کارائیب

کارائیبی
مساحت آبی	۲٬۷۵۴٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۱٬۰۶۳٬۰۰۰ مایل مربع)
مساحت خشکی‌ها	۲۳۹٬۶۸۱ کیلومتر مربع (۹۲٬۵۴۱ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۹)	۴۴٬۴۲۰٬۰۰۰
تراکم جمعیت	۱۵۱٫۵ بر کیلومتر مربع (۳۹۲ بر مایل مربع)
قومیت	آفریقایی کارائیبی، سفیدپوست‌های کارائیبی، هندی‌های کارائیبی، لاتین‌تبارها یا هیسپانیک (مردم اسپانیایی‌زبان و مردم پرتغال)، چینی‌های کارائیبی، یهودی، مردم عرب، اندونزیایی (مردم جاوه‌ای)، سرخ‌پوست
مذهب‌ها	مسیحیت، هندوئیسم، اسلام، یهودیت، آیین بودایی، جنبش راستافار، ادیان سرخ‌پوستی آمریکا، مذهب یوربا، بهائیت، سیک، (دین)، مزدیسنا، تائوئیسم، کنفسیوس‌گرایی، ادیان سنتی چینی، کباتینان، ادیان آفریقایی-آمریکایی، ادیان سنتی آفریقایی
زبان‌ها	اسپانیایی، انگلیسی، فرانسوی، زبان هلندی، کریول فرانسوی، کریول انگلیسی، هندی کارائیبی، دیگر زبان‌ها
دولت	۱۳ کشور مستقل; ۱۷ منطقه خودمختار
بزرگترین شهرها	سانتو دومینگو (جمهوری دومینیکن) ; هاوانا (کوبا) ; پورتو پرنس (هائیتی) ; سان خوآن (پورتوریکو) ; کینگستون (جامائیکا) ; سانتیاگو د کوبا (کوبا) ; سانتیاگو ده لوس کابایروس (جمهوری دومینیکن) ; کاماگوی (کوبا) ; کاپ-هائیتین (هائیتی) ; اسپانیش تاون
دامنه سطح‌بالا	بی‌شمار
پیش‌شماره تلفن	بی‌شمار
منطقه زمانی	یوتی‌سی ۵:۰۰- تا یوتی‌سی ۴:۰۰-

منطقه کارائیب (به فرانسوی: Caraïbes) که ناحیه آنتیل هم نامیده می‌شود، نام منطقه‌ای در قاره آمریکا است که همچنین به عنوان جزیره نیز از آن یاد می‌شود.

موقعیت جغرافیایی

منطقه کارائیب، شامل دریای کارائیب، جزایر این دریا و کرانه‌های مجاور این دریا می‌شود. منطقه کارائیب، در جنوب شرقی آمریکای شمالی، و در خاور آمریکای مرکزی و در شمال باختری آمریکای جنوبی قرار گرفته‌است. سه آبخوست بونیر، سینت یوستیشس و سابا که جزایر کارائیب هلند هم خوانده می‌شوند، جزو قلمرو پادشاهی هلند است.

تاریخ

قدیمی‌ترین شواهد حضور انسان در کارائیب در جنوب ترینیداد در سایت «بانواری تریس» (Banwari Trace) یافت شده که بقایای آن متعلق به ۷۰۰۰ سال پیش است. این سایت‌های پیشاسرامیک که به عصر آرکائیک (پیشاسرامیک) تعلق دارند، «اورتوئیروید» (Ortoiroid) نامیده شده‌اند. قدیمی‌ترین شواهد باستان‌شناسی از اسکان انسان در هیسپانیولا به حدود ۳۶۰۰ پیش از میلاد بازمی‌گردد، اما در اعتبار این یافته‌ها تردید وجود دارد. تاریخ‌های دقیق‌تر ۳۱۰۰ پیش از میلاد در کوبا مشاهده شده است. قدیمی‌ترین تاریخ‌ها در آنتیل کوچک مربوط به ۲۰۰۰ پیش از میلاد در آنتیگوا است. نبود سایت‌های پیشاسرامیک در جزایر بادپناه و تفاوت‌های فناورانه نشان می‌دهد که این ساکنان عصر آرکائیک ممکن است ریشه در آمریکای مرکزی داشته باشند. این که آیا استعمار اورتوئیروید در این جزایر رخ داده یا خیر، نامشخص است و شواهد کمی برای آن وجود دارد.

