کریستف والتس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
کریستف والتس
Christoph Waltz Viennale 2017 f (cropped).jpg
والتس در جشنواره بین‌المللی فیلم وین ۲۰۱۷
زمینه فعالیت سینما
تولد ۴ اکتبر ۱۹۵۶ ‏(۶۳ سال)
وین، اتریش
ملیت Flag of Austria.svg اتریشی
Flag of Germany.svg آلمانی
پیشه بازیگر
سال‌های فعالیت ۱۹۷۷-اکنون
همسر(ها) جودیت هولسته
فرزندان ۴
صفحه در وبگاه IMDb

کریستف والْتْس (آلمانی: Christoph Waltz، زادهٔ ۴ اکتبر ۱۹۵۶) بازیگر اتریشی ـ آلمانی[۱][۲][۳] است. در سطح جهانی، وی به خاطر همکاری‌اش با فیلم‌ساز مطرح آمریکایی، کوئنتین تارانتینو، شناخته می‌شود. او به خاطر ایفای نقش هانس لاندا در فیلم حرامزاده‌های لعنتی و نقش دکتر کینگ شولْتْس در فیلم جنگوی زنجیرگسسته مورد تحسین منتقدان قرار گرفته‌است. برای بازی در این دو نقش وی دو جایزه اسکار ، یک جایزهٔ بفتا و یک جایزه گلدن گلوب برای بهترین نقش مکمل مرد از آن خود کرد. همچنین، والتس جایزهٔ بهترین بازیگر مرد را در جشنوارهٔ فیلم کن برای نقش لاندا از آن خود کرده‌است.[۴]

کودکی[ویرایش]

کریستف والتس در شهر وین به دنیا آمده‌است. پدرش، یوهانس والتس، متولد آلمان و مادرش، الیزابت اوربانکیک، متولد اتریش، هر دو طراحان لباس بودند.[۵] پدربزرگ مادری‌اش، رودولف فُن اوربان، روانشناس و روان‌پزشک بود و کتاب کمال سکس و شادی زناشویی نوشتهٔ اوست.[۶]

حرفه[ویرایش]

والتس در دانشکده Max Reinhardt Seminar در وین بازیگری خواند و همچنین در مؤسسه فیلم و تئاتر لی استراسبرگ در نیویورک حاضر شد. در سال ۲۰۰۰، اولین تجربه کارگردانیش را با کار تلویزیونی Wenn man sich traut به زبانی آلمانی آغاز کرد.[۷] قبل از اینکه با بازی در فیلم حرامزاده‌های لعنتی در ۲۰۰۹ مورد توجه قرار گیرد، در مجموعه تلویزیونی انگلیسی زبان درآمد نامشروع در سال ۱۹۹۰ بازی کرد. در فیلم ۲۰۰۹ کوئنتین تارانتینو، حرامزاده‌های لعنتی، والتس نقش یک افسر آلمانی به نام هانس لاندا معروف به «شکارچی یهود» را به تصویر کشید. شخصیت لاندا ترکیبی از باهوش، مؤدب و مسلط به چند زبان و در عین حال خودخواه، زیرک، سنگدل و جنایتکار بود؛ چنان‌که تارانتینو گفته بود «قسمتی از فیلم‌نامه است که قابل بازی نباشد».[۸] وی بخاطر بازی در این فیلم، جایزه بهترین بازیگر را از جشنواره فیلم کن و جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را دریافت کرد و مورد تحسین منتقدین قرار گرفت. در ادامه نیز یک جایزه اسکار و جایزه بفتا را برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد دریافت کرد. تارانتینو دربارهٔ نقش وی در این فیلم گفت: «فکر می‌کنم که شخصیت لاندا یکی از بهتری شخصیت‌هایی باشد که تاکنون نوشته‌ام یا در آینده خواهم نوشت و کریستوفر نقش آن را به خوبی بازی کرد. واقعاً اگر نمی‌توانستم بازیگر خوبی همچون کریستوفر را پیدا کنم، هرگز حرامزاده‌های لعنتی را نمی‌ساختم».

