کف‌گیر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
کفگیر تفلون که امروزه در آشپزخانه‌ها کاربرد دارد.

کف‌گیر چمچهٔ سوراخ‌داری است که بدان کف چیزی را گیرند. کفک‌گیر یا کفچه یکی از آلات مطبخ با سوراخ‌های کوچک و دسته دار که کف دیگ را بدان گیرند و پلو را با آن به ظرف‌ها کشند.[۱]

در گذشته مرسوم بوده کفگیر فلزی (آهنی) به نام حسوم را در دیگ مسی قرار می‌دادند و آش یا خورش را با آن به‌هم می‌زدند. به‌تازگی کفگیرهای پلاستیکی به بازار آمده که هواداران بسیاری در میان بانوهای خانه‌دار پیدا کرده است.

اندازه[ویرایش]

کف‌گیر در اندازه‌های دگرگونی وجود دارد:

جنس[ویرایش]

کف‌گیر با جنس‌های دگرگونی وجود دارد که مرسوم‌ترین آنها به شرح زیر است:

کاربر لغوی در ادبیات[ویرایش]

به ته دیگ خوردن کفگیر؛ کنایه از تمام شدن مال، به پایان رسیدن دارایی، بی‌پول شدن[۲]

گردون کاسه چشم چو کفگیر جمله چشم نظاره روی زنده دلان کفن درش.[۳]

دستت همه عظم همچوملعق جانی همه رخنه همچو کفگیر.[۴]

در ادبیات انگلیسی قدیمی‌ترین کاربرد کف‌گیر (به انگلیسی: Spatula) به سال ۱۵۲۵ میلادی برمی‌گردد. در کاربرد امروزی، برای آنچه ما در زبان فارسی بکار می‌گیریم دو برابر در زبان انگلیسی می‌باشد. نخستین (به انگلیسی: Turner) است که اختصاصاً به وسیله‌ای گفته می‌شود که برای برگرداندن غذا (مانند کوکو) استفاده می‌شود. و دیگری (به انگلیسی: Skimmer) است که برای کشیدن غذاهای مانند پلو استفاده می‌شود. که ما برای هر دو ابزار در فارسی از واژه کفگیر استفاده می‌کنیم.

منابع[ویرایش]

  1. فرهنگ دهخدا
  2. فرهنگ معین
  3. خاقانی
  4. اثیر اخسیکتی