کوفه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

مختصات: ۳۲°۰۲′ شمالی ۴۴°۲۰′ شرقی / ۳۲٫۰۳۳°شمالی ۴۴٫۳۳۳°شرقی / 32.033; 44.333

کوفه
مسجد کوفه

۳۲°۰۱′شمالی ۴۴°۱۴′شرقی / ۳۲٫۰۲°شمالی ۴۴٫۲۴°شرقی / 32.02; 44.24

اطلاعات کلی
نام رسمی : کوفه
کشور : عراق Iraq location map.svg
استان :

نجف

کوفه بر عراق واقع شده‌است
کوفه

مردم
مذهب: شیعه
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا : ۷۰ م.
اطلاعات شهری
شهردار : محمد الخالدی

کوفه یکی از شهرهای کشور عراق است. این شهر در ۱۷۰ کیلومتری جنوب بغداد و در استان نجف واقع شده‌است. مسجد کوفه که در قرن ۷ میلادی ساخته شده‌است از بناهای مهم این شهر و زیارت‌گاه شیعیان است. این شهر مدتی پایتخت علی بن ابیطالب بود و به همین دلیل به همراه سامرا، کربلا، کاظمین و نجف جایگاه ویژه‌ای در نزد شیعیان دارد. پارچه‌ای را که مردان عرب به سر می‌اندازند و چفیه نام دارد برخاسته از این شهر است.

مسجد سهله در کوفه که در دیدگاه شیعیان با مهدی مرتبط است.

نام شهر کوفه ریشه در زبان پارسی باستان دارد و واژه‌ای پهلوی به معنای کوه ( کوف در پهلوی اشکانی برابر با کوه و جمع آن کوفیها است ) است[۱][۲]

جغرافیا[ویرایش]

شهر کوفه از نظر جغرافیایی در ۴۴ درجه و ۲۰ دقیقه طول شرقی و ۳۲ درجه و ۰ دقیقه عرض شمالی قرار گرفته‌است.

کوفه هنگام تأسیس در فاصله نیم فرسنگی کناره غربی نهر فرات بنا شد، بنابراین از طرف شرق، محدود به این رودخانه بود و از طرف غرب به بیابانی که به سمت شام و عمان امتداد داشت، محدود می‌شد که شهر نجف کنونی جزئی از این بیابان بود و در ناحیه غربی کوفه قرارداشت. در جنوب غربی کوفه و در فاصله یک فرسنگی آن، شهر حیره که در آن زمان، شهری بسیار آباد و مرکز حکومت آل‌مَنْذَر (مَناذِرَة) بود، قرار داشت. در طرف شمال آن، شهر یا منطقه آباد وسیعی وجود نداشت. در این سمت می‌توان از نخیله در فاصله دو فرسنگی شمال کوفه ۲و از کربلا در هشت فرسنگی شمال غربی آن نام برد.[۳]

در بعضی از کتاب‌های تاریخ، حدود کوفه این‌چنین ذکر شده‌است: حُلّوان (در شرق)، مُوصِل و قَرْقیسیاء (شمال غربی و شرقی) و ماسْبَذان. در این صورت، کوفه منطقه بسیار وسیعی را شامل می‌شد که شهرهایی، همچون: انبار، مدائن، تکریت، بغداد امروزی و. . . را در برمی‌گرفت. به نظر می‌رسد که این حدود مربوط به حدود جغرافیایی شهر کوفه نبوده، بلکه حدود فتوحات یا توابع اداری این شهر بوده‌است. هم‌اکنون شهر نجف در فاصله شانزده کیلومتری غرب کوفه، شهر بغداد در فاصله ۱۵۶کیلومتری شرق آن و بصره در فاصله ۱۷۵ کیلومتری جنوب آن قرار دارد.[۴]

