کوئنتین تارانتینو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
کوئنتین تارانتینو
Quentin Tarantino by Gage Skidmore.jpg
تارانتینو در کامیک-کان بین‌المللی سن دیگو؛ ۲۰۱۵
نام اصلی کوئِنتین جِروم تارانتینو
زمینه فعالیت سینما
تولد ۲۷ مارس ۱۹۶۳ ‏(۵۶ سال)[۱]
ناکسویل، تنسی، آمریکا
والدین تونی تارانتینو و کانی مک‌هیو
ملیت آمریکایی
پیشه کارگردان، تهیه‌کننده، بازیگر، فیلمنامه‌نویس
سال‌های فعالیت ۱۹۸۳–اکنون
همسر(ها) دنیلا پیک
تأثیرپذیرفته(‌ها) سرجو لئونه،[۲] ماریو باوا،[۲] برایان دی پالما،[۳] هاوارد هاکس،[۳] ژان-لوک گدار،[۳] ساموئل فولر،[۳] مارتین اسکورسیزی،[۳] المور لئونارد،[۴] ژان-پیر ملویل،[۳] سرجو کاربوچی،[۵] جک هیل،[۴] ریچارد پریور،[۴] دیوید مامیت،[۴] چانگ چه،[۶] داگلاس سیرک[۷]
صفحه در وبگاه IMDb

کوئِنتین جِروم تارانتینو (به انگلیسی: Quentin Jerome Tarantino) (زادهٔ ۲۷ مارس ۱۹۶۳ در ناکسویل، تنسی، ایالات متحدهٔ آمریکا) کارگردان، بازیگر و فیلمنامه‌نویس آمریکایی است که برندهٔ جایزهٔ نخل طلایی بهترین کارگردان، هنرپیشه و همچنین برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین فیلمنامه‌نویس است. وی در ابتدای دههٔ ۹۰ با ساخت فیلم‌هایی با ساختار غیرخطی و پست مدرن و به تصویر کشیدن خشونت تصنعی، به شهرت رسید. وی را کارگردان دی‌جی می‌نامند. دلیل این نام نیز بخاطر نحوه استفاده وی از موسیقی برای خلق صحنه‌های خاص در فیلم‌هایش است.

تارانتینو از همان ابتدا به هنر و صنعت سینما علاقه بسیاری داشت؛ وی در زمانی که مشغول یادگیری بازیگری بود، در یک مرکز اجاره فیلم (ویدئو کلوب) مشغول به کار بوده‌است. فعالیت تارانتینو در دهه ۱۹۸۰ و زمانی که فیلم آماتوری تولد بهترین دوستم را به نگارش درآورد و کارگردانی کرد، آغاز شد. نمایشنامه همین فیلم بود که پایه‌های شکل‌گیری نمایشنامه بعدی‌اش، یعنی عشق حقیقی را شکل داد. در اوایل دهه ۱۹۹۰ تارانتینو کار خود را به عنوان فیلم‌ساز مستقل آغاز کرد و فیلم سگ‌های انباری را ساخت. فارغ از نوع فیلم، مجله امپایر این فیلم را «خارق‌العاده‌ترین فیلم مستقل تمام اعصار» نامید. پیشرفت تارانتینو با ساخت فیلم بعدیش، داستان عامه‌پسند، در سال ۱۹۹۴ سرعت بیشتری به خود گرفت. این فیلم از نظر تجاری توانست موفقیت بسیاری کسب کند. این فیلم را نیز یکی از بهترین فیلم‌های تاریخ می‌دانند. فیلم بعدیش نیز فیلم جکی براون بود که از روی یک رمان ساخته شده بود.

فیلم بعدی تارانتینو، فیلم مشهور بیل را بکش بود که در دو قسمت بخش ۱ و بخش ۲ (یکی در اواخر ۲۰۰۳ و دیگری در اوایل ۲۰۰۴) منتشر شد. این فیلم‌ها به‌نوعی حاوی هنرهای رزمی ژاپنی و روح فیلم‌های وسترن اسپاگتی در خود بودند. فیلم بعدی‌اش ضد مرگ نام داشت و سپس شروع به ساخت فیلم مشهور دیگرش، حرامزاده‌های لعنتی شد. این فیلم بر اساس داستانی تخیلی در دوران جنگ جهانی دوم اتفاق می‌افتد و بسیار مورد توجه منتقدان قرار گرفت. جنگوی آزادشده در سال ۲۰۱۲ منتشر شد که روایت‌گر دوران برده‌داری آمریکا است. جنگوی آزادشده پرفروش‌ترین فیلم تارانتینو به نسبت سایر فیلم‌هایش است و موفق به فروشی بالای ۴۲۵ میلیون دلاری شد. فیلم بعدی او هشت نفرت‌انگیز است که در دسامبر ۲۰۱۵ به روی پردهٔ سینما رفت.

برای شناخت سینمای تارانتینو باید به دو نکته اساسی که بنیان‌های زیبایی‌شناسی فیلم‌های او عملاً از آن‌ها ریشه می‌گیرد، توجه کرد؛ اول خصلت‌های دوره‌ای که فیلم‌های او در آن ساخته و اکران شده‌اند و دوم زندگی او. به‌طور کلی سینمای تارانتینو را نقطه تقاطع دو خط می‌دانند؛ اولی خط فیلم نوآر کلاسیک و دومی خط فیلم‌های جریان‌ساز داستانی و عامه‌پسند.

او هنر خود را با تجربه و کار به‌دست آورده و تحصیلات دانشگاهی خاصی ندارد. تارانتینو پیش‌تر در یک ویدئو کلوب فیلم‌های سکسی اشتغال داشت و مراجعه‌کنندگان را به کابین تماشای فیلم راهنمایی می‌کرد.[۸]

کودکی[ویرایش]

کوئینتین تارانتینو متولد شهر ناکسویل در ایالت تنسی آمریکاست. وی فرزند بازیگر و نوازنده موسیقی، تونی تارانتینو و کانی مک‌هیو، یک پرستار، است. وی یک برادر ناتنی کوچک‌تر از خودش به نام ران دارد. پدر وی از تبار ایتالیایی‌ها و مادرش از تبار ایرلندی‌های ساکن آمریکاست. پدر و مادر کوئینتین پیش از تولدش از هم جدا شدند و او توسط مادرش بزرگ شد. طبق گفته‌های خود تارانتینو، مادرش مدتی وارد رابطه‌ای با قهرمان بسکتبال، ویلت چمبرلین، شده بود.

تارانتینو به همراه مادرش ابتدا به محله تورانس و بعد به هاربر سیتی، در لس آنجلس نقل مکان می‌کنند و در همین دوره بود که وی وارد کلاس‌های نمایش می‌شود. او تا دوران دبیرستانش در همین شهر ساکن بوده و در نهایت در سن ۱۵ سالگی تصمیم می‌گیرد برای شرکت کردن تمام‌وقت در کلاس‌های بازیگری، تحصیل در مدرسه را ترک کند.

فعالیت[ویرایش]

تارانتینو به عنوان کارگردان، نمایشنامه‌نویس، هنرپیشه و تهیه‌کننده شاید یکی از برجسته‌ترین و به‌یادماندنی‌ترین استعدادهایی بود که در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ میلادی در صنعت سینما پدیدار شد. برخلاف نسل قبلی فیلم‌سازان آمریکایی، تارانتینو هنر خود را با تجربه و کار به‌دست آورده بود و تحصیلات دانشگاهی خاصی در این زمینه نداشت. شاید به همین دلیل بود که توانست سبک جدید و مستقلی را در صنعت سینما ایجاد کند. فیلم‌های او تریلرهای (فیلم‌های هیجانی) بودند که هوش و ذکاوت خاصی در آن‌ها به کار رفته بود و مکالمات منحصربه‌فرد در آن‌ها خودنمایی می‌کرد و البته خشونت هم جزء جدایی‌ناپذیر این فیلم‌ها بود.

تارانتینو در ابتدا کار خود را با هنرپیشگی آغاز کرد که نقش‌های کوچکی بودند. او مدتی در آرشیو فیلم ساحل منهتن (واقع در ایالت کالیفرنیا) کار می‌کرد و در همین زمان دوره‌های آموزشی را هم در زمینهٔ سینما گذراند.

