کاروچیو
کاروچیو (انگلیسی: Carroccio) یک ارابهٔ بزرگ چهارچرخ بود که نشانهای شهر بر روی آن قرار داشت. نیروهای شبهنظامی کمونهای قرون وسطایی گرد آن جمع میشدند و در کنار آن میجنگیدند. این ارابه بهویژه در میان شهرهای لُمباردی، توسکانی و بهطور کلی در نواحی شمالی ایتالیا رایج بود. بعدها استفاده از آن به خارج از ایتالیا نیز گسترش یافت. کاروتچو نماد خودمختاری شهری بهشمار میآمد.[۱] کشیشان پیشاز نبرد در محراب[الف] مراسم عشایربانی[ب] برگزار میکردند و شیپورزنانی که کنارشان بودند، جنگجویانرا برای نبرد تشویق میکردند.[۲]
این وسیله توسط چند سرباز خاص محافظت میشد و با نقوش و تزئینات مخصوص شهر زینت داده میشد.[۳] معمولاً گاوها آن را میکشیدند. روی آن چیزهایی مثل محراب، یک زنگ به نام «مارتینلا»، نشان شهر و یک میله با صلیب مسیحی گذاشته میشد. وقتی شهر در صلح بود، این وسیله را در کلیسای اصلی شهر نگه میداشتند.
یادداشتها
[ویرایش]جستارهای وابسته
[ویرایش]منابع
[ویرایش]- ↑ "Ars Bellica - Le grandi battaglie della storia - La battaglia di Legnano" (به ایتالیایی). Retrieved 29 June 2015.
- ↑ Chisholm 1911, p. 408.
- ↑ Mallett, Michael (2006). Signori e mercenari - La guerra nell'Italia del Rinascimento [Mercenaries and their masters] (به ایتالیایی). Bologna: Il Mulino. p. 21. ISBN 88-15-11407-6.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Carroccio». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۵ سپتامبر ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
[ویرایش]