کنوانسیون بدترین شکل‌های کار کودکان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
کنوانسیون بدترین شکل‌های کار کودکان
کنوانسیون مربوط به ممنوعیت و اقدام فوری برای ریشه کن کردن بدترین شکل کار کودکان
Worst Forms of Child Labour Convention.svg
     حزب

     حزب (کنوانسیون نه به زور)      کنوانسیون اعمال نمی‌شود (قلمرو وابسته)

     غیر عضو سازمان بین‌المللی کار
امضا شده ۱۷ ژوئن ۱۹۹۹
مکان ژنو
تاثیرگذاری ۱۹ نوامبر ۲۰۰۰
وضعیت ۲ تصویب‌نامه
گروه‌ها ۱۸۱[۱]
ضامن مدیر کل دفتر بین‌المللی کار
زبان‌ها زبان انگلیسی و زبان فرانسوی (ماده ۱۶)

کنوانسیون بدترین شکل‌های کار کودکان (انگلیسی: Worst Forms of Child Labour Convention) کنوانسیون ممنوعیت و اقدام فوری برای لغو بدترین نوع کار کودکان که به اختصار کنوانسیون بدترین شکل کار کودکان مشهور است در سال ۱۹۹۹ بوسیله International Labour Organization (ILO) در بند شماره ۱۸۲ پیمان ILO تصویب شد.[۲] این یکی از ۸ بند پایه‌ای پیمان سازمان بین‌المللی کار ILO است. با تصویب این قطعنامه کشور خود را متعهد به اقدام فوری در زمینه حذف بدترین شکل کار کودکان می‌کند. در تاریخ مصوبات سازمان بین‌المللی کار از سال ۱۹۱۹ تا کنون این یک گام تند و سریع به جلو است. برنامه بین‌المللی از بین بردن پدیده کار کودکان ILO (IPEC) مسئولیت کمک به کشورها در این زمینه و نیز مسئول نظارت بر اجرای آن است. یکی از شیوه‌هایی که IPEC بکار می‌گیرد، استفاده از برنامه زمان‌بندی شده در این مورد است. سازمان بین‌المللی کار ILO نیز توصیه در مورد بدترین شکل‌های کار کودکان شماره ۱۹۰ را در سال ۱۹۹۹ تصویب کرده‌است. توصیه رعایت بدترین خطرهایی است که کودکان حین کار با آن مواجه می‌شوند، از جمله این موارد است.[۳]

مصوبات[ویرایش]

از بین ۱۸۷ عضو سازمان بین‌المللی کار ILO تعداد ۱۸۱ کشور تا سال ۲۰۱۷ این پیمان را قبول و تصویب کرده‌اند و برخی از مناطق خودمختار خارج از سرزمین اصلی دولتها این پیمان را امضا نکرده‌اند.[۴]

تعریف اشکال کار سخت کودکان[ویرایش]

کنوانسیون ۱۸۲ اشکال کار سخت کودکان را بشرح زیر توضیح داده‌است:

  • هر شکل از بردگی یا اقدامی شبیه بردگی
  • فروش کودکان - قاچاق کودکان، که بمعنای استخدام کودکان و بردن آنها دور از خانه و خانواده به‌جهت استثمار آنها.
  • بیگاری مابازاء بدهی نزد شخص طلبکار، یا سرواژ
  • استفاده نظامی از کودکان.
  • تجارت کودکان برای استثمار جنسی آنها یا واسطه‌گری برای این کار؛ و وادار کردن کودکان به تن‌فروشی، یا هرزه نگاری
  • فراهم آوردن کودکان برای دیگری که آنها را در کارهای غیراخلاقی و غیرقانونی بکار بگیرد. این موضوع تحت عنوان بکارگیری کودکان بوسیله بزرگترها در ارتکاب جنایت (CUBAC) نظیر مواد مخدر و کارهای قاچاق آمده‌است.
  • کار کشیدن از کودک بطور طبیعی که به وضعیت جسمی یا روحی او آسیب برساند.[۵][۶]

علاوه بر موارد ذکر شده در کنوانسیون 182، سازمان جهانی کار در پیشنهاد شماره 190 [۷]خود، فعالیت های زیر را برای کودکان خطرناک تلقی می کند و به دولت ها توصیه می کند که جلوی استفاده از کودکان در این فعالیت ها را بگیرند:

  • کار هایی که کودکان را از نظر فیزیکی یا روانی در معرض سوء استفاده جنسی قرار می دهد.
  • کار در زیر سطح زمین، زیر آب، ارتفاع بسیار بالا، مکان های محدود و بسته.
  • کار با ماشین های سنگین یا ابزار آلات خطرناک، یا حمل ونقل وسایل سنگین به صورت دستی.
  • کار در محیط هایی که برای سلامتی مضر است مانند اماکنی که در آنها مواد شیمیای مضر وجو دارد یا سر و صدا یا دمای هوا یا لرزش زیاد است به نحوی که به سلامتی آسیب می رساند.
  • کار تحت شرایط سخت مانند: کار برای مدت زمان طولانی، کار در طول شب، کار در اماکنی که به شکل غیر قابل قبولی محدود و در کنترل صاحب کار باشد به نحوی که انگار کودک در چنگال کارفرما گرفتار است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]