تارانتینو در سال ۲۰۰۹

دهه ۱۹۸۰[ویرایش]

در مدتی که او در سواحل منهتن کار می‌کرد، شروع به نوشتن یک فیلم‌نامه به نام عشق حقیقی کرد و آن را در سال ۱۹۸۷ تکمیل کرد. تارانتینو به همراه همکار خود راجر آوری (که او هم بعدها کارگردان شد) به دنبال سرمایه‌گذار می‌گشتند تا فیلم‌نامه را تبدیل به فیلم کنند. بعد از سال‌ها چانه زنی و جواب رد شنیدن او تصمیم گرفت فیلم‌نامه خود یا همان عشق حقیقی را بفروشد. عشق حقیقی بعد از چند بار دست به دست گشتن به دست کارگردان معروف تونی اسکات افتاد.

دهه ۱۹۹۰[ویرایش]

در مدتی که تارانتینو به دنبال سرمایه‌گذار می‌گشت فیلم‌نامه قاتلین بالفطره را نوشت. او بار دیگر توان رفتن به دنبال سرمایه‌گذار را نداشت و فیلم‌نامه را به شریکش، رند واسلر داد. سپس، پولی را که از فیلم‌نامه عشق حقیقی بدست آورده بود، برای هزینه‌های پیش تولید فیلم سگ‌های انباری خرج کرد. بعد از اینکه هاروی کیتل حاضر شد در این فیلم بازی کند شرکت لایو اینترتینمنت سرمایه‌گذاری روی این فیلم را قبول کرد. این فیلم در فستیوال ساندنس سال ۱۹۹۲ بر سر زبان‌ها افتاد. در حالیکه طرفداران و منتقدان زیادی از تارانتینو تمجید کردند ولی افراد زیادی هم علیه او قلم زدند. در سال ۱۹۹۳، تارانتینو فیلم‌نامه بعدی خود را به نام داستان عامه‌پسند نوشت و آن را کارگردانی کرد. این فیلم سیر داستانی سه جنایت در هم‌تنیده را بیان می‌کرد و فیلم پرهزینهٔ عشق حقیقی تونی اسکات هم در همان سال اکران شد.

در سال ۱۹۹۴ تارانتینو از یک چهره تازه‌کار به فردی مشهور تبدیل شده بود. فیلم داستان عامه‌پسند جایزهٔ نخل طلا را در فستیوال فیلم کن به دست آورد و در آن زمان تارانتینو مورد توجه مطبوعات قرار گرفت. قبل از نمایش فیلم در ماه اکتبر، الیور استون نسخه‌ای از قاتلین بالفطره را روانهٔ سینماها کرد که بسیار مورد توجه قرار گرفت. تارانتینو مدتی از سینما فاصله گرفت تا بتواند روی فیلم‌نامه بعدی خود تمرکز کند. فیلم داستان عامه‌پسند برایش ۸ میلیون دلار درآمد داشت. این فیلم در نهایت، موفق به کسب درآمدی معادل ۱۰۰ میلیون دلار شد و در بسیاری از شهرهای آمریکا در صدر جدول فروش بود. داستان عامه‌پسند همچنین نامزد دریافت شش اسکار شد که شامل بهترین تصویر سازی، بهترین کارگردانی، بهترین فیلم‌نامه (برای تارانتینو و آوری)، بهترین هنرپیشه (جان تراولتا)، بهترین بازیگر مرد نقش دوم (ساموئل ال جکسون) و بهترین نقش دوم زن (اوما تورمن) می‌شد. بعد از این موفقیت تارانتینو در برنامه‌ها و مصاحبه‌های مختلف تلویزیونی دعوت می‌شد و در صدر توجهات قرار داشت. در اوایل سال ۱۹۹۵ میلادی تارانتینو یک قسمت از چهار اتاق را کارگردانی کرد.

تارانتینو در نیمه بعدی دهه ۹۰ نقش چند چهره‌ای خود را به عنوان هنرپیشه، کارگردان، نویسندهٔ فیلم‌نامه و تهیه‌کننده ادامه داد. در سال ۱۹۹۶ برای فیلم از گرگ و میش تا سحر فیلم‌نامه نوشت و تهیه‌کنندگی آن را به عهده گرفت.

او افتخارات و تحسین‌های گذشته را با فیلم جکی براون به عنوان نویسنده فیلم‌نامه و کارگردان تکرار کرد؛ و در این فیلم با بازیگر افسانه‌ای ساموئل ال جکسون همکاری داشت و این همکاری در رسانه‌ها جنجال زیادی به پا کرد چون ساموئل در آن دوره درخواست‌های بزرگی را به عنوان بازیگر رد کرده بود تا در فیلم تارانتینو بازی کند. در سال ۱۹۹۷ تارانتینو در مستند حد نهایی (به انگلیسی: Full Tilt Boogie) شرکت کرد که برای فیلم از گرگ و میش تا سحر ساخته شده بود. سال بعد هم کار خود را با ایفای نقش در فیلم 'گفته خدا گذراند و در سال ۱۹۹۹ دوباره پشت دوربین قرار گرفت. تا قسمت بعدی فیلم از گرگ و میش تا سحر را با نام پول خون تگزاس بسازد.

دهه ۲۰۰۰[ویرایش]

اواخر سال ۲۰۰۳ میلادی او چهارمین کار خود را با نام بیل را بکش ساخت و چون داستان آن برای یک فیلم بسیار طولانی بود آن را به دو قسمت بیل را بکش بخش ۱ و بیل را بکش بخش ۲ تبدیل کردند. در قسمت اول فیلم، هنرپیشه زن اوما تورمن در نقش یک آدمکش به نام عروس ظاهر می‌شود. در این فیلم تلفیقی از سینمای شرقی و آمریکایی که همه چیز در آن به افراط کشیده شده‌است را می‌توان مشاهده کرد. خشونت بی‌رحمانه جزء جدایی‌ناپذیر این فیلم است و به نظر می‌رسد که دیالوگ شخصیت‌های فیلم سعی دارد آن را از یک انتقام ساده به یک داستان حماسی تبدیل کنند. قسمت دوم این فیلم نیز در اوایل سال بعد یعنی ۲۰۰۴ منتشر شد.

در سال ۲۰۰۵ تارانتینو کارگردانی فیلم شهر گناه را به عهده گرفت تا فیلم‌سازی دیجیتال را (به عنوان یک کارگردان میهمان) تجربه کند. وی در ادامه فعالیت حرفه‌ای خود، فیلم‌هایی چون ضد مرگ و حرامزاده‌های لعنتی را ساخت و موفق به دریافت جوایز متعددی گردید.

تارانتینو در پاریس، ژانویهٔ ۲۰۱۳ (مراسم نمایش فیلم جنگوی آزادشده)

۲۰۱۰ تا امروز[ویرایش]

در سال ۲۰۱۱ تارانتینو کار روی فیلم جنگوی آزادشده را شروع کرد. این فیلم در خصوص انتقام گرفتن یک برده سیاه‌پوست در منطقه جنوب آمریکا است که در سال ۱۸۵۸ اتفاق می‌افتد. این فیلم در ۲۵ دسامبر ۲۰۱۲ روی پرده سینماها رفت. در طی مصاحبه‌ایی که با خبر شبکه ۴ تلویزیون انجام داد، از وی در خصوص ارتباط فیلم‌های حاوی تصاویر خشونت‌بار با واقعهٔ تیراندازی دبستان سندی هوک سؤال شد که وی نسبت به این پرسش بسیار عصبی و گلایه‌مند شد.

