کهربا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسی English
آویزهای ساخته شده از کهربا (ابعاد آویز بیضی شکل ۵۲ در ۳۲ میلیمتر است)

کهربا به صمغ (انگم) فسیل شدهٔ درخت گفته می‌شود که معمولاً به دلیل رنگ و زیبائی طبیعی آن از دوران نوسنگی دارای ارزش است. معمولاً ازاین ماده برای ساخت اشیاء تزئینی و جواهر استفاده می‌شود. از دوران باستان تا به امروز کهربا به عنوان سنگ جواهری بسیار ارزشمند بوده و به شکل های مختلف در آورده شده است [۱].کهربا به عنوان عنصری در عطرها، عامل بهبودی در طب عامیانه، و به عنوان جواهر مورد استفاده قرار می گیرد.

پنج طبقه کهربا وجود دارد که بر اساس ترکیبات شیمیایی آن ها تعریف می شوند. از آن جا که منشا آن صمغ نرم و چسبنده ی درختان است، کهربا در برخی مواقع شامل اجزاء حیوانات و گیاهان به عنوان ناخالصی ها می باشد. اصطلاح ambrite به آن کهرباهایی اطلاق می شود که از لایه های زغال سنگ نیوزیلند یافت می شوند[۲].

تاریخ و نام ها[ویرایش]

یک مورچه در داخل کهربای بالتیک

کهربا با نام انگلیسی amber از اسم عربی عنبر[۳] ( هم ریشه با عنبر زبان فارسی میانه[۴] ) از لاتین قرون وسطی ambar و فرانسوی میانه ambre مشتق می شود. این کلمه در انگلیسی قرون وسطی در قرن 14 به تصویب رسید و به عنوان اشاره کننده به عنبر سائل، ماده ای مومی شکل جامد که از نهنگ عنبر گرفته می شود، شناخته شد. در زبان های رومی تبار، از اواخر قرن 13 مفهوم کلمه به کهربای بالتیک ( صمغ های فسیلی ) تعمیم داده شده است. در ابتدا عنبر سفید یا زرد نامیده می شد، این معنا در اوایل قرن 15 در انگلیسی به تصویب رسید. زمانی که استفاده از کهربا کاهش یافت، این معنا مفهوم اصلی کلمه شد[۳].

در لغت از دو واژه کاه و ربا ساخته شده است و به معنای رباینده کاه است. این معنا به این دلیل برای این ماده به کار می رود که به هنگام مالیده شدن آن به یک پارچه یا امثال آن، در سطح کهربا الکتریسیته ساکن القاء می شود و این الکتریسیته ساکن باعث ربایش کاه می گردد. واژه عربی کَهرَبا معرب واژه پارسی کَهرُبا است که امروزه در زبان عربی به معنی «الکتریسیته» می باشد.

یک پشه و یک مگس به دام افتاده در کهربا، متعلق به حدود 40 تا 60 میلیون سال پیش

دو ماده ی کهربای زرد و کهربای خاکستری به طور ممکن با هم همراه شدند چرا که هر دوی آن ها شناور در ساحل یافت گردیند. عنبر گریس چگالی کمتری نسبت به آب دارد و شناور است در حالی که کهربا برای شناور بودن غلظت بسیار بالایی دارد، اگر چه چگالی کم تری نسبت به سنگ دارد[۵].

نامهای کلاسیک برای کهربا، الکتروم لاتین و ἤλεκτρον یونان باستان (ELEKTRON)، همگی به معنای واحد ἠλέκτωρ " خورشید درخشان" مرتبط می شوند[۶][۷]. مطابق یک افسانه، زمانی که فایتون پسر هلیوس ( خورشید ) کشته شد، خواهران عزادار او درختان صنوبر (سرده) شدند و اشک های آنان 'الکترون'، کهربا شد[۸].

کهربا در قرن 4 قبل از میلاد توسط ثئوفراستوس مورد بحث واقع شد و دوباره در 330 قبل از میلاد به وسیله ی پیتاس (ایزدبانو)، کسی که کارش در اقیانوس از دست رفت بحث شد، اما توسط pleny و elder در کتاب " تاریخ طبیعی " ارجاع داده شد[۹].

پیتاس می گوید که مردم آلمان، گوتیک ها، ساکن ساحل ورودی اقیانوسی به نام Mentonomon بودند که قلمرو آن ها 6 هزار استادیا ( واحد اندازه گیری یونان و رم باستان) گسترده است، که در یکی از روزهای آرام این قلمرو، در جزیره ی آبالوس، در ساحل آن، کهربای شناور بر موج ها، به شکل ماده ای دفعی از دریاو در شکل ساروج شنی دیده می شود، که ساکنان آن را به عنوان سوخت استفاده می کنند و آن را به همسایگان خود تیتان ها می فروشند

.

پشه ای در داخل کهربا

پیش تر پلینی می گوید که جزیره ی بزرگ ساحل Scythia، که توسط گزنفون از لامپساکوس، نویسنده ی کتاب سفر خیالی در یونان، بالسیا خوانده می شد، توسط پیتاس باسیلیا نامیده می شود. فرض بر این است که مسیرهای تجاری خوبی برای کهربای مربوط به بالتیک با مدیترانه وجود داشت ( معروف به جاده کهربا ). پلینی به طور آشکار اظهار می کند که آلمانی ها کهربا را به پانونیا صادر می کنند. مردمان باستان جنوب ایتالیا در کار کهربا بودند، مهم ترین مثال ها را می توان در موزه ی باستان شناسی Museum of Siritide to Matera یافت. کهربا در دوران باستان به همان طریق موکنای استفاده می شد و در دوران ماقبل مدیترانه ای از ذخایر سیسیل می آید[۱۰].

اتاق کهربا با استفاده از کهربای کالینینگراد بازسازی شد

پلینی همچنین به نقل از نظر Nicias می گوید؛ کهربا، " مایعی است که توسط پرتوهای خورشید تولید میشود؛ و این که این پرتوها در لحظه ی چرخش ظاهری خورشید، با بزرگ ترین نیرویی در حال اصابت بر زمین، بر روی آن عرقی چرب بر جا می گذارند، که این با جریان اقیانوس حمل می شود، و به سمت سواحل آلمان منتقل می شود." علاوه بر توضیحات خیالی که بر طبق آن کهربا " توسط خورشید تولید می شود"، پلینی نظراتی را نقل می کند که به خوبی از منشا کهربا که صمغ درختان است آگاهی می دهد و نام بومی لاتین آن succinum را ذکر می کند[۱۱].

موزه ی باستان شناسی Siritide to Matera

وی همچنین می گوید کهربا در مصر و هند نیز یافت میشود و او همچنین با گفتن این که زنان سوریه با این ماده حلقه های دوک خود را می سازند، و آن را هارپکس می نامند، به خواص الکتروستاتیک کهربا اشاره می کند.

پلین اظهار می کند که نام آلمانی کهربا glæsum بود، " به این دلیل که سزار آلمانی به ناوگان آن بخش فرمان داد، که به یکی از این جزایر نام Glæsaria را بدهند، توسط قوم بربر تحت عنوان Austeravia اتریش شناخته شد." در زبان آلمانی میانه ی پایینی Middle Low German، کهربا با عنوان berne-, barn-, börnstēn شناخته می شود. واژه ی Low German در قرن 18 در High German نیز مهم تلقی گردید.

در اوایل قرن نوزدهم، اولین گزارش در مورد کهربا از آمریکای شمالی از اکتشافات نیوجرسی در میان Crosswicks Creek نزدیک ترنتون در کمدن و نزدیک وودبری دریافت شد[۱۲].

کانی شناسی[ویرایش]

کهربا در گروه فسیل های صمغی در ترکیب‌های آلی (سنگهای ارگانیک) که منشا گیاهی یا جانوری دارند قرار دارد. در دوران قدیم زمین شناسی به صورت صمغ از درختان کاج مخروطی شکل به نام (پیتوس-سوکسینیفرا) خارج شده و پس از خشک و سخت شدن به صورت فسیل و سنگ درآمده است.

ترکیب و شکل گیری[ویرایش]

کهربا از انواع ناهمگونی از مواد رزینی (صمغی) تشکیل شده که کما بیش در الکل، اتر و کلوروفرم محلول اند و همچنین مواد نامحلول قیری. کهربا ابر مولکولی از پلیمریزاسیون رادیکال آزاد چندین پیش ساز خانواده لابدان، به عنوان مثال COMMUNIC اسید، cummunol و biformene می باشد[۱۳][۱۴]. فرمول کلی کهربا C۱۰H۱۶O است گرمادهی بالای 200 درجه ی سانتی گراد ( 392 درجه ی فارنهایت ) باعث می شود که کهربا تجزیه شده و روغنی از کهربا خارج شود، و ته نشین و پس ماندی به نام "کلوفون کهربا" یا "قیر کهربا" برجای بماند؛ زمانی که محلول در روغن تربانتین یا در روغن کتان شد این "جلای کهربا" یا "لاک کهربا" را شکل میدهد[۱۳].

