کلارا آبکار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
کلارا آبکار
Klara abkar.jpg
زاده کلارا آبکاریان
Կլարա Աբգարյան

۱۲۹۴ خورشیدی[۱]
۱۹۱۵ میلادی
تهران[۲]، ایران
درگذشت ۱ فروردین ۱۳۷۵[۳]
۲۰ مارس ۱۹۹۶
تهران[۴]
علت درگذشت در پی بیماری چندماهه
آرامگاه آرامستان بوراستان[۵]
ملیت ایرانی ارمنی‌تبار
شغل نگارگر
سبک نگارگری، مینیاتور، تذهیب، تشعیرسازی، گره‌چینی
همسر(ها) ازدواج نکرد

کلارا آبکار (ارمنی: ; زاده ۱۲۹۴ – درگذشته ۱۳۷۵)، مینیاتورساز و تذهیب‌کار ارمنی‌تبار اهل ایران بود.

کلارا آبکار هیچگاه آثار خود را به معرض فروش نگذاشت.[۶]

ابتدای زندگی[ویرایش]

«کلارا آبکار هوُانجانی» از خانوادهٔ نامی آبکاریان جلفای اصفهان بود. وی در سال ۱۹۱۶ میلادی (۱۲۹۴ شمسی) در تهران به دنیا آمد.[۷]

تحصیلات[ویرایش]

در مدرسهٔ ارامنهٔ «داوتیان» (که بعدها کوشش نامیده شد) به تحصیل پرداخت.[۸] کلارا آبکار در دوران مدرسه، نقاشی را نزد مارکار قرابگیان (دِو) و هاکوپ وارتانیان می‌آموزد.[۹]

زندگی هنری[ویرایش]

بیماری و درگذشت[ویرایش]

در آذرماه ۱۳۷۴ کلارا بیمار شد و در بیمارستان الوند که نزدیک منزلش بود بستری گردید. حدود ۳ ماه کلارا در بیمارستان الوند بود.[۱۰]

کلارا آبکار در بامداد اول فروردین ۱۳۷۵ برابر با ۲۰ مارس ۱۳۷۵ در بیمارستان آریا درگذشت.[۱۱][۱۲][۱۳] و در قبرستان ارامنه به خاک سپرده شد[۱۴].

آثار[ویرایش]

Clara Abgar 2.jpg

مناظر اسب‌سواری، طبیعت بی‌جان، گل‌ها، آرامگاه خیام و عطار از سوژه‌های مورد علاقهٔ این هنرمند برای کشیدن تابلوی مینیاتوری بود. آبکار همچنین در به تصویر کشیدن مجالس بزم تبحر داشت.[۱۵]

از تابلوهای معروف او می‌توان به «انوشیروان و بزرگمهر»، «شکار بهرام»، «یوسف و زلیخا»، «پیرزن و سلطان سنجر»، «مجلس شیخ صنعان»، «دختر ترسا»، «بزم» و «باده عشق» اشاره کرد[۱۶].

معروف‌ترین آثار آبکار عبارت اند از: انوشیروان و بزرگمهر، شکار بهرام، یوسف و زلیخا، پیرزن و سلطان سنجر و تاج پیمان (نگین کاری روی نقره). وی همچنین تابلوهای بسیاری در زمینهٔ تذهیب دارد که تذهیب هشت ظلعی او با طرح بته جقه بسیار معروف است.[۱۷]

نمایشگاه‌ها[ویرایش]

وی اولین نمایشگاه آثار خود را در سال ۱۳۶۷ در موزه هنرهای ملی ایران برگزار کرد.[۱۸]

افتخارات[ویرایش]

کلارا آبکار در زمان حیات خویش از طرف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی عنوان «استاد» را دریافت کرد.[۱۹]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • افتخاری، سید محمود (۱۳۶۸–۱۳۶۹). «سیری در زندگی و آثار کلارا آبکار، بانوی هنرمند عرصه نگارگری ایران». فصلنامه هنر (۱۸).
  • باقری، ساناز (۱۳۷۹). «خانهٔ کلارا آبکار مرکز آموزش هنرهای نقاشی». حقوق زنان (۱۴).
  • بِربِریان، لیدا (۱۳۷۵). «کلارا آبکار». فصلنامه فرهنگی پیمان. سال اول (۲). دریافت‌شده در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۸.
  • صدرنیا، معصومه (۱۳۷۵). «تولد یک موزه (موزهٔ مینیاتور کلارا آبکار)». فصلنامه فرهنگی پیمان. سال اول (۲). دریافت‌شده در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۸.
  • لازاریان، ژانت دیگرانوهی (۱۳۸۲دانشنامه ایرانیان ارمنی، تهران: انتشارات هیرمند، شابک ۹۶۴-۶۹۷۴-۵۰-۳


پیوند به بیرون[ویرایش]