چندی بعد والتس در فیلم زنبور سبز نقش یک گانگستر را بازی کرد. فیلم بعدیش کشتار به کارگردانی رومن پولانسکی بود. سپس به همراه جیمی فاکس در فیلم دیگری از تارانتینو به نام جنگوی آزادشده بازی کرد. در این فیلم او نقش یک شکارچی آلمانی افراد خلافکار را بازی می‌کند. نقش‌آفرینی وی در این فیلم باعث شد مجدداً مورد تحسین منتقدین قرار بگیرد و جوایزی همچون گلدن گلوب، بفتا و جایزه اسکار را بخاطر بهترین نقش مکمل مرد ازآن خود کند.

در آوریل ۲۰۱۳ والتس به عنوان یکی از اعضای هیئت داوران جشنواره فیلم کن ۲۰۱۳ انتخاب شد.

در سال ۲۰۱۴ والتس را به عنوان یکی از اعضای هیئت داوران شصت و هفتمین جشنواره فیلم برلین انتخاب کردند.

زندگی شخصی[ویرایش]

کریستوف والتس به سه زبان آلمانی، فرانسوی و انگلیسی تسلط کامل دارد و در دو فیلم اخیرش، حرامزاده‌های لعنتی و جنگوی آزادشده به هرسه زبان دیالوگ‌هایش را بیان کرده‌است؛ اگرچه که در فیلم حرامزاده‌های لعنتی، شخصیتی که در حال بازی او بود، مقداری ایتالیایی هم صحبت می‌کند. البته طی مصاحبه‌ای والتس اعلام نمود که صدای قسمت ایتالیایی فیلم را خودش اجرا نکرده.

والتس و همسرش جودیس هالست

والتس چهار فرزند دارد. سه فرزند بزرگش از ازدواج قبلی دارد و هم‌اکنون نیز پدر دختر جوان‌ترش است که حاصل ازدواج دومش با جودیس هالست، طراح لباس آلمانی است.
والتس معمولاً زمان زندگی‌اش را بین دو شهر برلین و لس‌آنجلس تقسیم می‌کند.

ملیت[ویرایش]

پدر کریستوف والتس یک تبعه آلمانی بود که البته زمانی که در شهر وین بود والتس به دنیا آمد. وی به سرعت بعد از تولد والتس پروندهٔ وی برای دریافت ملیت آلمانی را تکمیل کرد. هالتس هم‌اکنون دو ملیت آلمانی - اتریشی دارد ولی خودش پاسپورت آلمانی‌اش را قانونی‌تر می‌داند.

فیلم‌شناسی[ویرایش]

سال عنوان نقش توضیحات بیشتر
۲۰۰۹ حرامزاده‌های لعنتی هانس لاندا برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
برنده جایزه بفتا بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
برنده جایزه بهترین بازیگر مرد جشنواره فیلم کن
برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
۲۰۱۱ زنبور سبز بنجامین چادنفسکی
۲۰۱۱ آب برای فیل‌ها آگوست رزنبلوس
۲۰۱۱ سه تفنگدار کاردینال ریشلیو
۲۰۱۱ کشتار آلان کوان
۲۰۱۲ جنگوی آزادشده دکتر کینگ شولتز برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
برنده جایزه بفتا بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
۲۰۱۳ حماسه ماندریک
۲۰۱۳ قضیه صفر کوهم لت
۲۰۱۴ ماپت‌ها: تحت تعقیب خودش
۲۰۱۴ رئیس‌های وحشتناک ۲ بورت هانسن
۲۰۱۴ چشمان بزرگ والتر کین
۲۰۱۵ اسپکتر ارنست استاورو بلوفلد
۲۰۱۶ تارزان کاپیتان رم
۲۰۱۷ کوچک کردن دوسان میرکوویچ
۲۰۱۷ تب لاله
٢۰۱٩ آلیتا : فرشته جنگ دایسون ایدو

پانویس[ویرایش]

  1. «Österreichische Staatsbürgerschaft für Christoph Waltz». Der Standard. دریافت‌شده در ۱۱ اوت ۲۰۱۰.
  2. «Christoph Waltz: Und der Oscar geht nach Deutschland». Focus. دریافت‌شده در ۱۱ اوت ۲۰۱۰.
  3. «Christoph Waltz wird im Eilverfahren zum Österreicher». Welt Online. دریافت‌شده در ۲۳ ژانویهٔ ۲۰۱۱.
  4. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۰ مه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۳.
  5. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۳.
  6. Myself not least: a confessional autobiography of a psychoanalyst and some explanatory history cases, by Rudolf von Urban, p. 210
  7. http://www.imdb.com/name/nm0910607/#Director
  8. http://www.webcitation.org/5nE6DBVxC