ساختمان[ویرایش]

کهربای پولیش نخورده

پلیمریزاسیون مولکولی، ناشی از فشار بالا و دمای های تولید شده توسط رسوب پوشاننده، ابتدا صمغ را به کوپال تبدیل می کند.تحمل فشار و گرما ترپن ها را فشرده کرده و باعث شکل گیری کهربا می شود[۱۵].

برای روی دادن این واقعه، صمغ باید در مقابل پوسیدگی مقاوم باشد. برخی از درختان صمغ تولید می کنند،اما در اغلب موارد این ته نشست توسط فرایند های فیزیکی و شیمیایی شکسته می شود. در معرض نور، باران، میکرواورگانیزم ها ( مانند باکتری و قارچ ها ) و دماهای شدید منجر به تجزیه ی صمغ می شود. برای این که صمغ بیشتر زنده بماند تا تبدیل به کهربا شود، آن باید به چنین نیروهایی مقاوم باشد و یا تحت شرایطی تولید شود که چنین نیروهایی را مانع شود[۱۶].

صمغ چوب، منبع کهربا

منشاء گیاه شناسی[ویرایش]

صمغ های فسیل اروپایی به دو دسته هستند؛ کهربای مشهور بالتیک و دیگری که شبیه گروه Aghathis می باشد. صمغ های فسیل آمریکایی و آفریقایی تقریبا به گروه جدید Hymenaea مرتبط می باشند[۱۷]، در حالی که کهرباهای بالتیک فرض می گردد که از صمغ فسیل گیاهان خانواده ی Sciadopityaceae باشند که در شمال اروپا زندگی می کنند[۱۸].

ناخالصی ها[ویرایش]

رشد غیر طبیعی صمغ در درختان زنده، می تواند منجر به شکل گیری کهربا شود[۱۹]. ناخالصی ها اغلب وجود دارند، مخصوصا زمانی که صمغ بر روی زمین می ریزد. چنین کهربای ناخالص firniss نامیده می شود.

چنین ناخالصی های مواد دیگر می تواند باعث تولید کهربا با رنگ غیر منتظره شود. پیریت ها احتمالا رنگ آبی ایجاد می کنند. کهربای استخوانی کدر بودن حالت ابری خود را مدیون حباب های کوچک متعدد در داخل صمغ است[۲۰]، با این حال، کهربای به اصطلاح سیاه در حقیقت فقط نوعی از شبق می باشد.

در کهربای تیره و حتی کهربای مات، تصور بر این است که ناخالصی ها از انرژی بالا، کنتراست بالا و وضوح بالای پرتو ایکس استفاده می کنند[۲۱].

استخراج و فرآوری[ویرایش]

استخراج کهربا بالتیک از ته نشست های هولوسن، گدانسک، لهستان

توزیع و معدن[ویرایش]

رنگ منحصر به فرد کهربا بالتیک. سنگ های صیقلی

کهربا در سطح جهان عمدتا در سنگ های دورره ی سن کرتاسه یا جوان تر گسترده شده است. از لحاظ تاریخی، ساحل ساملند غرب Königsberg در پروس منبع پیشرو کهربای جهان بود. 90 درصد کهربای قابل استخراج جهان هنوز در آن منطقه واقع است که در سال 1946 کالینینگراد روسیه شد[۲۲].

تکه هایی از کهربا از کف دریا توسط امواج کنده شده، و با دست، لاروبی و یا غواصی جمع آوری می شوند. در جای دیگر، کهربا هم در آثار باز و هم در گالری های زیرزمینی استخراج می شود. سپس گره های زمین آبی باید حذف شوند و پوسته ی مات پاک شود، که می توان در داخل بشکه ی گردان حاوی شن و ماسه و آب این کار را انجام داد. سایش، این پوسته را، از کهربای دریایی حذف می کند[۲۰].

کهربای کارائیب، به خصوص کهربای آبی دومنیکن از طریق ایجاد حفره استخراج می شود که به علت خطر ریزش تونل خطرناک می باشد[۲۳].

بهسازی[ویرایش]

کارخانجات کهربای وین، کهربای کمرنگ را برای تولید پیپ، و سایر ابزار های سیگار کشیدن استفاده می کنند، که آن را داخل دستگاه تراش گزارده و با آب و سفید کردن یا با سنگ های پوسیده و روغن صیقل می دهند. درخشش نهایی به وسیله ی سایش با فلانل داده میشود. زمانی که کهربا به تدریج در دوش روغن، گرما دهی شود نرم و منعطف خواهد شد. دو قطعه کهربا ممکن است توسط آغشتن سطوح آن ها با روغن بزرک، حرارت دادن آنها، و سپس فشردن آنها به هم در حالی که گرم هستند با هم یکی شوند. کهربای ابری ممکن است در حمامی از روغن شفاف سازی شود، بدین معنی که روغن منافذ بی شمار را که باعث تیرگی آن شده اند پر می کند. قطعات کوچک، که قبلا به دور انداخته شده و یا تنها برای جلا استفاده می شوند، در حال حاضر در اندازه ی بزرگ به منظور تشکیل "ambroid" یا "کهربای فشرده" استفاده می شود. این قطعات با دقت در نبود هوا گرم شده و سپس به یک توده حجیم توسط فشار هیدرولیکی شدید فشرده می شوند، کهربای نرم در میان منافذ یک صفحه فلزی رانده می شود. این محصول به طور گسترده برای تولید طلا و جواهر ارزان و ابزارآلات استعمال دخانیات استفاده می شود. این کهربای فشرده ترکیبی از رنگ های درخشان پولاریزه را تلاءلو می کند. کهربا اغلب با سایر صمغ ها مانند کوپال و صمغ کاج و همچنین سلولوید و حتی با شیشه به کارمیرود. کهربای بالتیک گاهی اوقات به طور مصنوعی رنگ آمیزی می شود، اما همچنان به نام "کهربای واقعی" خوانده می شود[۲۰].

صید کهربا از ساحل دریای بالتیک، طوفان های زمستانی قطعات کهربا را پرتاب می کنند.. نزدیک گدانسک، لهستان

ظاهر[ویرایش]

کهربا در طیف وسیعی از رنگ های مختلف رخ می دهد. به عنوان معمول زردهای زرد-نارنجی-قهوه ای همراه کهربا هستند، کهربا می تواند در طیفی از رنگ های مختلف از سفید گرفته تا لیموویی کم رنگ به قهوه ای و سیاه متغیر باشد. رنگ های دیگر غیر معمول عبارتند از کهربای قرمز (گاهی اوقات به عنوان "کهربا گیلاس" شناخته می شود)، عنبر سبز، و حتی کهربا ی آبی، که نادر و بسیار محبوب می باشد.

کهربای بالتیک به همراه ناخالصی ها

کهربای زرد سخت، شفاف، زرد، نارنجی، و یا صمغ های فسیلی قهوه ای از درختان همیشه سبز است. برای ایرانیان به وسیله ی پهلوی کلمه ی مرکب کاه-روبا ( از کاه به همراه جذب، ربودن که اشاره به خاصیت الکتریکی آن دارد ) شناخته شده است که وارد زبان عربی با عنوان کهرَبا شده است ( بعدها کلمه ی عربی برای الکتریسیته شد)، همچنین در اروپا Amber نامیده شد. در امتداد ساحل جنوبی دریای بالتیک، کهربای زرد یافت شده، از طریق تجارت به اروپای غربی و خاورمیانه رسیده است. کسب ساحلی کهربای زرد شاید دلیلی بوده است که به آن عنوان عنبر سائل اختصاص می دهند. علاوه بر این، مانند عنبر سائل، صمغ را می توان به عنوان بخور خوشبو سوزاند. استفاده ی معمول تر از صمغ، با این حال، برای تزیین بود-به راحتی بریده و جلا داده می شد، آن را می توان به طلا و جواهر زیبا تبدیل کرد. بسیاری از کهرباهای بسیار باارزش در مقایسه با کهربای ابری و کهربا ی مات شفاف هستند. کهربای مات شامل حباب های متعدد کوچک است. این نوع از کهربا تحت عنوان "کهربای استخوانی" شناخته می شود[۲۴].

اگر چه همه ی کهربای دومینیکن فلورسنت است، کمیاب ترین کهربای دومینیکن کهربای آبی می باشد. آن در نور طبیعی خورشید و هر منبع نور دیگر تا حدی یا کاملا فرابنفش است. در طول موج اشعه ماوراء بنفش، بازتاب بسیار قوی، تقریبا سفید دارد. تنها در حدود 100 کیلوگرم (220 پوند) در سال پیدا می شود،چیزی که سبب با ارزش و گران بودن آن می شود[۲۵].

