کنیدین
 | |||||
 مسیر رو به غرب کنیدین در نزدیکی جاسپر، آلبرتا | |||||
| مشخصات | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نوع خدمات | راهآهن بینشهری دوربرد | ||||
| وضعیت | فعال[۱] | ||||
| مکان | کانادا | ||||
| اپراتور(ها) | ویا ریل | ||||
| اپراتور(های) پیشین | راهآهن کنیدین پسیفیک | ||||
| شمار کلی مسافران | ۱٬۲۲۹ در هفته (۲۰۲۴)[۲] | ||||
| شمار مسافران سالانه | ۶۳٬۹۲۶ (۲۰۲۴)[۲] | ||||
| وبگاه | |||||
| مسیر | |||||
| ایستگاههای سر خط و پایان خط | تورنتو، انتاریو ونکوور، بریتیش کلمبیا | ||||
| ایستگاهها | ۶۵ (۵۵ درخواستی) | ||||
| طول مسیر | ۴٬۴۶۶ کیلومتر (۲٬۷۷۵ مایل) | ||||
| میانگین زمان سفر | رو به غرب: ۹۷ ساعت و ۵ دقیقه رو به شرق: ۹۲ ساعت و ۲۹ دقیقه | ||||
| تناوب سرویس | دو قطار در هفته در هر جهت | ||||
| خدمات درون قطار | |||||
| کلاس(ها) | اکونومی، اسلیپر، پرستیژ[۳] | ||||
| دسترسی معلولان | بله | ||||
| ترتیب صندلی | صندلیهای اتوبوسی معمولی[۳] | ||||
| امکانات خواب | اتاقک با تخت تاشو؛ اتاقخوابهای یک، دو یا سه نفره[۳] | ||||
| امکانات پذیرایی | ترن غذاخوری، کافهتریای اسکایلاین، بیرونبر، خدمات داخل کابین (فقط برای کلاس پرستیژ)، بار مشروبات الکلی[۴] | ||||
| امکانات دیداری | ترن اسکایلاین، ترن پارک، ترن گنبدی تماشای مناظر (بین ادمونتون و ونکوور) | ||||
| امکانات تفریحی | برنامه هنرمندان در قطار | ||||
| امکانات بار مسافر | امکان تحویل چمدان و بار در ایستگاههای منتخب | ||||
| مشخصات فنی | |||||
| نوع وسیله ریلی | لوکوموتیوهای ئیامدی اف۴۰پیاچ سری اسکایلاین | ||||
| اندازه ریل | ۱٬۴۳۵ mm (4 ft 8 1⁄2 in) | ||||
| سرعت | ۸۰ مایل بر ساعت (۱۳۰ کیلومتر بر ساعت) (maximum) | ||||
| مالک(ـان) خط | |||||
| شماره(های) جدول زمانی | ۱ (رو به غرب)؛ ۲ (رو به شرق) | ||||
| |||||
کنیدین (به انگلیسی: The Canadian) یک قطار مسافربری فراقارهای است که توسط شرکت «ویا ریل» در سرویس غرب کانادا، بین ایستگاه یونیون در تورنتو، انتاریو و ایستگاه پسفیک سنترال در ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا فعالیت میکند.
شرکت راهآهن کنیدین پسیفیک این سرویس را در ۲۴ آوریل ۱۹۵۵ معرفی کرد که به شهرهای مونترآل، تورنتو و ونکوور خدمترسانی میکرد. در سال ۱۹۷۸، شرکت «ویا ریل کانادا» این سرویس را تصاحب نمود و در ۱۵ ژانویه ۱۹۹۰، کنیدین را به عنوان تنها سرویس فراقارهای خود بین تورنتو و ونکوور تعیین کرد. این سرویس جدید جایگزین «سوپر کانتیننتال» (سرویس مسافربری شاخص شرکت راهآهن ملی کانادا) شد و همچنان عمدتاً بر روی ریلهای شرکت راهآهن ملی کانادا حرکت میکند.
