کلیسای سن-دنی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
Basilica of Saint Denis
known as Basilique royale de Saint-Denis
Saint-Denis - Façade.jpg
West façade of Saint Denis
اطلاعات اولیه
موقعیت Saint-Denis, France
مختصات ۴۸°۵۶′۰۸″ شمالی ۲°۲۱′۳۵″ شرقی / ۴۸.۹۳۵۵۶° شمالی ۲.۳۵۹۷۲° شرقی / 48.93556; 2.35972مختصات: ۴۸°۵۶′۰۸″ شمالی ۲°۲۱′۳۵″ شرقی / ۴۸.۹۳۵۵۶° شمالی ۲.۳۵۹۷۲° شرقی / 48.93556; 2.35972
دین کلیسای کاتولیک
استان Diocese of Saint-Denis
Ecclesiastical or organizational status کلیسای جامع
وضعیت Active
Leadership Pascal Delannoy
توضیح معماری
سبک معماری Church
سبک‌ معماری معماری گوتیک
نمایی از کلیسای سن‌دُنی.

باسیلیک سن‌دُنی (به فرانسوی: Basilique Saint-Denis) کلیسایی تاریخی است که در حوالی شهر پاریس در کشور فرانسه واقع شده است.

کلیسای باسیلیک سن‌دنی به سبک معماری گوتیک ساخته شده‌است.[۱] کلیسای سلطنتی سن‌دُنی و مقبره برخی از پادشاهان دفن‌شده در آن، در جریان انقلاب فرانسه در سال ۱۷۹۳ میلادی، توسط گروهی از انقلابیون به غارت رفت.[۲]

مراحل ساخت[ویرایش]

کار ساختمان سن دنی پرهزینه و پیچیده بود و نیاز به منابع ترکیبی کلیسا و دولت داشت. سوژه(معمار) برای سنگ ستون‌های غلامگردش از معدن سنگ پونتوئاز و برای الوار سقف از جنگل ایولین بهره‌برداری کرد. این مصالح را باید از راه زمین و رودخانه می‌بردند که پرهزینه بود و سرعت کمی داشت. گمان می‌رود هر استادکار بنّا چندین صد سنگ‌تراش و دو یا سه برابر آن باربر استخدام کرده باشد. در نتیجه تلاش برای بهبود فنون ساختمانی لازم برای ساختن تاق‌های تویزه‌دار، به پیشرفت‌هایی در فناوری دست یافتند. به ویژه فناوری جرثقیل‌هایی که با توان طناب و قرقره و چرخ دوقرقرهٔ ترکیبی کار می‌کرد، نقش مهمی داشت. این ابزارها را به راحتی می‌شد نصب کرد و جمع کرد و داربست سبک‌تر به جای آن که روی زمین باشد، از دیوار آویزان بود.[۳]

مقبره پادشاهان[ویرایش]

قبر هانری اول، روبر دوم و ژان اول.
قبر لیو پنجم، پادشاه ارمنستان.

تمامی پادشاهان فرانسه بجز سه نفر از آنان به هم‌راه بسیاری از اعضای خانواده‌های سلطنتی فرانسه در کلیسای سن‌دُنی دفن شده‌اند. اجساد برخی از این پادشاهان از صومعه سن ژنوویو به کلیسای سن‌دُنی منتقل شده بود. برخی از مهم‌ترین پادشاهانی که در کلیسای سن‌دُنی دفن شده‌اند، عبارتند از:

نگارخانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. Banister Fletcher, A History of Architecture on the Comparative Method
  2. سر هنری چهارم شناسایی شد، یورونیوز فارسی
  3. تاریخ هنر جنسن، سرمترجم فرزان سجودی،1388، ص387