پرش به محتوا

ژرار کلاومب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
ژرار کلاومب

وزیر کشور
دوره مسئولیت
۱۷ مه ۲۰۱۷  ۳ اکتبر ۲۰۱۸
نخست‌وزیرادوارد فیلیپ
پس ازماتیاس فکل
پیش ازادوارد فیلیپ (موقت)
کریستوف کستانه
رئیس کلانشهر لیون
دوره مسئولیت
۱ ژانویه ۲۰۱۵  ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۷
پس ازپست تأسیس شد
پیش ازدیوید کیملفلد
شهردار لیون
دوره مسئولیت
۵ نوامبر ۲۰۱۸  ۴ ژوئیه ۲۰۲۰
پس ازژرژ کپنکیان
پیش ازگرگوری دوسه
دوره مسئولیت
۲۵ مارس ۲۰۰۱  ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۷
پس ازرمون بار
پیش ازژرژ کپنکیان
سناتور رون
دوره مسئولیت
۴ نوامبر ۲۰۱۸  ۵ دسامبر ۲۰۱۸
پس ازژیلبر-لوک دویاناز
پیش ازژیلبر-لوک دویاناز
دوره مسئولیت
۲ نوامبر ۱۹۹۹  ۱۷ ژوئن ۲۰۱۷
پس ازفرانک سرسلات
پیش ازژیلبر-لوک دویاناز
شهردار حوزه نهم لیون
دوره مسئولیت
۳ ژوئیه ۱۹۹۵  ۲۵ مارس ۲۰۰۱
پس ازمیشل مولار
پیش ازپییرت اوژیه
عضو مجلس ملی فرانسه
دوره مسئولیت
۲ ژوئیه ۱۹۸۱  ۴ مه ۱۹۸۸
پس ازراجر فنه
پیش ازمیشل نوآر
حوزه انتخاباتیحوزه دوم (۱۹۸۱–۱۹۸۶)
سراسری (۱۹۸۶–۱۹۸۸)
اطلاعات شخصی
زاده۲۰ ژوئن ۱۹۴۷
شلون-سور-سون، فرانسه
درگذشته۲۵ نوامبر ۲۰۲۳ (۷۶ سال)
سن-ژونی-لاوال، فرانسه
ملیتفرانسوی
حزب سیاسیLREM (۲۰۱۷–۲۰۲۲)
دیگر عضویت‌های سیاسیCIR (1968–1971)
حزب سوسیالیست (۱۹۶۹–۲۰۱۷)
تحصیلاتلیسه دو پارک
محل تحصیلدانشگاه لیون
امضا

ژرار کلاومب (تلفظ در فرانسوی: [ʒeʁaʁ kɔlɔ̃])(زادهٔ ۲۰ ژوئن ۱۹۴۷ – درگذشته در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۳) یک سیاستمدار فرانسوی بود که به عنوان شهردار لیون از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۷ و دوباره از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰ خدمت کرد. او در سال ۲۰۱۷ به جنبش جمهوری به پیش! (LREM) پیوست و از حزب سوسیالیست (PS) که از سال ۱۹۶۹ عضو آن بود، خارج شد. کلاومب از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۸ وزیر کشور در دو دولت ادوارد فیلیپ بود. اختلافات با رئیس‌جمهور امانوئل ماکرون در زمینه سیاست‌های مهاجرتی منجر به استعفای او و بازگشت به سمت شهرداری لیون شد. او از سال ۲۰۲۰ تا زمان مرگش در ۲۰۲۳ عضو شورای شهر و کلانشهر لیون بود.

فعالیت سیاسی

[ویرایش]

سیاست‌های محلی

[ویرایش]

کلاومب به عنوان یک مشاور شهری سوسیالیست برای حوزه نهم لیون در انتخابات شهری فرانسه ۱۹۷۷ انتخاب شد و از آن زمان شش بار دوباره انتخاب شد. در سال ۱۹۸۱، در سن ۳۴ سالگی، به مجلس ملی فرانسه انتخاب شد. او در سال ۱۹۸۶ دوباره انتخاب شد، اما در سال ۱۹۸۸ کرسی خود را از دست داد. از سال ۱۹۸۹، او رهبری مخالفان شهرداری میشل نوآر را در شورای شهری لیون بر عهده گرفت. از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۹ همچنین به عنوان مشاور منطقه‌ای در منطقه رون-آلپ خدمت کرد تا زمانی که استعفا داد.

کلاومب در انتخابات محلی ۱۹۹۵ در لیون شکست خورد و به شهردار حوزه نهم و معاون رئیس جامعه شهری لیون تبدیل شد و تا سال ۲۰۰۱ در این پست باقی ماند. او به عنوان رهبر لیست چپ چندگانه در انتخابات محلی ۲۰۰۱ شرکت کرد. او در ۲۵ مارس به شهردار انتخاب شد و همچنین به عنوان رئیس جامعه شهری لیون انتخاب شد، پستی که تا سال ۲۰۱۴ در آن بود. از جمله پروژه‌هایی که او اجرایی کرد می‌توان به ولوو اشاره کرد.