تاریخچه
[ویرایش]در سالهای پس از جنگ جهانی دوم، قطارهای مسافربری در «سیپی» شامل ترکیبی از واگنهای سنگینوزنِ پیش از جنگ و واگنهای سبکوزنِ پیش و پس از جنگ بودند، حتی در قطار فراقارهای شاخص آن یعنی دومینیون و امتداد شرقیاش، آتلانتیک لیمیتد. در حالی که این واگنها قابل استفاده بودند، قطارهای آمریکایی اوایل دهه ۱۹۵۰، مانند کالیفرنیا زفیر، پیش از آن از ترکیبهای یکپارچه و سادهشدهای از جنس فولاد ضدزنگ استفاده میکردند که دارای واگنهای گنبدیشکل برای تماشا بود. مدیریت سیپی، از جمله نایبرئیس وقت، نوریس آر. کرامپ، پس از ارزیابی واگنهای گنبدی در قطار نمایشی «قطار فردا» (Train of Tomorrow) متعلق به جنرال موتورز دیزل/پولمن استاندارد در سال ۱۹۴۹، تصمیم به نوسازی تجهیزات ریلی خود گرفت.[۶]
در سال ۱۹۵۳، سیپی سفارشی برای ساخت ۱۵۵ واگن فولاد ضدزنگ به شرکت «باد» در ردلاین، پنسیلوانیا (حومه فیلادلفیا) داد که شامل ۱۸ واگن گنبدی انتهایی (سری پارک)، ۱۸ واگن گنبدی «اسکایلاین» در میان قطار، ۳۰ واگن مسافربری معمولی، ۱۸ واگن غذاخوری و ۷۱ واگن خواب (سری مِـینور و شاتو) میشد. سفارش بعدی برای ۱۸ واگن باربری مخصوص استراحت خدمه، مجموع نهایی را به ۱۷۳ واگن رساند: تعدادی کافی برای راهاندازی یک سرویس فراقارهای کاملاً جدید و تجهیز مجدد بخشی از قطار دومینیون.[۶] طراحی داخلی این واگنهای جدید با شرکت معماری فیلادلفیایی «هاربسون، هاف، لیوینگستون و لارسون» (شرکتی که به دلیل طراحیهای صنعتیاش برای سایر قطارهای مسافربری برجسته مانند پایونیر زفیر شناخته میشد) منعقد شد و مبلمان و طرحهای رنگیِ سایهروشنِ پاستلی حاصل از آن بهطور گستردهای مورد تحسین قرار گرفت.
پس از تصمیمگیری برای نامگذاری واگنهای گنبدی سری پارک به نام پارکهای مشهور کانادا، هنرمندان پیشرو کانادایی، از جمله اعضای گروه هفت، مأمور شدند تا نقاشیهای دیواری مناسبی برای این واگنها ترسیم کنند.[۶] هنگامی که تصمیم گرفته شد واگنهای خواب اقتصادی (ارزانقیمت) اضافه شود، سفارشِ شرکت «باد» با ۲۲ واگن خواب سنگینوزنِ موجود تکمیل شد که سیپی آنها را در تعمیرگاههای «اَنگِس» متعلق به خودش بازسازی کرد و هر کدام را با روکش فولاد ضدزنگ به سبک شرکت «باد» مجهز نمود. برای تکمیل تجهیزات ریلی جدید، سیپی لوکوموتیوهای دیزل ئیامدی افپی۹ را سفارش داد تا مکمل ناوگان موجود لوکوموتیوهای ئیامدی افپی۷ باشند. اگرچه این واحدهای سری اِف همچنان نیروی محرکه ترجیحی برای این قطار باقی ماندند، اما گاهی توسط انواع مختلفی از نیروهای محرکه، از جمله «مونترآل لکوموتیو ورکس افپیای-۲اس»، کشیده میشد.[۶]
خدمات تحت مدیریت سیپی
[ویرایش]شرکت راهآهن کنیدین پسیفیک قطار شاخص جدید خود را کنیدین نامید و خدماترسانی آن در ۲۴ آوریل ۱۹۵۵ آغاز شد. زمان سفر بین مونترآل و ونکوور از حدود ۸۵ ساعت به ۷۱ ساعت کاهش یافت، بهطوری که مسافران به جای چهار شب، تنها سه شب را در راه سپری میکردند. اگرچه رقیبِ سیپی، یعنی «راهآهن نشنال کانادا» (CN)، در همان روز سرویس فراقارهای جدید خود به نام «سوپر کانتیننتال» را راهاندازی کرد، اما سیپی میتوانست صادقانه افتخار کند که کنیدین «نخستین و تنها قطار سریعالسیر تمام فولادیِ گنبدی در کانادا» است؛ چرا که شرکت «سیان» تا سال ۱۹۶۴ واگنهای گنبدی را از راهآهن «میلواکی رود» خریداری نکرده بود.
این قطار با دو بخش مونترآل و تورنتو فعالیت میکرد که در غرب سادبریِ انتاریو با یکدیگر ترکیب میشدند. بخش مونترآل (که به اتاوا نیز خدمترسانی میکرد) در مسیر غربسو با شماره قطار ۱ و در مسیر شرقسو با شماره قطار ۲ شناخته میشد، در حالی که بخش تورنتو در مسیر غربسو با شماره ۱۱ و در مسیر شرقسو با شماره ۱۲ شناخته میشد. متناسب با ظاهر آیرودینامیک و مدرن آن، برنامه زمانبندی ۷۱ ساعتهٔ کنیدین در مسیر غرب، ۱۶ ساعت سریعتر از قطار دومینیون بود.
اگرچه این قطار در ابتدا موفق بود، اما تعداد مسافران قطار در کانادا طی دهه ۱۹۶۰ شروع به کاهش کرد. شرکت سیپی که با رقابتِ هواپیماهای جت جدید و افزایش استفاده از خودروهای شخصی پس از ساخت بزرگراه ترنس کانادا مواجه بود، قطار «دومینیون» را در سال ۱۹۶۶ لغو کرد و در سال ۱۹۷۰ از دولت کانادا درخواست نمود تا فعالیت کنیدین را متوقف کند. با وجود اینکه این درخواست رد شد، اما سیپی در طول دهه ۱۹۷۰ تلاش کرد تا خود را از بازار خدمات مسافربری خارج کند. کنیدین با سطحی کاهشیافته از خدمات فعالیت میکرد و دولت ۸۰ درصد از ضررهای آن را تأمین مالی مینمود.