معدن کهربا "پریمرسکوج" در Yantarny، کالینینگراد، روسیه
کهربای آبی از جمهوری دومنیکن

طبقه بندی[ویرایش]

اساسا دو نوع صمغ گیاهی با پتانسیل فسیله شدن وجود دارد. ترپنوئیدها، تولید شده توسط مخروطیان و نهاندانگان، متشکل از ساختار حلقوی از ایزوپرن (C5H8) واحد. صمغ فنولیک امروزه تنها به وسیله ی نهاندانگان تولید می شود. medullosans منقرض یک نوع سوم از صمغ را تولید می کند، که اغلب به عنوان کهربای رگه دار یافت می شود. ترکیب شیمیایی و ساختار کلی کهرباها برای تقسیم کهربا به 5 بخش استفاده می شود[۲۶]. همچنین یک طبقه بندی جداگانه از گوهر سنگ های کهربا، با توجه به راه تولید آنان است[۲۷][۲۸].

گروه I[ویرایش]

این طبقه فراوان ترین است. این شامل اسیدهای کربوکسیلیک labdatriene مانند اسیدهای COMMUNIC یا Ozic است[۲۹].

Ia[ویرایش]

شامل Succinite، و Glessite ( کهربای عادی بالتیک ) می شود که دارای پایه ی اسیدی است. کهربای بالتیک در تقطیر خشک سوکسینیک اسید تولید می کند، نسبت های متنوع از 3 درصد تا 8 درصد بوده، و بزرگترین در انواع مات و استخوانی می باشد. دود معطر و تحریک کننده خارج شده از سوختن کهربا عمدتا به خاطر این اسید است. کهربای بالتیک به وسیله ی محصول خود از اسید سوکسینیک، یعنی succinite متمایز می شود. سوکسنایت سختی بین 2 و 3 دارد که تقریبا بیشتر از بسیاری از سایر صمغ های فسیلی است. وزن مخصوص آن از 1.05 به 1.010 متغیر می باشد. آن می تواند ازسایر کهربا ها به وسیله ی طیف سنجی مادون سرخ به دلیل اوج جذب کربونیل متمایز گردد. طیف سنجی مادون سرخ می تواند سن نسبی یک نمونه کهربا را شناسایی کند. اسید سوکسینیک شاید جز اصلی کهربا نباشد اما ترجیحا حاصل تخریب اسید استیک است[۳۰].

Ib[ویرایش]

مشابه طبقه ی Ia پایه ی اسیدی دارند، اما آن ها اسید سوکسینیک ندارند.

Ic[ویرایش]

این طبقه پایه ی اسیدی enantio-labdatrienonic را دارا می باشد. مشهود ترین آن کهربای دومنیکین است. کهربای دومنیکین با شفافیت بیشتر از کهربای بالتیک متمایز می شود و اغلب شامل تعداد بیشتری اجزای فسیلی است. این، بازسازی دقیقی از اکوسیستم جنگل های طولانی از بین رفته ی گرمسیری را فراهم کرده است[۳۱]. صمغ گونه Hymenaea protera منبع کهربای دومنیکن بوده و آن سوکسنایت نیست بلکه رتینیت می باشد[۳۲].

گروه II[ویرایش]

این کهربا ها از صمغ هایی با یک پایه ی sesquiterpenoid ، نظیر cadinene، تشکیل می شوند.

گروه III[ویرایش]

این کهرباها پلی استایرن هستند.

گروه IV[ویرایش]

گروه چهارم چیزی از سبد زباله ی کاغذی است؛ کهرباهای آن پلیمریزه نمی شوند، اما عمدتا شامل sesquiterpenoids مبتنی بر cedrene هستند.

گروه V[ویرایش]

صمغ گروه پنجم به نظر می رسد که از کاج و یا خانواده ی کاج تولید می شوند.

پیشینه ی زمین شناسی[ویرایش]

نمونه ای از کهربا شامل تعدادی ناخالصی های ناواضح

تاریخ به دست آورن قدیمی ترین کهربا دوره ی کربونیفر بالایی است ( 320 سال پیش )[۳۳]. ترکیب شیمیایی مطابقت کهربا را با تولید کنندگان آن مشکل می سازد-آن بیشتر شبیه صمغ تولید شده با گیاهان گلدار می باشد؛ با این وجود، هیچ فسیل گیاه گلداری تا کرتاسه وجود ندارد. کهربا مدت ها بعد از کربونیفر بیشتر می شود، در اوایل کرتاسه، 150 میلیون سال پیش، در آن هنگام که همراه حشرات یافت می شود. کهربای قدیمی با اجزای بی مهرگان از مشرق، از لبنان و اردن می آید. این کهربا تقریبا با قدمت 125-135 میلیون سال، از ارزش علمی بالایی برخوردار است و شواهدی از برخی از قدیمی ترین نمونه های اکوسیستم ارائه می کند[۳۴].

در لبنان بیش از 450 برونزد یا رخنمون از کهربای کرتاسه پایینی توسط Dany Azar دیرینه شناس و حشره شناس لبنانی کشف گردید[۳۵]. در میان این رخنمون ها به تعدا 20 همراه با اجزاء بیولوژیکی حاوی قدیمی ترین نماینده از چندین خانواده ی بندپایان زمینی بی مهره بودند. حتی پیش تر، کهربای ژوراسیک در لبنان یافت شده بوده است. تعدادی از حشرات قابل توجه و عنکبوت ها اخیرا در کهربای اردن کشف شدند که شامل سوسک های zorapterans،و clerid،و Planthopper قدیمی بودند. بعد از 1945 این سرزمین اطراف کونیگسبرگ، پروس به سمت لنینگراد، روسیه، جایی که اکنون کهربا به طور سیستماتیک استخراج می شود معطوف گردید[۳۶].

کهربای بالتیک و یا سوکسونیت ( بنابر مستند تاریخی به عنوان کهربای پروس با گره نامنظم در شن و ماسه، شناخته شده به عنوان زمین آبی در طبقات پایین الیگوسن سامبیا پروس رخ می دهد.

اهمیت دیرینه شناسی[ویرایش]

کهربا قطعا حالت منحصر به فرد بودن خود را حفظ نموده است و در بازسازی اکوسیستم و ارگانیزم ها مفید می باشد. کهربا گاها شامل جانوران یا ماده ی گیاه است که در صمغ گرفتار می شوند. حشرات، عنکبوت ها و حتی تارشان، کرم ها، قورباغه ها، سخت پوستان، باکتری ها و آمیب ها، میکروفسیل های دریایی، چوب، گل ها و میوه، مو، پر و سایر موجودات ریز در کهربا 130 میلیون سال قبل یافت می شده است[۳۷] و [۳۸] و [۳۹].

در اوت 2012، دو کنه ی گرفتار در کهربا به عنوان قدیمی ترین حیوانات که تا کنون در ماده یافت شده است شناسایی شدند؛ عمر کنه ها 230 میلیون سال بوده و در شمال شرقی ایتالیا کشف شدند[۴۰].

کاربرد[ویرایش]

جواهر کهربای جمهوری دومنیکن

کهربا از دوران ما قبل تاریخ در تولید جواهرات و زیور آلات و همچنین در طب سنتی مورد استفاده قرار می گرفته است. کهربا همچنین در مشروب akvavit به عنوان طعم دهنده محسوب می شود. کهربا به عنوان عنصری در عطرسازی امورد استفاده قرار می گیرد.

جواهرات[ویرایش]

کهربا از دوران سنگی از 13000 هزار سال پیش استفاده می شده است. زیورآلات کهربا در مقابر میسنی ها و سایر مکان های اروپا یافت شده است. امروز از کهربا در تولید سیگار و دمنده ی شیشه استفاده می شود[۴۱] و [۴۲]. جایگاه کهربا در فرهنگ سنتی به آن ارزش گردشگری داده؛ موزه ی کهربای پالانگا Palanga Amber Museum به صمغ های فسیل شده اختصاص داده شده است[۴۳].

کاربرد دارویی تاریخی[ویرایش]

کهربا مدت طولانی است که در طب سنتی برای خواص درمانی آن استفاده می شود[۴۴].

بوی کهربا و عطریات کهربا[ویرایش]

جواهر کهربای لیتوانیایی

در چین باستان سوزاندن کهربا در طول جشن های بزرگ مرسوم بود. اگر کهربا تحت شرایط مناسب گرم شود، روغن کهربا تولید می شود، و در زمان های گذشته این با نیتریک اسید برای ایجاد مشک مصنوعی ترکیب می شد -صمغی با بوی مشک عجیب[۴۵]. اگر چه زمانی که کهربا می سوزد، رایحه ی خاص درخت کاج را بیرون پراکنده می کند، لیکن محصولات مدرن، مثل عطر، به طور معمول کهربا ی واقعی را با توجه به این واقعیت که کهربای فسیل، عطر و بوی بسیار کم دارد استفاده نمی کنند. در عطرسازی ، اغلب رایحه ای با عنوان "کهربا" تولید و ثبت می شود[۴۶][۴۷] به تقلید از حرارت طلایی فسیلی.