مطالعات دی‌ان‌ای برخی از باورهای سنتی درباره تاریخ بومیان پیشاکلمبی را تغییر داده است. طبق گزارش «نشنال جئوگرافیک»، «مطالعات تایید می‌کنند که موجی از کشاورزان سفالگر — معروف به مردم عصر سرامیک — از حدود ۲۵۰۰ سال پیش با کانو از سواحل شمال شرقی آمریکای جنوبی به راه افتادند و جزیره‌به‌جزیره در کارائیب پیش رفتند. با این حال، آن‌ها اولین استعمارگران نبودند. آن‌ها در بسیاری از جزایر با مردمی شکارچی-گردآورنده مواجه شدند که حدود ۶۰۰۰ یا ۷۰۰۰ سال پیش وارد شده بودند... سفالگران که با مردم آراواک‌زبان امروزی خویشاوند هستند، هنگام اسکان در جزایر جدید، ساکنان اولیه را — احتمالا از طریق بیماری یا خشونت — جایگزین کردند.»^[۳]

بین سال‌های ۴۰۰ تا ۲۰۰ پیش از میلاد، اولین کشاورزان مصرف‌کننده سفال، یعنی مردم «فرهنگ سالادوئید» (Saladoid culture)، از آمریکای جنوبی وارد ترینیداد شدند. آن‌ها از رودخانه اورینوکو به سمت ترینیداد گسترش یافتند و سپس به سرعت در جزایر کارائیب پخش شدند. مدتی پس از سال ۲۵۰ میلادی، گروه دیگری به نام «بارانکوئید» (Barancoid) وارد ترینیداد شدند. جامعه بارانکوئید در حدود سال ۶۵۰ میلادی در امتداد اورینوکو فروپاشید و گروه دیگری به نام «آراوکینوئید» (Arauquinoid) در این مناطق و زنجیره جزایر کارائیب گسترش یافتند. حدود سال ۱۳۰۰ میلادی، گروه جدیدی به نام «مایوئید» (Mayoid) وارد ترینیداد شدند و تا زمان استقرار اسپانیایی‌ها، فرهنگ غالب باقی ماندند.

در زمان کشف اکثر جزایر کارائیب توسط اروپایی‌ها، سه گروه عمده از بومیان قاره آمریکا در این جزایر زندگی می‌کردند: تائینو در آنتیل بزرگ، باهاما و جزایر بادوارد؛ «کارائیب‌های جزیره» (کالیناگو) و «گالیبی» (Galibi) در جزایر بادپناه؛ و سیبونی در غرب کوبا. تائینوها به دسته‌های تائینوی کلاسیک (ساکن در پورتوریکو و بخشی از هیسپانیولا)، تائینوی غربی (ساکن در مجمع‌الجزایر باهاما، کوبا، جامائیکا و بخشی از هیسپانیولا) و تائینوی شرقی (ساکن در شمال آنتیل کوچک) تقسیم می‌شوند. جنوب آنتیل کوچک، شامل مارتینیک و ترینیداد، مسکن هر دو گروه کارائیب‌زبان و آراواک‌زبان بود.

تماس با اروپا

اندکی پس از ورود کریستف کلمب به کارائیب (شامل هیسپانیولا و مارتینیکا)، کاوشگران پرتغالی و اسپانیایی شروع به ادعای مالکیت سرزمین‌هایی در آمریکای مرکزی و جنوبی کردند. این مستعمرات اولیه طلا را به اروپا، به ویژه انگلستان، هلند و فرانسه سرازیر کردند. این کشورها امیدوار بودند مستعمرات سودآوری در کارائیب ایجاد کنند. رقابت‌های استعماری، کارائیب را برای قرن‌ها به میدان جنگ‌های اروپایی تبدیل کرد.