خدمات تحت مدیریت ویا ریل
[ویرایش]ویا ریل، که یک شرکت دولتی فدرال است، در ۲۹ اکتبر ۱۹۷۸ رسماً مسئولیت خدمات مسافربری سیپی را بر عهده گرفت، اگرچه هویت برند «ویا» تا تابستان سال بعد روی خود قطارها اعمال نشد. پس از واگذاری به ویا، کنیدین به قطار فراقارهای درجهیک این شرکت تبدیل شد و در ابتدا در مسیر قدیمی سیپی فعالیت میکرد. این قطار توسط «سوپر کانتیننتال» متعلق به سیان که در مسیر موازی اما شمالیترِ سیان حرکت میکرد، تکمیل میشد. کنیدین همچنان در دو بخش در شرق سادبری به فعالیت خود ادامه داد و خدمات روزانهای را به سمت غرب به ونکوور و به سمت شرق به تورنتو و مونترآل ارائه میکرد.
سوپر کانتیننتال در سال ۱۹۸۱ به دلیل کاهش شدید بودجه متوقف شد. از آن زمان، کنیدین تنها قطار فراقارهای واقعی ویا ریل بوده است. در حالی که سوپر کانتیننتال در سال ۱۹۸۵ در پی تقاضای عمومی بازگردانده شد، اما مسیر آن تنها تا شرق وینیپگ ادامه داشت.
در پی دور دیگری از کاهش شدید بودجه ویا ریل در ۱۵ ژانویه ۱۹۹۰، ویا بار دیگر سوپر کانتیننتال را متوقف کرد که این بار دائمی بود. کنیدین از خطوط ریلی سیپی به مسیر سیان (که سوپر کانتیننتال در ۲۵ سال اول فعالیتش در آن تردد میکرد) منتقل شد و بخش مونترآل آن حذف گردید. مسیر جدید و طولانیتر، شهرهای ثاندر بی، رجاینا و کلگری را به نفع ساسکاتون و ادمونتون دور زد. این اقدام، خدمات فراقارهای را حفظ کرد و به ویا اجازه داد تا خدماتِ تحت مأموریت دولت خود را به جوامع کوچک در طول مسیر ارائه دهد. در همان زمان، نبودِ گزینههای جایگزین حملونقل در طول مسیر سیپی به کارآفرینی به نام پیتر آرمسترانگ اجازه داد تا سرویس تفریحی راکی مانتینیر را راهاندازی کند.[۷] علاوه بر این، در حالی که برنامههای زمانی پیش از ۱۹۹۰ دارای خدمات روزانه در هر دو مسیر سیپی و سیان بودند، خدمات پس از کاهش بودجه سال ۱۹۹۰ به تنها سه روز در هفته تقلیل یافت و در فصول کمتردد به دو بار در هفته کاهش پیدا کرد.
در سال ۲۰۰۷، برنامه زمانی طولانیتر شد، بهطوری که اکنون سفر بین تورنتو و ونکوور به جای سه شب، چهار شب به طول میانجامد. برنامه چهارشبه (از نظر زمان سفر) علیرغم تغییرات تکنولوژیک قابل توجه از آن زمان تاکنون، تقریباً با برنامه دهه ۱۹۴۰ یکسان است. در سال ۲۰۱۳، این قطار با قرار گرفتن تصویرش بر پشت اسکناسهای پلیمری جدید ده دلاری کانادا مورد تجلیل قرار گرفت.[۸]
تا سال ۲۰۲۲، ویا ریل همچنان به بهرهبرداری از کنیدین با استفاده از تجهیزات مسافربری بازسازیشده «باد» (متعلق به سیپی سابق) ادامه میدهد.[۹]
به دلیل کمبود ظرفیت سیان در خط سراسری کشور، تأخیرهای ۱۲ ساعته تقریباً به امری عادی تبدیل شده بود. عملکرد بهموقع از ۸۴ درصد در سال ۲۰۰۹ به تنها ۸ درصد در سال ۲۰۱۷ کاهش یافته بود.[۱۰] تأخیرهای مداوم تا اواسط می ۲۰۱۸ به حدود ۲ روز رسید.[۱۱] برای رسیدگی به این مسئله، به دلیل مشکلات مداوم در قابلیت اطمینانِ برنامه زمانی در راهآهن میزبان یعنی سیان، برنامه زمانی از ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۸ مجدداً به چهار روز و چهار شب در هر جهت افزایش یافت.[۱۲] این تغییر تقریباً بهطور کامل مشکل را برطرف کرده است.