سمت غربی کوفه (سمت نجف) است پوشیده از شن و ماسه قرمز رنگ می‌باشد و استعداد کمتری برای کشاورزی دارد و ارتفاع آن از سطح فرات تا ۳۶ متر می‌رسد. اما قسمت شرقی این شهر که نزدیک فرات است، رسوبی و جلگه‌ای بوده و برای کشاورزی بسیار مناسب می‌باشد و بیشتر کشتزارها و باغ‌های این شهر را در خود جای داده‌است و ارتفاع آن بین ۵–۶ متر از سطح رودخانه است. زمین کوفه در بعضی از توصیفات به‌طور کلی این‌چنین توصیف شده‌است: از بیابان پایین‌تر و از آب بالاتر است. این نشانه ارتفاع این زمین از سطح رودخانه فرات و پایین بودن آن در مقایسه با بیابان‌های اطراف است. همچنین در بعضی دیگر از توصیفات، زمین این شهر پایین‌تر از زمین شهر شام دانسته شده و همین را علت عدم شیوع وبا در این شهر دانسته‌اند. همین‌طور مرتفع‌تر از زمین بصره معرفی شده‌است و این را علت عدم گرمای بیش از حد در کوفه دانسته‌اند.[۳]

تاریخچه[ویرایش]

منطقه میان‌رودان از قدیمی‌ترین مناطق وجود تمدن در دنیا است. اولین تاریخچه شهر کوفه به زمان حمله عمر ابن خطاب و تحت کنترل گرفتن سورستان (نام ساسانی این منطقه) بازمی‌گردد. کوفه در سال حدود ۶۳۸ میلادی در حدود زمان ایجاد بصره ایجاد شد. عمر که قصد داشت سرزمین عربستان را پاکسازی کند دستور داد یهودیان خیبر به کوفه منتقل شوند.[۵] یعقوبی جمعیت اولیه کوفه را ده هزار جنگ‌جو ذکر می‌کند که اگر به این رقم تعداد نفرات خانواده‌های آنان را که همراه آنان بوده‌اند، اضافه نماییم، رقمی حدود سی هزار به دست می‌آید. علاوه بر این، حدود چهار هزار ایرانی به همراه فرمانده شان که دِیلَم نام داشت، قبل از فتح مدائن در سال ۱۶ ه‍.ق به لشکر اسلام پیوستند و پس از بنیان کوفه، در آن ساکن شدند. پس تا اینجا رقم ۳۴ هزار به دست می‌آید.[۳]

برپایه آنچه در گام اول از اخبار مورخان به دست می‌آید این است که علت اصلی بنای شهر کوفه استقرار سپاه اعراب بوده‌است و از آنجا که مداین محل مناسبی نبود و پشه و مگس آن سبب آزار اعراب می‌شده، سپاهیان به دستور عمر به کوفه کوچ کردند.[۶]

طبری می‌نویسد: عمر مقرری خاصی برای سپاهیان مداین که بعد به کوفه منتقل شدند؛ در نظر گرفت که مخصوص آن‌ها و کسانی بود که به آن‌ها ملحق می‌شدند و به آن‌ها کمک می‌کردند و به دیگران تعلق نمی‌گرفت.[۶]

همان‌گونه که گفته شد عوامل بسیاری در ساختار شهر و مردم کوفه نقش داشت. اولین ساکنان شهر کوفه مجاهدان جنگ و فتح قادسیه بودند. آن‌ها از قبایل مختلف نزاری (اعراب عدنانی شمال شبه جزیره عربستان) و یمنی (اعراب قحطانی جنوب) تشکیل شده بودند. سعد بن ابی وقاص ابتدا دستور داد محلی برای مسجد در نظر گیرند، سپس به تیراندازی فرمان داد که از مرکز آن محل به چهار طرف تیر پرتاب کند به این ترتیب محدوده مسجد کوفه تعیین شد. پس از تعیین حدود مسجد، سعد برای اسکان قبایل نزاری و یمنی قرعه کشید. براساس قرعه، یمنی‌ها صاحب زمین‌های مرغوب شرق مسجد شدند و نزاری‌ها در غرب آن سکنی گزیدند.[۶]

