کوره قوس الکتریکی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
دو کورهٔ قوس الکتریکی در یک کارخانهٔ فولاد

کوره قوس الکتریکی (به انگلیسی: Electric Arc Furnace) که به صورت مخفف EAF نامیده می‌شود، کوره‌ای است که با مواد با استفاده از یک قوس الکتریکی گرم می‌شود. این کوره‌ها اندازه‌های متفاوتی دارند که از کوچک‌ترینشان، چدن و از بزرگ‌ترین‌هایشان کوره‌های تولید فولاد را می‌توان نام برد. در بعضی از کوره‌های آزمایشگاهی گاهی دما به ۳۰۰۰ درجه سانتی‌گراد می‌رسد.

مهمترین مواد اولیه برای تولید فولاد و چدن در کوره های قوس الکتریکی عبارتند از آهن قراضه، آهن اسفنجی، شمش چدن کوره بلند، فرو آلیاژهای آهك و فلورین می باشد. در ایران عمدتااز آهن قراضه و از آهن اسفنجی به صورت گندله یا خشته استفاده می‌گردد که می‌تواند به دلیل فراوانی واحدهای احیای مستقیم باتوجه به در دسترس بودن منابع گاز طبیعی در ایران باشد. نوع دیگری از ماده شارژ کوره در برخی کشورها، تغذیه مداوم آهن اسفنجی خشته شده گرم است. [۱] کوره‌های قوس الکتریکی، از طریق ذوب شدن بارکوره توسط قوس الکتریکی ایجاد شده بین الکترودهای گرافیتی و بار فلزی، کار می کنند. دراین روش، ابتدا آهن اسفنجی تولید شده در فرایند احیای مستقیم درون کوره قوس الکتریکی ریخته می‌شود تا ذوب گردد. دمای این کوره‌ها به حدی است که در همان ذوب اولیه فولاد با درصد کربن نسبتاً پایین تولید می‌شود. سپس فولاد تولید شده درون کوره پاتیلی ریخته می‌شود تا در آنجا عملیات آلیاژسازی انجام شود. این عملیات شامل تنظیم کردن میزان کربن، اضافه کردن عناصر آلیاژی و یکدست‌سازی ترکیب فولاد است.[۲]


منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

  1. ریحانی زاده، آرمین (۱۳۹۸). انتخاب شارژ کوره‌های قوس الکتریکی. نوربخش. صص. ۱۵۶. شابک ۹۷۸-۶۰۰-۷۳۰۹-۹۹-۵-.
  2. ریحانی زاده، آرمین (۱۳۹۸). انتخاب شارژ کوره‌های قوس الکتریکی. نوربخش. صص. ۱۵۶. شابک ۹۷۸-۶۰۰-۷۳۰۹-۹۹-۵-.