کنیدین در حال حاضر ۹۴ ساعت و ۱۵ دقیقه در مسیر رو به غرب[۱۳] در مقابل ۹۵ ساعت و ۲۹ دقیقه در مسیر رو به شرق زمان میبرد.[۱۴] این زمان ۱۳ ساعت و ۵۰ دقیقه (رو به غرب) و ۱۲ ساعت و ۱۹ دقیقه (رو به شرق) کندتر از برنامههای ۸۰ ساعت و ۲۵ دقیقه و ۸۳ ساعت و ۱۰ دقیقهای اساسکانتیننتال[۱۵] و همچنین ۱۳ ساعت و ۵ دقیقه و ۱۲ ساعت و ۲۴ دقیقه کندتر از برنامههای ۸۱ ساعت و ۱۰ دقیقه و ۸۳ ساعت و ۵ دقیقهای دومینیون[۱۶] در سال ۱۹۵۲ است. این اختلاف صرفاً به دلیل اولویت دادن به ترافیک باریِ سیان نسبت به ترافیک مسافربری در طول مسیر است.[۱۱]
عملیات فعلی
[ویرایش]هنگامی که بر اساس برنامه عادی فعالیت میکند، کنیدین دو بار در هفته تردد دارد؛ بدین صورت که روزهای چهارشنبه و یکشنبه از تورنتو، و روزهای دوشنبه و جمعه از ونکوور حرکت میکند. کل سفر حدود چهار روز به طول میانجامد.
اکثریت قریب به اتفاق ایستگاهها به صورت «ایستگاه پرچمی» (ایست با علامت) عمل میکنند؛ مسافرانی که قصد سوار یا پیاده شدن در این ایستگاهها را دارند، باید از قبل اطلاع دهند. در ۲۱ مارس ۲۰۲۰، فعالیت کنیدین و اکثر سرویسهای دیگر ویا ریل به دلیل همهگیری متوقف شد.[۱۷] این تعلیق تا ۱۱ دسامبر ادامه یافت تا بازرسی و کارهای تعمیراتی به عنوان بخشی از «برنامه نوسازی میراث» انجام شود.[۱۸] از ۱۱ دسامبر، کنیدین تنها بین وینیپگ و ونکوور بازگشایی شد و هفتهای یک بار حرکت میکرد. سرویسدهی به تورنتو در ۱۷ می ۲۰۲۱ از سر گرفته شد، در حالی که همچنان هفتهای یک بار فعالیت میکرد.[۱۹]
اختلال در خدمات
[ویرایش]در ژانویه ۲۰۲۰، سرویسدهی کنیدین (به همراه تقریباً تمام سرویسهای دیگر ویا) به دلیل اعتراضات و انسدادهای خط لوله و راهآهن ۲۰۲۰ کانادا در چندین نقطه از خطوط «سیان» و «مترولینکس» متوقف شد.[۲۰][۲۱] بخشی از خدمات در اوایل مارس بازگردانده شد.[۲۲]
با این حال، کمتر از یک ماه پس از برچیده شدن موانع، همهگیری کووید-۱۹ و بسته شدن مرز کانادا و آمریکا بر تقریباً تمام خدمات ویا ریل تأثیر موقت گذاشت.[۲۳] در حالی که خدمات کاهشیافته در «کریدور» ادامه داشت، تمام قطارهای شبانه به جز مسیر وینیپگ-چرچیل در ابتدا لغو شدند. حدود ۱۰۰۰ کارمند در سراسر شبکه بهطور موقت اخراج شدند.[۲۴] خدمات به تدریج و در مراحل مختلف بازگردانده شد، به طوری که بخش تورنتو-وینیپگ از این مسیر زودتر بازگشایی شد. خدمات در کل مسیر تورنتو-ونکوور سرانجام در دسامبر ۲۰۲۰، با حرکت یک قطار واحد در هر هفته در هر جهت، از سر گرفته شد.[۲۵]
در واکنش به این دو اختلال بزرگ، ویا سیاستهای لغو خود را تغییر داد تا امکان تغییرات بدون جریمه و بازپرداخت کامل وجه فراهم شود.[۲۵]
در نوامبر ۲۰۲۱، خدمات در غرب وینیپگ تحت تأثیر سیلهای نوامبر ۲۰۲۱ در شمال غربی اقیانوس آرام قرار گرفت. قطار رو به غرب ۱۳ نوامبر که از تورنتو حرکت کرده بود و هنگام وقوع سیل در راه بود، در وینیپگ متوقف شد. مسافرانی که مقصد نهاییشان غربِ وینیپگ بود، با اتوبوس یا هواپیما به مقاصد نهایی خود منتقل شدند. خدمات تا ۱۲ دسامبر بازگردانده نشد.[۲۶] قطارهای بعدی به دلیل انباشتِ زنجیره تأمینِ ناشی از قطارهای باری که قبلاً متوقف شده بودند، بین ادمونتون و ونکوور با تأخیرهای قابل توجهی مواجه شدند.
کلاسهای خدماتی
[ویرایش]کنیدین سه کلاس خدماتی اصلی را ارائه میدهد: «اکونومی»، «اسلیپر پلاس» و از سال ۲۰۱۴، کلاس «پرستیژ».[۲۷][۲۸] قطارها به یک یا چند واگن رستوران مجهز هستند: حداقل یک واگن «اسکایلاین» (گنبدی) برای هر کلاس، یک واگن «پانوراما» (در غرب ادمونتون) و یک واگن «پارک».[۲۶] تمام کلاسها به واگن اسکایلاین اختصاصی خود دسترسی دارند؛ مسافران اسلیپر پلاس و پرستیژ نیز به واگن پانوراما دسترسی دارند. مسافران پرستیژ دسترسی نیمهانحصاری به «واگن پارک» دارند که یک سالن پذیرایی دارای مجوز رسمی برای سرو نوشیدنیهای الکلی در انتهای قطار است.[۲۹] در طول ماههای تابستان، گفتگوها و فعالیتهایی در داخل قطار برنامهریزی میشود. اگر یک خواننده یا گروه موسیقی با قطار سفر کند، اجراهای مجزایی برای هر کلاس خدماتی در دسترس خواهد بود.