در نوامبر ۲۰۱۳ بود که تارانتینو عنوان کرد در حال کار روی فیلم جدیدش است و این فیلم نیز در ژانر وسترن خواهد بود؛ البته در ادامه گفت که این فیلم ارتباطی با جنگوی آزادشده ندارد. در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۴ مشخص شد که نام فیلم «هشت نقرت‌انگیز» (The Hateful Eight) خواهد بود و قرار بود تولید فیلم در تابستان ۲۰۱۴ شروع شود اما چندی بعد، محتوای کامل نمایش‌نامه به بیرون درز کرده و تارانتینو را از ساخت آن منصرف کرد. قرار بود وی نمایش‌نامه را به جای فیلم، به شکل یک رمان در کتابی منتشر کند. در ۱۹ آوریل، تارانتینو به شکل عمومی کمی در مورد نمایش‌نامه لو رفته‌اش صحبت کرد و عنوان داشت که در حال نوشتن مطالب جدیدی بود؛ اما به شکل دقیق‌تری در این خصوص توضیحی نداد. در ۲۸ مه ۲۰۱۴ تارانتینو گفت که دیگر آرام شده و قرار است تولید اثر پیشینش، «هشت نفرت‌انگیز» را در ماه نوامبر در وایومینگ آغاز کند. بازیگران فیلم شامل این افراد است: ساموئل ال. جکسون، بروس درن، والتون گوگینس، تیم راث، مایکل مدسن، کرت راسل، جیمز رمار، جیمز پارکس، امبر تامبلین، دنیس منوشت و زویی بل. احتمالاً نیز فیلم در سال ۲۰۱۵ برای اکران آماده خواهد شد. با تغییر برنامه، فیلم‌برداری این فیلم قرار شد در اوایل ۲۰۱۵ آغاز شود.

خودروی شورلت ملیبوی متعلق به تارانتینو که در سر صحنهٔ فیلم داستان عامه‌پسند در سال ۱۹۹۴ از وی سرقت شده بود، در سال ۲۰۱۳ پیدا شد.

حاشیه‌ها[ویرایش]

استفاده خشونت‌بار از سلاح[ویرایش]

تارانتینو بر خلاف سایرین، بر این گمان است که خشونت موجود در فیلم‌ها هیچ تأثیری بر خشونت در دنیای واقعی ندارد. در سال ۲۰۱۲ و طی مصاحبه‌ای در مورد حادثه تیراندازی دبستان سندی هوک وی پاسخ داد که مسئله سلاح مشکلی است که «به برنامه کنترل سلاح و سلامت ذهنی افراد مرتبط است». وی همچنین ادامه داد که گفتن اینکه این تیراندازی الهام گرفته شده از فیلم‌ها است، نوعی بی‌احترامی به قربانیان این تیراندازی است.

در سال ۲۰۱۳ و درهنگام مصاحبه با کانال خبر ۴ بریتانیا، در پاسخ به این سؤال که «چرا شما این‌قدر قاطع منکرِ هر نوع ارتباط بین خشونتِ استفاده از سلاح در فیلم‌ها و دنیای واقعی هستید»، پاسخ داد: «من سؤال شما را رد می‌کنم. بنده برده نیستم و شما هم ارباب من نیستید. به شما هیچ ارتباطی ندارد که من در این مورد چه فکری می‌کنم. طی ۲۰ سال گذشته من بارها و بارها در مورد خودم صحبت کردم و دیگر از توضیح دادن مجدد در مورد خود برای بارهای دیگر خودداری می‌کنم.»

اصطلاحات نژادپرستانه[ویرایش]

اسپایک لی، از کارگردانان سیاه‌پوست آمریکا، با انتقاد از تارانتینو این موضوع را مطرح کرد که وی در فیلم‌هایش از اصطلاحات نژادپرستانه همچون کاکاسیاه زیاد استفاده می‌کند. تارانتینو با حضور در برنامه‌ای تلویزیونی، این پاسخ را به او داد:

به عنوان یک نویسنده، بنده حق این را دارم که در مورد هر شخصیتی در دنیا که بخواهم بنویسم؛ حق این را دارم که جای آن‌ها باشم؛ حق این را دارم که در مورد آن‌ها فکر کنم و حقیقت را آنطور که می‌بینم بیان کنم. اگر بگویند که بخاطر اینکه بنده سفیدپوست هستم، حق این‌کارها را ندارم ولی برادران هیوز به خاطر سیاه‌پوست بودنشان می‌توانند، این نژادپرستی است. این در واقع قلب نژادپرستی است و من این را نخواهم پذیرفت.

ساموئل جکسون که به عنوان بازیگر در فیلم هردو کارگردان ظاهر شده، از عقاید تارانتینو حمایت می‌کند. وی در مصاحبه‌ای که در جشنواره فیلم برلین انجام داد، گفت که «گمان نمی‌کنم که این واژه در متن فیلم توهین‌آمیز باشد. هنرمندان سیاه‌پوست فکر می‌کنند که فقط آن‌ها حق استفاده از این الفاظ را دارند که این نوعی زورگویی است.»

پخش شدن نمایش‌نامه[ویرایش]

در ژانویه ۲۰۱۴ تارانتینو علیه یک شرکت رسانه‌ای آمریکایی به عنوان ناقص قانون کپی‌رایت شکایت می‌کند. این شرکت رسانه‌ای متهم است که نمایش‌نامه ۱۴۶ صفحه‌ای تارانتینو را به شکل عمومی منتشر کرده‌است. طبق گفته‌های تارانتینو، این نمایش‌نامه فقط در اختیار ۶ شخصی بود که او کاملاً به آن‌ها اعتماد دارد. در حالی که پس از لو رفتن فیلم‌نامه هشت نفرت‌انگیز کوئینتین تارانتینو اعلام کرده بود این پروژه را کنار خواهد گذاشت اما با تغییر عقیده این کارگردان، این فیلم را ساخت و در کلرادوی آمریکا فیلم‌برداری شد.

سبک فیلم‌سازی و تأثیر پذیرفتگی‌ها[ویرایش]

موسیقی در فیلم‌هایی که تارانتینو کارگردانی آن‌ها را انجام داده از جایگاه بالایی برخوردار است. خود تارانتینو در این مورد می‌گوید که در اتاق خوابش در حالی که به موسیقی گوش می‌دهد، صحنه‌های فیلم‌هایش را که با ریتم آن آهنگ سازگار است، خلق می‌کند.

در سال ۲۰۱۲ و در مجله سایت اند سوند تارانتینو نام ۱۰ فیلم برتر مورد علاقه‌اش را نام برد. این فیلم‌ها شامل این موارد بود: اینک آخرالزمان، تحمل خبرهای بد، کری، ژولیده و مغشوش، فرار بزرگ، منشی همه‌کاره او، آرواره‌ها، دوشیزگان زیبا در نوبت، طوفان چرخنده، ساحر، راننده تاکسی و خوب، بد، زشت. وی همچنین از طرفداران فیلم به‌هم ریختن به کارگردانی برایان دی پالما است. این طرفداری به حدی بود که بازیگر اصلی این فیلم (جان تراولتا) را برای بازی فیلم خودش (داستان عامه‌پسند) دعوت به همکاری می‌کند. در سال ۲۰۰۷ تارانتینو همچنین با اظهار نظر در خصوص فیلم آپوکالیپتو می‌گوید که این فیلم یک شاهکار و احتمالاً بهترین فیلم آن سال بوده‌است.

استیو بوشمی، از بازیگران سرشناس سینما، دربارهٔ سبک فیلم‌سازی تارانتینو می‌گوید که سبک وی نوعی انفجار انرژی ولی در عین حال متمرکز است. بابت همین سبک است که وی در سرتاسر جهان تبدیل به چهره‌ای سرشناس تبدیل شده‌است. سبک فیلم‌سازی وی به نوعی است که حس خنده مخاطب را در زمان دیدن صحنه‌ای که خنده‌دار نیست تحریک می‌کند که البته خود تارانتینو در این خصوص می‌گوید فیلم‌هایش همگی درام هستند و هیچ‌کدام در ژانر کمدی نیستند.