محمد بن جریر طبری نام‌های اولین گروه‌های قبایل کوفی را در تاریخ خود آورده و محل سکونت آنان را تعیین کرده‌است. وی از قبایل سلیم، ثقیف، همدان، بجیله، تیم، تغلب، بنی اسد، نخع، کنده، ازد، مزینه، تمیم، محارب، اسد، عامر، بجاله، جدیله و جهینه نام می‌برد که مجاور مسجد کوفه سکنی داده شدند.[۶]

طبری می‌گوید این قبایل و گروه‌های دیگری که از قبایل متفرقه بودند در ده گروه تنظیم شدند. اما به مرور زمان که مهاجرت به کوفه زیاد شد؛ برخی از آن‌ها دارای جمعیت بسیاری شدند. به همین دلیل عمر به سعد دستور داد آن‌ها را بر هفت گروه تنظیم کند و او نیز چنین کرد و قبایلی که به یکدیگر نزدیک بودند در یک گروه جای داد. او معتقد است این تقسیم‌بندی تا ایام معاویه ادامه داشت تا اینکه ابن زیاد مردم را در چهار گروه جای داد. از دیگر ساکنان کوفه ایرانیان بودند که بعد از فتوحات به شکل اسیر، موالی یا مهاجر در کوفه مستقر شدند.[۶]

سعد ابن ابی وقاص اولین حاکم کوفه بود. در سال ۶۴۰ میلادی شورشی علیه سعد صورت گرفت که مردم ادعا کردند او غنائم جنگ را ناعادلانه تقسیم کرده‌است. عمر او و شاکیانش را به مدینه احضار کرد و با اینکه او را بیگناه یافت از حاکمیت شهر برکنار کرد. عمر سپس عمار ابن یاسر و سپس ابوموسی اشعری را حاکم کوفه کرد که مردم هیچ‌کدام را قبول نکردند. سپس او و کوفیان بر سر مغیره بن شعبه به توافق رسیدند. بعد از مرگ عمر، عثمان مغیره را برکنار کرد و ولید ابن عقبه را جانشین او کرد. در این زمان شورش‌هایی رخ داد و سرانجام ابوموسی اشعری دوباره حاکم کوفه شد. در زمان علی ابن ابیطالب پایتخت از مدینه به کوفه منتقل شد. در این زمان اختلاف بین علی ابن ابیطالب و معاویه بالا گرفت که سرانجام منجر به جنگ صفین شد. علی ابن ابیطالب در زمانی که در حال نماز در مسجد کوفه بود توسط ابن ملجم مرادی که یکی از خوارج بود مورد حمله قرار گرفت و سه روز بعد شهید شد. معاویه سپس زید ابن ابیحی را به حاکمیت کوفه منصوب کرد. بعد از مرگ مغیرا در کوفه و حسن ابن علی در مدینه بعضی نظیر حجر ابن عدی که از معاویه راضی نبودند به دنبال ایجاد شورشی جدید علیه معاویه بودند. بعد از مرگ معاویه مردم کوفه به حسین ابن علی نوه پیامبر اسلام تمایل پیدا کردند و از او درخواست کردند که به کوفه بیاید تا حاکم آن‌ها شود؛ ولیکن ارتش یزید ابن معاویه راه را بر کاروان حسین ابن علی بست و او و خانواده اش را در نبرد کربلا قتل‌عام کرد. بعد از به شهادت رساندن حسین ابن علی، جنبش‌های زیادی نظیر قیام مختار شکل گرفت. در سال ۷۴۹ میلادی عباسیون به رهبری حسن ابن قحطبه کوفه را تسخیر کردند و آن را پایتخت خود نمودند. در سال ۷۶۲ میلادی آن‌ها پایتخت را به بغداد منتقل کردند.