مسافران اسلیپر پلاس و پرستیژ به سالن استراحت تجاری ویا ریل، در صورت موجود بودن در آن ایستگاه، دسترسی دارند. به مسافران پرستیژ دسترسی انحصاری به بخش ویژهای از سالن انتظار تجاری داده میشود. مسافران اسلیپر پلاس و پرستیژ در منطقهای مجزا از مسافران کلاس اکونومی سوار قطار میشوند؛ اتاقهای پرستیژ در انتهاییترین بخش قطار قرار دارند.[۲۹] یک مهماندار برای هر واگن خواب، یا گاهی برای هر دو واگن خواب، تعیین شده است.
در کلاس اکونومی، مسافران دارای صندلیهای تختخوابشو هستند. اسلیپر پلاس دارای حق انتخاب بین تختهای دوطبقه (بالا/پایین)، «اتاقک» برای یک نفر، یا کابین برای دو نفر است که شامل صندلی یا مبلهای روبروی هم در طول روز و تختخواب در شب میباشد. برخی تختها میتوانند دو نفر را در خود جای دهند، در حالی که کابینهای دیگر را میتوان با هم ترکیب کرد تا فضایی برای چهار نفر در طول روز ایجاد شود. کابینهای پرستیژ بهطور قابل توجهی بزرگتر هستند و شامل یک پنجره بزرگتر، تلویزیون و مبلی هستند که به یک تختخواب دونفره تبدیل میشود. اکونومی و اسلیپر پلاس در هر واگن یک سرویس بهداشتی دارند، در حالی که اتاقکها و کابینهای دونفره اسلیپر پلاس شامل سرویس بهداشتی خصوصی و دسترسی به دوش مشترک در هر واگن هستند. کلاس پرستیژ هم سرویس بهداشتی خصوصی و هم دوش اختصاصی دارد.
اسلیپر پلاس و پرستیژ شامل وعدههای غذایی سه مرحلهای در واگن رستوران هستند که شامل نوشیدنیهای غیرالکلی در زمان صرف غذا و قهوه/چای/میانوعده در تمام ساعات میشود. کلاس پرستیژ شامل دسترسی به نوشیدنیهای نامحدود، از جمله نوشیدنیهای الکلی، به همراه «خدمات داخل اتاق» است. مسافران اکونومی به یک واگن کافه دسترسی دارند که غذاهای سبک در آن برای خرید موجود است. کلاس «اسلیپر» که شامل اقامتگاه بود اما وعدههای غذایی را شامل نمیشد، در سال ۲۰۱۵ متوقف شد.[۲۹] وعدههای غذایی شامل صبحانه، ناهار و شام است. صبحانه به صورت نشستن آزاد (بدون نوبت) است و یک صبحانه قارهای اضافه نیز در واگن اسکایلاین موجود است. ناهار و شام در دو یا سه نوبت سرو میشوند که معمولاً عصر روز قبل انتخاب میگردند.
کنیدین در برخی ایستگاهها توقفهای طولانیمدتی برای سیگار کشیدن دارد که تنها زمانهایی است که سیگار کشیدن در املاک ویا ریل مجاز است.[۳۰]
مسیر
[ویرایش]
مسیر رو به شرق کنیدین از ایستگاه پسفیک سنترال ونکوور آغاز میشود. این قطار از مسیر ریلی بیاناساف از میان جوامع حومهای عبور میکند تا به پل «نیو وستمینستر» برسد، جایی که قطارها از رود فریزر عبور میکنند. کنیدین سپس از مسیرهای سیاِن از میان دره فریزر شرقی عبور میکند. سپس قطارها برای مسافتی معادل ۲۴۹ کیلومتر (۱۵۵ مایل) از میشن تا کملوپس، با استفاده از سیستم تردد دوخطه در درههای رود فریزر و تامپسون، بین مسیرهای سیاِن و سیپیکیسی جابهجا میشوند. قطارهای رو به شرق، از خطوط سیپیکیسی و قطارهای غربسو از مسیرهای سیاِن استفاده میکنند.[۳۱] مسیر سیاِن از «پینتد کنیون» (دره رنگآمیزی شده) میگذرد و شامل پل طاقفلزی ۲۴۰ متری (۸۰۰ فوتی) شرکت سیاِن بر فراز رودخانه فریزر و خط اصلی سیپیکیسی در منطقه سیسکو است. ریلها در پینتد کنیون تنها تقریباً ۶۱ متر (۲۰۰ فوت) بالاتر از رودخانه تامپسون قرار دارند. طبق برنامههای زمانی عادی، هر دو قطار مسیر شرق و غرب کنیدین شبهنگام از درههای رودخانه فریزر و تامپسون عبور میکنند.