طی نظرسنجی‌ای در سال ۲۰۱۳ که از مراکز آکادمیک گرفته شد، نظر افراد را در خصوص اینکه طی ۵ سال گذشته، نام کدام یک از افراد زیر در پایان‌نامه‌ها و مقالات بیشتر از بقیه ذکر شده‌است؟ نتیجه نظرسنجی برتری نام تارانتینو را در مقابل افرادی چون کریستوفر نولان، آلفرد هیچکاک، مارتین اسکورسیزی و استیون اسپیلبرگ نشان می‌داد

زندگی شخصی[ویرایش]

تارانتینو برای چند بار مختلف با هنرمندانی چون میرا سوروینو، آلیسون آندرس، سوفیا کوپولا، جولی دریفوس، دیدم ارول، مارگارت چو و کیتی گریفین وارد رابطه‌های عاشقانه‌ای شده‌است. البته گفته می‌شود وی با اوما تورمن، از بازیگرانی که در فیلم بیل را بکش با وی همکاری کرده‌است نیز رابطه داشته‌است. اما تارانتینو در طول این مدت به این موضوع تأکید دارد که رابطه‌هایی که داشته همگی از نوع عشق افلاطونی بوده. وی گفته «نمی‌گویم که هیچ‌وقت ازدواج نخواهم کرد یا اینکه زیر ۶۰ سالگی باید پدر شوم؛ ولی من انتخابم را کرده‌ام که تنها در این راهم باشم. چون وقت فیلم‌ساختن دارم.» تارانتینو دارای تمایلات فتیش پا یا فوت فتیش است.[۹] تارانتینو در سال ۲۰۱۸ با دنیلا پیک ازدواج کرد.

از دوستان صمیمی تارانتینو می‌توان به رابرت رودریگز اشاره کرد که تارانتینو از وی به عنوان برادرش یاد می‌کند. دیگر دوستان صمیمی وی شامل: فیونا اپل، الی روث، پل توماس آندرسن، کوین اسمیت و هاروی کایتل.

گفته می‌شود تارانتینو قرار است در سن ۶۰ سالگی خود را بازنشسته کند و تمام‌وقت مشغول نوشتن رمان شود. وی همچنین از منتقدان دیجیتالی شدن سینما است. وی اظهار داشته: «اگر به جایی برسیم که حتی دیگر نشود فیلم ۳۵میلی‌متری را در سینما پخش کرد، مطمئناً زودتر از ۶۰ سالگی بازنشسته خواهم شد.». گفته می‌شود وی در سال ۲۰۱۰ یک سینما را در شهر لس آنجلس خریداری کرده و گفته که تا زمانی که من زنده و پولدار هستم، این سینما فیلم‌های ۳۵میلی‌متری پخش خواهد کرد.

فیلم‌شناسی و نقدها[ویرایش]

این فهرست شامل گزیدهٔ فیلم‌های کارگردانی‌شدهٔ تارانتینو است. برای فهرست کامل فیلم‌های وی به فیلم‌شناسی کوئنتین تارانتینو مراجعه کنید.

سال فیلم توضیحات راتن تومیتوز متاکریتیک بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها
۱۹۹۲ سگ‌های انباری ۹۶٪[۱۰] ۷۸[۱۱] ۸٫۴[۱۲]
۱۹۹۴ داستان عامه‌پسند ۹۴٪[۱۳] ۹۴[۱۴] ۹٫۰[۱۵]
۱۹۹۵ چهار اتاق بخش: مردی از هالیوود ۱۴٪[۱۶] N/A ۶٫۵[۱۷]
۱۹۹۷ جکی براون ۸۶٪[۱۸] ۶۴[۱۹] ۷٫۵[۲۰]
۲۰۰۳ بیل را بکش بخش ۱ ۸۵٪[۲۱] ۶۹[۲۲] ۸٫۲[۲۳]
۲۰۰۴ بیل را بکش بخش ۲ ۸۴٪[۲۴] ۸۳[۲۵] ۸٫۰[۲۶]
۲۰۰۷ ضد مرگ بخش: ضد مرگ ۸۳٪[۲۷] ۷۷[۲۸] ۷٫۰[۲۹]
۲۰۰۹ حرامزاده‌های لعنتی ۸۸٪[۳۰] ۶۹[۳۱] ۸٫۳[۳۲]
۲۰۱۲ جنگوی زنجیرگسسته ۸۸٪[۳۳] ۸۱[۳۴] ۸٫۵[۳۵]
۲۰۱۵ هشت نفرت‌انگیز ۷۴٪[۳۶] ۶۸[۳۷] ۷٫۸[۳۸]
۲۰۱۹ روزی روزگاری در هالیوود

همکاران[ویرایش]

بازیگر سگ‌های انباری داستان عامه‌پسند جکی براون بیل را بکش ضد مرگ حرامزاده‌های لعنتی جانگوی آزاد شده هشت نفرت‌انگیز روزی روزگاری در هالیوود
مایکل باکال X markN X markN
استیو بوشمی X markN X markN
جولی دریفوس X markN X markN
ساموئل ال. جکسون X markN X markN X markN X markN X markN
لیندا کی X markN X markN
هاروی کایتل X markN X markN
هلن کیم X markN X markN
مایکل مدسن X markN X markN X markN X markN X markN
جیمز پارکس X markN X markN
مایکل پارکس X markN X markN
ایلای راث X markN X markN
تیم راث X markN X markN X markN X markN
اوما تورمن X markN X markN
بو سونسون X markN X markN
کریستف والتس X markN X markN
برد پیت X markN X markN
لئوناردو دی کاپریو X markN X markN

جوایز[ویرایش]

سال جشنواره در مقام برای فیلم نتیجه
۱۹۹۲ جشنواره فیلم ساندنس جایزهٔ بزرگ هیئت داوران برای فیلم‌های درام سگ‌های انباری نامزدشده
جایزه ایندیپندنت اسپیریت بهترین کارگردان نامزدشده
۱۹۹۴ داستان عامه‌پسند برنده
جشنواره بین‌المللی فیلم کن نخل طلا برنده
۱۹۹۵ جایزه اسکار جایزه اسکار بهترین کارگردانی نامزدشده
بهترین نمایش‌نامه اصلی برنده
بفتا بهترین کارگردانی نامزدشده
بهترین نمایش‌نامه اصلی برنده
جایزه گلدن گلوب بهترین نمایش‌نامه برنده
جایزه گلدن گلوب بهترین کارگردانی نامزدشده
۲۰۰۴ جایزه ساترن بهترین کارگردان بیل را بکش ۱ نامزدشده
بهترین نویسندگی نامزدشده
جایزه ستلایت بهترین نمایش‌نامه اصلی نامزدشده
۲۰۰۵ جایزه ساترن بهترین کارگردانی بیل را بکش ۲ نامزدشده
بهترین نویسندگی نامزدشده
۲۰۰۷ جشنواره بین‌المللی فیلم کن نخل طلا ضد مرگ نامزدشده
۲۰۰۹ حرامزاده‌های لعنتی نامزدشده
۲۰۱۰ هشتاد و دومین دوره جوایز اسکار جایزه اسکار بهترین کارگردانی نامزدشده
جایزه اسکار بهترین نمایش‌نامه اصلی نامزدشده
شصت و سومین دوره جوایز بفتا بهترین کارگردان نامزدشده
بهترین نمایش‌نامه اصلی نامزدشده
پانزدهمین جوایز سالانه منتقدین سینمایی بهترین نمایش‌نامه اصلی برنده
بهترین کارگردان نامزدشده
شصت و هفتمین مراسم گلدن گلوب بهترین نمایش‌نامه نامزدشده
جایزه گلدن گلوب بهترین کارگردانی نامزدشده
۲۰۱۲ جشنواره فیلم هالیوود نمایش‌نامه سال جَنگوی از بند رسته برنده
جامعه انجمن منتقدان فیلم سان دیگو بهترین نمایش‌نامه اصلی نامزدشده
جایزه انجمن منتقدان فیلم منطقه واشینگتن دی‌سی. بهترین نمایش‌نامه اصلی نامزدشده
۲۰۱۳ هشتاد و پنجمین دوره جوایز اسکار بهترین نمایش‌نامه اصلی برنده
جایزه بفتا بهترین نمایش‌نامه اصلی برنده
بهترین کارگردانی نامزدشده
جایزه انجمن منتقدان پخش‌کننده فیلم بهترین نمایش‌نامه اصلی برنده
هفتادمین مراسم گلدن گلوب بهترین نمایش‌نامه برنده
جایزه گلدن گلوب بهترین کارگردانی نامزدشده

منابع[ویرایش]

