کامرون د لا ایسلا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کامرون د لا ایسلا
Monument to Camarón in La Línea de la Concepción
اطلاعات پس‌زمینه
نام شناسنامه‌ای José Monje Cruz
زادگاه ۵ دسامبر ۱۹۵۰(1950-12-05)
San Fernando, Cádiz, اسپانیا
تاریخ مرگ ۲ ژوئیه ۱۹۹۲ میلادی (۴۱ سال)
بادالونا, بارسلون, اسپانیا
سبک Nuevo Flamenco, فلامنکو
حرفه‌(ها) Musician, singer
سازها خوانندگی, گیتار
سال‌های فعالیت 1969–1992
همکاری‌های مرتبط پاکو د لوسیا
وب‌گاه www.camarondelaisla.org/index-english.htm

کامرون د لا ایسلا نام هنری خوزه مونخه کروز (سن فرناندو،۵دسامبر ۱۹۵۰ - بادالونا، ۲ ژوئیه ۱۹۹۲), یکی از شناخته ترین فلامنکو سرایان نیمهٔ دوم سده بیستم اسپانیا بود. لقب ("ال کامرون (میگو)") را عمو/دایی اش بخاطر موهای سرخ بورگونش، اندام لاغر و پوست روشن، تقریباً فرانماوارش رویش گذاشت.

زندگی نامه[ویرایش]

خوزه در کاله کارمن سن فرناندو کنار شاخاب یا خلیج کادیز، به عنوان ششمین فرزند یک خانوادهٔ گیتانو (کولی) دارای هشت فرزند دیده به جهان گشود. پدر خوزه برابر با سنت و رسم کولی‌ها، پیشهٔ آهنگری داشت و خوزه در کودکی دستیار او بود. این فلامنکو شناس (فلامنکو افسینادوflamenco-aficionado) که بخاطر Martinete مارتینت‌های (سروده‌های آهنگران که با صدای ضربان پتک و چکش آهنگران همرایی می‌شوند) که می‌سرود شهره بود در سال ۱۹۶۶ فوت کرد. مادر خوزه، خوانا کروز کاسترو یک کناسترا canastera(زن سبد باف) بود و پس از درگذشت همسراش کافه‌ها و بارها را تمیز کاری می‌کرد تا مخارج زندگی اش را کمایی کند. چنان که گفته می‌شود این زن چنان فلامنکو را شگفت انگیز می‌سرود که همهٔ هنرمندان بزرگ آن دوره - مانولو کاراکولManolo Caracol، له نینا ده لوس پینیزLa Niña de los Peines، لا پرلا ده کادیزLa Perla de Cádiz، مکرراً نزد او می‌آمدند تا به سروده‌های وی گوش فرا دهند. در کنار خوزه همه فرزندان وی آوازخوانان توانا و با استعدادی بار آمدند.

خوزه در سال ۱۹۷۴ در سن بیست و سه سالگی با دختر کولیی بنام دولورس مونتویاDolores Montoya اهل له لینیا د لا کونسپسیونLa Línea de La Concepción ازدواج کرد. خوزه او را "له چیسپا" (ژابیژ یا جرقه) می‌خواند. ثمره ازدواج شان چهار فرزند بود.

کمارون مردی بشدت خجالتی کمرو و آرامی بود. با وجود شهرت و ستاره بودنش وی به کراکتر و شخصیت ساده اش وفادار ماند. گرچه زر و تجمل ثروتمندانه از سر و پایش آویزان بود مطابق فلسفهٔ کولی به پول و مقام ارزشی قایل نبود. هرچند در گذر سال‌ها مانند خیلی از کولی‌های دیگر آن زمان بیشتر و بیشتر گرفتار مواد مخدر (کوکائین، هروئین، ال‌اس‌دی) گشت.