کوفه در ۱۲۴۹ خورشیدی[ویرایش]

ناصرالدین شاه در سفرنامه خود به عتبات، ماجرای سفر خود به این شهر را این‌گونه شرح می‌دهد:

روز جمعه پانزدهم رمضان (برابر با ۲۴ شهریور ۱۲۴۹ هجری خورشیدی)، امروز صبح سوار شده رفتیم به مسجد کوفه. داخل خرابه‌های کوفه شدم. الحمدلله که شهری است خراب! به‌جز تل خاک چیزی نیست. از آب فرات … به اینجا نهر می‌کشند. باغ و نخلستان و سبزی‌کاری‌های خوب از هر قسم دارد. میوه‌جات، کاهو، درخت گزهای بزرگ، از هر جور درخت کاشته‌اند. بسیار خوب زراعت می‌شود. کل رعیتش هم از عجم است، بوشهری، خراسانی، اصفهانی، تبریزی، از همه ولایات آمده اینجا زراعت می‌کنند.[۷]

مکان‌های مقدس[ویرایش]

کوفه دارای مکان‌های زیادی است که در اسلام شیعه دارای اهمیت زیادی هستند. مسجد کوفه مهم‌ترین این بناها است که از قدیمی‌ترین مساجد دنیا بوده و محل دفن مسلم بن عقیل و مختار ثقفی است. این مسجد همچنین محلی است که علی ابن ابیطالب در آن مورد حمله ابن ملجم قرار گرفت. مقبره زید بن علی نیز در کوفه قرار دارد. مسجد حنانه در کوفه محلی است که قسمتی از پوست سر حسین ابن علی که توسط دشمنانش پس از قتل او جدا شده بود در آن دفن شده‌است. همچنین خانه علی ابن ابیطالب در کوفه قرار دارد. مقبره کمیل ابن زیاد و میثم تمار نیز در کوفه قرار دارد.

پانویس[ویرایش]

  1. http://www.axgig.com/images/74302986134728991934.jpg
  2. کتاب فارسی باستان.رولاند کنت.ترجمه دکتر سعید عریان. صفحه 530
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ صفری فروشانی، نعمت‌الله: کوفه از پیدایش تا عاشورا. جلد: ۱: ناشر: مشعر. تهران: ۱۳۹۱.
  4. همان منبع.
  5. History of the Jews, Heinrich Graetz, Vol 3. Page 84, Trans. Bella Lowy, London 1892.
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ ۶٫۲ ۶٫۳ ۶٫۴ هیئت تحریریه انجمن پژوهشی ـ مذهبی «کادح» : کوفه شهری ناهمگون و مهاجرنشین با حال و هوای برتری قومی. در خبرگزاری ایلنا. کد خبر: ۳۱۴۴۷۲. تاریخ: ۱۳۹۴/۰۷/۲۷.
  7. شهریار جاده‌ها، سفرنامه ناصرالدین‌شاه به عتبات، انتشارات سازمان ملی اسناد ایران، صفحهٔ ۱۲۰.
Kufa

الكوفة
The Grand Mosque of Kufa in 2014
Kufa is located in Iraq
Kufa
Kufa
Location of Kufa within Iraq
Coordinates: 32°01′48″N 44°24′00″E / 32.03000°N 44.40000°E / 32.03000; 44.40000Coordinates: 32°01′48″N 44°24′00″E / 32.03000°N 44.40000°E / 32.03000; 44.40000
Country Iraq
GovernorateNajaf
Time zoneGMT+3

Kufa (Arabic: الْكُوفَةal-Kūfah), also spelled Kufah, is a city in Iraq, about 170 kilometres (110 mi) south of Baghdad, and 10 kilometres (6.2 mi) northeast of Najaf. It is located on the banks of the Euphrates River. The estimated population in 2003 was 110,000. Currently, Kufa and Najaf are joined into a single urban area that is mostly commonly known to the outside world as 'Najaf'.[citation needed]

Along with Samarra, Karbala, Kadhimiya and Najaf, Kufa is one of five Iraqi cities that are of great importance to Shi'ite Muslims. The city was the final capital of the fourth Rashidun Caliph, Ali ibn Abi Talib, and was founded during 639 CE (17 Hijrah) by the second Rashidun Caliph, Umar ibn Al-Khattab.[1] It is also related that Muslims after conquest of Al-Madain were searching for a suitable place for habitation. Likewise others, Salman and Hudhayfa bin al-Yamman were also looking for. After choosing the land, they offered prayers there, thus marking the day of the foundation of Kufa.[2]