  1. "Monitor". انترتینمنت ویکلی (1252): 30. Mar 29، 2013. Check date values in: |تاریخ= (help)
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ "Quentin Tarantino Shares His Three Most Influential Films On SiriusXM". Retrieved January 22، 2013. Check date values in: |accessdate= (help)
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ ۳٫۴ ۳٫۵ "Charlie Rose – An Interview with Quentin Tarantino". charlierose.com. Archived from the original on ۲۵ ژانویه ۲۰۱۲. Retrieved September 28، 2012. Check date values in: |accessdate= (help)
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ ۴٫۳ "Quentin Tarantino's 3 Writers That Influenced His Personal "Voice"". Retrieved January 22، 2013. Check date values in: |accessdate= (help)
  5. Mali Elfman (25). "Quentin Tarantino's Inglourious Basterds Interview". ScreenCrave. uCrave. Archived from the original on ۲۷ مه ۲۰۱۲. Retrieved August 20، 2012. Unknown parameter |month= ignored (help); Check date values in: |accessdate=, |date=, |year= / |date= mismatch (help)
  6. Mottram, James (2007). The Sundance Kids: How the Mavericks Took Back Hollywood. Macmillan. p. 403. ISBN 0-86547-967-4.
  7. Quentin Tarantino: Interviews - Page 52. Retrieved November 19، 2012. Check date values in: |accessdate= (help)
  8. «شغل پیشین ستاره‌های امروز- 11 مارس 2016». DW.COM. ۲۰۱۶-۰۲-۱۱. دریافت‌شده در ۲۰۱۶-۰۲-۱۱.
  9. «Quentin Tarantino's foot fetish». DailyMail.
  10. "Tomato Meter Rating of 'Reservoir Dogs'". Rotten Tomatoes. Retrieved December 2, 2012.
  11. Reservoir Dogs Reviews, Ratings, Credits, and More. Metacritic. Retrieved on 2012-06-16.
  12. "IMDB Reservoir Dogs". IMDB. Retrieved April 24, 2013.
  13. "Tomato Meter Rating of 'Pulp Fiction'". Rotten Tomatoes. Retrieved December 7, 2012.
  14. Pulp Fiction. Metacritic. Retrieved November 27, 2011.
  15. "IMDB Pulp Fiction". Internet Movie Database. Retrieved April 24, 2013.
  16. "Tomato Meter Rating of 'Four Rooms'". Rotten Tomatoes. Retrieved 2 May 2013.
  17. "IMDB Four Rooms". Internet Movie Database. Retrieved 2 May 2013.
  18. "Tomato Meter Rating of 'Jackie Brown'". Rotten Tomatoes. Retrieved December 7, 2012.
  19. Jackie Brown. Metacritic. Retrieved November 27, 2011.
  20. "IMDB Jackie Brown". Internet Movie Database. Retrieved April 24, 2013.
  21. "Tomato Meter Rating of 'Kill Bill: Volume One'". Rotten Tomatoes. Retrieved December 7, 2012.
  22. Kill Bill Volume 1. Metacritic. Retrieved November 27, 2011.
  23. "IMDB Kill Bill I". Internet Movie Database. Retrieved April 24, 2013.
  24. "Tomato Meter Rating of 'Kill Bill: Volume 2'". Rotten Tomatoes. Retrieved December 7, 2012.
  25. Kill Bill: Vol. 2. Metacritic. Retrieved November 27, 2011.
  26. "IMDB Kill Bill II". Internet Movie Database. Retrieved April 24, 2013.
  27. "Tomato Meter Rating of 'Grindhouse'". Rotten Tomatoes. Retrieved December 7, 2012.
  28. Grindhouse. Metacritic. Retrieved November 27, 2011.
  29. "Grindhouse". Internet Movie Database. Retrieved April 24, 2013.
  30. "Tomato Meter Rating of 'Inglourious Basterds'". Rotten Tomatoes. Retrieved December 7, 2012.
  31. Inglourious Basterds. Metacritic. Retrieved November 27, 2011.
  32. "Inglorious Basterds". Internet Movie Database. Retrieved April 24, 2013.
  33. "Tomato Meter Rating of 'Django Unchained'". Rotten Tomatoes. Retrieved December 18, 2012.
  34. Django Unchained. Metacritic. Retrieved December 18, 2012.
  35. "Django Unchained". Internet Movie Database. Retrieved April 24, 2013.
  36. Rotten TomatoesThe Hateful Eight, retrieved 2018-11-06
  37. MetacriticThe Hateful Eight, retrieved 2018-11-06
  38. IMDbThe Hateful Eight, retrieved 2018-11-06

پیوند به بیرون[ویرایش]

Quentin Tarantino (2015)

Quentin Jerome Tarantino [ˌtærənˈtiːnoʊ] (* 27. März 1963 in Knoxville, Tennessee) ist ein US-amerikanischer Filmregisseur, Produzent, Drehbuchautor, Kameramann und Schauspieler. Er ist zweifacher Oscar- und Golden-Globe-Preisträger sowie Gewinner der Goldenen Palme der Internationalen Filmfestspiele von Cannes.

Zu seinen bekanntesten Werken zählen der Episodenfilm Pulp Fiction, das zweiteilige Rache-Epos Kill Bill, der kontrafaktische Kriegsfilm Inglourious Basterds und der Italowestern Django Unchained. Typische Merkmale seiner Filme sind zahlreiche Anspielungen und Querverweise sowie der Einsatz von langen Dialogen und die explizite Darstellung von Gewalt.

Leben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Kindheit und Jugend[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Tarantino kam 1963 als Sohn der 16-jährigen Connie McHugh und des 21-jährigen Italo-Amerikaners Tony Tarantino in Knoxville, Tennessee, zur Welt. Seinen Namen verdankt er Quint Asper, einer Figur aus der Westernserie Rauchende Colts, die von Burt Reynolds gespielt wurde. Die Figur in der Serie war Halb-Indianer wie Tarantinos Mutter (jeweils zur Hälfte irischer und Cherokee-Abstammung).

Als Tarantino zwei Jahre alt war, zog seine Mutter mit ihm nach Los Angeles, wo sie ihn alleine großzog. Als Einzelkind verbrachte er seine Freizeit besonders gern in kleinen Vorstadtkinos, die hauptsächlich Martial-Arts- und B-Movies (Grindhousefilme) zeigten.

Erste Schritte beim Film[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Mit 15 Jahren brach Tarantino die High School ab und begann eine Schauspielausbildung.[1] Tarantino ist Legastheniker. Fünf Jahre später bekam er wegen seines umfassenden Filmdetailwissens einen Job in der Video Archives-Videothek in Manhattan Beach.[2] Er schrieb zusammen mit seinen Freunden Roger Avary und Jerry Martinez die Drehbücher My Best Friend’s Birthday (1987, die letzten beiden Akte des Films sind nach ihrer Fertigstellung im Schneideraum verbrannt) und The Open Road. Das zuletzt genannte wurde wegen seiner Länge (über 500 Seiten) jedoch von sämtlichen Studios abgelehnt und später in True Romance und Natural Born Killers aufgeteilt. Tarantinos Filmkarriere begann dann mit einer gezielten Lüge: Er behauptete, er habe eine Rolle in Godards Verfilmung von König Lear, „die ohnehin niemals jemand anschauen würde“ (Zitat Tarantino), gespielt.

In Sundance besuchte Tarantino den Regie-Workshop von Robert Redford, bei dem er Terry Gilliam traf. Dieser habe ihn bezüglich der Umsetzung filmischer Ideen ermutigt; denn es gebe genügend Spezialisten. Als Regisseur müsse man, so Tarantino in einem Interview mit der Woche,[3] nur wissen, was man wolle – „so wurde ich Regisseur“.