خوزه مونخه کروز در سال ۱۹۹۲ بر اثرسرطان ریه به سن ۴۲ سالگی چشم از جهان بست. استفاده دراز مدت از مواد مخدر همراه با چهار بسته سیگار در روز باج و هزینهٔ سنگین شان را بازخواستند. تازه هنگام مرگ مقام و پایهٔ اسطوره یی ال کامرون د لا ایسلا خوب نمودار شد: بیش از صد هزار نفر در مراسم دفن وی حضور داشتند. ده سال پس از آن همه تلویزیون‌های اسپانیا همهٔ روز را مشغول یاد بود درگذشت کامرون بودند. در گورستان سن فرناندو تندیسی به افتخار کامرون د لا ایسلا موجود است. آنجا روزانه مقدار زیاد گل بخاطر ارج گذاری به ال پرنسیپه دل کانته فلامنکو (شهزادهٔ ترانهٔ فلامنکو) از سوی هوادران گذاشته می‌شوند.

زندگی هنری[ویرایش]

برای پول بدست آوردن کامرون هشت ساله همراه با دوستک اش، رانکپینوRancapino، در کافه‌ها - بخصوص کافهٔ وینترا واگاس Venta Vargas- و در ایستگاه‌های راه آهن آواز می‌خواند. همچنان مکرر همراه با برادر بزرگش مونویل که هژده سال بزرگتر از وی بود در فیستاس پریوادس fiestas privadas(جشن‌های خصوصی) سرمایه داران نغمه سرایی می‌کرد. در سال ۱۹۶۲ وی برنده جایزه ممتاز Premio del Concurso Flamenco del Festival de Montilla در کوردوبا شد. از آن لحظه به بعد او یک ستارهٔ طلوع کننده در اندلس بود.

هنگام جشنواره سبیا آواز او هنگام اجرای ترانهٔ بگوش انتونیا مریینا Antonio Mairena رسید و او در جا عمیقاً تحت تاثیر دوینده وی قرار گرفت.

duende دوینده (به معنی تحت‌الفظی نیمف یا ایلف، که الهه کوچک یا پری کوچک را می‌گویند، می‌باشد. گونهٔ به وجد آمدن. درجه و حالت از وجود داشتن که در لحظاتی که آدم خویش را با تمرکز کامل وامیگذارد و در موسیقی خویش فرو می‌رود که اکثراً سراریزی سرشک را نیز در پی میداشته باشد. این حالت اکثراً یک ارتباط بخصوصی را در فضا بین اجراکننده و شنونده به میان میاورد. معمولاً ادعا می‌شود که چنین حالتی تنها در عالم فلامینکو پدیدار شدنی و قابل تجربه می‌باشد. با این هم موسیقی گران دیگر نیز می‌توانند به احساسی دست یابند که گویا براستی همه چیز درست و جور جوره که همه چیز خود بخودی پیش می‌رود و بر اثر آن همه چیز اجرا "جادویی" می‌گردد. برای دوستداران حسابی فلامنکو این دوینده ماهیت و اساس ذاتی و هدف نهایی فلامنکو را تشکیل می‌دهد.) همین دوینده بعداً جذاب ترین نشانه و خصصیه کامرون گشت: بار بار او می‌توانست به آن حالت برسد.

پس از آن که وی در شانزده سالگی برندهٔ جایزه ممتاز جشنواره دل کانته خوندو در مایرینا ده الکور شد میگیل ده لوس رییز و دولورس وارگس به او قرار دادی بستند تا وی در انجمن فلامنکوی آنها آواز بخواند. پسان تر کامرون با میگیل ده لوس رییز به مادرید رفت و در آنجا قراردادی را با تابلاو ده تورس برمیاس در سال ۱۹۶۸ بست با غیابت‌های در میان او آنجا دوازده سال ماند در این تابلاو (کافهٔ فلامنکو) وی توسط انتونیو ده الگسیراس Antonio de Algeciras، پدر پاکو د لوسیا، کشف شد. از طریق وی او به پاکو معرفی شد. بزودی پس از آن نخستین صفحهٔ مشترک آنها با تهیه کنندگی انتونیو ده الگسیراس ثبت گردید و بیرون آمد و به استقبال گرمی روبرو شد. این اتفاق اجراهای فراوان او را در جشنواره‌های فلامنکو پی ریزی کرد. دنباله آن بزودی تورهای خارجی وی آغاز شد: کامرون به یک ستارهٔ فلامنکو مبدل شده بود. بین ۱۹۶۹ و ۱۹۷۷ کامرون و پاکو د لوسیا ده البوم ثبت کردند. پسان‌ها مادر فرمولهٔ ترانه و گیتار تا مرز خشکی دوشیده شد. کامرون و د لوسیا تو راه کوچه‌های جدید موسیقی پیچیدند. در کنار نقش رهبری دهندهٔ کلاسیک، گیتار د لوسیا قویا صدای خاص خودش را یافت.

