کاخ هرنکیمزه
| کاخ جدید هرنکیمزه | |
|---|---|
Neues Schloss Herrenchiemsee | |
 نمای اصلی کاخ جدید هرنکیمزه و آبنماهای الهامگرفته از ورسای | |
  موقعیت در آلمان و ایالت باواریا  کاخ هرنکیمزه (بایرن) | |
| اطلاعات کلی | |
| وضعیت | حفظ شده (موزه) |
| سبک معماری | نئوباروک (تاریخگرایی) |
| موقعیت | جزیره هرناینزل، دریاچه کیمزه، باواریا، آلمان |
| مختصات | ۴۷°۵۱′۳۸″ شمالی ۱۲°۲۳′۵۳″ شرقی / ۴۷٫۸۶۰۵۶°شمالی ۱۲٫۳۹۸۰۶°شرقی |
| مستاجرین کنونی | موزه و سایت تاریخی |
| آغاز ساخت | ۲۱ مه ۱۸۷۸ |
| پایان | ۱۸۸۵ (ناتمام ماند) |
| تاریخ نوسازی | ۱۹۷۰–۱۹۹۰ (حفاظت و مرمت) |
| مشتری | لودویگ دوم (باواریا) از خاندان ویتلزباخ |
| مالک | اداره کاخهای دولتی باواریا |
| طراحی و ساخت | |
| معمار | گئورگ فون دالمان[الف]، یولیوس هوفمان[ب] |
| وبگاه | |
کاخ جدید هرنکیمزه (به آلمانی: Neues Schloss Herrenchiemsee) بزرگترین و پرهزینهترین پروژه ساختمانی لودویگ دوم (باواریا) است که در جزیره هرناینزل در وسط دریاچه کیمزه در ایالت باواریا واقع شده است. این کاخ که به عنوان ادای احترامی به لوئی چهاردهم فرانسه و با هدف بازآفرینی دقیق کاخ ورسای طراحی شده بود، به «معبد شکوه پادشاهی» شهرت یافته است. لودویگ دوم از خاندان ویتلزباخ قصد داشت با این بنا، قدرت مطلق پادشاهی را در دورانی که نفوذ سیاسیاش رو به زوال بود، به شکلی نمادین جاودانه کند[۱].
طراحی و کپیبرداری از ورسای
[ویرایش]طراحی کاخ بر عهده گئورگ فون دالمان بود که موظف شد جزئیات معماری ورسای را با دقتی وسواسگونه تکرار کند. نمای اصلی کاخ جدید، بازسازی دقیق نمای غربی ورسای است که رو به باغهای وسیع قرار دارد. با این حال، فضای داخلی هرنکیمزه در بسیاری از بخشها از نظر شکوه و ابعاد از نمونه اصلی فرانسوی خود فراتر رفته است. برای مثال، «تالار آینهها» در هرنکیمزه با طول ۹۸ متر، حدود ۲۵ متر طولانیتر از تالار آینههای ورسای است و با هزاران شمع و آینههای قدی تزئین شده است تا بازتابدهنده جلال پادشاهی خورشید باشد[۲].
فضای داخلی و نمادگرایی سلطنتی
[ویرایش]اتاق خواب دولتی کاخ، مجللترین اتاق در تمام بناهای لودویگ دوم محسوب میشود که با طلاکاریهای بینظیر، پارچههای ابریشمی گرانبها و مجسمههای ظریف آراسته شده است. جالب اینجاست که این اتاق هرگز برای خوابیدن استفاده نشد و صرفاً به عنوان نمادی از تشریفات دربار لوئی چهاردهم ساخته شد. از سوی دیگر، بخشهای خصوصی پادشاه شامل تالار غذاخوری با میز مشهور «میز خودآرا» است که با مکانیزمی مکانیکی از کف زمین بالا میآمد تا پادشاه بتواند بدون حضور خدمه غذا بخورد. این تضاد میان شکوه عمومی و انزوای خصوصی، ویژگی اصلی زندگی لودویگ دوم بود[۳].
پروژه ناتمام و ورشکستگی مالی
[ویرایش]ساخت کاخ هرنکیمزه در سال ۱۸۷۸ آغاز شد، اما پس از هفت سال و با مرگ ناگهانی لودویگ دوم در سال ۱۸۸۶، عملیات ساختمانی متوقف گردید. در آن زمان تنها بخش مرکزی کاخ تکمیل شده بود و ۵۰ اتاق دیگر به صورت اسکلت آجری باقی ماندند که هرگز تزئین نشدند. هزینههای سرسامآور این پروژه به همراه ساخت قلعههای نویشواناشتین و کاخ لیندرهوف، خزانه شخصی پادشاه را به مرز ورشکستگی رساند. امروزه بخشهای ناتمام کاخ به عنوان موزهای برای نمایش تاریخ ساخت بنا و زندگی لودویگ دوم استفاده میشود و تضاد میان تالارهای طلاکاری شده و دیوارهای آجری لخت، یکی از جاذبههای بصری این مجموعه است[۴].
باغهای باروک و آبنماها
[ویرایش]در مقابل کاخ، باغهای وسیعی به سبک باروک توسط «کارل فون افنر»[پ] طراحی شد که شامل آبنماهای عظیمی همچون فواره لاتونا و فواره فورتونا است. این فوارهها دقیقاً مشابه نمونههای ورسای هستند و سیستم پیچیده پمپاژ آب آنها در زمان خود یک شاهکار مهندسی به شمار میرفت. پادشاه تنها چند هفته در این کاخ زندگی کرد و پس از او، درهای مجموعه به روی عموم باز شد تا با درآمدهای حاصل از گردشگری، بدهیهای سنگین خاندان ویتلزباخ پرداخت شود. امروزه این کاخ سالانه میزبان میلیونها بازدیدکننده است که برای تماشای ورسای آلمان به قلب دریاچه کیمزه سفر میکنند[۵].
نگارخانه
[ویرایش]
.jpeg)
جستارهای وابسته
[ویرایش]یادداشتها
[ویرایش]منابع
[ویرایش]- ↑ Korn, Gerd (2012). Herrenchiemsee: Neues Schloss. Bayerische Schlösserverwaltung. p. 22. ISBN 978-3941637153.
- ↑ Börsch-Supan, Eva (2005). Die Schlösser König Ludwig II. Deutscher Kunstverlag. p. 115. ISBN 978-3422065840.
- ↑ Eichinger, Karl (2004). Schloss Herrenchiemsee: Ein Führer. Pustet. p. 48. ISBN 978-3791719214.
- ↑ Zink, Wolfgang (2008). Ludwig II. und seine Schlösser. Schnell & Steiner. p. 82. ISBN 978-3795416416.
- ↑ Zimmermann, Gerd (2014). Bayerische Schlösser. Prestel Verlag. p. 110. ISBN 978-3806228328.