پرش به محتوا

کنفدراسیون کهن سوئیس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
کنفدراسیون کهن سوئیس

Eidgenossenschaft  (آلمانی)
République des Suisses  (فرانسوی)
Res publica Helvetiorum  (لاتین)
کنفدراسیون سوئیس
حدود ۱۳۰۰–۱۷۹۸
پرچم کنفدراسیون سوئیس
کنفدراسیون کهن سوئیس در قرن ۱۸ با مرزهای امروزی سوئیس به رنگ قرمز
کنفدراسیون کهن سوئیس در قرن ۱۸ با مرزهای امروزی سوئیس به رنگ قرمز
پایتختفوروت[۱]
زبان(های) رایجفرانسوی میانه / فرانسوی، آلمانیش، لومبارد، رتی-رومی
دین(ها)
کاتولیک
کالوینیسم
حکومتکنفدراسیون
قوه مقننهتاگساتزونگ
تاریخ 
 مرگ رودلف یکم
۱۵ ژوئیه ۱۲۹۱
 بنیان‌گذاری
۱۲۹۱
۱۳۵۶
۱۳–۱۴ سپتامبر ۱۵۱۵
۱۵۲۹ و ۱۵۳۱
۱۵ مه/۲۴ اکتبر ۱۶۴۸
ژانویه تا ژوئن ۱۶۵۳
۵ مارس ۱۷۹۸
واحد پولحدود ۷۵ پول محلی مختلف
پیشین
پسین
دودمان هابسبورگ
دودمان تسرینگن
دودمان کیبورگ
دودمان وردنبورگ
دیر سنت گال
دوک‌نشین میلان
دوک‌نشین ساوی
دوک‌نشین بورگوندی
جمهوری هلوتی

کنفدراسیون کهن سوئیس (آلمانی نوین: Alte Eidgenossenschaft) یک کنفدراسیون آزاد متشکل از دولت‌های کوچک مستقل در امپراتوری مقدس روم و نیای کشور سوئیس امروزی بود.

این کنفدراسیون در سده ۱۴ میلادی از هسته ای در مرکز سوئیس کنونی شکل گرفت و در میانه‌های همان سده گسترش یافت و شامل شهرهای Zürich و برن شد.

در دوران مدرن نخستین و پس از جنگ سواب ۱۴۹۹، این اتحادیه در عمل یک کشور مستقل بود، اگرچه تا سال ۱۶۴۸ که پیمان وستفالی به جنگ سی‌ساله پایان داد، هنوز به‌طور رسمی بخشی از امپراتوری مقدس روم به‌شمار می‌رفت. اصلاحات سوئیس اعضای کنفدراسیون را به اصلاح‌طلب و کاتولیک تقسیم کرد که در نتیجه آن سوئیس از قرن ۱۶ تا ۱۸ شاهد درگیری داخلی بود. کنفدراسیون سوئیس در سال ۱۷۹۸ به حمله ارتش انقلابی فرانسه سقوط کرد و پس از آن به جمهوری هلوتی تبدیل شد.

بنیان و توسعه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

هسته اولیه کنفدراسیون سوئیس قدیم، اتحادی بود میان جوامع دره‌ای آلپ مرکزی (اوری، اشووتس و اونتروالدن) که در سال ۱۲۹۱ با پیمان نامه فدرال (Bundesbrief) پایه‌گذاری شد.[۲] این جوامع که به «ایالت‌های جنگلی» (Waldstätten) معروف بودند، از سده سیزدهم به دلیل اهمیت استراتژیک گذرگاه سنت گوتهارد، از وضعیت بی‌واسطگی امپراتوری برخوردار بودند[۳]. در سده چهاردهم، شهرهای لوتسرن (۱۳۳۲)، زوریخ (۱۳۵۱) و برن (۱۳۵۳) به این اتحاد پیوستند و بدین ترتیب «کنفدراسیون هشت کانتون» (Acht Orte) شکل گرفت[۲].

در سده پانزدهم، کنفدراسیون از طریق فتوحات نظامی قلمرو خود را گسترش داد: آرگاو در ۱۴۱۵، تورگاو در ۱۴۶۰ و تیچینو در ۱۵۱۵ به تصرف درآمدند، اگرچه این سرزمین‌ها به عنوان «قلمروهای مشترک» (Gemeine Herrschaften) توسط چندین کانتون اداره می‌شدند و هرگز به عضویت کامل کنفدراسیون درنیامدند.[۴] پیروزی در جنگ‌های بورگوندی (۱۴۷۴–۱۴۷۷) کنفدراسیون را به یک قدرت نظامی در اروپا تبدیل کرد.[۲] جنگ شوابی در ۱۴۹۹ علیه امپراتور ماکسیمیلیان یکم، استقلال بالفعل کنفدراسیون از امپراتوری مقدس روم را به همراه داشت.[۲] در نتیجه این جنگ، کانتون‌های بازل و شاف‌هاوزن در سال ۱۵۰۱ و اپنزل در ۱۵۱۳ به کنفدراسیون پیوستند و بدین ترتیب کنفدراسیون سیزده کانتون (Dreizehn Orte) شکل گرفت که تا سال ۱۷۹۸ ادامه یافت[۵].