رایحه ی کهربا، اساسا به تقلید از عنبر گریس یا لابادانوم مشتق شد، اما با توجه به گونه های در حال انقراض نهنگ عنبر رایحه ی کهربا اکنون تا حد زیادی از صمغ مشتق می شود[۴۸]. اصطلاح "کهربا" به طور گسترده برای توصیف عطر و بویی گرم، مشک، نفیس و گرانبها و عسل مانند و نیز تا حدودی شرقی و خاکی گرفته می شود. می توان آن را به صورت مصنوعی ایجاد کرد و یااز صمغ های طبیعی تولید نمود.

معادن بزرگ کهربا در جهان[ویرایش]

کشورهای ایتالیا، جمهوری دومینیکن، رومانی، برمه، چین، کانادا، مکزیک، ژاپن، روسیه و آمریکا دارای معدن کهربا هستند. کهربا-که از اوایل دوره زمین شناسی کرتاسه وجود داشته- توسط آفتیم آکرااز کوههای لبنان در جنوب بیروت استخراج شده است.معروف ترین کهربا ها در ساحل لهستان و شوروی سابق یافت می شوند. بزرگ ترین معدن کهربا در غرب کالیمینگراد در روسیه در عمق ۳۰ متری زمین در زیر شن و ماسه است.

رنگ کهربایی[ویرایش]

نوشتار اصلی: رنگ کهربایی

این رنگ که در زبان انگلیسی Amber تلفظ می گردد، به رنگی بین رنگ های نارنجی و زرد گفته می شود. در صنایع روشنایی این رنگ کاربرد گسترده ای دارد، به طوری که گاهی اوقات در کنار نورهای اصلی (آبی، سبز، قرمز) به عنوان کمکی برای ساخت طیف رنگی مورد استفاده قرار می گیرد.

منابع[ویرایش]

  1. "Amber" (2004). In Maxine N. Lurie and Marc Mappen (eds.) Encyclopedia of New Jersey, Rutgers University Press, ISBN 0813533252.
  2. Poinar GO, Poinar R. (1995) The quest for life in amber. Basic Books, ISBN 0-201-48928-7, p. 133
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ Harper, Douglas. "amber". Online Etymology Dictionary. and "amber". Oxford English Dictionary (3rd ed.). Oxford University Press. September 2005.
  4. A Concise Pahlavi Dictionary, D N MacKenzie, Oxford University Press, 1971, ISBN 0 19 713559 5
  5. Abu Zaid al Hassan from Siraf & Sulaiman the Merchant (851), Silsilat-al-Tawarikh (travels in Asia)
  6. Homeric (Iliad 6.513, 19.398). The feminine ἠλεκτρίς being later used as a name of the Moon. King, Rev. C.W. (1867). The Natural History of Gems or Decorative Stones. Cambridge (UK). p. 315.
  7. The derivation of the modern term "electric" from the Greek word for amber dates to the 1600 (Latin electricus "amber-like", in De Magnete by William Gilbert). Heilbron, J.L. (1979). Electricity in the 17th and 18th Centuries: A Study of Early Modern Physics. University of California Press. p. 169. ISBN 978-0-520-03478-5.. The word "electron" (for the fundamental particle) was coined in 1891 by the Irish physicist George Stoney whilst analyzing elementary charges for the first time. Aber, Susie Ward. "Welcome to the World of Amber". Emporia State University. Archived from the original on 28 April 2007. Retrieved 11 May 2007.. "Origin of word Electron". Patent-invent.com. Retrieved 30 July 2010.
  8. Michael R. Collings, Gemlore: An Introduction to Precious and Semi-Precious Stones, 2009, p. 20
  9. Natural History 37.11
  10. Natural History IV.27.13 or IV.13.95 in the Loeb edition
  11. succinic acid as well as succinite, a term given to a particular type of amber by James Dwight Dana
  12. Amber" (2004). In Maxine N. Lurie and Marc Mappen (eds.) Encyclopedia of New Jersey, Rutgers University Press, ISBN 0813533252
  13. ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ Rudler 1911, p. 792.
  14. Manuel Villanueva-García, Antonio Martínez-Richa, and Juvencio Robles Assignment of vibrational spectra of labdatriene derivatives and ambers: A combined experimental and density functional theoretical study Arkivoc (EJ-1567C) pp. 449–458
  15. Rice, Patty C. (2006). Amber: Golden Gem of the Ages. 4th Ed. AuthorHouse. ISBN 1-4259-3849-3.
  16. Poinar, George O. (1992) Life in amber. Stanford, Calif.: Stanford University Press, p. 12, ISBN 0804720010
  17. Lambert, JB; Poinar Jr, GO (2002). "Amber: the organic gemstone". Accounts of Chemical Research 35 (8): 628–36. doi:10.1021/ar0001970.
  18. Wolfe, A. P.; Tappert, R.; Muehlenbachs, K.; Boudreau, M.; McKellar, R. C.; Basinger, J. F.; Garrett, A. (30 June 2009). "A new proposal concerning the botanical origin of Baltic amber". Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences 276 (1672): 3403–3412. doi:10.1098/rspb.2009.0806. PMC 2817186. PMID 19570786
  19. Sherborn, Charles Davies. "Natural Science: A Monthly Review of Scientific Progress, Volume 1
  20. ۲۰٫۰ ۲۰٫۱ ۲۰٫۲ Rudler 1911, p. 793.
  21. Amos, Jonathan (1 April 2008). "BBC News, " Secret 'dino bugs' revealed", 1 April 2008". BBC News. Archived from the original on 28 August 2010. Retrieved 30 July 2010
  22. Amber Trade and the Environment in the Kaliningrad Oblast. Gurukul.ucc.american.edu. Retrieved on 19 September 2012.
  23. Amos, Jonathan (1 April 2008). "BBC News, " Secret 'dino bugs' revealed", 1 April 2008". BBC News. Archived from the original on 28 August 2010. Retrieved 30 July 2010.
  24. "Amber". (1999). In G. W. Bowersock, Peter Brown, Oleg Grabar (eds.) Late Antiquity: A Guide to the Postclassical World, Harvard University Press, ISBN 0674511735.
  25. Manuel A. Iturralde-Vennet (2001). "Geology of the Amber-Bearing Deposits of the Greater Antilles" (PDF). Caribbean Journal of Science 37 (3): 141–167. Archived from the original (PDF) on 11 May 2011.
  26. Grimaldi, D. (2009). "Pushing Back Amber Production". Science 326 (5949): 51–2. Bibcode:2009Sci...326...51G. doi:10.1126/science.1179328. PMID 19797645
  27. Anderson, K; Winans, R; Botto, R (1992). "The nature and fate of natural resins in the geosphere—II. Identification, classification and nomenclature of resinites". Organic Geochemistry 18 (6): 829–841. doi:10.1016/0146-6380(92)90051-X.
  28. Anderson, K; Botto, R (1993). "The nature and fate of natural resins in the geosphere—III. Re-evaluation of the structure and composition of Highgate Copalite and Glessite". Organic Geochemistry 20 (7): 1027. doi:10.1016/0146-6380(93)90111-N.
  29. Anderson, Ken B. (1996). "New Evidence Concerning the Structure, Composition, and Maturation of Class I (Polylabdanoid) Resinites". Amber, Resinite, and Fossil Resins. ACS Symposium Series 617. pp. 105–129. doi:10.1021/bk-1995-0617.ch006. ISBN 0-8412-3336-5
  30. Shashoua, Yvonne (2007). "Degradation and inhibitive conservation of Baltic amber in museum collections" (PDF). Department of Conservation, The National Museum of Denmark. Archived from the original (PDF) on 11 May 2011.
  31. George Poinar, Jr. and Roberta Poinar, 1999. The Amber Forest: A Reconstruction of a Vanished World, (Princeton University Press) ISBN 0-691-02888-5
  32. Grimaldi, D. A. (1996) Amber – Window to the Past. – American Museum of Natural History, New York, ISBN 0810919664
  33. Bray, P. S.; Anderson, K. B. (2009). "Identification of Carboniferous (320 Million Years Old) Class Ic Amber". Science 326 (5949): 132–134. Bibcode:2009Sci...326..132B. doi:10.1126/science.1177539. PMID 19797659.
  34. Poinar, P.O., Jr., and R.K. Milki (2001) Lebanese Amber: The Oldest Insect Ecosystem in Fossilized Resin. Oregon State University Press, Corvallis. ISBN 0-87071-533-X.
  35. Azar, Dany (2012). "Lebanese amber: a "Guinness Book of Records"". Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis 111: 44–60.
  36. Langenheim, Jean (2003). Plant Resins: Chemistry, Evolution, Ecology, and Ethnobotany. Timber Press Inc. ISBN 0-88192-574-8.
  37. "Scientist: Frog could be 25 million years old". MSNBC. 16 February 2007. Retrieved 30 July 2010.
  38. Waggoner, Benjamin M. (13 July 1996). "Bacteria and protists from Middle Cretaceous amber of Ellsworth County, Kansas". PaleoBios 17 (1): 20–26.
  39. Girard, V.; Schmidt, A.; Saint Martin, S.; Struwe, S.; Perrichot, V.; Saint Martin, J.; Grosheny, D.; Breton, G.; Néraudeau, D. (2008). "Evidence for marine microfossils from amber". Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America 105 (45): 17426–17429. Bibcode:2008PNAS..10517426G. doi:10.1073/pnas.0804980105. PMC 2582268. PMID 18981417.
  40. Kaufman, Rachel (28 August 2012). "Goldbugs". National Geographic
  41. "Interview with expert pipe maker, Baldo Baldi. Accessed 10-12-09". Pipesandtobaccos.com. 11 February 2000. Archived from the original on 16 February 2006. Retrieved 30 July 2010.
  42. Curt W. Beck, Anthony Harding and Helen Hughes-Brock, "Amber in the Mycenaean World" The Annual of the British School at Athens, vol. 69 (November 1974), pp. 145-172. DOI:10.1017/S0068245400005505
  43. "Maker of amber mouthpiece for glass blowing pipes. Accessed 10-12-09". Steinertindustries.com. 7 May 2007. Archived from the original on 16 July 2011. Retrieved 30 July 2010.
  44. Lisa Markman (2009). "Teething: Facts and Fiction" (PDF). Pediatr. Rev. 30 (8): e59–e64. doi:10.1542/pir.30-8-e59. PMID 19648257.
  45. Amber as an aphrodisiac. Aphrodisiacs-info.com. Retrieved on 19 September 2012.
  46. Thermer, Ernst T. "Saturated indane derivatives and processes for producing same" U.S. Patent 3,703,479, U.S. Patent 3,681,464, issue date 1972
  47. Perfume compositions and perfume articles containing one isomer of an octahydrotetramethyl acetonaphthone, John B. Hall, Rumson; James Milton Sanders, Eatontown U.S. Patent 3,929,677, Publication Date: 30 December 1975
  48. Gomes, Paula B, Mata, Vera G, Rodrigues, A E (2005). "Characterization of the Portuguese-Grown Cistus ladanifer Essential Oil" (PDF). Journal of Essential Oil Research 17 (2): 160. doi:10.1080/10412905.2005.9698864