Von der vergeblichen Suche nach Investoren frustriert, verfasste er Anfang der 1990er das Skript zu Reservoir Dogs – Wilde Hunde, das er ursprünglich mit bescheidenen Mitteln selbst verfilmen wollte. Auf Initiative des Produzenten Lawrence Bender wurde jedoch der Schauspieler Harvey Keitel auf das Projekt aufmerksam, der seine finanzielle Unterstützung zusicherte. Der Film, in dem neben Keitel und Tarantino auch Michael Madsen, Steve Buscemi, Chris Penn, Tim Roth und Lawrence Tierney mitwirkten, wurde ein großer Erfolg und dann auch auf dem Sundance Film Festival gezeigt. Tarantino galt als neuer Hoffnungsträger des unabhängigen Films und fand nun auch Käufer für seine weiteren Drehbücher. 1993 wurde True Romance von Tony Scott verfilmt und Oliver Stone drehte ein Jahr später die kontroverse Mediensatire Natural Born Killers, von der sich Tarantino jedoch distanzierte. Zusammen mit Lawrence Bender gründete er schließlich die Produktionsfirma A Band Apart.

Pulp Fiction und Jackie Brown[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Tarantino begann 1993 mit den Dreharbeiten an seinem zweiten Spielfilm, Pulp Fiction. Auch dieser entstand mit relativ bescheidenen Mitteln, wurde jedoch ein sensationeller Erfolg an den Kinokassen. Viele Kritiker lobten die Erzählstruktur und die clevere Handlung, auch wenn einzelne die extreme und übertriebene Darstellung von Gewalt bemängelten. Der Film verhalf Schauspielern wie John Travolta, Samuel L. Jackson und Uma Thurman zu einem Karriereschub und erhielt zahlreiche Preise (unter anderem die Goldene Palme von Cannes, den Oscar für das beste Drehbuch sowie sechs weitere Nominierungen).

Nach dem kommerziellen Durchbruch legte Tarantino als Regisseur eine dreijährige Pause ein. 1995 schrieb er Teile der Drehbücher zu dem Episodenfilm Four Rooms und zu From Dusk Till Dawn, das von seinem Freund Robert Rodriguez verfilmt wurde. Für seine nächste Regiearbeit Jackie Brown (1997) besetzte Tarantino unter anderem Pam Grier, Robert Forster (zwei seiner Jugendidole), Robert De Niro, Samuel L. Jackson, Bridget Fonda und Michael Keaton. Der Film war für einen Oscar nominiert, erhielt einen Golden Globe Award und eine weitere Golden-Globe-Nominierung.

Kill Bill, Death Proof - Todsicher, Inglourious Basterds[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Nach einer weiteren Pause von fünf Jahren kündigte Tarantino sein nächstes Projekt an – das Racheepos Kill Bill. Während der Dreharbeiten entschied er, den Film in zwei Teilen zu veröffentlichen, die im Oktober 2003 und im April 2004 ins Kino kamen. Im Jahr 2005 unterstützte er seinen Freund Robert Rodriguez bei den Dreharbeiten zu Sin City und führte Gast-Regie für die symbolische Gage von einem Dollar, da Rodriguez, ebenfalls für einen Dollar, den Soundtrack von Kill Bill – Volume 2 zusammengestellt hatte.

Das nächste Projekt, das im April 2007 in die amerikanischen Kinos kam, war Grindhouse, ein Double Feature, bei dem Tarantino erneut zusammen mit Robert Rodriguez Regie führte. Tarantinos Teil war Death Proof – Todsicher, eine Art Slasher-Film mit einem Auto als Waffe. 2007 lief Death Proof im Wettbewerb der 60. Filmfestspiele von Cannes.

Tarantino drehte 2009 Inglourious Basterds; die Dreharbeiten fanden unter anderem in den Babelsberger Filmstudios, in Potsdam und in Görlitz statt. Mit diesem Film war Tarantino erneut im Wettbewerb der 62. Internationalen Filmfestspiele von Cannes vertreten; Christoph Waltz wurde für seine Darstellung des Antagonisten Hans Landa mit dem Darstellerpreis ausgezeichnet. Auch bei der Oscarverleihung 2010 wurde Waltz als „Bester Nebendarsteller“ ausgezeichnet; in weiteren sieben Kategorien kam Inglourious Basterds zudem auf eine Nominierung.

Django Unchained und The Hateful Eight[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Anfang Mai 2011 wurde bekannt, dass Tarantinos nächstes Projekt ein Western mit dem Titel Django Unchained sein würde. Christoph Waltz, Jamie Foxx, Leonardo DiCaprio, Kerry Washington und Samuel L. Jackson übernahmen Rollen. Christoph Waltz wurde als „Bester Nebendarsteller“ mit einem Golden Globe ausgezeichnet und bekam zum zweiten Mal nach 2010 den Academy Award (Oscar).

Ende November 2013 kündigte Tarantino in der The Tonight Show einen weiteren Western, The Hateful Eight, an. Nachdem sein Drehbuch, das er seinen Angaben zufolge nur sechs Personen ausgehändigt hatte, im Januar 2014 vermutlich von einer Schauspieleragentur an Dritte weitergereicht worden war, kündigte er einen Stopp der Planungen für den Film an.[4] Am 21. April 2014 veranstaltete er in Los Angeles mit den ursprünglich angedachten Schauspielern eine Lesung des Drehbuchs. The Hateful Eight spielt während eines Schneesturms in einem Kurzwarenladen und wird von zwei Kopfgeldjägern dominiert. Die festsitzende Notgemeinschaft wird, Stück für Stück, von einem geheimnisvollen Mörder dezimiert. Tarantino verkündete nach der Lesung, dass es sich noch nicht um eine finale Fassung handle und dass er das Drehbuch noch mehrmals umschreiben wolle.[5] Am 25. Dezember 2015 kam der Film in die Kinos.[6]

Once Upon a Time in Hollywood und zukünftige Projekte[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Anlässlich seines achten Films, The Hateful Eight, verkündete Quentin Tarantino 2014, dass er nach seinem zehnten Film aufhören möchte, Filme zu machen.[7][8]

Die Dreharbeiten für Tarantinos neunten Film mit dem Titel Once Upon a Time in Hollywood begannen im Sommer 2018.[9] Der Film in Überlänge mit Leonardo DiCaprio, Brad Pitt und Margot Robbie in den Hauptrollen wurde am 21. Mai 2019 beim 72. Filmfestival von Cannes uraufgeführt. In den USA lief der Film am 26. Juli 2019 an, in Deutschland kam er am 15. August 2019 in die Kinos.

Stil[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Tarantino wird der Riege der Autorenfilmer zugeordnet, da er alle wichtigen Aspekte seiner Filme selbst bestimmt, Regie führt und oft auch selbst auftritt (Pulp Fiction, Reservoir Dogs, Four Rooms, Death Proof, Inglourious Basterds, Django Unchained), sich kurz im Hintergrund zeigt (Kill Bill) oder auch nur etwas spricht (Jackie Brown, The Hateful Eight). Ferner sind seine Filme oft über bestimmte Dialoge, Markenzeichen oder Anspielungen miteinander verknüpft. So wird schon in Reservoir Dogs über Pam Grier gesprochen, die erst fünf Jahre später in Jackie Brown die Hauptrolle spielte. Vic Vega in Reservoir Dogs ist der Bruder von Vincent Vega aus Pulp Fiction. Texas Ranger Earl McGraw aus Kill Bill hat auch einen Auftritt in From Dusk Till Dawn, für den Tarantino das Drehbuch schrieb und selbst mitspielte, aber nicht Regie führte. Der Klingelton von Abbeys Mobiltelefon, der in Death Proof zu hören ist, während sie in einer Tankstelle einkauft, ist die Titelmelodie von Kill Bill. Auch das Schwert aus Pulp Fiction, mit dem Butch Coolidge Zed und seinen Kollegen verwundet bzw. tötet, ist ein Hattori-Hanzō-Schwert, das in Kill Bill eine tragende Rolle hat. Des Weiteren ist der „Bärenjude“ Donny Donowitz aus Inglourious Basterds der Vater des Lee Donowitz aus True Romance.