History

Even in the days of the Rashidun Caliphate, Kufa was prominent in literacy and politics, being founded before Uthman (whom Ibn Shihab al-Zuhri among others credited with the canonisation of the Quran's text). From the perspective of 8th-century CE (2nd-century AH) Medina and Damascus, Kufa was associated with "variant" readings and interpretations of the Qur'an, typically in the name of Ibn Mas'ud who was one of the few companions of the Messenger of Allah who learned mastered the recitation of the Qur'an directly through the Messenger himself. It became said that Uthman had sent an exemplar of the text to Kufa, but that it was burnt during the wars of Mukhtar and Ibn Zubayr. Al-Hajjaj restored or at any rate promulgated the standard text under Abd al-Malik, castigating even the memory of Abd Allah ibn Mas'ud as "Ibn Umm Abd (son of a slave's mother)". But a faction in Kufa preserved the readings "of ‘Abd Allah/Ibn Mas‘ud", whence Mujahid and his fellow mujtahids compiled them along with other readings and interpretations. From there these readings entered the vast repository of Near Eastern hadith, ultimately to be written down into collections of hadith and tafsir.[citation needed]

Establishment during Umar's era

The Arabs, led by Caliph Umar, conquered Iraq and began ruling Suristan around 637. Umar, who assigned the land of the Jews in Arabia to his warriors, ordered the relocation of the Jews of Khaybar to a strip of land in Kufa, in 640.[3]

After the Arab victory against the East Roman Empire at Battle of Yarmouk in 636, Kufa was founded and given its name in 637–638 CE, about the same time as Basrah. The Companion of the Prophet Saʻd ibn Abī Waqqas founded it as an encampment adjacent to the Lakhmid Arab city of Al-Hīrah, and incorporated it as a city of seven divisions. Non-Arabs knew the city under alternate names: Hīrah and Aqulah, before the consolidations of ʻAbdu l-Mālik in 691.[4] However, in the 640s, the Kufan commons were agitated that Umar's governor was distributing the spoils of war unfairly. In 642 ʻUmar summoned Saʻd to Medina with his accusers. Despite finding Sa'd to be innocent, Umar deposed him to avert ill feelings. At first, Umar appointed Ammar ibn Yasir and secondly Basra's first Governor Abū Mūsā al-Ashʻarī; but the Kufan instigators accepted neither. ʻUmar and the Kufans finally agreed on Al-Mughīrah ibn Shuʻbah.

The city was built in a circular plan according to the Partho-Sasanian architecture.[5]

Uthman's era

Governorship of Al-Walid

Following Umar's death (644), his successor Uthman replaced Mughirah with Al-Walid ibn Uqba in 645. This happened while the Arabs were continuing their conquest of western Persia under Uthman ibn Abi al-As from Tawwaj, but late in the 640s, these forces suffered setbacks.

Setbacks and governorship of Abu Musa

Uthman in 650 reorganised the Iranian frontier; both Basra and Kufa received new governors (Sa'id ibn al-'As in Kufa's case), and the east came under Basra's command while north of that remained under Kufa's. The few but noticeable trouble makers in Kufa sought in 654 and had Sa'id deposed and instead showed satisfaction with the return of Abu Musa, which Uthman approved seeking to please all. Kufa remained a source of instigations albeit from a minority. In 656 when the Egyptian instigators, in co-operation with those in Kufa, marched onto the Caliph Uthman in Medina, Abu Musa counselled the instigators to no avail.

Ali's era

Upon Uthman's assassination by rebels, governor Abu Musa attempted to restore a non-violent atmosphere in Kufa. The Muslims in Medina and elsewhere supported the right of Ali ibn Abu Talib to the caliphate. In order to manage the Military frontiers more efficiently, Ali shifted the capital from Medina to Kufa.