الت‌های نوی افزوده شدند: د لوسیا از امریکای جنوبی با خویش کاخون را آورد. متعاقباً گیتار الکتریک، فلوت‌ها و حتی بخش‌های ویلون همراهی کننده را افزود.

صدا بیشتر آوای جازی بخویش گرفت، که با آن اساس آنچه گذاشته شد که بعدها بنام فلامینگو نووو (فلامینگوی نو Flamenco Nuevo) شناخته شد. این حادثه راه‌های جدیدی را بروی نسل جوان گشود.

کامرون با گذاشت سال‌ها تدریجاً شدید تر و عمیق تر معتاد مواد مخدر شد. همکاری و رابطه اش با د لوسیا در یک دورهٔ سخت تیره و بهم خورده گشت. حدود ده سال پسان تر این دو از دوباره به هم پیوستند و تا مرگ کامرون کارهای اجرا و ثبت کردند از سال‌های ۷۰ کامرون اکثراً اجراهایش را با همکاری و رهبری تماتیتو (یک متاثر و پیرو بی نهایت با استعدادی پاکو د لوسیا)Tomatito کار کرد.

در سال ۱۹۷۹ کامرون تهیه کننده قدیمی اش را با ریکاردو پچون Ricardo Pachón عوض کرد. نتیجه آن "له لیایندا دل تیمپو La Leyenda del Tiempo(افسانهٔ زمان)" - بدون همکاری د لوسیا بود که پیوریستها یا ناب گرایان در میان دوستداران فلامنکو آن آلبوم را افتضاح و رسوایی خواندند و نوارهای شان را به فروشندگان برگشتاندند. تصانیف این البوم را که توسط پخون و کیکو فنیننو پیشکش و وارد شدند، مضامین کلاسیک و آشنای رمانتیک تشکیل نمی‌داد، بلکه آنها بروی (بخش‌های) اشعار فدریکو گارسیا لورکا (مانند پارچه معروف له ترارا) و بطور مثال رباعیات شاعر مشهور فارسی عمر خیام ساخته شده بودند. همچنان در این البوم از آلاتی که برای فلامنکو عجیب و غیر مانوس بودند، مانند کیبورد، باس گیتار، درام و حتی یک دست سی‌تار استفاده شد. بدین طریق راه زاده شدن فلامنکو فیوژن یا فلامنکوی ترکیبی که یک گونه آمیزش فلامنکو با پاپ و موسیقی جاز بود هموار شد. رویهمرفته به عقیده برخی از منتقدین این البوم حاوی مهمترین اجراهای فلامنکوی نیمهٔ آخر قرن بود. کامرون از واکنش‌های تند ناب گرایان به هراس افتاد و در نتیجه در کارهای آخریش لبه‌های تند را کندتر ساخت. با اینهمه آن البوم یک قاعده شکن و راه گشای برای دیگران ثابت شد. تا روز مرگ وی ۵۴۸۲ نسخه از "افسانهٔ زمان" بفروش رسید و پس از آن فروش آن بزودی بلند رفت.

با وجود این نوآوری و نوسازی، کامرون هیچگاه فلامنکو پیرو (فلامنکوی ناب) را مورد خشونت تندی قرار نداده. این ادعا توسط این واقیعت که او در اسپانیا بخصوص در میان کولی‌ها (که قطعاً در خط اول تلاش برای نوآوری قرار ندارند) با لقب ال پرینسیپه، شاهزاده معروف می‌باشد، تایید می‌گردد.

منابع[ویرایش]

<nl.wikipedia.org/wiki/Camarón_de_la_Isla >

پیوند به بیرون[ویرایش]

http://www.youtube.com/watch?v=oUpjpLLNUL4