ویکی‌پدیای انگلیسیhttp://en.wikipedia.org/wiki/Amber

For other uses, see Amber (disambiguation).
Amber pendants made of modified amber. The oval pendant is 52 by 32 mm (2.0 by 1.3 in).
An ant inside Baltic amber
A mosquito and a fly in this Baltic amber necklace are between 40 and 60 million years old
A mosquito in amber
The Amber Room was reconstructed using new amber from Kaliningrad
National Archaeological Museum of Siritide to Matera
An amber violin bow frog, made by Keith Peck in 1996/97.[1]
Unpolished amber stones
Wood resin, the source of amber
Extracting Baltic amber from Holocene deposits, Gdansk, Poland
Unique colors of Baltic amber. Polished stones.
Fishing for amber on the coast of Baltic Sea. Winter storms throw out amber nuggets. Close to Gdansk, Poland.

Amber is fossilized tree resin (not sap), which has been appreciated for its color and natural beauty since Neolithic times.[2] Much valued from antiquity to the present as a gemstone, amber is made into a variety of decorative objects.[3] Amber is used as an ingredient in perfumes, as a healing agent in folk medicine, and as jewelry.

There are five classes of amber, defined on the basis of their chemical constituents. Because it originates as a soft, sticky tree resin, amber sometimes contains animal and plant material as inclusions. Amber occurring in coal seams is also called resinite, and the term ambrite is applied to that found specifically within New Zealand coal seams.[4]

History and names

The English word amber derives from Arabic ʿanbar عنبر[5] (cognate with Middle Persian ambar[6]) via Middle Latin ambar and Middle French ambre. The word was adopted in Middle English in the 14th century as referring to what is now known as ambergris (ambre gris or "grey amber"), a solid waxy substance derived from the sperm whale. In the Romance languages, the sense of the word had come to be extended to Baltic amber (fossil resin) from as early as the late 13th century. At first called white or yellow amber (ambre jaune), this meaning was adopted in English by the early 15th century. As the use of ambergris waned, this became the main sense of the word.[5]

The two substances ("yellow amber" and "grey amber") conceivably became associated or confused because they both were found washed up on beaches. Ambergris is less dense than water and floats, whereas amber is too dense to float, though less dense than stone.[7]

The classical names for amber, Latin electrum and Ancient Greek ἤλεκτρον (ēlektron), are connected to a term ἠλέκτωρ (ēlektōr) meaning "beaming Sun".[8][9] According to myth, when Phaëton son of Helios (the Sun) was killed, his mourning sisters became poplar trees, and their tears became elektron, amber.[10]

Amber is discussed by Theophrastus in the 4th century BC, and again by Pytheas (c. 330 BC) whose work "On the Ocean" is lost, but was referenced by Pliny the Elder, according to whose The Natural History (in what is also the earliest known mention of the name Germania):[11]

Pytheas says that the Gutones, a people of Germany, inhabit the shores of an estuary of the Ocean called Mentonomon, their territory extending a distance of six thousand stadia; that, at one day's sail from this territory, is the Isle of Abalus, upon the shores of which, amber is thrown up by the waves in spring, it being an excretion of the sea in a concrete form; as, also, that the inhabitants use this amber by way of fuel, and sell it to their neighbors, the Teutones.

Earlier[12] Pliny says that a large island of three days' sail from the Scythian coast called Balcia by Xenophon of Lampsacus, author of a fanciful travel book in Greek, is called Basilia by Pytheas. It is generally understood to be the same as Abalus. Based on the amber, the island could have been Heligoland, Zealand, the shores of Bay of Gdansk, the Sambia Peninsula or the Curonian Lagoon, which were historically the richest sources of amber in northern Europe. It is assumed that there were well-established trade routes for amber connecting the Baltic with the Mediterranean (known as the "Amber Road"). Pliny states explicitly that the Germans export amber to Pannonia, from where it was traded further abroad by the Veneti. The ancient Italic peoples of southern Italy were working amber, the most important examples are on display at the National Archaeological Museum of Siritide to Matera. Amber used in antiquity as at Mycenae and in the prehistory of the Mediterranean comes from deposits of Sicily.

Pliny also cites the opinion of Nicias, according to whom amber "is a liquid produced by the rays of the sun; and that these rays, at the moment of the sun's setting, striking with the greatest force upon the surface of the soil, leave upon it an unctuous sweat, which is carried off by the tides of the Ocean, and thrown up upon the shores of Germany." Besides the fanciful explanations according to which amber is "produced by the Sun", Pliny cites opinions that are well aware of its origin in tree resin, citing the native Latin name of succinum (sūcinum, from sucus "juice").[13] "Amber is produced from a marrow discharged by trees belonging to the pine genus, like gum from the cherry, and resin from the ordinary pine. It is a liquid at first, which issues forth in considerable quantities, and is gradually hardened [...] Our forefathers, too, were of opinion that it is the juice of a tree, and for this reason gave it the name of 'succinum' and one great proof that it is the produce of a tree of the pine genus, is the fact that it emits a pine-like smell when rubbed, and that it burns, when ignited, with the odour and appearance of torch-pine wood."

He also states that amber is also found in Egypt and in India, and he even refers to the electrostatic properties of amber, by saying that "in Syria the women make the whorls of their spindles of this substance, and give it the name of harpax [from ἁρπάζω, "to drag"] from the circumstance that it attracts leaves towards it, chaff, and the light fringe of tissues."

Pliny says that the German name of amber was glæsum, "for which reason the Romans, when Germanicus Cæsar commanded the fleet in those parts, gave to one of these islands the name of Glæsaria, which by the barbarians was known as Austeravia". This is confirmed by the recorded Old High German glas and Old English glær for "amber" (c.f. glass). In Middle Low German, amber was known as berne-, barn-, börnstēn. The Low German term became dominant also in High German by the 18th century, thus modern German Bernstein besides Dutch Dutch barnsteen.

The Baltic Lithuanian term for amber is gintaras and Latvian dzintars. They, and the Slavic jantar or Hungarian gyanta ('resin'), are thought to originate from Phoenician jainitar ("sea-resin").[citation needed]

Early in the nineteenth century, the first reports of amber from North America came from discoveries in New Jersey along Crosswicks Creek near Trenton, at Camden, and near Woodbury.[3]

Legends

The origins of Baltic amber are associated with the Lithuanian legend about Juratė, the queen of the sea, who fell in love with Kastytis, a fisherman. According to one of the versions, her jealous father punished his daughter by destroying her amber palace and changing her into sea foam. The pieces of the Juratė’s palace can still be found on the Baltic shore. See also Jūratė and Kastytis.