از ایستگاه کملوپس شمالی، ریلها به سمت شمال امتداد یافته و رودخانه تامپسون شمالی را دنبال میکنند.[۳۲] یخچالهای طبیعی «آلبردا» از طول مسیر قابل مشاهده هستند که توسط حصارهای حفاظتی راهآهن محافظت میشوند. از ایستگاه والمونت تا تقاطع رِدپَس، مسیر قطارهای شرقسو و غربسو دوباره از هم جدا میشود. قطارهای شرقسو از بخش آلبردا متعلق به سیاِن در پارک استانی «مانت رابسون» عبور میکنند؛ قطارهای غربسو از بخش رابسون متعلق به سیاِن استفاده میکنند که ارتفاع کمتری دارد.
کنیدین از کنار دریاچه «موس» عبور کرده و رودخانه فریزر را تا دریاچه «یلوهد» دنبال میکند. قطار در گردنه یلوهد از خطالرأس قارهای آمریکا عبور میکند که با ارتفاع ۱۱۳۳ متر، پایینترین نقطه عبور از این خطالرأس در آمریکای شمالی است. این گردنه همچنین مرز بین بریتیش کلمبیا و آلبرتا، مناطق زمانی اقیانوس آرام و کوهستانی، حوضههای آبریز اقیانوس آرام و قطب شمال، و پارک استانی مانت رابسون و پارک ملی جاسپر را مشخص میکند. مسیر از کنار رشتهکوه «ویکتوریا کراس» بر فراز رودخانه «میت» میگذرد و از میان تونلها عبور میکند تا به ایستگاه قطار پارک ملی جاسپر برسد، جایی که قطارها برای خدماترسانی وقفهای طولانی دارند. خود این ایستگاه در سال ۱۹۹۲ توسط دولت فدرال به عنوان ایستگاه راهآهن میراثی اعلام شد.[۳۳]
از جاسپر، قطار در امتداد رود اتبسکا حرکت کرده و به دره آتاباسکا سرازیر میشود، جایی که مناظری از کوههای اطراف دیده شده و از «هنری هاوس» عبور میکند.[۳۴] بزرگراه یلوهد (بزرگراه ۱۶) همچنان به موازات مسیر ادامه مییابد. مسیر از ساحل غربی دریاچه جاسپر میگذرد که مکانی رایج برای عکاسی از راهآهن است، و از نزدیکی تپههای شنی محلی عبور میکند.[۳۵] مسیر به سمت شمال شرقی ادامه یافته و با باز شدن زمین به سمت دشتهای وسیع، کوههای راکی کانادا را ترک میکند. کنیدین در یک دوراهی مثلثی (wye) تغییر جهت میدهد تا به ایستگاه ادمونتون در حومه شهر برسد، جایی که یک توقف طولانی برای خدماترسانی برنامهریزی شده است.
قطار به سمت جنوب شرقی در امتداد دشتهای کانادا برای نزدیک به ۴۷۰ کیلومتر ادامه مسیر میدهد و پیش از ترک آلبرتا به مقصد ساسکاچوان، در چندین جامعه روستایی توقف میکند. کنیدین از سمت غرب وارد ساسکاتون میشود و در ایستگاه ساسکاتون در حومه جنوب غربی شهر توقف میکند. مسیر دوباره به خط اصلی سیاِن میپیوندد و وارد منیتوبا میشود، جایی که شروع به دنبال کردن بزرگراه ترنس کانادا میکند. سپس به سمت شرق به سوی وینیپگ ادامه مییابد، جایی که ریلها در امتداد رود آسینیبوین به سمت شمال میپیچند تا وارد ایستگاه تاریخی «یونیون وینیپگ» در مرکز شهر شوند. این ایستگاه همچنین به عنوان پایانه قطار وینیپگ-چرچیل عمل میکند.
کنیدین وارد انتاریو میشود و از سپر کانادا ناهموار عبور میکند، جایی که در بسیاری از جوامع کوچک که دسترسی اصلی آنها از طریق ریل است، توقفهای پرچمی دارد. بین وینیپگ و کپریول، مسافران میتوانند درخواست کنند که در هر نقطهای پیاده یا سوار شوند.[۳۶] در سادبری، قطار در «سادبری جانکشن» توقف میکند؛ ایستگاه مجزایی در شهر به خط سادبری-وایت ریور خدمترسانی میکند. سپس کنیدین به سمت جنوب میپیچد و به بخش دیگری از تردد دوطرفه سیاِن-سیپیکیسی از وانوپ تا پری ساوند میرسد. قطارهای شرقسو از بخش «بالا» متعلق به سیاِن استفاده میکنند، در حالی که قطارهای غربسو از بخش پری ساند متعلق به سیپیکیسی استفاده میکنند که از روی پل بزرگ شرکت سیپیآر در پری ساند عبور میکند. در طول مسیر پری ساوند، تمام قطارها بسته به جهت حرکت از ایستگاههای مجزایی استفاده میکنند.
