کنت نشین هنگاو

کنت‌نشین انو Comté de Hainaut  (فرانسوی) Graafschap Henegouwen  (هلندی) انو
۸۸۰–۱۷۹۷
پرچم نشان رسمی
موقعیت کنت‌نشین انو در قلمرو امپراتوری مقدس روم، ۱۳۵۰ میلادی
وضعیت	کنت‌نشین
پایتخت	مونس
زبان(های) رایج	فرانسوی، پیکاردی، لاتین
دین(ها)	کاتولیک رومی
حکومت	ارباب‌رعیتی (فئودالیسم)
کنت انو
• ۸۸۰–۸۹۸	رگنار یکم
• ۱۰۷۱–۱۰۹۸	بالدوین دوم
• ۱۴۳۲–۱۴۶۷	فیلیپ نیک
• ۱۴۷۷–۱۴۸۲	ماری بورگوندی
• ۱۷۹۲–۱۷۹۷	فرانسیس دوم
دوره تاریخی	قرون وسطی
• تثبیت کنت‌نشین	۸۸۰
• ادغام در هلند بورگوندی	۱۴۳۲
• پیوستن به حوزه بورگوندی	۱۵۱۲
• الحاق به فرانسه در پی جنگ‌های انقلاب فرانسه	۱۷۹۷
پیشین پسین مونس لندگراف‌نشین برابانت والنسین هلند بورگوندی هلند هابسبورگ ژماپ (دپارتمان)
امروز بخشی از	بلژیک، فرانسه

کنت‌نشین اِنو (به فرانسوی: Comté de Hainaut) یکی از ایالات تاریخی و راهبردی در قلمرو غربی امپراتوری مقدس روم بود که در اواخر سده نهم میلادی شکل گرفت. این کنت‌نشین که در مرز میان سرزمین‌های آلمانی و پادشاهی فرانسه واقع شده بود، به دلیل خاک حاصلخیز و موقعیت استراتژیکش در حوضه رودهای اسخلده و سامبر، نقشی کلیدی در توازن قدرت اروپای غربی ایفا می‌کرد. انو در طول تاریخ طولانی خود شاهد پیوندهای دودمانی متعددی با کنت‌نشین‌های فلاندر و هلند بود و پیش از آنکه در سده پانزدهم به قلمرو قدرت‌مند بورگوندی ملحق شود، به عنوان یک واحد سیاسی مقتدر و مستقل شناخته می‌شد. این ایالت تا زمان اشغال توسط ارتش انقلابی فرانسه در اواخر سده هجدهم، جایگاه خود را به عنوان یکی از هفده استان هلند هابسبورگ حفظ کرد.

تکوین سیاسی و حاکمیت خاندان رگنار

شالوده سیاسی انو در دوران پرآشوب پس از فروپاشی امپراتوری کارولنژی و با برآمدن رگنار یکم در حدود سال ۸۸۰ میلادی ریخته شد. او که بنیان‌گذار خاندان رگنار بود، توانست مجموعه‌ای از اراضی پراکنده در مرزهای لوتارنژی را تحت یک حاکمیت واحد متمرکز کند. در این دوران اولیه، کنت‌های انو با مانور میان قدرت پادشاهان فرانسه و امپراتوران آلمانی، استقلال نسبی خود را تثبیت کردند. شهر مونس در این دوره به عنوان دژ اصلی و پایتخت اداری برگزیده شد و کنت‌نشین به مرکز مهمی برای کشاورزی و توسعه حقوق فئودالی در کشورهای پست تبدیل گردید که پایه و اساس ثبات دودمانی انو در سده‌های بعدی شد.

اتحاد با فلاندر و جنگ‌های جانشینی

در اواخر سده یازدهم و در طول سده دوازدهم میلادی، انو وارد دوران پیچیده‌ای از اتحادهای شخصی با کنت‌نشین فلاندر شد. با ازدواج بالدوین ششم فلاندر با ریشیلد، کنت‌س انو در سال ۱۰۵۱، دو قلمرو برای مدتی تحت یک پرچم متحد شدند. این اتحاد اگرچه قدرت سیاسی انو را دوچندان کرد، اما آن را درگیر منازعات بی‌پایان با پادشاهی فرانسه و جنگ‌های جانشینی فلاندر ساخت. در این دوره، انو به میدان نبردی برای شوالیه‌های بزرگ اروپایی تبدیل شد و حاکمان آن همچون بالدوین پنجم، نقش پررنگی در نهضت جنگ‌های صلیبی ایفا کردند، تا جایی که بالدوین نهم انو به عنوان نخستین امپراتور لاتین قسطنطنیه برگزیده شد.

عصر بورگوندی و شکوفایی اقتصادی سده چهاردهم

در سده چهاردهم میلادی، انو تحت حاکمیت خاندان «آونس» (Avesnes) و سپس خاندان «ویتلسباخ» بایرن به اوج شکوه اقتصادی خود رسید. این دوره با رشد سریع صنایع نساجی و استخراج زغال‌سنگ همراه بود که انو را به یکی از غنی‌ترین ایالت‌های شمال اروپا تبدیل کرد. سرانجام در سال ۱۴۳۲ میلادی، ژاکلین، کنت‌س انو، تحت فشار سیاسی مجبور شد قلمرو خود را به فیلیپ نیک، دوک بورگوندی واگذار کند. با این واقعه، انو به بخشی از «کشورهای پست بورگوندی» تبدیل شد و مونس به مرکزی برای هنر و فرهنگ نوین رنسانس در شمال اروپا بدل گشت، هرچند که استقلال سیاسی قدیمی آن تحت شعاع قدرت متمرکز بورگوندی قرار گرفت.

حاکمیت هابسبورگ و سقوط در عصر انقلاب

پس از مرگ ماری بورگوندی در سال ۱۴۸۲، کنت‌نشین انو به عنوان بخشی از میراث بورگوندی به خاندان هابسبورگ منتقل شد. در این دوران، انو به عنوان یکی از استان‌های جنوبی هلند اسپانیا، خط مقدم دفاعی در برابر توسعه‌طلبی‌های لویی چهاردهم فرانسه بود. استحکامات مونس در این سده‌ها بارها مورد محاصره قرار گرفت. با وقوع انقلاب فرانسه و پیشروی ارتش جمهوری‌خواه به سمت بلژیک، کنت‌نشین انو در سال ۱۷۹۴ اشغال و در سال ۱۷۹۷ بر اساس معاهده کامپو فرمیو رسماً منحل شد. اراضی آن به دپارتمان «ژماپ» تبدیل گردید و بدین ترتیب نقطه پایانی بر حیات نهصد ساله این ایالت تاریخی در ساختار امپراتوری مقدس روم گذاشته شد.

جستارهای وابسته

• تاریخ آلمان
• گاه‌شمار تاریخ آلمان