کنفدراسیون ایرلند

کنفدراسیون ایرلند (به انگلیسی: Confederate Ireland)، که با عنوان «اتحادیه‌ی کاتولیک‌های ایرلند» نیز شناخته می‌شود، دوره‌ای از خودگردانی کاتولیک‌های ایرلندی میان سال‌های ۱۶۴۲ تا ۱۶۵۲ که در طی آن جنگ‌های کنفدراسیون ایرلند اتفاق افتاد. این کنفدراسیون به‌دست اشراف، مالکان زمین، روحانیون و فرماندهان نظامیِ کاتولیک، پس از شورش ایرلند در ۱۶۴۱ تشکیل شد و تا دو‌سوم از خاک ایرلند را از پایتخت خود شهر کیلکنی (Kilkenny) تحت کنترل داشت. از همین رو گاهی آن را کنفدراسیون کیلکِنی (Confederation of Kilkenny) نیز می‌نامند.

اعضای کنفدراسیون از کاتولیک‌های بومی ایرلند با تبار گیلی (Gaelic) و آنگلو-نورمانی (Anglo-Norman) تشکیل می‌شدند. هدف آنان پایان دادن به تبعیض‌های ضدکاتولیکی در چارچوب پادشاهی ایرلند و دستیابی به خودگردانی بیشتر بود؛ بسیاری نیز خواهان لغو طرح‌های مهاجرنشینی در ایرلند(plantations) بودند که زمین‌های ایرلندی‌ها را به مهاجران انگلیسی و اسکاتلندی واگذار کرده بود. بیشترِ اعضای کنفدراسیون وفاداری خود را به چارلز یکمِ انگلستان اعلام کردند، با این باور که در صورت یاری به او برای شکست مخالفانش در جنگ‌های سه پادشاهی، می‌توانند به توافقی پایدار دست یابند.

نهادهای این کنفدراسیون شامل یک نهاد قانون‌گذاری به نام مجمع عمومی (General Assembly)، یک شورای عالی اجرایی (Supreme Council) و یک ارتش منظم بود. این دولتِ موقت، سکه ضرب می‌کرد، مالیات می‌گرفت و چاپخانه‌ای برپا نمود. سفیرانی از سوی کنفدراسیون در فرانسه، اسپانیا و ایالات پاپی منصوب شدند و این دولت‌ها آنان را به رسمیت شناختند و برایشان پول و سلاح فرستادند.

در مقاطع مختلف، ارتش‌های کنفدراسیون با سلطنت‌طلبان (Royalists)، پارلمان‌گرایان (Parliamentarians)، شبه‌نظامیان پروتستان اولستر و کوونانترهای اسکاتلندی (Scots Covenanters) جنگیدند. نیروهای دشمن کنترل مناطق اطراف دوبلین (The Pale)، بخش‌هایی از شرق و شمال اولستر، و ناحیه‌ی پیرامون کورک (Cork) را در اختیار داشتند. چارلز یکم مذاکرات محرمانه‌ای را مجاز دانست که در سپتامبر ۱۶۴۳ به آتش‌بس میان کنفدراسیون و سلطنت‌طلبان انجامید و زمینه‌ساز گفت‌وگوهای بعدی شد، هرچند بیشتر آن‌ها بی‌نتیجه ماند. در ۱۶۴۴، نیرویی از ارتش کنفدراسیون به اسکاتلند اعزام شد تا از سلطنت‌طلبان آن‌جا حمایت کند. هم‌زمان، کنفدراسیون به نبرد با پارلمان‌گرایان در ایرلند ادامه داد و در نبرد بن‌برب (Benburb)، ارتش کوونانترها را به‌طور قاطع شکست داد.

در سال ۱۶۴۷، کنفدراسیون در نبردهای دانگنز هیل (Dungan’s Hill)، کاشل (Cashel) و ناک‌نانَس (Knocknanuss) شکست‌های پیاپی متحمل شد. این شکست‌ها آنان را واداشت تا با سلطنت‌طلبان پیمان ببندند، اما همین اتحاد موجب شکاف‌های داخلی شد و توان مقاومت‌شان در برابر یورش پارلمان‌گرایان را تضعیف کرد. در اوت ۱۶۴۹، ارتشی بزرگ از پارلمان‌گرایان انگلیسی به فرماندهی الیور کرامول به ایرلند حمله کرد. تا مه ۱۶۵۲، اتحاد کنفدراسیون–سلطنت‌طلب به‌کلی شکست خورد، گرچه گروه‌هایی از سربازان کنفدراسیون تا یک سال دیگر نیز به جنگ چریکی ادامه دادند.