کلمب و نخستین مستعمره‌نشینان هیسپانیولا با بومیان با بی‌رحمی رفتار کردند و حتی کودکان را به بردگی گرفتند.^[۴] در سال ۱۵۱۲، تحت فشار راهبان دومینیکن، قوانین بورگوس توسط پادشاهی اسپانیا برای محافظت بهتر از حقوق بومیان دنیای جدید وضع شد. اسپانیایی‌ها از شکلی از بردگی به نام «انکومیندا» استفاده می‌کردند که در آن بردگان به فاتحان واگذار می‌شدند و آن‌ها وظیفه محافظت و تغییر مذهب بردگانشان را داشتند. این سیستم تأثیر ویرانگری بر جمعیت بومی داشت،^[۵] بنابراین از سال ۱۵۰۳، واردات برده از آفریقا به مستعمره آغاز شد. جامائیکا توسط اسپانیا به انگلستان واگذار شد، در حالی که مارتینیک و یک‌سوم غربی هیسپانیولا به فرانسه واگذار گردید.

در حالی که تاجران اولیه برده پرتغالی و اسپانیایی بودند (معروف به سیستم اول اقیانوس اطلس)، تا قرن هفدهم، تاجران بریتانیایی، فرانسوی و هلندی بر این تجارت مسلط شدند (سیستم دوم اقیانوس اطلس). ۵ میلیون برده آفریقایی به کارائیب آورده شدند که حدود نیمی از آن‌ها در جزایر بریتانیایی کارائیب خرید و فروش شدند. برده‌داری ابتدا در امپراتوری هلند در سال ۱۸۱۴ لغو شد. اسپانیا در سال ۱۸۱۱ برده‌داری را در امپراتوری خود به جز در کوبا، پورتوریکو و سانتو دومینگو لغو کرد. برده‌داری در کوبا تا سال ۱۸۸۶ لغو نشد.^[۶] بریتانیا تجارت برده را در ۱۸۰۷ و خود برده‌داری را در ۱۸۳۳ لغو کرد. فرانسه نیز در سال ۱۸۴۸ برده‌داری را در مستعمرات خود ملغی نمود.

کارائیب به دلیل دزدان دریایی خود، به ویژه بین سال‌های ۱۶۴۰ تا ۱۶۸۰ مشهور بود. اصطلاح «بوکانیر» اغلب برای توصیف دزدان دریایی فعال در این منطقه به کار می‌رود. منطقه کارائیب در بخش بزرگی از تاریخ استعماری خود دستخوش جنگ بود، اما این جنگ‌ها اغلب ریشه در اروپا داشتند و تنها نبردهای کوچکی در کارائیب انجام می‌شد. با این حال، برخی جنگ‌ها از آشفتگی‌های سیاسی خودِ کارائیب زاده شدند.

در سال ۱۷۹۱، شورش بردگان در مستعمره فرانسوی «سنت دومینگو» منجر به تأسیس هائیتی در سال ۱۸۰۴ به عنوان نخستین جمهوری در کارائیب شد. همسایه آن، سانتو دومینگو (اکنون جمهوری دومینیکن) در سه نوبت جداگانه در سال‌های ۱۸۲۱، ۱۸۴۴ و ۱۸۶۵ به استقلال دست یافت. کوبا در سال ۱۸۹۸ پس از مداخله آمریکا در جنگ استقلال کوبا (در جریان جنگ آمریکا و اسپانیا) مستقل شد. پس از این جنگ، آخرین مستعمره اسپانیا در آمریکا یعنی پورتوریکو به قلمرو غیرمنسجم ایالات متحده تبدیل شد.

استعمارزدایی و دوران مدرن

بین دهه‌های ۱۹۶۰ و ۸۰، اکثر دارایی‌های بریتانیا در کارائیب به استقلال سیاسی دست یافتند که با جامائیکا در ۱۹۶۲ شروع شد و سپس ترینیداد و توباگو (۱۹۶۲)، گویان بریتانیا (۱۹۶۶)، باربادوس (۱۹۶۶)، باهاما (۱۹۷۳)، گرنادا (۱۹۷۴)، دومینیکا (۱۹۷۸)، سنت لوسیا (۱۹۷۹)، سنت وینسنت و گرنادین‌ها (۱۹۷۹)، آنتیگوا و باربودا (۱۹۸۱) و سنت کیتس و نویس (۱۹۸۳) ادامه یافت. در مورد هلند، آنتیل هلند در سال ۱۹۵۴ وضعیت خودمختاری در پادشاهی دریافت کرد؛ آروبا در سال ۱۹۸۶ و کوراسائو و سنت مارتین در سال ۲۰۱۰ به خودمختاری رسیدند. در حال حاضر، ایالات متحده، بریتانیا، فرانسه و هلند هنوز برخی از دارایی‌های کارائیب را در اختیار دارند.