اصلاحات پروتستانی و انحلال

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

اصلاحات پروتستانی در سوئیس در دهه ۱۵۲۰ به رهبری اولریش تسوینگلی در تسوریخ، کنفدراسیون را به دو جناح کاتولیک و پروتستان تقسیم کرد[۲]. این تقسیم منجر به جنگ‌های داخلی (جنگ‌های کاپل در ۱۵۲۹ و ۱۵۳۱) شد و پس از آن، کنفدراسیون عملاً فلج شد و هر کانتون سیاست خارجی خود را دنبال می‌کرد[۶]. در جنگ سی‌ساله (۱۶۱۸–۱۶۴۸)، اختلافات مذهبی کنفدراسیون را بی‌طرف نگه داشت[۲]. در صلح وستفالی در سال ۱۶۴۸، کنفدراسیون سوئیس استقلال حقوقی رسمی خود را از امپراتوری مقدس روم به دست آورد[۷].

کنفدراسیون سوئیس قدیم در سال ۱۷۹۸ به دنبال حمله ارتش انقلابی فرانسه فروپاشید و جای خود را به جمهوری هلوتیک (Helvetische Republik) داد، کشوری تحت الحمایه فرانسه که تا سال ۱۸۰۳ ادامه یافت[۲].

کنفدراسیون سوئیس قدیم یک اتحاد سست بود که نه با یک پیمان واحد، بلکه با شبکه‌ای از پیمان‌های دوجانبه میان کانتون‌ها اداره می‌شد[۸]. نهاد اصلی تصمیم‌گیری، «تاگ‌زاتزونگ (Tagsatzung)» بود، مجمعی از نمایندگان کانتون‌ها که معمولاً در تسوریخ یا برن تشکیل جلسه می‌داد[۲]. کنفدراسیون هیچ رئیس دولتی، ارتش مشترک (به جز در زمان جنگ) یا سیستم قضایی یکپارچه نداشت[۹]. در کنار کانتون‌های کامل، «سرزمین‌های هم‌پیمان» مانند صومعه سنت گالن، شهر سنت گالن، دره وله و سه اتحادیه نیز با کنفدراسیون روابط نزدیک داشتند، اما عضو کامل محسوب نمی‌شدند[۲].

جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

فهرست کانتون‌ها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

این کنفدراسیون در چند مرحله گسترده شد: در ابتدا با هشت کانتون شکل گرفت، سپس این تعداد در سال ۱۴۸۱ به ده، در ۱۵۰۱ به دوازده، و در نهایت به سیزده کانتون رسید.

یادداشت‌ها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. the Swiss diet was presided de facto by Zürich during most of the 15th century. After the Reformation in Switzerland, the system of administration became more multipolar, with Lucerne and Bern playing an important role besides Zürich.Vorort به زبان‌های آلمانی، فرانسوی و ایتالیایی در فرهنگ تاریخی آنلاین سوئیس.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 "Switzerland - Growth, Confederation, Alps". Encyclopaedia Britannica (in English). Retrieved 2026-04-13.
  3. Im Hof, Ulrich (2001). Geschichte der Schweiz. Stuttgart: Kohlhammer. p. 52. ISBN 978-3170170513.
  4. Hughes, Christopher (1975). Switzerland. London: Ernest Benn. p. 78. ISBN 978-0510378000. {{cite book}}: مقدار |شابک= را بررسی کنید: مجموع کنترلی (کمک)
  5. Winkler, Albert (2010). Die Alte Eidgenossenschaft. Zürich: Springer. p. 112. ISBN 978-3534924165.
  6. Jacob, Margaret (2019). The Secular Enlightenment. Princeton: Princeton University Press. p. 45. ISBN 978-0691184210.
  7. Whaley, Joachim (2012). Germany and the Holy Roman Empire. Oxford: Oxford University Press. p. 623. ISBN 978-0198731016.
  8. Im Hof, Ulrich (2001). Geschichte der Schweiz. Stuttgart: Kohlhammer. p. 87. ISBN 978-3170170513.
  9. Winkler, Albert (2010). Die Alte Eidgenossenschaft. Zürich: Springer. p. 45. ISBN 978-3534924165.

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]