The people of Syria and their governor, Muawiyah, who seized the Caliphate for himself and his family by using the confusion caused by the assassination of Caliph Uthman and being disturbed by the brutal assassination of the Caliph Uthman, demanded retribution. As Muawiyah mounted his campaign to hold Ali responsible for the murder of Uthman, factions developed. In an already emotionally charged atmosphere, Muawiyah's refusal to give allegiance to Ali as the Caliph without Ali avenging Uthman first eventually, led to war.

While praying in the Great Mosque of Kufa, Ali was attacked by the Khawarij Abd-al-Rahman ibn Muljam. He was wounded by ibn Muljam's poison-coated sword while prostrating in the Fajr prayer.

Umayyad era

Governorship of Ziyad

Muawiyah I appointed Ziyad ibn Abihi Al the Governor of Kufa, after Hasan's migration to Medina, which was a peace treaty which dictated he abdicate his right to caliphate to avoid an open war among Muslims. Some of Hasan's followers, like Hujr ibn Adi, were unhappy with the peace treaty, and did not change their ways according to the edicts of the new Governor. This became increasingly noticeable, since it created a rebellion against the ruler. However, Ziyad ibn Abihi was an equally keen strategist and politician, and was able to put down all challenges posed by the rebels against his rule.[citation needed]

Revolts

Throughout the Umayyad era, as was the case since the inception of the city by Umar ibn Khattab, there were those among Kufa's inhabitants who were rebellious to their rulers. Yazid I was declared as the Second Umayyad Caliph which led to a rebellion among Kufans and they turned to Muhammad's grandson Husayn for help and leadership. Yazid appointed Ubayd Allah ibn Ziyad as the new Governor to put down the rebellion, and kill Husayn if he did not acknowledge his Caliphate, culminating in the Battle of Karbala. There was a period of relative calm during the short reign of Al-Mukhtar's rulership, and the Umayyad-era Governorship of Al-Hajjaj.[citation needed]

Abbasid era

Folio from the Tarikhnama of Bal'ami depicting al-Saffah as he receives pledges of allegiance in Kufa

In 749, the Abbasids under al-Hasan ibn Qahtaba took Kufa and made it their capital. In 762, they moved their seat to Baghdad. Under the Umayyad and early Abbasid decades, Kufa's importance gradually shifted from caliphal politics to Islamic theory and practice.[citation needed]

Kufa in Islamic theology and scholarship

Wael Hallaq notes that by contrast with Medina and to a lesser extent Syria, in Iraq there was no unbroken Muslim or Ishmaelite population dating back to the prophet Muhammad's time. Therefore, Maliki (and Azwa'i) appeals to the practice amal () of the community could not apply. Instead the people of Iraq relied upon those Companions of the Muhammad who settled there, and upon such factions from the Hijaz whom they respected most. A primary founder of a Sunni school of thought, Abu Hanifa, was a Kufan who had supported the Zaydi Revolt in the 730s; and his jurisprudence was systematised and defended against non-Iraqi rivals (starting with Malikism) by other Kufans, such as al-Shaybani.

Shirazi's "Tabaqat", which Hallaq labels "an important early biographical work dedicated to jurists", covered 84 "towering figures" of Islamic jurisprudence; to which Kufa provided 20. It was therefore a center surpassed only by Medina (22), although Basra came close (17). Kufans could claim that the more prominent of Muhammad's Companions had called that city home: not only Ibn Abu Waqqas, Abu Musa, and Ali; but also Abd Allah ibn Mas'ud, Salman the Persian, Ammar ibn Yasir, and Huzayfa ibn Yaman. Among its jurists prior to Abu Hanifa, Hallaq singles out Sa'id ibn Jubayr, Ibrahim al-Nakha‘i, and Hammad ibn Abi Sulayman; and considers Amir al-Sha‘bi a pioneer in the science of judicial precedent.

Additionally, Imam Muhammad al-Baqir and his son Jafar al-Sadiq made decisions from Medina that contributed to the law of Kufa; and to this day Shi‘ite law follows their example. Imam Abu Hanifa too learnt from al-Baqir and especially al-Sadiq. As a result, while Hanafi school is doctrinally Sunni, in practical terms Hanafi law is closer to Imami law than either is to the other schools of jurisprudence i.e. of Malik, Shafi‘i, and Ibn Hanbal.

