کومان‌ها

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
تندیس‌های سنگی کومان‌ها، یافت‌شده در اوکراین

کومان‌ها مردمانی ترک و چادرنشین بودند. اینان زمانی با قبچاق‌ها (از ترکان) در سرزمین دشت قبچاق هم پیمان بودند. همزمان با تاخت و تاز مغول در سدهٔ سیزدهم میلادی بسیاری از آنان به بلغارستان و مجارستان کوچیدند. پیش از مغول نیز آنان به مجارستان، دومین پادشاهی بلغارستان و آناتولی مهاجرت کرده بودند. آنان مردمانی جنگجو بودند که بازتاب این نکته در قفقاز و پادشاهی خوارزمشاهیان دیده می شد. زیستگاه آنان در دشت قپچاق در شمال دریای سیاه و در راستای رود ولگا بود و ایشان با پچنگ‌ها (از دیگر ترکان) پیوند داشتند.

زبان و فرهنگ ترکی بوده، ولی خاستگاه دقیق آنان روشن نیست. برخی گزارش‌ها آنان را مردمانی سپیدرو با موهای روشن و چشمانی آبی خوانده‌اند.[نیازمند منبع] گروهی از پژوهشگران می‌پندارند خاستگاه آنان شاید از جنوب سیبری بوده‌باشد.[نیازمند منبع] در آینده فرزندان کومان‌ها در کنار قپچاق‌ها در سلطنت مملوک نقش پررنگی بازی‌کردند.

کومان‌ها دین شمنی و باور به تنگری داشتند. آیین‌های خاکسپاری اینان به خاک سپردن داشته های ارزشمند درگذشته مانند اسب (همچون سکاها)، شمشیر و گاه خدمتکار یا برده‌اش بود. مانند سکاها سگ در نزد اینان جایگاه والایی داشته‌است. از سدهٔ سیزدهم مسیحیت میان کومان‌ها رواج‌یافت. کومان‌ها مردمانی دام‌پرور بودند و اسب یکی از پایه های برجسته زندگی و فرهنگ آنان بود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]