Bisher drehte Tarantino all seine Werke mit Ausnahme der Gastregie in Sin City auf analogem Film mit der Begründung: „Ich werde nie im Leben digital drehen, das hasse ich! Diese Filme sehen doch grauenvoll aus. Falls eines Tages Filme ausschließlich digital gedreht werden sollten, werde ich Romane schreiben.“[10]

Vorlieben und Retroelemente[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Tarantinos Filme enthalten oft Referenzen an ältere Filme, besonders an skurrile B-Filme und Kampfkunst-Filme, die er nach eigenen Angaben durch seine Arbeit in einer Videothek schätzen gelernt hat. Außerdem bezeichnet er sich als Fan von Sergio Leones Italowestern, deren Stilmittel er häufig übernimmt, so zum Beispiel in Kill Bill – Volume 2. Als weitere Vorbilder nennt Tarantino Sam Peckinpah, Stanley Kubrick, Brian De Palma, Martin Scorsese, Alfred Hitchcock und James Best. In einem Interview mit der New York Times sagte Tarantino, dass er auch William Witney zu seinen Lieblings-Regisseuren zähle, insbesondere wegen The Golden Stallion (1949), einem Film, der auf Roy Rogers zugeschnitten war. Um Witney zu ehren, widmete Tarantino ihm den Film Kill Bill – Volume 2. Tarantino besetzt oft ehemals bekannte, ältere Schauspieler wie John Travolta, Michael Keaton und Kurt Russell, oder er setzt Schauspieler ein, die in Filmen mitgewirkt haben, auf die angespielt wird. Das sind zum Beispiel Pam Grier in Jackie Brown, Sonny Chiba und David Carradine in Kill Bill und Franco Nero in Django Unchained. Einigen früheren Stars verhalf Tarantino so zu einem neuen Popularitätsschub.

Einen hohen Stellenwert in Tarantinos Filmen hat die Musik. Häufig lässt er die Musik nicht extra komponieren (Filmmusik oder auch Score Music), sondern wählt sie aus bereits existierenden, auch Vokalmusik (sonst eher selten im Film) einschließenden Stücken bekannter Künstler aus. Die gewählten Stücke sind geprägt von klaren Gitarrenklängen und einer Mischung aus südkalifornischen, mexikanischen und texanischen Klängen. Auch klassischer Rock ’n’ Roll, Surfrock, Tex-Mex, Texas Blues und Filmmusik, die stark von Ennio Morricone beeinflusst ist, tauchen in seinen Filmen immer wieder auf.

Mehrmals eingesetzte Darsteller[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Mit einigen prominenten Schauspielern hat Tarantino wiederholt zusammengearbeitet. Besonders bekannt:

  • Samuel L. Jackson (Pulp Fiction, Jackie Brown, Kill Bill – Volume 2, Inglourious Basterds [Stimmrolle], Django Unchained, The Hateful Eight)
  • Michael Madsen (Reservoir Dogs – Wilde Hunde, Kill Bill – Volume 1, Kill Bill – Volume 2, The Hateful Eight, Once Upon a Time in Hollywood)
  • Tim Roth (Reservoir Dogs – Wilde Hunde, Pulp Fiction, Four Rooms, The Hateful Eight, Once Upon a Time in Hollywood)
  • Michael Parks (Kill Bill – Volume 1, Kill Bill – Volume 2, Death Proof – Todsicher, Django Unchained)
  • Zoë Bell (Death Proof – Todsicher, Django Unchained, The Hateful Eight, Once Upon a Time in Hollywood)
  • James Parks (Kill Bill – Volume 1, Death Proof – Todsicher, Django Unchained, The Hateful Eight)
  • Michael Bowen (Jackie Brown, Kill Bill – Volume 1)
  • Harvey Keitel (Reservoir Dogs – Wilde Hunde, Pulp Fiction, Inglourious Basterds [Stimmrolle])
  • Uma Thurman (Pulp Fiction, Kill Bill – Volume 1, Kill Bill – Volume 2)
  • Bruce Dern (Django Unchained, The Hateful Eight, Once Upon a Time in Hollywood)
  • Kurt Russell (Death Proof – Todsicher, The Hateful Eight, Once Upon a Time in Hollywood)
  • Steve Buscemi (Reservoir Dogs – Wilde Hunde, Pulp Fiction)
  • Bruce Willis (Pulp Fiction, Four Rooms)
  • Julie Dreyfus (Kill Bill – Volume 1, Inglourious Basterds)
  • Bo Svenson (Kill Bill – Volume 2, Inglourious Basterds)
  • Eli Roth (Death Proof – Todsicher, Inglourious Basterds)
  • Omar Doom (Death Proof – Todsicher, Inglourious Basterds)
  • Christoph Waltz (Inglourious Basterds, Django Unchained)
  • Walton Goggins (Django Unchained, The Hateful Eight)
  • James Remar (Django Unchained, Once Upon a Time in Hollywood)
  • Brad Pitt (Inglourious Basterds, Once Upon a Time in Hollywood)
  • Leonardo DiCaprio (Django Unchained, Once Upon a Time in Hollywood)

Filmcrew[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Beginnend mit seinem Regiedebüt arbeitete Tarantino ausschließlich mit der Filmeditorin Sally Menke zusammen. Ihre letzte gemeinsame Produktion war Inglourious Basterds aus dem Jahr 2009, im Jahr darauf verstarb Menke. Seither ist Fred Raskin Tarantinos Filmeditor. Robert Richardson ist seit Kill Bill – Volume 1 für die Kameraarbeit bei Tarantinos Produktionen verantwortlich.

Weitere Markenzeichen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Tarantino mit Robert Rodriguez

Neben den wiederkehrenden Darstellern existieren zahlreiche Markenzeichen, die in vielen Tarantino-Filmen auftauchen. Dazu zählen Gegenstände wie Chevrolets, „Red Apple“-Zigaretten bzw. -Tabak, „Big-Kahuna“-Burger, silberfarbenes Klebeband und diverse Rollennamen; aber auch Stilmittel wie der „Mexican standoff“, der obligatorische „Trunk Shot“ (eine Kamera-Einstellung aus dem Inneren eines Kofferraums), unkonventionelle Erzählstrukturen, die Gliederung in Kapitel sowie lange Kamerafahrten und Großaufnahmen.[11]

Ein besonderes Verhältnis hat Tarantino zu der Schauspielerin Uma Thurman, die sowohl in Pulp Fiction als auch in Kill Bill Hauptrollen übernahm und die er als seine „Muse“ oder als seine „Marlene Dietrich“ bezeichnet. Von ihr sind in diesen Filmen Großaufnahmen der Füße zu sehen. Generell kommen in Tarantinos Filmen, er bezeichnet sich selbst als Fußfetischisten, häufig Nahaufnahmen von mehr oder weniger bekleideten Füßen zum Einsatz, wie z. B. Bridget Fondas Füße in Jackie Brown oder die Füße von Juliette Lewis und Salma Hayek in From Dusk Till Dawn, die Tarantino selbst in der Rolle des Richard Gecko anstarrt und ableckt, was er in Death Proof weiter variiert. Auch im Film Inglourious Basterds spielt ein (verletzter) Fuß eine entscheidende Rolle, es ist der Fuß von Bridget von Hammersmark, gespielt von Diane Kruger, ebenso wie die anfangs noch gelähmten Füße von Uma Thurman in Kill Bill – Volume 1. Auch in Pulp Fiction gibt es Anspielungen auf Füße und sogar eine kontroverse Diskussion über die Bedeutung einer Fußmassage bei einer Frau.

Als Lieblingsfilme hat Tarantino häufig die beiden Sleaze-Klassiker Der Tollwütige (wird in Jackie Brown sogar ausschnittweise gezeigt) und Der Killer von Wien sowie den Italowestern Zwei glorreiche Halunken genannt.

Des Öfteren hat er in seinen Filmen kleine Nebenrollen mit Komikern besetzt: Steven Wright als Radio-DJ in der Originalfassung von Reservoir Dogs; Kathy Griffin als Unfallzeugin und Julia Sweeney als die Tochter des Schrottplatzbesitzers in Pulp Fiction; Chris Tucker als Beaumont in Jackie Brown; Volker Michalowski und Mike Myers in Inglourious Basterds und Jonah Hill in Django Unchained.

Tarantinos Arbeit besticht durch die vielen Zitate, die er den Filmen von Sergio Corbucci, Enzo G. Castellari, Sergio Grieco und dem asiatischen Kino entnommen hat. Dabei ist Tarantino so weit gegangen, dass er ganze Szenen inklusive der Dialoge aus Filmen wie Django kopiert. Bei Puristen hat ihm dies Kritik eingebracht, doch den Protagonisten von damals scheint dies nicht viel auszumachen.

