کشاورزی سنتی (معیشتی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

کشاورزی سنتی (کشاورزی معیشتی) فعالیت کشاورزی را می‌توان به چند گروه و طبقه تقسیم‌بندی نمود.

  1. کشاورزی صنعتی
  2. کشاورزی نیمه صنعتی
  3. کشاورزی سنتی (معیشتی)

کشاورزی سنتی (معیشتی)[ویرایش]

در کشاورزی سنتی، فعالیت کشاورزی از قبیل زراعت، باغداری و دام پروی یا پروش ماهی و … برای دهقان کار او و نوع زندگی او محسوب می‌شود و این مهمترین ویژگی این گروه و متامیز کننده از سایر افرادی که کشاورزی فقط شغل آنها و محل کسب درآمد آنها می‌باشد در صورتی که زندگی آنها می‌تواند در شهر یا در روستا باشد. در کشاورزی سنتی نیروی کار مهمترین عامل در افزایش تولید می‌باشد و این یکی از دلایل وجود خانوارهای پر جمعیت در مناطق کشاورزی بوده‌است..

نقاط ضعف[ویرایش]

کم بودن بهره‌وری[ویرایش]

بهره‌وری نهاده‌ها در کشاورزی سنتی به نسبت کشاورزی صنعتی پایین می‌باشد.

کابر لاشی[ویرایش]

کم بود سرمایه‌گذاری[ویرایش]

کوچک بودن اراضی کشاورزی[ویرایش]

نقاط قوت[ویرایش]

یکی از محاسن کشاورزی سنتی نسبت به کشاورزی صنعتی این است که به عقیده محققین در این نوع از کشاورزی آسیب کمتری به محیط زیست و منابع طبیعی وارد می‌شود.[۱] علاوه بر این که در کشوری مانند ایران این گروه یک طبقه اجتماعی با آداب و سنن خاص خود را تشکیل می‌دهند که جامعه‌شناسی روستایی خود مصداقی در این بار می‌باشد.

کشاورزی سنتی در ایران[ویرایش]

در ایران حدود ۲۵ تا ۳۰ در صد از مردم ایران دارای کشاورزی سنتی می‌باشند.http://www.aeea.ir/persian/pics/association-5B5F2.pdf .[۲]

اعتبارات خرد در کشاورزی سنتی[ویرایش]

منابع[ویرایش]