نهاد برشمرد و گفت: «انجمن ملی کویر زدایی می‌تواند گام مؤثری در جهت مقابله با افزایش روزافزون کویر باشد.»[۱۰]

جستارهای وابسته[ویرایش]

نگارخانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. خسروشاهی، محمد. «دربارهٔ کویر». وب سایت بیابان‌ها و کویرهای ایران. بازبینی‌شده در 2016-06-04. 
  2. «ژئوتوریسم بیابان‌های ایران». پایگاه ملی داده‌های علوم زمین کشور. بازبینی‌شده در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۶. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ http://zamaaneh.com/pejman/2007/06/post_40.html
  4. ««میزان آلودگی خوزستان ۲۵ برابر شد»». رادیوزمانه، ۲۴ تیر ۱۳۹۳. بازبینی‌شده در ۸ فوریه ۲۰۱۵. 
  5. ««نابودی تالاب‌های بین‌النهرین عامل ورود ریزگرد به ایران است»». رادیوزمانه، ۲۹ خرداد ۱۳۹۳. بازبینی‌شده در ۸ فوریه ۲۰۱۵. 
  6. «هوای اهواز همچنان ناسالم است». رادیوزمانه، ۱۳ بهمن ۱۳۹۳. بازبینی‌شده در ۸ فوریه ۲۰۱۵. 
  7. http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=13931017000117
  8. http://www.imna.ir/fa/doc/news/54011/کویرزدایی-پساب-فاضلاب-شرق-اصفهان
  9. http://tnews.ir/news/e1ef31028103.html
  10. http://www3.irna.ir/fa/News/81944879/

منابع[ویرایش]

Cono de Arita in Salar de Arizaro, Salta (Argentina)

Natural salt pans or salt flats are flat expanses of ground covered with salt and other minerals, usually shining white under the Sun. They are found in deserts, and are natural formations (unlike salt evaporation ponds, which are artificial).

Overview

A salt pan forms by evaporation of a water pool such as a lake or pond. This happens in climates where the rate of water evaporation exceeds the rate of precipitation, that is, in a desert. If the water cannot drain into the ground, it remains on the surface until it evaporates, leaving behind minerals precipitated from the salt ions dissolved in the water. Over thousands of years, the minerals (usually salts) accumulate on the surface.[citation needed] These minerals reflect the Sun's rays and often appear as white areas.

Salt pans can be dangerous. The crust of salt can conceal a quagmire of mud that can engulf a truck. The Qattara Depression in the eastern Sahara desert contains many such traps which served as strategic barriers during World War II.[1]

Examples

The Bonneville Salt Flats in Utah, where many land speed records have been set, is a well-known salt pan in the arid regions of the western United States.

The Etosha pan, in the Etosha National Park in Namibia, is another prominent example of a salt pan.

The Salar de Uyuni in Bolivia is the largest salt pan in the world. It contains 50%-70% of the world's lithium reserves.

See also

References

  1. ^ Jorgensen, C. (2003). Rommel's panzers: Rommel and the Panzer forces of the Blitzkrieg, 1940-1942 (pp. 78–79). St. Paul, MN: MBI.