افول صنایع صادراتی باعث نیاز به تنوع‌بخشی به اقتصاد مناطق کارائیب شد. صنعت گردشگری در اوایل قرن بیستم شروع به رشد کرد و در دهه ۱۹۶۰، زمانی که پروازهای بین‌المللی منظم تعطیلات را مقرون‌به‌صرفه کرد، به سرعت توسعه یافت و اکنون صنعتی ۵۰ میلیارد دلاری است. صنعت دیگری که در اوایل قرن بیستم توسعه یافت، بانکداری برون‌مرزی و خدمات مالی بود، به ویژه در باهاما و جزایر کیمن؛ چرا که نزدیکی این جزایر به آمریکای شمالی آن‌ها را به مکانی جذاب برای شعب بانک‌های خارجی تبدیل می‌کرد که به دنبال مقررات ساده‌تر و نرخ مالیات پایین‌تر بودند.

مداخله‌های ایالات متحده

ایالات متحده آمریکا حداقل ۱۰۰ سال است که عملیات نظامی در کارائیب انجام داده است.^[۷] ایالات متحده منطقه خلیج گوانتانامو در کوبا را نیز در اشغال دارد.

از زمان دکترین مونرو، ایالات متحده نفوذ عمده‌ای بر اکثر کشورهای کارائیب به دست آورد. در اوایل قرن بیستم، این نفوذ با مشارکت در «جنگ‌های موز» گسترش یافت. پیروزی در جنگ آمریکا و اسپانیا و امضای «اصلاحیه پلات» در سال ۱۹۰۱ تضمین کرد که ایالات متحده حق دخالت در امور سیاسی و اقتصادی کوبا را، در صورت نیاز به صورت نظامی، خواهد داشت. پس از انقلاب کوبا در سال ۱۹۵۹، روابط به سرعت رو به وخامت گذاشت که منجر به عملیات خلیج خوک‌ها، بحران موشکی کوبا و تلاش‌های پی‌درپی آمریکا برای بی‌ثبات کردن جزیره بر اساس ترس‌های جنگ سرد از تهدید شوروی شد. ایالات متحده هیسپانیولا را به مدت ۱۹ سال (۱۹۱۵–۳۴) اشغال کرد و متعاقباً از طریق کمک‌ها و بازپرداخت وام‌ها بر اقتصاد هائیتی مسلط شد. ایالات متحده بار دیگر در سال ۱۹۹۴ به هائیتی حمله کرد. پس از کودتای ۲۰۰۴ هائیتی، ایالات متحده توسط کاریکوم (CARICOM) متهم شد که زمینه را برای برکناری ژان-برتران آریستید، رهبر منتخب هائیتی، فراهم کرده است. در سال ۱۹۶۵، ۲۳۰۰۰ نیروی آمریکایی برای سرکوب شورش محلی علیه حکومت نظامی به جمهوری دومینیکن اعزام شدند (ببینید: جنگ داخلی دومینیکن). رئیس‌جمهور لیندون جانسون دستور تهاجم را برای مهار آنچه «تهدید کمونیستی» می‌نامید، صادر کرده بود. با این حال، این مأموریت مبهم به نظر می‌رسید و در سراسر نیمکره به عنوان بازگشت به «دیپلماسی قایق‌های توپ‌دار» محکوم شد. در سال ۱۹۸۳، ایالات متحده به گرنادا حمله کرد تا موریس بیشاپ، رهبر چپ‌گرای پوپولیست را برکنار کند. ایالات متحده یک پایگاه نظامی دریایی در کوبا در خلیج گوانتانامو دارد. این پایگاه یکی از پنج فرماندهی یکپارچه است که «منطقه مسئولیت» آن آمریکای مرکزی، جنوبی و کارائیب است. مقر این فرماندهی در میامی، فلوریدا قرار دارد.