Composition and formation

Amber is heterogeneous in composition, but consists of several resinous bodies more or less soluble in alcohol, ether and chloroform, associated with an insoluble bituminous substance. Amber is a macromolecule by free radical polymerization of several precursors in the labdane family, e.g. communic acid, cummunol, and biformene.[14][15] These labdanes are diterpenes (C20H32) and trienes, equipping the organic skeleton with three alkene groups for polymerization. As amber matures over the years, more polymerization takes place as well as isomerization reactions, crosslinking and cyclization.

Heated above 200 °C (392 °F), amber suffers decomposition, yielding an oil of amber, and leaving a black residue which is known as "amber colophony", or "amber pitch"; when dissolved in oil of turpentine or in linseed oil this forms "amber varnish" or "amber lac".[14]

Formation

Molecular polymerization, resulting from high pressures and temperatures produced by overlying sediment, transforms the resin first into copal. Sustained heat and pressure drives off terpenes and results in the formation of amber.[16]

For this to happen, the resin must be resistant to decay. Many trees produce resin, but in the majority of cases this deposit is broken down by physical and biological processes. Exposure to sunlight, rain, microorganisms (such as bacteria and fungi), and extreme temperatures tends to disintegrate resin. For resin to survive long enough to become amber, it must be resistant to such forces or be produced under conditions that exclude them.[17]

Botanical origin

Fossil resins from Europe fall into two categories, the famous Baltic ambers and another that resembles the Agathis group. Fossil resins from the Americas and Africa are closely related to the modern genus Hymenaea,[18] while Baltic ambers are thought to be fossil resins from Sciadopityaceae family plants that used to live in north Europe.[19]

Inclusions

Baltic amber with inclusions

The abnormal development of resin in living trees (succinosis) can result in the formation of amber.[20] Impurities are quite often present, especially when the resin dropped onto the ground, so the material may be useless except for varnish-making. Such impure amber is called firniss.

Such inclusion of other substances can cause amber to have an unexpected color. Pyrites may give a bluish color. Bony amber owes its cloudy opacity to numerous tiny bubbles inside the resin.[21] However, so-called black amber is really only a kind of jet.

In darkly clouded and even opaque amber, inclusions can be imaged using high-energy, high-contrast, high-resolution X-rays.[22]

Extraction and processing

Distribution and mining

Amber mine "Primorskoje" in Jantarny, Kaliningrad Oblast,Russia

Amber is globally distributed, mainly in rocks of Cretaceous age or younger. Historically, the Samland coast west of Königsberg in Prussia was the world's leading source of amber. About 90% of the world's extractable amber is still located in that area, which became the Kaliningrad Oblast of Russia in 1946.[23]

Pieces of amber torn from the seafloor are cast up by the waves, and collected by hand, dredging, or diving. Elsewhere, amber is mined, both in open works and underground galleries. Then nodules of blue earth have to be removed and an opaque crust must be cleaned off, which can be done in revolving barrels containing sand and water. Erosion removes this crust from sea-worn amber.[21]

Blue amber from Dominican Republic

Caribbean amber, especially Dominican blue amber, is mined through bell pitting, which is dangerous due to the risk of tunnel collapse.[24]

Treatment

The Vienna amber factories, which use pale amber to manufacture pipes and other smoking tools, turn it on a lathe and polish it with whitening and water or with rotten stone and oil. The final luster is given by friction with flannel.[21]

When gradually heated in an oil-bath, amber becomes soft and flexible. Two pieces of amber may be united by smearing the surfaces with linseed oil, heating them, and then pressing them together while hot. Cloudy amber may be clarified in an oil-bath, as the oil fills the numerous pores to which the turbidity is due. Small fragments, formerly thrown away or used only for varnish, are now used on a large scale in the formation of "ambroid" or "pressed amber".[21]

The pieces are carefully heated with exclusion of air and then compressed into a uniform mass by intense hydraulic pressure, the softened amber being forced through holes in a metal plate. The product is extensively used for the production of cheap jewelry and articles for smoking. This pressed amber yields brilliant interference colors in polarized light. Amber has often been imitated by other resins like copal and kauri gum, as well as by celluloid and even glass. Baltic amber is sometimes colored artificially, but also called "true amber".[21]

Appearance

Amber occurs in a range of different colors. As well as the usual yellow-orange-brown that is associated with the color "amber", amber itself can range from a whitish color through a pale lemon yellow, to brown and almost black. Other uncommon colors include red amber (sometimes known as "cherry amber"), green amber, and even blue amber, which is rare and highly sought after.

Yellow amber is a hard, translucent, yellow, orange, or brown fossil resin from evergreen trees. Known to the Iranians by the Pahlavi compound word kah-ruba (from kah “straw” plus rubay “attract, snatch,” referring to its electrical properties), which entered Arabic as kahraba' or kahraba (which later became the Arabic word for electricity, كهرباء kahrabā'), it too was called amber in Europe (Old French and Middle English ambre). Found along the southern shore of the Baltic Sea, yellow amber reached the Middle East and western Europe via trade. Its coastal acquisition may have been one reason yellow amber came to be designated by the same term as ambergris. Moreover, like ambergris, the resin could be burned as an incense. The resin's most popular use was, however, for ornamentation—easily cut and polished, it could be transformed into beautiful jewelry. Much of the most highly prized amber is transparent, in contrast to the very common cloudy amber and opaque amber. Opaque amber contains numerous minute bubbles. This kind of amber is known as "bony amber".[25]

Although all Dominican amber is fluorescent, the rarest Dominican amber is blue amber. It turns blue in natural sunlight and any other partially or wholly ultraviolet light source. In long-wave UV light it has a very strong reflection, almost white. Only about 100 kg (220 lb) is found per year, which makes it valuable and expensive.[26]

Sometimes amber retains the form of drops and stalactites, just as it exuded from the ducts and receptacles of the injured trees.[21] It is thought that, in addition to exuding onto the surface of the tree, amber resin also originally flowed into hollow cavities or cracks within trees, thereby leading to the development of large lumps of amber of irregular form.

Classification

Amber can be classified into several forms. Most fundamentally, there are two types of plant resin with the potential for fossilization. Terpenoids, produced by conifers and angiosperms, consist of ring structures formed of isoprene (C5H8) units.[2] Phenolic resins are today only produced by angiosperms, and tend to serve functional uses. The extinct medullosans produced a third type of resin, which is often found as amber within their veins.[2] The composition of resins is highly variable; each species produces a unique blend of chemicals which can be identified by the use of pyrolysis–gas chromatography–mass spectrometry.[2] The overall chemical and structural composition is used to divide ambers into five classes.[27][28] There is also a separate classification of amber gemstones, according to the way of production.

Class I

This class is by far the most abundant. It comprises labdatriene carboxylic acids such as communic or ozic acids.[27] It is further split into three sub-classes. Classes Ia and Ib utilize regular labdanoid diterpenes (e.g. communic acid, communol, biformenes), while Ic uses enantio labdanoids (ozic acid, ozol, enantio biformenes).[29]

Ia

Includes Succinite (= 'normal' Baltic amber) and Glessite.[28] Have a communic acid base. They also include much succinic acid.[27]

Baltic amber yields on dry distillation succinic acid, the proportion varying from about 3% to 8%, and being greatest in the pale opaque or bony varieties. The aromatic and irritating fumes emitted by burning amber are mainly due to this acid. Baltic amber is distinguished by its yield of succinic acid, hence the name succinite. Succinite has a hardness between 2 and 3, which is rather greater than that of many other fossil resins. Its specific gravity varies from 1.05 to 1.10.[14] It can be distinguished from other ambers via IR spectroscopy due to a specific carbonyl absorption peak. IR spectroscopy can detect the relative age of an amber sample.[verification needed] Succinic acid may not be an original component of amber, but rather a degradation product of abietic acid.[30]

Ib

Like class Ia ambers, these are based on communic acid; however, they lack succinic acid.[27]

Ic

This class is mainly based on enantio-labdatrienonic acids, such as ozic and zanzibaric acids.[27] Its most familiar representative is Dominican amber.[2]

Dominican amber differentiates itself from Baltic amber by being mostly transparent and often containing a higher number of fossil inclusions. This has enabled the detailed reconstruction of the ecosystem of a long-vanished tropical forest.[31] Resin from the extinct species Hymenaea protera is the source of Dominican amber and probably of most amber found in the tropics. It is not "succinite" but "retinite".[32]

Class II

These ambers are formed from resins with a sesquiterpenoid base, such as cadinene.[27]

Class III

These ambers are polystyrenes.[27]

Class IV

Class IV is something of a wastebasket; its ambers are not polymerized, but mainly consist of cedrene-based sesquiterpenoids.[27]

Class V

Class V resins are considered to be produced by a pine or pine relative. They comprise a mixture of diterpinoid resins and n-alkyl compounds. Their type mineral is highgate copalite.[28]