در سال ۲۰۰۴، کلاومب به عنوان سناتور رون دوباره انتخاب شد. او در مارس ۲۰۰۸ با اختلاف زیاد به عنوان شهردار لیون دوباره انتخاب شد و در دور اول دومینیک پرن را شکست داد. او در سال ۲۰۱۴ دوباره به عنوان شهردار انتخاب شد.

قبل از کنگره رمس ۲۰۰۸، کلاومب رهبری جنبش «امید در چپ، افتخار به سوسیالیست بودن» (فرانسوی: L'espoir à gauche, fier(e)s d'être socialistes) را به نمایندگی از سگولن رویال بر عهده داشت. او در سال ۲۰۱۰ برای جایزه شهردار جهانی نامزد شد و به عنوان یکی از نامزدهای نهایی معرفی شد.[۱]

کلاومب از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ رئیس کلانشهر لیون بود. از سال ۲۰۱۷ تا زمان مرگش عضو شورای کلانشهر لیون بود.[۲]

فعالیت در سیاست ملی

[ویرایش]

کلاومب یکی از اولین متحدان نزدیک امانوئل ماکرون و حامیان پر صدای او در میان سوسیالیست‌های برجسته قبل از انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه ۲۰۱۷ بود.[۳] در ۱۷ مه ۲۰۱۷، او به عنوان وزیر کشور در دولت فیلیپ منصوب شد.[۴] ژرژ کپنکیان، معاون شهردار لیون، به عنوان شهردار جدید لیون جایگزین کلاومب شد.

در اکتبر ۲۰۱۸، کلاومب به دلیل رقابت برای شهرداری لیون استعفا داد. او دربارهٔ ماکرون نقل قول کرده بود که «بسیاری از ما دیگر نمی‌توانیم با او صحبت کنیم».[۵]

کلاومب گفته بود که فرانسه در صورت عدم محدود کردن شدید مهاجرت قانونی و غیرقانونی در پنج سال آینده، با خطر جنگ داخلی مواجه است.[۶] او به عنوان وزیر از «غرق شدن» فرانسه توسط مهاجران صحبت کرده بود—عبارتی که معمولاً توسط نامزد ریاست‌جمهوری پیشین جبهه ملی، ماری لوپن، به کار می‌رفت.[۷] پس از گشت‌زنی در برخی از مناطق مارسی، تولوز و پاریس به عنوان وزیر، کلاومب گفته بود: «وضعیت بسیار دشوار است» و از عبارت «بازپس‌گیری جمهوری» برای توصیف چالش پیش روی کشور استفاده کرده بود.[۸]

درگذشت

[ویرایش]

ژرارد کلاومب پس از مبارزه با سرطان معده در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۳ در سن ۷۶ سالگی درگذشت.[۹]

افتخارات

[ویرایش]

کلاومب در سال ۲۰۱۴ به عنوان افسر نشان کبک را دریافت کرد.[۱۰] در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۱ به عنوان افسر لژیون دونور (Officier de la Légion d'honneur) منصوب گردید.[۱۱]

کلاومب در سال ۲۰۱۹ به عنوان دارنده نشان خورشید تابان، کلاس دوم (ستاره طلا و نقره) توسط دولت ژاپن به‌خاطر مشارکت‌هایش در روابط فرانسه و ژاپن معرفی شد.[۱۲]

منابع

[ویرایش]
  1. vom Hove, Tann (7 December 2010). "World Mayor: The 2010 results". World Mayor. Retrieved 5 February 2011.
  2. "Gérard Collomb: city of Lyon". Retrieved 23 July 2018.
  3. Factbox: Ministers in new French government Reuters, 17 May 2017.
  4. Bertrand, Morgane, Sylvain Courage and Laura Thouny, "10 things to know about Gerard Collomb, Macron's faithful who enters the Interior" (English version), Nouvel Obs weekly, 17 May 2017.
  5. Rahim, Zamora, "Emmanuel Macron sees third French cabinet minister resign in weeks", Independent (U.K.), 3 October 2018. Retrieved 22 February 2019.
  6. Gobry, Pascal-Emmanuel, "The Failure of the French Elite" (نیازمند آبونمان), Wall Street Journal, 22 February 2019. Retrieved 22 February 2019.
  7. Magnaudeix, Mathieu, "President Macron’s Trouble at Home" (NYR Daily), New York Review, 24 April 2018. Retrieved 22 February 2019.
  8. Mortimer, Gavin, "France is fracturing but Macron remains in denial" (blog) بایگانی‌شده در ۱۱ ژانویه ۲۰۲۰ توسط Wayback Machine, The Spectator (U.K.), 17 October 2018. Retrieved 22 February 2019.
  9. Gérard Collomb, ancien maire de Lyon et ex-ministre de l’Intérieur est mort (به فرانسوی)
  10. "Gérard Collomb". National Order of Quebec (به فرانسوی). Retrieved 28 November 2023.
  11. "Décret du 31 décembre 2021 portant nomination dans l'ordre national de la Légion d'honneur (Decree of December 31, 2021 on appointment to the national order of the Legion of Honour)". Legifrance (به فرانسوی). 31 December 2021. Retrieved 28 November 2023.
  12. "Mayor of Lyon Leads French Delegation on Campus Visit". Tohoku University. 17 June 2019. Retrieved 28 November 2023.