منابع[ویرایش]

Christoph Waltz, 2017

Christoph Waltz (* 4. Oktober 1956 in Wien) ist ein Schauspieler, Synchronsprecher und zweifacher Oscar-Preisträger aus Österreich. Er besitzt die deutsche und seit 2010 auch die österreichische Staatsbürgerschaft.[1] Weltweite Bekanntheit erlangte er durch seine schauspielerischen Leistungen als SS-Standartenführer Hans Landa im Film Inglourious Basterds (2009) und als Kopfgeldjäger Dr. King Schultz in Django Unchained (2012), beide unter der Regie von Quentin Tarantino. Für beide erhielt Waltz jeweils den Oscar als bester Nebendarsteller und mehrere andere Auszeichnungen.

Leben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Familie[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Waltz ist der Sohn des Bühnen- und Kostümbildnerehepaares Johannes Waltz und Elisabeth Urbancic; seine Mutter stammt aus Österreich, sein Vater aus Deutschland. Johannes Waltz starb 1964, als Christoph Waltz acht Jahre alt war. Bereits seine Großmutter Maria Mayen und der Vater seines Stiefvaters Emmerich Reimers waren Schauspieler am Burgtheater in Wien.[2] Vater des Letzteren war der Schauspieler Georg Reimers.

Privatleben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Aus einer früheren Ehe mit einer US-amerikanischen Psychotherapeutin, die 17 Jahre dauerte, stammen drei Kinder. Waltz ist seit 2013 mit der deutschen Kostümbildnerin Judith Holste verheiratet und hat mit ihr eine Tochter.[3] Er lebt in Los Angeles und Berlin.[4]

Staatsbürgerschaft[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Waltz wurde in Wien geboren und wuchs dort auch auf. Im August 2010 kam es in den österreichischen Medien zu einer Debatte, als bekannt wurde, dass er wegen der bei seiner Geburt geltenden Gesetzeslage zwar die deutsche Staatsbürgerschaft wie sein Vater, nicht aber die österreichische wie seine Mutter besitzt.[5][6] Am 24. August 2010 erhielt er wegen seiner „Verdienste im Interesse der Republik“ zusätzlich die österreichische Staatsbürgerschaft; im Herbst 2010 fand die Verleihung durch die Stadt Wien statt.[7][6]

Schauspielerei[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Anfänge[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Als Schüler besuchte er das Theresianum im Wiener Gemeindebezirk Wieden und das Gymnasium Billrothstraße in seinem Heimatbezirk Döbling, wo er auch maturierte. Ursprünglich wollte Waltz Kameramann werden, da ihn die Technik interessierte. Seiner eigenen Aussage nach sei er nur „mangels anderer Ideen zum Film gekommen“.[8] Später studierte er Schauspiel am Max-Reinhardt-Seminar und am Lee Strasberg Theatre Institute in New York. 1977 stand er erstmals in seiner Heimatstadt auf der Theaterbühne. Es folgten Theaterengagements in Zürich und Köln. Er spielte außerdem in Frankfurt am Main, Hamburg, Salzburg und Wien. 1982 erhielt er den renommierten O.-E.-Hasse-Preis. Seit Ende der 1970er-Jahre wirkte er in zahlreichen Fernseh- und Kinofilmen mit und übernahm Episodenrollen in den Krimiserien Derrick, Der Alte, Schimanski, Kommissar Rex, Polizeiruf 110, Rosa Roth, Unter Verdacht, Der letzte Zeuge, SOKO Rhein-Main und Stolberg.

In der hundertsten Folge von Der Alte (Titel: Zwei Leben) schoss er den Hauptermittler Köster (Siegfried Lowitz) an, der an den Folgen am Ende der Serie starb. Als Nachfolger trat Rolf Schimpf in dieser Rolle auf.

Theater- und Fernsehlaufbahn[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Ende der 1980er-Jahre spielte Waltz in einer Folge die Rolle des Wiener Tatort-Ermittlers Inspektor Passini.

Waltz arbeitete überwiegend für das Fernsehen und stand auch für französische, australische und britische Produktionen vor der Kamera. Anfang der 1990er-Jahre spielte er neben Ian Richardson in der Miniserie Der große Reibach (The Gravy Train, The Gravy Train Goes East) den Beamten Dorfmann. In Krzysztof Zanussis Film Leben für Leben verkörperte Waltz 1991 einen entflohenen KZ-Häftling. Mit Die Farbe des Lebens (Our God’s Brother) folgte 1997 eine weitere Zusammenarbeit mit dem polnischen Regisseur.