Geological record

Typical amber specimen with a number of indistinct inclusions

The oldest amber recovered dates to the Upper Carboniferous period (320 million years ago).[2][33] Its chemical composition makes it difficult to match the amber to its producers – it is most similar to the resins produced by flowering plants; however, there are no flowering plant fossils until the Cretaceous, and they were not common until the Upper Cretaceous. Amber becomes abundant long after the Carboniferous, in the Early Cretaceous, 150 million years ago,[2] when it is found in association with insects. The oldest amber with arthropod inclusions comes from the Levant, from Lebanon and Jordan. This amber, roughly 125–135 million years old, is considered of high scientific value, providing evidence of some of the oldest sampled ecosystems.[34]

In Lebanon more than 450 outcrops of Lower Cretaceous amber were discovered by Dany Azar[35] a Lebanese paleontologist and entomologist. Among these outcrops 20 have yielded biological inclusions comprising the oldest representatives of several recent families of terrestrial arthropods. Even older, Jurassic amber has been found recently in Lebanon as well. Many remarkable insects and spiders were recently discovered in the amber of Jordan including the oldest zorapterans, clerid beetles, umenocoleid roaches, and achiliid planthoppers.[34]

Baltic amber or succinite (historically documented as Prussian amber[14]) is found as irregular nodules in marine glauconitic sand, known as blue earth, occurring in the Lower Oligocene strata of Sambia in Prussia (in historical sources also referred to as Glaesaria).[14] After 1945 this territory around Königsberg was turned into Kaliningrad Oblast, Russia, where amber is now systematically mined.[36]

It appears, however, to have been partly derived from older Eocene deposits and it occurs also as a derivative phase in later formations, such as glacial drift. Relics of an abundant flora occur as inclusions trapped within the amber while the resin was yet fresh, suggesting relations with the flora of Eastern Asia and the southern part of North America. Heinrich Göppert named the common amber-yielding pine of the Baltic forests Pinites succiniter, but as the wood does not seem to differ from that of the existing genus it has been also called Pinus succinifera. It is improbable, however, that the production of amber was limited to a single species; and indeed a large number of conifers belonging to different genera are represented in the amber-flora.[21]

Paleontological significance

Amber is a unique preservational mode, preserving otherwise unfossilizable parts of organisms; as such it is helpful in the reconstruction of ecosystems as well as organisms;[37] the chemical composition of the resin, however, is of limited utility in reconstructing the phylogenetic affinity of the resin producer.[2]

Amber sometimes contains animals or plant matter that became caught in the resin as it was secreted. Insects, spiders and even their webs, annelids, frogs,[38] crustaceans, bacteria and amoebae,[39] marine microfossils,[40] wood, flowers and fruit, hair, feathers and other small organisms have been recovered in ambers dating to 130 million years ago.[2]

In August 2012, two mites preserved in amber were determined to be the oldest animals ever to have been found in the substance; the mites are 230 million years old and were discovered in north-eastern Italy.[41]

Use

Amber has been used since prehistory (Solutrean) in the manufacture of jewelry and ornaments, and also in folk medicine. Amber also forms the flavoring for akvavit liquor. Amber has been used as an ingredient in perfumes.

Jewelry

Amber has been used since the stone age, from 13,000 years ago.[2] Amber ornaments have been found in Mycenaean tombs and elsewhere across Europe.[42] To this day it is used in the manufacture of smoking and glassblowing mouthpieces.[43][44] Amber's place in culture and tradition lends it a tourism value; Palanga Amber Museum is dedicated to the fossilized resin.

Amber jewelry from Dominican Republic

Historic medicinal uses

Amber has long been used in folk medicine for its purported healing properties.[45] Amber and extracts were used from the time of Hippocrates in ancient Greece for a wide variety of treatments through the Middle Ages and up until the early twentieth century.[citation needed]

Scent of amber and amber perfumery

Lithuanian amber jewelry

In ancient China it was customary to burn amber during large festivities. If amber is heated under the right conditions, oil of amber is produced, and in past times this was combined carefully with nitric acid to create "artificial musk" – a resin with a peculiar musky odor.[46] Although when burned, amber does give off a characteristic "pinewood" fragrance, modern products, such as perfume, do not normally use actual amber due to the fact that fossilized amber produces very little scent. In perfumery, scents referred to as “amber” are often created and patented[47][48] to emulate the opulent golden warmth of the fossil.[49]

The modern name for amber is thought to come from the Arabic word, ambar, meaning ambergris.[50][51] Ambergris is the waxy aromatic substance created in the intestines of sperm whales and was used in making perfumes both in ancient times as well as modern.

The scent of amber was originally derived from emulating the scent of ambergris and/or labdanum but due to the endangered species status of the sperm whale the scent of amber is now largely derived from labdanum.[52] The term “amber” is loosely used to describe a scent that is warm, musky, rich and honey-like, and also somewhat oriental and earthy. It can be synthetically created or derived from natural resins. When derived from natural resins it is most often created out of labdanum. Benzoin is usually part of the recipe. Vanilla and cloves are sometimes used to enhance the aroma.

"Amber" perfumes may be created using combinations of labdanum, benzoin resin, copal (itself a type of tree resin used in incense manufacture), vanilla, Dammara resin and/or synthetic materials.[46]

Imitation

Imitation made in natural resins

Young resins, these are used as imitations:[53]

Imitations made of plastics

Plastics, these are used as imitations:[54]

  • Stained glass (inorganic material) and other ceramic materials
  • Celluloid
  • Cellulose nitrate (obtain first time in 1833[55]) — a product of treatment of cellulose with nitration mixture.[56]
  • Acetylcellulose (not in the use at present)
  • Galalith or «artificial horn» (condensation product of casein and formaldehyde), other trade names: Alladinite, Erinoid, Lactoid.[55]
  • Casein — a conjugated protein forming from the casein precursor – caseinogen.[57]
  • Resolane (phenolic resins or phenoplasts, not in the use at present)
  • Bakelite resine (resol, phenolic resins), product from Africa are known under the misleading name: «African amber».
  • Carbamide resins — melamine, formaldehyde and urea-formaldehyde resins.[56]
  • Epoxy novolac (phenolic resins), non officially name: «antique amber», not in the use at present
  • Polyesters (Polish amber imitation) with styrene. Ex.: unsaturated polyester resins (polymals) are produced by Chemical Industrial Works «Organika» in Sarzyna, Poland; estomal are produced by Laminopol firm. Polybern or sticked amber is artificial resins the curled chips are obtained, whereas in the case of amber – small scraps. «African amber» (polyester, synacryl is then probably other name of the same resine) are produced by Reichhold firm; Styresol trade mark or alkid resin (used in Russia, Reichhold, Inc. patent, 1948.[58]
  • Polyethylene
  • Eepoxide resins
  • Polystyrene and polystyrene-like polymers (vinyl polymers).[59]
  • The resins of acrylic type (vinyl polymers[59]), especially polymethyl methacrylate PMMA (trade mark Plexiglass, metaplex).