Kufa was also among the first centers of Qur'anic interpretation, which Kufans credited to the exegete Mujahid (until he escaped to Mecca in 702). It further recorded general traditions as Hadith; in the 9th century, Yahya ibn ‘Abd al-Hamid al-Himmani compiled many of these into a Musnad.

Given Kufa's opposition to Damascus, Kufan traditionists had their own take on Umayyad history. The historian Abu Mikhnaf al-Azdi (d. 774) compiled their accounts into a rival history, which became popular under Abbasid rule. This history does not survive but later historians like Tabari quoted from it extensively.

Kufa is also where the kufic script was developed, the earliest script of the Arabic language. As the scholar al-Qalqashandi maintained, "The Arabic script [khatt] is the one which is now known as Kufic. From it evolved all the present hands." The angular script which later came to be known as Kufic had its origin about a century earlier than the founding of the town of Kufa, according to Moritz in the Encyclopaedia of Islam. The kufic script was derived from one of the four pre-Islamic Arabic scripts, the one called al-Hiri (used in Hirah). (The other three were al-Anbari (from Anbar), al-Makki (from Mecca) and al-Madani (from Medina)). Ibn al-Nadim (died ca. 999) the author of the famous Kitab al-Fihrist, an index of Arabic books, dedicates the a section of the first chapter to calligraphy. He was the first to use the word 'kufic' to characterize this script, which reached a state of decorative perfection in the 8th century, when surahs were used to decorate ceramics, for representations of nature were strictly forbidden under the Islamic regime.[citation needed] Al-Fihrist contains the biographies of many of the grammarian philologists from the school of Kufa and from its rival school of Basra. A third chapter treats of the grammarians from both schools.

Post-Abbasid history

Kufa began to come under constant attack in the 11th century and eventually shrunk and lost its importance. Over the last century, the population of Kufa began to grow again. It continues to be an important pilgrimage site for Shi'ite Muslims.[citation needed]

Religious significance

The town has produced several Shi'ite Muslim scholars.[6] It also contains buildings of importance to Shi'ites:

People related to Kufa

See also

References

  1. ^ Al-Tabari, Muhammad ibn Jarir (2004). Tareekh Tabari (Urdu translation). Syed Muhammad Ibrahim Nadavi & Habib-ul-Rehman Siddiqui (Devband Scholar). Nafees Academy, Karachi, Pakistan. pp. 52–53 (Vol.III Part-1 Events of 17 AH).
  2. ^ Web Admin. "Salman Farsi, the Son of Islam". Sibtayn International Foundation. Retrieved September 20, 2015.
  3. ^ History of the Jews, Heinrich Graetz, Vol 3. Page 84, Trans. Bella Lowy, London 1892.
  4. ^ Tareekh e Tabri, vol 3 page 52.
  5. ^ Arce, Ignacio (1 January 2008). "UMAYYAD BUILDING TECHNIQUES AND THE MERGING OF ROMAN-BYZANTINE AND PARTHO-SASSANIAN TRADITIONS: CONTINUITY AND CHANGE". Late Antique Archaeology. 4 (1): 494–495. doi:10.1163/22134522-90000099. ISSN 1570-6893. Retrieved 4 April 2019.
  6. ^ The United States Army in Operation Iraqi Freedom, p 330, Donald P. Wright, Timothy R. Reese

Bibliography

  • Crone, Patricia. Roman, Provincial and Islamic Law: The Origins of the Islamic Patronate. Cambridge University Press, paperback ed. 2002
  • Hallaq, Wael. The Origins and Evolution of Islamic Law. Cambridge University Press, 2005
  • Hawting, Gerald R. The First Dynasty of Islam. Routledge. 2nd ed, 2000
  • Hinds, Martin. Studies in Early Islamic History. Darwin Press, 1997
  • Hoyland, Robert G. Seeing Islam as Others Saw It. Darwin Press, 1997

External links