کشکول

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کشکول مخصوص صوفیان
کشکول مربوط به سال ۱۲۸۰، موجود در موزه بروکلین

کشکول ظرفی کوچک است که دراویش و صوفیان به دست می‌گیرند.[۱] به عبارتی دیگر کشکول ظرفی ساخته شده از پوست میوه‌ای شبیه نارگیل یا فلز و سفال است که درویش‌ها آن را با زنجیری به شانه می‌آویزند.[۲] کشکول ظهیرالدوله و کشکول شاه نعمت‌الله ولی از کشکول‌های مشهور است.[۳] در میان صوفیان ایران کشکول به حدی رواج پیدا کرد که ازلوازم یا به اصطلاح درویشان از وصله‌های مهم فقر شد و جنبه روحانی و معنوی به خود گرفت و برجسته‌ترین نشانی شناسائی درویشان بود. کشکول بویژه در زمان صفویه و قاجار آرم و نشان صوفیان بوده‌است و مردم از طریق نگهداری آن درمنازل علاقه خود را به تصوف نشان می‌دادند.[۳]

معنا[ویرایش]

معنی کشکول، کشیدن به دوش است. چه «کش» به معنای پهلو و «کول» دوش و کتف را گویند و چون معمولاً درویشان زنجیر کشکول را روی دوش می‌انداختند آن را کشکول خواندند.[۳]

پانویس[ویرایش]