کلیسای تالاری
 فضای داخلی یکپارچه در کلیسای تالاری | |
 | |
| مشخصات کالبدی | |
|---|---|
| سبک اصلی | معماری گوتیک (Gothic) |
| ویژگی شاخص: | همارتفاع بودن صحن و راهروها |
| مصالح رایج: | سنگ تراشیده؛ آجر (Backsteingotik) |
| خاستگاه | آلمان و اروپای مرکزی |
| دوره ظهور | قرن ۱۲ (Late Romanesque) |
| اوج شکوفایی | قرن ۱۴ و ۱۵ (Late Gothic) |
| کارکرد سازهای | حذف فشار جانبی به ردیف فوقانی |
| مزیت فنی | ایجاد فضای وسیع و یکپارچه |
| عنصر مکمل | ستونهای بسیار بلند و باریک |
| هندسه سقف | طاقهای ریب (Groin vault) |
| ویژگی بصری: | نبود پنجرههای بالایی (Clerestory) |
| شاخصه فضایی: | دموکراتیک شدن فضا (دید همگانی) |
| نمونههای شاخص | |
| اتریش: | کلیسای جامع سنت استفان (وین) |
| فرانسه: | کلیسای جامع پوآتیه |
| چک: | کلیسای سنت باربارا (کوتنا هورا) |
| مرتفعترین نمونه: | سنت مارتین (لاندسهوت) |
| قدیمیترین ریشه: | کلیسای جامع پادربورن |
کلیسای تالاری (به آلمانی: Hallenkirche) نوعی سبک معماری در طراحی کلیساها است که در آن صحن اصلی و راهروهای جانبی همارتفاع هستند و معمولاً زیر یک
.jpg)
سقف واحد قرار میگیرند.[۱] این سبک که تضاد مستقیمی با طرح باسیلیکا دارد، فضایی وسیع، یکپارچه و تالارمانند ایجاد میکند که فاقد پنجرههای ردیف فوقانی (Clerestory) برای ورود نور مستقیم به صحن است.[۲]
ویژگیهای ساختاری
[ویرایش]در یک کلیسای تالاری، ستونهای بلند تالار را از راهروهای جانبی جدا میکنند، اما چون ارتفاع سقف در تمام عرض بنا یکسان است، فضای داخلی به صورت یکپارچه دیده میشود. برخلاف باسیلیکاها که تالار میانی یا مرکزی بلندتر است، در این کلیساها نور تنها از طریق پنجرههای دیوارهای جانبی که معمولاً بسیار بلند و کشیده هستند، تأمین میگردد.[۱] این طراحی باعث میشود که تقسیمبندی فضایی بین روحانیون و مردم عادی کمتر به چشم بیاید.
تاریخچه و تکامل
[ویرایش]ریشههای این سبک به دوره معماری رمانسک بازمیگردد (مانند کلیسای جامع پادربورن)، اما شکوفایی اصلی آن در دوره معماری گوتیک، بهویژه در مناطق آلمانیزبان و اروپای مرکزی رخ داد.[۳] در قرن چهاردهم و پانزدهم میلادی، معماران برای ایجاد فضاهای عمومی بزرگتر جهت موعظه، به این سبک روی آوردند که با نیازهای فرقه پدیده آمده در اواخر قرون وسطی همخوانی داشت.
پراکندگی جغرافیایی
[ویرایش]اگرچه نمونههایی از این سبک در فرانسه و اسپانیا دیده میشود، اما "کلیسای تالاری" به عنوان نماد معماری گوتیک آلمانی[۴] شناخته میشود.[۳] ایالتهای بایرن، زاکسن و مناطق حاشیه دریای بالتیک بیشترین تراکم این نوع کلیساها را دارند. علاوه بر آلمان، در کشورهای چک، لهستان و کشورهای حوزه اسکاندیناوی نیز این سبک به وفور در ساخت کلیساهای جامع و محلی به کار رفته است.
اهمیت در معماری مدرن
[ویرایش]ایده فضای یکپارچه و بدون سلسلهمراتب در کلیساهای تالاری، الهامبخش بسیاری از معماران در قرن بیستم شد. سادگی هندسی و تمرکز بر فضای داخلی وسیع باعث شد تا در بازسازی کلیساهای تخریب شده پس از جنگ جهانی دوم و همچنین در طراحی کلیساهای مدرن بتنی، از اصول "تالار" برای ایجاد حس برابری و اجتماع در میان عبادتکنندگان استفاده شود.
نگارخانه
[ویرایش]
طرح کلیسای تالاری با عرض بیشتر تالار مرکزی
طرح یک کلیسای تالاری با سقف افقی سالن مرکزی و سقفهای شیبدار راهروهای جانبی
طرح یک کلیسای تالاری بدون راهرو، در اینجا با سقف افقی
طرح یک کلیسای تالاری بدون راهرو، در اینجا با ستونهای کنار دیوار و یک طاق ضربی
کلیسای سنت مارتین، لندزهوت
کلیسای سنت استفان، وین
کلیسای سنت اتین، تور فرانسه
کلیسای سنت الیزابت، ماربورگ آلمان
.JPG)
منابع
[ویرایش]- 1 2 Curl, James Stevens (2006). A Dictionary of Architecture and Landscape Architecture. Oxford University Press.
- ↑ "Hall church". Britannica.
- 1 2 Nussbaum, Norbert (2000). German Gothic Church Architecture. Yale University Press.
- ↑ ( به آلمانی: Sondergotik)
 | این یک مقالهٔ خرد مرتبط با معماری است. میتوانید با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