In einigen Filmen, bei denen Tarantino mit Robert Rodriguez zusammengearbeitet hat (From Dusk Till Dawn, Kill Bill, Grindhouse), spielt Michael Parks den Ranger Earl McGraw. Der Sohn von Michael Parks, James Parks, spielt auch seinen fiktiven Nachfahren Edgar McGraw.

Zusammenarbeit mit anderen Künstlern[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Tarantino arbeitet oft mit dem befreundeten Regisseur Robert Rodriguez zusammen, für dessen Film From Dusk Till Dawn er das Drehbuch schrieb, mitproduzierte und selbst eine der Hauptrollen spielte. Zudem hatte er einen kurzen Gastauftritt in Rodriguez’ Film Desperado. Weitere gemeinsame Projekte waren Four Rooms, die Produktion der From Dusk Till Dawn-Fortsetzungen und Tarantinos Auftritt als Gastregisseur für die Comic-Verfilmung Sin City. Gemeinsam gedreht haben die beiden außerdem Grindhouse, eine Hommage an die schäbigen B-Movies aus den Sechzigern und Siebzigern, der außerhalb der USA weitgehend getrennt als die zwei Filme Quentin Tarantinos Death Proof – Todsicher und Robert Rodriguez’ Planet Terror in den Kinos lief.

Roger Avary assistierte ihm bei den Drehbüchern zu Reservoir Dogs – Wilde Hunde und Pulp Fiction. Für Letzteren teilen sich die beiden den Oscar für das beste Original-Drehbuch, den sie 1995 verliehen bekamen. Allerdings kam es bei Tarantino und Avary zum Streit, weil Tarantino ihn im Vorspann von Pulp Fiction nicht als Drehbuchautor nennt, sondern lediglich als Mitentwickler der Story.

Filmografie[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Tarantino 2009 auf der Berlinale

Als Regisseur[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Von dem in den Jahren 1985 bis 1987 entstandenen Film My Best Friend’s Birthday sind nur noch wenige Ausschnitte erhalten, da der Film beim Entwickeln verbrannte, deshalb erschien er auch nie auf DVD.

Als Autor[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Als Produzent[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Als leitender Produzent[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Als Darsteller[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Als Regisseur, Autor oder Darsteller im Fernsehen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Ungenannte Drehbuch-Mitarbeit[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Als Kameramann[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Auszeichnungen (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Filme in den Top 250 der IMDb[12]
Platz Film
8 Pulp Fiction
59 Django Unchained
79 Reservoir Dogs – Wilde Hunde
88 Inglourious Basterds
171 Kill Bill – Volume 1
179 Once Upon a Time in Hollywood
Tarantino 2011 bei der César-Verleihung
Oscarverleihung
Golden Globe Award
British Academy Film Award
Internationale Filmfestspiele von Cannes
Directors Guild of America Award
  • 1995: Nominierung in der Kategorie Beste Spielfilmregie für Pulp Fiction
  • 2009: Nominierung in der Kategorie Beste Spielfilmregie für Inglourious Basterds
Weitere Auszeichnungen und Nominierungen

Bei der Deutschlandpremiere von Inglourious Basterds in Berlin wurde Tarantino mit einer nach ihm benannten Straße auf dem Filmgelände Babelsberg geehrt. Das Straßenschild wurde am 27. Juli 2009 in seiner Anwesenheit enthüllt.[13]

2010 leitete Tarantino die Wettbewerbsjury der 67. Internationalen Filmfestspiele von Venedig.[14]

Privates[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Tarantino ist seit 2009 mit der israelischen Sängerin Daniella Pick zusammen. Das Paar lernte sich 2009 kennen, als Tarantino Inglourious Basterds in Israel vorstellte. Im Juli 2017 gaben sie ihre Verlobung bekannt.[15] Am 28. November 2018 heirateten sie in Los Angeles.[16]

Weinstein-Skandal[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Als im Oktober 2017 bekannt wurde, dass sein langjähriger Freund und Geschäftspartner Harvey Weinstein wohl über Jahrzehnte hinweg Frauen sexuell belästigt und vergewaltigt hatte,[17][18] schwieg Tarantino zunächst. Über den Twitter-Account der Schauspielerin Amber Tamblyn ließ er am 12. Oktober bekanntgeben, noch einige Tage zu brauchen, bevor er sich zu dem Fall äußern könne.[19] Am 19. Oktober publizierte die New York Times schließlich ein Interview, in dem er zugab, von einigen der Fälle, die an die Öffentlichkeit gelangt waren, gewusst zu haben. Zugleich forderte er alle anderen auf, die genauso Mitwisser waren wie er, sich ebenfalls zu äußern.[20]

Literatur[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Quentin Tarantino – Sammlung von Bildern

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. Quentin Tarantino – Porträt auf news.de (Memento des Originals vom 5. September 2010 im Internet Archive) i Info: Der Archivlink wurde automatisch eingesetzt und noch nicht geprüft. Bitte prüfe Original- und Archivlink gemäß Anleitung und entferne dann diesen Hinweis.@1@2Vorlage:Webachiv/IABot/www.news.de
  2. Tarantino erklärt das Kino auf FAZ.net
  3. Gerald Sturz: Kuck mal, wer da schießt. Die Woche vom 4. November 1994, S. 59
  4. Quentin Tarantino Shelves ‘The Hateful Eight’ After Betrayal Results In Script Leak bei deadline.com, abgerufen am 22. Januar 2014
  5. Dreht Tarantino den verratenen Film nun doch? 21. April 2014, abgerufen am 23. April 2014.
  6. UPDATE: Universum bringt „Hateful Eight“ in die deutschen Kinos. In: Blickpunkt:Film. Busch Entertainment Media, 18. Juni 2015, abgerufen am 18. Juni 2015.
  7. Quentin Tarantino On Retirement, Grand 70 MM Intl Plans For ‘The Hateful Eight’ auf Deadline.com vom 10. November 2014, abgerufen am 22. Mai 2019
  8. "Ich habe noch zwei Filme. Mehr steckt nicht mehr drin" auf welt.de vom 31. Januar 2016, abgerufen am 22. Mai 2019
  9. „Quentin Tarantino Developing Film About Manson Family Murders.“ Variety. http://variety.com/2017/film/news/quentin-tarantino-manson-murders-movie-1202492881/. Retrieved 12. Dezember 2017.
  10. Tarantino im Interview mit dem Südkurier, 19. August 2009
  11. Tarantinos Markenzeichen auf quentintarantino.de
  12. Die Top 250 der IMDb (Stand: 18. August 2019)
  13. Benennung einer Straße nach Quentin Tarantino auf dem Gelände der Filmstudios Babelsberg
  14. vgl. Filmfestival: Tarantino leitet Jury in Venedig bei zeit.de, 6. Mai 2010 (aufgerufen am 7. Mai 2010)
  15. http://www.huffingtonpost.de/2017/07/02/quentin-tarantino-verlobt-diese-frau-soll-die-auserwahlte-sein_n_17365992.html
  16. Quentin Tarantino hat Sängerin Daniela Pick geheiratet. In: spiegel.de. 29. November 2018, abgerufen am 2. Dezember 2018.
  17. Harvey Weinstein Paid Off Sexual Harassment Accusers for Decades bei nytimes.com, 5. Oktober 2017 (aufgerufen am 21. Oktober 2017)
  18. From Aggressive Overtures to Sexual Assault: Harvey Weinstein’s Accusers Tell Their Stories bei newyorker.com, 10. Oktober 2017 (aufgerufen am 21. Oktober 2017)
  19. Tarantinos Statement auf dem Twitter-Account von Amber Tamblyn [1] bei twitter.com/ambertamblyn, 12. Oktober 2017 (aufgerufen am 21. Oktober 2017)
  20. Tarantino on Weinstein: ‘I Knew Enough to Do More Than I Did’ bei nytimes.com, 19. Oktober 2017 (aufgerufen am 21. Oktober 2017)