از «بالا»، قطار در امتداد ریلهای سیاِن برای حدود ۴۰ کیلومتر تا «واشاگو»، آخرین ایستگاه قبل از مقصد در مسیر شرقسو، ادامه میدهد. قطار پیش از این از طریق بخش «نیومارکت» از شهرهای بری و اوریلیا عبور کرده و در آنها توقف میکرد تا اینکه این بخش در دهه ۱۹۹۰ متروکه شد. در جنوب بلومینگتون، مسیر با سرویسهای مسافربری خط ریچموند هیلِ گو ترانزیت که از ایستگاههای مجزا استفاده میکند، مشترک است. کنیدین به تورنتو میرسد و ۱۰ کیلومتر پایانی را در امتداد رود دون طی میکند تا در نهایت در ایستگاه یونیون تورنتو متوقف شود. قطارهای غربسو ایستگاه یونیون را یا از همان سمتی که وارد شدهاند (شرق) ترک میکنند (اگر از قبل دور زده باشند)، یا از سمت غرب از طریق بخش نیومارکت که با خط بری شرکت گو ترانزیت مشترک است، تا منطقه «اسنایدر دایموند» در وان ادامه میدهند. در این نقطه، قطار برای حدود پنج دقیقه به عقب حرکت میکند تا به بخش «یورک» متصل شود. پس از آن، قطار به سمت شرق به سوی تورنهیل در غرب مارکهام میرود تا در منطقه «دانکستر دایموند» با بخش «بالا» تلاقی کند و از آنجا به سمت شمال غربی ادامه مسیر داده و منطقه تورنتوی بزرگ را به مقصد واشاگو و در نهایت ونکوور ترک کند.
تعداد مسافر، بودجه و کرایهها
[ویرایش]در سال ۲۰۲۴، این قطار به ۶۳٬۹۲۶ مسافر خدمترسانی کرد و به ازای هر مسافر سوار شده ۹۷۱ دلار، یا به عبارتی ۰٫۸۹ دلار به ازای هر مایل مسافر، حمایت دولتی دریافت نمود.[۲] از آنجایی که کنیدین عمدتاً توسط گردشگران استفاده میشود، این بودجه منبع انتقاداتی بوده است.[۳۷]
ویا ریل برای هنرمندان موسیقی کانادایی که مایل به سرگرم کردن مسافران باشند، از طریق برنامه «هنرمندان در قطار»، حملونقل با تخفیف یا رایگان ارائه میدهد.[۳۸]
استفاده در فرهنگ عامه
[ویرایش]- یک مستند دربارهٔ کنیدین در فصل اول، قسمت سومِ برنامه تلویزیونی قطارهای قدرتمند در شبکه تلویزیونی دیسکاوری به نمایش درآمده است.
- کنیدین محل وقوع داستان در قتل در کنیدین است که یک رمان معمایی برای کودکان نوشته اریک ویلسون میباشد.
منابع
[ویرایش]- ↑ "Via Rail Canada: Toronto & Vancouver train trip". Via Rail (به انگلیسی). Archived from the original on August 14, 2022. Retrieved 21 June 2021.
- 1 2 3 "Via 2024 Annual Report" (PDF). viarail.ca. March 28, 2025. Retrieved 9 January 2026.
- 1 2 3 "Classes". Via Rail. Archived from the original on August 13, 2011. Retrieved 13 September 2014.
- ↑ "Menu". Archived from the original on February 1, 2013. Retrieved March 13, 2011.
- ↑ "Decision No. 446-R-2008". Canadian Transportation Agency. August 29, 2008. Archived from the original on February 23, 2021. Retrieved May 13, 2023.
- 1 2 3 4 "The 50th Anniversary of the CPR Stainless Steel Passenger Fleet" (PDF). Canadian Rail (503): 211–223. November–December 2004. Archived from the original (PDF) on 2015-09-24. Retrieved 2018-11-27.
- ↑ Johnston, Bob (November 2018). "Reflecting on Via Rail Canada at 40". Trains. Vol. 78, no. 11. Waukesha, WI: Kalmbach. pp. 27–28. ProQuest 2110411952.
One factor driving the decision to move the Canadian over to the Super Continental's route was lobbying by Vancouver entrepreneur Peter Armstrong to privatize Via’s summer excursions to Banff, Alta., introduced in 1988. This came with the understanding his fledgling operation would get route exclusivity and some initial financial assistance from Via to ensure the venture’s success. After a few shaky early years, Armstrong invested heavily in speciality dome cars to make Rocky Mountaineer a financial and creative success in a way the publicly funded operator never could.
- ↑ Canadian Broadcasting Corporation. "Zoom : Canada's new polymer $5 and $10 bills". CBC News. Archived from the original on April 30, 2013. Retrieved 2013-04-30.
- ↑ (Johnston 2018).
- ↑ "Via Rail said lengthy delays on its flagship train were an international 'embarrassment' | Globalnews.ca". Archived from the original on November 24, 2021. Retrieved November 24, 2021.
- 1 2 "What's holding up Via's Canadian?[". Railway Age. 30 May 2018. Archived from the original on June 4, 2019. Retrieved November 24, 2021.
