کشتی حمل گاز مایع طبیعی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کشتی حمل گاز طبیعی مایع از نوع تانکر کروی

کشتی حمل گاز مایع طبیعی (انگلیسی: LNG carrier) یک کشتی تانکر طراحی شده برای حمل ال‌ان‌جی می‌باشد. بازار گاز طبیعی مایع در سطح کل کشورهای دنیا به سرعت در حال رشد بوده همچنین ناوگان حمل این نوع گاز نیز رشد فوق‌العاده ای را تجربه می‌کند،[۱]،[۲][۳]

تاریخچه[ویرایش]

اولین کشتی حمل گاز طبیعی مایع، متان پایونیر با ظرفیت حمل ۵۰۳۴ تن در تاریخ ۲۵ ژانویه ۱۹۵۹ سواحل رودخانه کالکاسیو در خلیج لوئیزیانا را ترک کرد. این اولین حمل بین‌المللی محموله گاز طبیعی مایع و گذر از اقیانوس اطلس، برای تحویل به بریتانیا بود. توسعه سریع این تجارت تا به امروز ، باعث ایجاد و ورود ناوگان کشتیهای حمل گاز مایع طبیعی تا ظرفیتهای ۲۶۶٬۰۰۰ مترمکعب، به دنیای دریانوری و کشتیرانی سراسر جهان شده است. در پایان سال ۲۰۰۵ میلادی در مجموع ۲۰۳ کشتی از این نوع ساخته شده‌اند که تا کنون ۱۹۳ فروند از آنها در حال خدمت می‌باشند. در اواخر سال ۱۹۶۰ میلادی، امکان صادرات ال ان جی از آلاسکا به ژاپن، مهیا شد و در سال ۱۹۶۹ این تجارت آغاز گردید و برای این منظور، دو کشتی، هر یک با ظرفیت ۷۱٬۵۰۰ متر مکعب، در سوئد ساخته شد. در اوایل ۱۹۷۰، دولت ایالات متحده آمریکا، موسسات کشتی سازی آمریکایی را تشویق به ساخت کشتی حمل گاز طبیعی مایع نموده و در این راستا نیز مجموعا ۱۶ کشتی گاز طبیعی مایع ساخته و به این تجارت وارد شدند.

انواع سیستم ذخیره[ویرایش]

کشتی حمل گاز طبیعی مایع نروژی از نوع تانکر غشائی
بخش‌های داخلی کشتی حمل گاز طبیعی مایع

امروزه ۴ سیستم برای مهار و ذخیره بی خطر گاز، در کشتی‌های حمل استفاده می‌شود. دو نوع شامل سیستم‌های خود حمایت و دو نوع دیگر شامل سیستم‌های غشا یی که نوع اخیر توسط شرکت گاز ترانسپورت اند تکنیگاز (GTT) به ثبت رسیده است. یک روند به سمت استفاده از دو نوع سیستم مختلف غشاء و فرایندهای غشایی به جای سیستم‌های ذخیره‌سازی خود حمایت وجود دارد. علت این موضوع احتمالاً به دلیل استفاده مؤثر از شکل بدنه کشتی است که از هدر رفتن فضا بین مخازن محموله و مخازن بالاست جلوگیری می‌کند. به عنوان یک نتیجه، طراحی نوع ماس - Moss در مقایسه با طراحی غشاء از نظر ظرفیت حمل برابر اما برای حمل از طریق کانال سوئز به مراتب گران‌تر خواهد بود. با این حال، مخازن خود حمایت مستحکم تر هستند و دارای مقاومت بیشتری به نیروهای گردشی بوده، و احتمالاً در آینده برای ذخیره‌سازی دریایی که در آن آب و هوای نامناسب (که تولید نیروی گردشی می‌کند) یک عامل بسیار مهم می‌باشد، از این نوع مخازن خواهد شد.

سفارشات تولید کشتی حامل LNG[ویرایش]

با توجه به اطلاعات ارائه شده توسط Golar LNG Partners، در ماه ژوئن ۲۰۱۲ میلادی، ۷۲ سفارش جدید ساخت کشتی وجود دارد. امروز اکثر کشتی‌های جدید در دست ساخت در اندازه ۱۲۰٬۰۰۰–۱۴۰٬۰۰۰ مترمکعب هستند اما سفارشات کشتی با ظرفیت تا ۲۶۰٬۰۰۰ مترمکعب نیز وجود دارد. در پایان سال ۲۰۱۱ میلادی، ۳۵۹ کشتی گاز طبیعی مایع فعال در جنبش دریای عمیق مرتبط با ال ان جی وجود دارد.[۴] سه کشور کره جنوبی، ژاپن و چین به ترتیب بزرگ‌ترین کشورهای سازنده کشتی هستند و ۹۰ درصد ساخت کشتی را به خود اختصاص می‌دهند و در بخش کشتی‌های «ال ان جی» نیز این موضوع صادق است.[۵]

کشورهای فعال[ویرایش]

روسیه با دارا بودن ۲۶ درصد از ذخایر گازی جهان مقام اول، ایران با دارا بون ۱۶ درصد مقام دوم و قطر با ۱۴ درصد مقام سوم را داراست. ایران به سرعت در حال برنامه‌ریزی و توسعه منابع گازی خود برای بدست آوردن سهم بازار صادرات گاز می‌باشد. این منابع شامل حوزه پارس جنوبی و شمالی، فردوسی و گلشن است.[۵] مجموع ذخایر گازی ایران و قطر در منطقه پارس جنوبی، این دو کشور بزرگ‌ترین کریدور انرژی در منطقه خلیج فارس به شمار می‌آیند. شرکت نفت قطر، در همکاری با اکسون موبیل، کونوکو فیلیپس، شل، توتال و سایر شرکتها، در مجموع ۷۵ میلیون تن ال ان جی در سال تولید می‌کند. این تولید توسط یک ناوگان از ۷۸ کشتی با ظرفیت کل ۱۵ میلیون متر مکعب، به بازار جهانی منتقل می‌شود.[۶] ژاپن و کره جنوبی از بزرگترین مصرف‌کنندگان ال ان جی هستند.[۵]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]