See also

References

  1. ^ Jessamyn Reeves-Brown (November 1997). "Mastering New Materials: Commissioning an Amber Bow". Strings (65). Archived from the original on 14 May 2004. Retrieved 9 April 2007. 
  2. ^ a b c d e f g h i j Grimaldi, D. (2009). "Pushing Back Amber Production". Science. 326 (5949): 51–2. Bibcode:2009Sci...326...51G. doi:10.1126/science.1179328. PMID 19797645. 
  3. ^ a b "Amber" (2004). In Maxine N. Lurie and Marc Mappen (eds.) Encyclopedia of New Jersey, Rutgers University Press, ISBN 0813533252.
  4. ^ Poinar GO, Poinar R. (1995) The quest for life in amber. Basic Books, ISBN 0-201-48928-7, p. 133
  5. ^ a b Harper, Douglas. "amber". Online Etymology Dictionary.  and "amber". Oxford English Dictionary (3rd ed.). Oxford University Press. September 2005.  (Subscription or UK public library membership required.)
  6. ^ A Concise Pahlavi Dictionary, D N MacKenzie, Oxford University Press, 1971, ISBN 0 19 713559 5
  7. ^ see: Abu Zaid al Hassan from Siraf & Sulaiman the Merchant (851), Silsilat-al-Tawarikh (travels in Asia).[clarification needed]
  8. ^ Homeric (Iliad 6.513, 19.398). The feminine ἠλεκτρίς being later used as a name of the Moon. King, Rev. C.W. (1867). The Natural History of Gems or Decorative Stones. Cambridge (UK). p. 315. 
  9. ^ The derivation of the modern term "electric" from the Greek word for amber dates to the 1600 (Latin electricus "amber-like", in De Magnete by William Gilbert). Heilbron, J.L. (1979). Electricity in the 17th and 18th Centuries: A Study of Early Modern Physics. University of California Press. p. 169. ISBN 978-0-520-03478-5. . The word "electron" (for the fundamental particle) was coined in 1891 by the Irish physicist George Stoney whilst analyzing elementary charges for the first time. Aber, Susie Ward. "Welcome to the World of Amber". Emporia State University. Archived from the original on 28 April 2007. Retrieved 11 May 2007. . "Origin of word Electron". Patent-invent.com. Retrieved 30 July 2010. 
  10. ^ Michael R. Collings, Gemlore: An Introduction to Precious and Semi-Precious Stones, 2009, p. 20
  11. ^ Natural History 37.11.
  12. ^ Natural History IV.27.13 or IV.13.95 in the Loeb edition.
  13. ^ succinic acid as well as succinite, a term given to a particular type of amber by James Dwight Dana
  14. ^ a b c d e Rudler 1911, p. 792.
  15. ^ Manuel Villanueva-García, Antonio Martínez-Richa, and Juvencio Robles Assignment of vibrational spectra of labdatriene derivatives and ambers: A combined experimental and density functional theoretical study Arkivoc (EJ-1567C) pp. 449–458
  16. ^ Rice, Patty C. (2006). Amber: Golden Gem of the Ages. 4th Ed. AuthorHouse. ISBN 1-4259-3849-3. 
  17. ^ Poinar, George O. (1992) Life in amber. Stanford, Calif.: Stanford University Press, p. 12, ISBN 0804720010
  18. ^ Lambert, JB; Poinar Jr, GO (2002). "Amber: the organic gemstone". Accounts of Chemical Research. 35 (8): 628–36. doi:10.1021/ar0001970. PMID 12186567. 
  19. ^ Wolfe, A. P.; Tappert, R.; Muehlenbachs, K.; Boudreau, M.; McKellar, R. C.; Basinger, J. F.; Garrett, A. (30 June 2009). "A new proposal concerning the botanical origin of Baltic amber". Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences. 276 (1672): 3403–3412. doi:10.1098/rspb.2009.0806. PMC 2817186free to read. PMID 19570786. 
  20. ^ Sherborn, Charles Davies. "Natural Science: A Monthly Review of Scientific Progress, Volume 1". 
  21. ^ a b c d e f g Rudler 1911, p. 793.
  22. ^ Amos, Jonathan (1 April 2008). "BBC News, " Secret 'dino bugs' revealed", 1 April 2008". BBC News. Archived from the original on 28 August 2010. Retrieved 30 July 2010. 
  23. ^ Amber Trade and the Environment in the Kaliningrad Oblast. Gurukul.ucc.american.edu. Retrieved on 19 September 2012.
  24. ^ Wichard, Wilfred and Weitschat, Wolfgang (2004) Im Bernsteinwald. – Gerstenberg Verlag, Hildesheim, ISBN 3-8067-2551-9
  25. ^ "Amber". (1999). In G. W. Bowersock, Peter Brown, Oleg Grabar (eds.) Late Antiquity: A Guide to the Postclassical World, Harvard University Press, ISBN 0674511735.
  26. ^ Manuel A. Iturralde-Vennet (2001). "Geology of the Amber-Bearing Deposits of the Greater Antilles" (PDF). Caribbean Journal of Science. 37 (3): 141–167. Archived from the original (PDF) on 11 May 2011. 
  27. ^ a b c d e f g h Anderson, K; Winans, R; Botto, R (1992). "The nature and fate of natural resins in the geosphere—II. Identification, classification and nomenclature of resinites". Organic Geochemistry. 18 (6): 829–841. doi:10.1016/0146-6380(92)90051-X. 
  28. ^ a b c Anderson, K; Botto, R (1993). "The nature and fate of natural resins in the geosphere—III. Re-evaluation of the structure and composition of Highgate Copalite and Glessite". Organic Geochemistry. 20 (7): 1027. doi:10.1016/0146-6380(93)90111-N. 
  29. ^ Anderson, Ken B. (1996). "New Evidence Concerning the Structure, Composition, and Maturation of Class I (Polylabdanoid) Resinites". Amber, Resinite, and Fossil Resins. ACS Symposium Series. 617. pp. 105–129. doi:10.1021/bk-1995-0617.ch006. ISBN 0-8412-3336-5. 
  30. ^ Shashoua, Yvonne (2007). "Degradation and inhibitive conservation of Baltic amber in museum collections" (PDF). Department of Conservation, The National Museum of Denmark. Archived from the original (PDF) on 11 May 2011. 
  31. ^ George Poinar, Jr. and Roberta Poinar, 1999. The Amber Forest: A Reconstruction of a Vanished World, (Princeton University Press) ISBN 0-691-02888-5
  32. ^ Grimaldi, D. A. (1996) Amber – Window to the Past. – American Museum of Natural History, New York, ISBN 0810919664
  33. ^ Bray, P. S.; Anderson, K. B. (2009). "Identification of Carboniferous (320 Million Years Old) Class Ic Amber". Science. 326 (5949): 132–134. Bibcode:2009Sci...326..132B. doi:10.1126/science.1177539. PMID 19797659. 
  34. ^ a b Poinar, P.O., Jr., and R.K. Milki (2001) Lebanese Amber: The Oldest Insect Ecosystem in Fossilized Resin. Oregon State University Press, Corvallis. ISBN 0-87071-533-X.
  35. ^ Azar, Dany (2012). "Lebanese amber: a "Guinness Book of Records"". Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis. 111: 44–60. 
  36. ^ Langenheim, Jean (2003). Plant Resins: Chemistry, Evolution, Ecology, and Ethnobotany. Timber Press Inc. ISBN 0-88192-574-8. 
  37. ^ BBC – Radio 4 – Amber. Db.bbc.co.uk (16 February 2005). Retrieved on 23 April 2011.
  38. ^ "Scientist: Frog could be 25 million years old". MSNBC. 16 February 2007. Retrieved 30 July 2010. 
  39. ^ Waggoner, Benjamin M. (13 July 1996). "Bacteria and protists from Middle Cretaceous amber of Ellsworth County, Kansas". PaleoBios. 17 (1): 20–26. 
  40. ^ Girard, V.; Schmidt, A.; Saint Martin, S.; Struwe, S.; Perrichot, V.; Saint Martin, J.; Grosheny, D.; Breton, G.; Néraudeau, D. (2008). "Evidence for marine microfossils from amber". Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America. 105 (45): 17426–17429. Bibcode:2008PNAS..10517426G. doi:10.1073/pnas.0804980105. PMC 2582268free to read. PMID 18981417. 
  41. ^ Kaufman, Rachel (28 August 2012). "Goldbugs". National Geographic. 
  42. ^ Curt W. Beck, Anthony Harding and Helen Hughes-Brock, "Amber in the Mycenaean World" The Annual of the British School at Athens, vol. 69 (November 1974), pp. 145-172. DOI:10.1017/S0068245400005505
  43. ^ "Interview with expert pipe maker, Baldo Baldi. Accessed 10-12-09". Pipesandtobaccos.com. 11 February 2000. Archived from the original on 16 February 2006. Retrieved 30 July 2010. 
  44. ^ "Maker of amber mouthpiece for glass blowing pipes. Accessed 10-12-09". Steinertindustries.com. 7 May 2007. Archived from the original on 16 July 2011. Retrieved 30 July 2010. 
  45. ^ Lisa Markman (2009). "Teething: Facts and Fiction" (PDF). Pediatr. Rev. 30 (8): e59–e64. doi:10.1542/pir.30-8-e59. PMID 19648257. 
  46. ^ a b Amber as an aphrodisiac. Aphrodisiacs-info.com. Retrieved on 19 September 2012.
  47. ^ Thermer, Ernst T. "Saturated indane derivatives and processes for producing same" U.S. Patent 3,703,479, U.S. Patent 3,681,464, issue date 1972
  48. ^ Perfume compositions and perfume articles containing one isomer of an octahydrotetramethyl acetonaphthone, John B. Hall, Rumson; James Milton Sanders, Eatontown U.S. Patent 3,929,677, Publication Date: 30 December 1975
  49. ^ Sorcery of Scent: Amber: A perfume myth. Sorceryofscent.blogspot.com (30 July 2008). Retrieved on 23 April 2011.
  50. ^ Aber, Susie Ward. "Welcome to the World of Amber". Emporia State University. Archived from the original on 28 April 2007. Retrieved 11 May 2007. 
  51. ^ "Origin of word Electron". Patent-invent.com. Retrieved 30 July 2010. 
  52. ^ Gomes, Paula B, Mata, Vera G, Rodrigues, A E (2005). "Characterization of the Portuguese-Grown Cistus ladanifer Essential Oil" (PDF). Journal of Essential Oil Research. 17 (2): 160. doi:10.1080/10412905.2005.9698864. 
  53. ^ Matushevskaya 2013, pp. 11–13
  54. ^ Matushevskaya 2013, pp. 13–19
  55. ^ a b Wagner-Wysiecka 2013, p. 30
  56. ^ a b Bogdasarov & Bogdasarov 2013, p. 38
  57. ^ Bogdasarov & Bogdasarov 2013, p. 37
  58. ^ Wagner-Wysiecka 2013, p. 31
  59. ^ a b Wagner-Wysiecka 2013, p. 32
Attribution

Bibliography

External links