پاتک نیروهای مسلح انقلابی کوبا با حمایت تانک‌های تی-۳۴ (T-34) در نزدیکی ساحل خیرون در جریان حمله به خلیج خوک‌ها، ۱۹ آوریل ۱۹۶۱.
یک تیربارچی سنگین تفنگداران دریایی ایالات متحده موقعیتی را در طول کریدور بی‌طرف بین‌المللی در سانتو دومینگو، ۱۹۶۵ زیر نظر دارد.
یک نفربر زرهی بی‌تی‌آر-۶۰ (BTR-60) ساخت شوروی که توسط نیروهای آمریکایی در جریان عملیات خشم فوری (۱۹۸۳) به غنیمت گرفته شد.
بالگردهای یواچ-۶۰ بلک هاوک (UH-60 Black Hawk)، ای‌اچ-۱ کبرا (AH-1 Cobra) و اواچ-۵۸ کیووا (OH-58 Kiowa) ارتش آمریکا بر روی عرشه ناو هواپیمابر یواس‌اس دوایت آیزنهاور در نزدیکی هائیتی، ۱۹۹۴.

فرهنگ

یکی از ویژگی‌های اصلی فرهنگی این منطقه، اختلاط فرهنگ‌های گوناگون است که باعث گسستگی و گسیختگی زبانی و مکانی بین جوامع آن شده‌است.^[۸]

اقتصاد

جزایر کارائیب «گریزگاه مالیاتی» بسیاری از شرکت‌های چندملیتی است.^[۹] این شرکت‌ها با ثبت شرکت‌های زیرمجموعه خود در این جزایر، مبالغی بسیار کمتری بابت «مالیات بر درآمد» در کشورهایی که به آن تعلق دارند، می‌پردازند.

دسته‌بندی جزایر

لوکایی
مجمع‌الجزایر لوکایی		این مجمع‌الجزایر در غرب اقیانوس اطلس، شمال آنتیل، شرق و جنوب شرق فلوریدا و در شمال خط استوا واقع شده‌است.منطقه لوکایی دربرگیرنده باهاما و جزایر تورکس و کایکوس (بریتانیا) است. رهبران باماها و تورکس و کایکوس در سال ۲۰۱۰ در مورد امکان تشکیل یک فدراسیون میان دو واحد سیاسی بحث و گفتگو کردند.^[۱۰]
آنتیل بزرگ
آنتیل بزرگ		نزدیک به ۹۰ درصد از مساحت خاکی منطقهٔ کارائیب و همچنین ۹۰ درصد جمعیت انسانی این منطقه در این جزایر قرارگرفته‌است. دربرگیرنده کوبا، هیسپانیولا ( هائیتی و جمهوری دومینیکن)، جامائیکا، جزایر کیمن (بریتانیا)، و پورتوریکو (مشترک‌المنافع آمریکا).
آنتیل کوچک
جزایر بادپناه		اطلاق نام بادپناه به این جزایر به‌این خاطر است که این گروه از جزیره‌ها نسبت به باد غالب منطقه که از شمال شرقی می‌وزد در پشت جزایر بادگیر قرار گرفته‌اند. دربرگیرنده جزایر ویرجین ایالات متحده، جزایر ویرجین انگلستان، آنگویلا (بریتانیا)، آنتیگوآ و باربودا، سن مارتن، ( سنت مارتین فرانسه، سن مارتن (هلند) هلند)، سابا (هلند)، سینت یوستیشس (هلند)، سنت بارثلمی (فرانسه)، سنت کیتس و نویس، مونتسرات (بریتانیا)، جزیره گوادلوپ (فرانسه).
جزایر بادگیر		اطلاق نام بادگیر به این جزایر به‌این خاطر است که این گروه از جزیره‌ها نسبت به باد غالب منطقه که از شمال شرقی می‌وزد رو به سوی باد قرار گرفته‌اند. دومینیکا، مارتینیک (فرانسه)، سنت لوسیا، سنت وینسنت و گرنادین‌ها، گرنادا، باربادوس، و ترینیداد و توباگو.
آنتیل بادپناه		دربرگیرنده آروبا، کوراسائو و بونیر که هر سه جزئی از پادشاهی هلند هستند. در هلندی به این جزایر Benedenwindse Eilanden به معنی جزایر زیر باد (بادپناه) می‌گویند. تقسیم‌بندی جزایر آنتیل بر پایه بادگیر و بادپناه در زبان انگلیسی با تقسیم‌بندی‌های آن در زبان‌های هلندی، فرانسوی، آلمانی تفاوت دارد. تقسیم‌بندی‌های ارائه‌شده در اینجا بر اساس زبان انگلیسی انجام شده‌است.