- ↑ "Via Rail Modifies the Schedule of the Canadian Between Toronto and Vancouver". Archived from the original on June 8, 2019. Retrieved June 8, 2019.
- ↑ Schedules Winter 2018. Toronto Winnipeg Jasper Vancouver بایگانیشده در دسامبر ۱۵, ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
- ↑ Schedules Winter 2018. Vancouver Japser Winnipeg Toronto بایگانیشده در دسامبر ۱۵, ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
- ↑ "Archived copy". Archived from the original on 2020-05-19. Retrieved 2019-12-19.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:عنوان آرشیو به جای عنوان (link) - ↑ "Archived copy". Archived from the original on 2019-09-12. Retrieved 2019-12-19.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:عنوان آرشیو به جای عنوان (link) - ↑ "Via Rail announces service changes in response to COVID-19". Travelweek (به انگلیسی). 2020-03-23. Archived from the original on May 19, 2020. Retrieved 2020-04-20.
- ↑ Via Rail Canada Inc. (2020-05-06). "Via Rail extends the suspension of the Canadian and the Ocean". newswire.ca (به انگلیسی). Archived from the original on May 19, 2020. Retrieved 2020-05-11.
- ↑ "Via Rail Announces Resumption of the Toronto-Winnipeg Portion of the Canadian". newswire.ca. April 12, 2021. Archived from the original on May 8, 2021. Retrieved June 20, 2021.
- ↑ Slaughter, Graham (2020-02-13). "Via Rail cancels trains across Canada, CN shuts down Eastern Canada network amid pipeline protests". CTVNews (به انگلیسی). Archived from the original on February 13, 2020. Retrieved 2020-04-20.
- ↑ Via Rail Canada Inc. "Via Rail suspends the Canadian and Ocean routes because of COVID-19". prnewswire.com (Press release) (به انگلیسی). Archived from the original on May 19, 2020. Retrieved 2020-04-20.
- ↑ "Via resumes partial service between Ottawa and Toronto | CTV News". 3 March 2020. Archived from the original on December 9, 2021. Retrieved December 9, 2021.
- ↑ "Via Rail reducing train service, increasing safety measures | CTV News". 29 March 2020. Archived from the original on December 9, 2021. Retrieved December 9, 2021.
- ↑ "Via Rail to temporarily lay off about 1,000 workers as pandemic impacts its business". 8 July 2020. Archived from the original on December 9, 2021. Retrieved December 9, 2021.
- 1 2 "Despite COVID-19 struggles in Western Canada, Via Rail reopens Winnipeg to Vancouver train route". The Georgia Straight. 11 December 2020. Archived from the original on January 10, 2021. Retrieved December 28, 2020.
- 1 2 "The Western Trail | Via Rail". Archived from the original on August 20, 2020. Retrieved September 13, 2020.
- ↑ "Classes on the Toronto-Vancouver train | Via Rail". Archived from the original on November 24, 2021. Retrieved November 24, 2021.
- ↑ "VIA Rail Canada unveils new Prestige Class for the Canadian plus new Business cars". Archived from the original on November 24, 2021. Retrieved November 24, 2021.
- 1 2 3 "Cars on the Toronto–Vancouver train | Via Rail". Archived from the original on November 24, 2021. Retrieved November 24, 2021.
- ↑ "On board policies | Via Rail". Archived from the original on November 24, 2021. Retrieved November 24, 2021.
- ↑ Stephens, Bill (May 2024). "The DRZ: Where CN and CPKC cooperate". Trains. pp. 22–31. ISSN 0041-0934.
- ↑ "The Canadian, Eastbound Schedule" (PDF). Archived (PDF) from the original on 2 April 2017. Retrieved 2017-04-02.
- ↑ "List of Designated Heritage Railway Stations". Historic Sites and Monuments Board of Canada. Archived from the original on 2006-10-30. Retrieved 2010-03-03.
- ↑ "Henry House – Jasper, Alberta – Canadian National Historic Sites". Archived from the original on April 26, 2014. Retrieved 13 September 2014 – via Waymarking.com.
- ↑ Aldwin Galapon, JA Media Solutions, April 2009, www.jamediasolutions.com (24 April 2009). "Jasper Activities – Jasper National Park, Jasper Lake Sand Dunes". Archived from the original on April 26, 2014. Retrieved 13 September 2014.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:نامهای متعدد:فهرست نویسندگان (link) - ↑ "Stops in between two stations". Via Rail Canada. Archived from the original on July 18, 2019. Retrieved 9 March 2019.
- ↑ "Romanticism shields 'outrageous' Via Rail subsidies: ex-Tory minister". Globe & Mail. Archived from the original on May 5, 2018. Retrieved 2018-01-17.
- ↑ "Via Rail's Artists on board Program". Via Rail (به انگلیسی). 2014-03-20. Archived from the original on September 8, 2015. Retrieved 2018-01-17.
- Classic Trains, Spring 2005, Kalmbach Publishing, ISSN 1527-0718 pp. 58–69
پیوند به بیرون
[ویرایش]- کنیدین | در وبگاه رسمی ویا ریل
- برنامهٔ مسیر رو به غرب
- برنامهٔ مسیر رو به شرق