1993 übernahm Waltz in Tom Toelles Historien-Zweiteiler König der letzten Tage die Rolle des Täufers Jan van Leiden. 1995 spielte er in der Fernsehproduktion Katharina die Große mit.

Für seine darstellerische Leistung als Roy Black in Du bist nicht allein – Die Roy Black Story unter Regie von Peter Keglevic wurde er 1996 mit einem Sonderpreis bei den Baden-Badener Tagen des Fernsehspiels und 1997 mit dem Bayerischen Fernsehpreis ausgezeichnet.

2002 erhielt er gemeinsam mit dem Regisseur Peter Keglevic und den Schauspielkollegen Sebastian Koch und Tobias Moretti für den Fernsehfilm Der Tanz mit dem Teufel – Die Entführung des Richard Oetker, in dem er einen Entführer spielte, den Adolf-Grimme-Preis.

Im Jahr 2000 führte Waltz erstmals selbst Regie bei dem Fernsehfilm Wenn man sich traut, bei dessen Drehbuch er Mitautor war.

Internationaler Durchbruch[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

2009 spielte Waltz den SS-Standartenführer Hans Landa in Quentin Tarantinos Film Inglourious Basterds. Für die Rolle des Hans Landa erhielt Waltz 2009 und 2010 mehrere Auszeichnungen als Bester Nebendarsteller, darunter den Golden Globe Award, den Screen Actors Guild Award, den British Academy Film Award und den Oscar. Damit wurde 48 Jahre nach Maximilian Schell, der 1962 den Oscar als Bester Hauptdarsteller für Das Urteil von Nürnberg gewonnen hatte, erstmals wieder ein deutschsprachiger Schauspieler von der Academy of Motion Picture Arts and Sciences geehrt. Bereits im Mai 2009 war Waltz mit dem Preis für den besten Darsteller bei den 62. Filmfestspielen in Cannes ausgezeichnet worden.[9]

Nach dem Erfolg von Inglourious Basterds wurde der Schauspieler für weitere US-Produktionen verpflichtet; so verkörperte er in der Comic-Verfilmung The Green Hornet den Bösewicht Chudnofsky und war in dem im April 2011 angelaufenen Streifen Wasser für die Elefanten als Zirkusdirektor zu sehen.

Im März 2010 gab 20th Century Fox bekannt, dass Waltz die Regie für den Film Auf und davon übernehmen wird, an dessen Drehbuch er auch mitarbeitete. Der Film handelt vom Geschäft mit Liebesgefühlen, einem Thema, das Christoph Waltz laut Eigenaussage schon mehrere Jahre im Visier gehabt hat, und basiert lose auf dem gleichnamigen Roman von Meike Winnemuth und Peter Praschl.[10] Außerdem spielte Waltz eine der vier Hauptfiguren in der Adaption des Theaterstücks Der Gott des Gemetzels durch Roman Polański.

2012 stand Waltz für Tarantinos Film Django Unchained vor der Kamera. In dem Western spielt er den deutschen Kopfgeldjäger Dr. King Schultz. The Hollywood Foreign Association nominierte Waltz für einen Golden Globe in der Kategorie „Bester Nebendarsteller“,[11] den er bei der 70. Golden Globe-Verleihung 2013 erhielt. Damit gewann Waltz zum zweiten Mal in einer von Tarantino besetzten Rolle den Golden Globe als bester Nebendarsteller.[12] Außerdem gewann Waltz für diese Rolle seinen zweiten Oscar. Christoph Waltz ist erst der zweite Schauspieler nach Dianne Wiest, der in zwei Filmen desselben Regisseurs (Quentin Tarantino) jeweils den Oscar gewann. Bei Dianne Wiest war es Woody Allen.

