کاخ آلیکورنی

کاخ آلیکورنی
کاخ از ضلع شرقی بورگو سانتو اسپیریتو دیده می‌شود
اطلاعات کلی
سبک معماری	رنسانس ایتالیا
موقعیت	رم, ایتالیا

کاخ آلیکورنی، (ایتالیایی: Palazzo Alicorni) بنایی بازسازی‌شده از دوران رنسانس در رم است که به دلایل تاریخی و معماری اهمیت دارد. این کاخ که در ابتدا تنها چند متر با ستون‌های برنینی در میدان سنت پیتر فاصله داشت، در سال ۱۹۳۱ در پی فرآیند تعیین مرز ایالت تازه تأسیس واتیکان تخریب و چند صد متر در شرق آن بازسازی شد. طبق تحلیل سبک‌شناسی، طراح آن جیووانی مانگونه ، معمار لومبارد فعال در رم در قرن شانزدهم، شناسایی شده است.

موقعیت

این کاخ در رم ، در ریونه بورگو ، در بورگو سانتو اسپیریتو ۷۸ واقع شده است، جبهه اصلی آن تقریباً رو به کاخ دل کومندافور است که بخشی از بیمارستان سانتو اسپیریتو در مجموعه ساسیا است. در غرب، ویا اسکوساکاوالی کاخ آلیکورنی را از کاخ دی پنیتنسیاری، یک ساختمان قابل توجه دوره رنسانس جدا می‌کند: در شرق، این ساختمان با خیابان بیمارستان هم مرز است، که نام آن به یاد بیمارستان تخریب شده سن کارلو است.

خانواده آلیکورنی یک خانوادهٔ اشرافی آلبانیایی بود که در دورهٔ سلطنت پاپ پیوس دوم (حکومت: ۱۴۵۸–۱۴۶۴) به‌دلیل پیشروی عثمانی‌ها، سرزمین مادری خود را ترک کردند. آنها ابتدا در میلان ، سپس در پاویا ، فورلی و سرانجام در رم ساکن شدند. این خانواده به‌مرور به جایگاه‌های بالایی در جامعهٔ ایتالیایی دست یافت که بخشی از آن نتیجهٔ ازدواج‌های متعدد با خاندان‌های اشرافی ایتالیا بود. در میان این وصلت‌ها می‌توان به پیوند با خانواده‌های تریوولزیو و پوسترلا از میلان و همچنین خانوادهٔ کاپرانیکا از رم اشاره کرد. مِسر ترایانو (همچنین تراجانو نوشته می‌شود) آلیکورنی، کنسرواتور (یکی از سه مشاور) شهر و رئیس خانوار پاپ، کاخ خود را در آغاز قرن شانزدهم در بورگو بنا کرد. نمای اصلی کاخ در ابتدا در امتداد جاده بورگو وکیو قرار داشت. دو مسافرخانه، به ترتیب با نام‌های لوچاندا دل لئوپاردو و لوچاندا دل اینفرنو ( پلنگ و جهنم )، برای ایجاد فضا برای ساختمان جدید باید تخریب می‌شدند. تراجانو آلیکورنی دو پسر به نام‌های جووانی باتیستا و فابیو از خود به جا گذاشت که هر دو توسط پاپ به مقام شوالیه منصوب شدند. در سال ۱۵۸۵، جووانی باتیستا کاخ را به کاردینال فرانسوی ماتئو کونتارلی ، داتاریوس از پاپ گریگوری سیزدهم (حکومت ۱۵۷۲-۸۵) فروخت. چند ماه بعد، این اسقف درگذشت و کاخ را برای وراث خود به جا گذاشت که آنها نیز آن را دوباره به دیگران که از ساختمان غافل بودند، فروختند و کاخ رو به ویرانی رفت. در سال ۱۶۶۷، ساخت ستون‌های میدان سن پیترو توسط جیان لورنزو برنینی، تخریب آخرین بلوک خانه‌ها (ایزولا) در مقابل میدان جدید را ضروری ساخت: این بلوک ایزولا دل پریرواتو نام گرفت، زیرا یکی از ساختمان‌ها میزبان صومعه شوالیه‌های رودس بود. پس از ساخت میدان جدید، کاخ آلیکورنی در فاصله بسیار کمی از ستون جنوبی در موقعیتی نامتجانس قرار داشت و از سه طرف با پیازا روستیکوچی (دهلیز جدید میدان سن پیترو که از طریق تخریب ایجاد شده بود) در شمال، از طریق دل سنت اوفیتزیو در غرب، و کوچه کوتاه و کجی به نام "ویکولو دی مسر ترایانو" (از ترایانو آلیکورنی) در شرق منزوی بود.