کشتار جانوران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

کشتار جانوران ترکیبی است که برای توصیف سلاخی، کشتن، یا قصابی جانوران برای منظورهایی از جمله تهیه غذا، به کار می‌رود. این ترکیب اغلب برای اشاره به کشتار جانوران اهلی خوراکی به کار می‌رود. به مکانی که ویژه کشتار باشد، «کشتارگاه» یا «سلاخ‌خانه» می‌گویند.[۱]

بیشتر جانورانی که در کشتارگاه‌ها کشته می‌شوند را گاو، گوسفند، گاومیش، بز، خوک، شتر و ماکیانی چون مرغ، بوقلمون، اردک، شترمرغ، بلدرچین، کبک تشکیل می‌دهند. ماهیان نیز در صنعت آبزی‌پروری به تعداد فراوان صید می‌شوند.

روش‌ها و قانون‌های گوناگون کشتار[ویرایش]

روش‌های مذهبی[ویرایش]

آیین کشتار جانوران برای تولید مواد غذایی نیز به کار گرفته می‌شود. دو روش عمده مذهبی در جهان در این زمینه عبارتند از:

ایالات متحده[ویرایش]

وزارت کشاورزی ایالات متحده آمریکا مسؤول ارائه قانون درباره چگونگی کشتار جانوران در ایالات متحده است. در آمریکا جانوران به چهار روش «گاز دی‌اکسید کربن» و «تفنگ بادی فشار بالا» و «شلیک گلوله» و «گذر دادن جریان قوی برق» بی‌حس و سپس کشتار می‌شوند.[۲]

ایران[ویرایش]

در ایران به دلیل قوانین اسلامی، ذبح روش اصلی کشتار است و خوک به کشتارگاه فرستاده نمی‌شود. در ایران، گاو و گوساله (معمولا) و انواع پرندگان به روش «گذر دادن جریان قوی برق» بی‌حس و سپس کشتار می‌شوند. برخی از متخصصین اعتقاد دارند در روش ذبح اسلامی و کوشر به علت قطع عروق گردن (ورید و شریان) و خروج سریع خون از ناحیه سر در کسری از ثانیه مغز دچار هایپوکسی و بی حسی کامل می گردد و لذا از روش های رایج بی حسی با تپانچه، جریان برق، اتاق گاز و غیره انسانی تر بوده و آسیب و درد کمتری به حیوان وارد می نماید. طبق قانون، کشتار در معابر همگانی و هر مکانی خارج از نظارت سازمان دامپزشکی ایران ممنوع است.[۳]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «واژه‌نامه دهخدا». دریافت‌شده در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۱.
  2. «Humane Slaughter of Livestock Regulations (National Citation: 9 C.F.R. 313.1 - 90)». Animal Legal and Historical Center. دریافت‌شده در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۱.
  3. «کشتار دام در معابر ممنوع است». دیده‌بان حقوق جانوران ایران. دریافت‌شده در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۱.