Am 16. Februar 2013 durfte Christoph Waltz als erster Gastgeber mit deutscher Muttersprache durch die legendäre US-amerikanische Comedyshow Saturday Night Live führen.[13] Im selben Jahr wurde er in die Jury der 66. Filmfestspiele von Cannes berufen, im Jahr darauf in die Jury der 64. Berlinale. 2013 inszenierte er in Antwerpen mit dem Rosenkavalier erstmals eine Oper.[14] Am 3. März 2014 übergab Waltz den Oscar für die Beste Nebendarstellerin an Lupita Nyong’o. Am 1. Dezember 2014 bekam Waltz einen Stern auf dem Hollywood Walk of Fame. Es ist der Stern mit der Nummer 2536 (6667 Hollywood Blvd.).[15] Am 4. Dezember 2014 wurde Christoph Waltz auf der offiziellen Pressekonferenz des 24. James-Bond-Films Spectre als Darsteller für eine der Hauptrollen, Franz Oberhauser, vorgestellt.

2018 wurde er in die Wettbewerbsjury der 75. Internationalen Filmfestspiele von Venedig berufen.

Musiktheater-Regisseur[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Filmografie (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Auszeichnungen (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Oscar

2010: Bester Nebendarsteller in Inglourious Basterds
2013: Bester Nebendarsteller in Django Unchained

Golden Globe Award

2010: Bester Nebendarsteller in Inglourious Basterds
2013: Bester Nebendarsteller in Django Unchained

British Academy Film Award

2010: Bester Nebendarsteller in Inglourious Basterds
2013: Bester Nebendarsteller in Django Unchained

Screen Actors Guild Award

2010: Bester Nebendarsteller in Inglourious Basterds
2010: Bestes Schauspielensemble in Inglourious Basterds (mit dem restlichen Cast)

Internationale Filmfestspiele von Cannes

2009: Bester Darsteller in Inglourious Basterds

Weitere Auszeichnungen:

Nominierungen:

Literatur[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Hörbücher[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Christoph Waltz – Sammlung von Bildern

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. Christoph Waltz im Munzinger-Archiv, abgerufen am 15. August 2013 (Artikelanfang frei abrufbar)
  2. Christoph Waltz – Biography in www.christophwaltzfans.com abgerufen am 5. Juni 2011
  3. Christoph Waltz ist längst heimlich verheiratet. In: Focus, 13. Januar 2013.
  4. Marc Pitzke: Hollywood ist das Ziel – immer. In: Spiegel Online, 24. Februar 2013 (Interview).
  5. Österreichische Staatsbürgerschaft für Christoph Waltz. In: Der Standard, 8. August 2010.
  6. a b Christoph Waltz erhält Staatsbürgerschaft. In: ORF, 24. August 2010, abgerufen am 10. Januar 2013.
  7. Christoph Heshmatpour: Im Interesse der Republik. Abgerufen am 10. August 2015.
  8. Im Journal zu Gast: Christoph Waltz auf Ö1 vom 23. Februar 2013, abgerufen am 23. Februar 20113.
  9. Preisträger (Memento des Originals vom 15. Juni 2011 im Internet Archive) i Info: Der Archivlink wurde automatisch eingesetzt und noch nicht geprüft. Bitte prüfe Original- und Archivlink gemäß Anleitung und entferne dann diesen Hinweis.@1@2Vorlage:Webachiv/IABot/www.festival-cannes.fr bei festival-cannes.fr, abgerufen am 24. Mai 2009 (englisch).
  10. Christoph Waltz debütiert als Kino-Regisseur. In: Rheinische Post, 19. März 2010, abgerufen am 26. August 2010.
  11. 2013 Golden Globe Nominations. In: goldenglobes.org, 13. Dezember 2012 (englisch).
  12. Christoph Waltz gewinnt Golden Globe. In: Rhein-Zeitung, 14. Januar 2013.
  13. Killer-Jesus begeistert US-Medien. In: Spiegel Online, 18. Februar 2013, abgerufen am 21. März 2013.
  14. Hollywood guckt durch den Feldstecher. In: FAZ.net vom 16. Dezember 2013
  15. Christoph Waltz: Hollywood-Stern auf Walk of Fame für Oscarpreisträger.
  16. Hollywood guckt durch den Feldstecher in FAZ vom 17. Dezember 2013, Seite 25
  17. Ehrenkreuz für Waltz. In: news.at, 6. Juni 2012, abgerufen am 6. Juni 2012.
  18. Gold-/Platin-Datenbank des Bundesverbandes Musikindustrie, Abruf vom 1. Juli 2016
  19. US-Kulturmedaille für Waltz, Eröd, Welser-Möst und Rabl-Stadler. Abgerufen am 20. Juni 2019.