ژاپن

مختصات: ۳۵°۴۱′ شمالی ۱۳۹°۴۶′ شرقی / ۳۵٫۶۸۳°شمالی ۱۳۹٫۷۶۷°شرقی / 35.683; 139.767
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
فارسیEnglish
ژاپن

日本(国‎)‎
Nippon / Nihon (koku‎)‎
نشان ملی ژاپن
نشان ملی
موقعیت ژاپن
پایتخت
و بزرگترین شهر
توکیو
۳۵°۴۱′ شمالی ۱۳۹°۴۶′ شرقی / ۳۵٫۶۸۳°شمالی ۱۳۹٫۷۶۷°شرقی / 35.683; 139.767
زبان(های) رسمیژاپنی
حکومتمشروطه سلطنتی
ناروهیتو
فومیو کیشیدا (LDP)
بنیان‌گذاری۱۱ فوریه، ۶۶۰ ق م
۳ مه ۱۹۴۷
مساحت
• کل
۳۷۷٬۹۷۳ کیلومتر مربع (۱۴۵٬۹۳۶ مایل مربع) (۶۱ام)
• آبها (٪)
۳٫۵۵
جمعیت
• سرشماری
۱۲۵٬۹۸۱٬۱۹۴ (۲۰۲۱)[۱] (۱۱ام)
• تراکم
۳۳۴ بر کیلومتر مربع (۸۶۵٫۱ بر مایل مربع) (۴۱ام)
تولید ناخالص داخلی (GDP)  برابری قدرت خرید (PPP)برآورد ۲۰۱۹ 
• کل
۵٫۱۷۶ تریلیون دلار (سوم)
• سرانه
۴۱٬۰۲۱ دلار (۲۶ام)
شاخص توسعه انسانی (۲۰۱۷)۰٫۹۰۹
۱۹ام(بالا)
واحد پولین (¥) (JPY)
منطقه زمانیJST
• تابستان (ساعت تابستانی)
بدون تغییر
جهت رانندگیچپ
پیش‌شماره تلفنی۸۱+
دامنه سطح‌بالاjp.

ژاپن (به ژاپنی: 日本، تلفظ به فارسی: نیپون یا نیهون) کشوری جزیره‌ای در آسیای شرقی واقع در شمال غربی اقیانوس آرام است. ژاپن از شمال با روسیه، از غرب با دریای ژاپن، چین، کره شمالی و کره جنوبی مرز آبی دارد. ژاپن یکی از قدرت‌های اصلی اقتصادی جهان و سومین اقتصاد بزرگ جهان از نظر تولید ناخالص داخلی است.[۲][۳][۴] ژاپن یک کشور پادشاهی مشروطه است که برمبنای قانون اساسی ژاپن اداره می‌شود.[۵]

این کشور در پایان جنگ جهانی دوم، تمامی متصرفات فراسوی دریایی خود، از جمله کشور کره را که در آن زمان ۴٫۵٪ درصد کل کشور را تشکیل می‌داد، از دست داد و باعث شد امروزه، وسعت کنونی ژاپن به ۳۷۸۰۰۰ کیلومتر مربع تقلیل یابد (تقریباً برابر با ایالت مونتانا در شمال غرب آمریکا).[۶][۷]

ژاپن با جمعیتی در حدود ۱۲۶٬۴۷۶٬۰۰۰ نفر یازدهمین کشور پرجمعیت جهان است. توکیو پایتخت ژاپن با بالغ بر ۳۸ میلیون نفر جمعیت از بزرگترین و گرانترین پایتخت‌های جهان است.[۶]

ژاپنی‌ها کشورشان را «نیپون کوکو» خطاب می‌کنند که به معنی خاستگاه خورشید است. مطالعات باستان‌شناسی سابقه سکونت انسان در این کشور را از دوران پارینه‌سنگی پسین می‌داند. ژاپن کشوری کوهستانی است و بیشتر جزایر آن آتشفشانی و به شدت زلزله‌خیز است، آمار نشان می‌دهد که سالانه حدود ۱۵۰۰ زمین لرزه در ژاپن روی می‌دهد.[۳]

کشور ژاپن عضو سازمان ملل متحد، جی۴، جی۸ و APEC است.[۳] ژاپن پنجمین بودجه دفاعی جهان را دارد (۶۰ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۱) و چهارمین کشور صادرکننده در جهان (۷۶۷ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۰) و ششمین کشور بزرگ واردکننده است (۶۳۹ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۰).[۸]

در جنگ جهانی اول، ژاپن از متفقین بود و در جنگ جهانی دوم با متفقین می‌جنگید. پایان جنگ جهانی دوم برای ژاپن بسیار تلخ بود، آن‌ها پس از جنگی دراز مدت در اقیانوس آرام، سرانجام پس از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی، بدون قید و شرط تسلیم شدند. برآیند این جنگ خانمان‌سوز برای ژاپن به اندازه‌ای وحشتناک بود که بسیاری از تحلیلگران در توصیف آن، عبارت «به کلی ویران شده» را به کار بردند.[۹] ژاپن پس از اشغال توسط آمریکا، با یک برنامه پیگیر توسعه صنعتی، به رشد اقتصادی چشمگیری دست یافت و به یکی از بزرگ‌ترین اقتصادهای دنیا و هم‌چنین دومین قدرت صنعتی جهان بدل شد. این کشور هم‌چنین از بزرگترین هم‌پیمانان و شرکای تجاری آمریکا در قاره آسیا است.[۳]

نام‌شناسی[ویرایش]

نقشه ژاپن در قرن هفدهم میلادی که در آن از ژاپن به عنوان یاپونیا نامبرده شده.

ژاپنی‌ها به کشور خود، نیهون (به ژاپنی: Nihon / Nippon، 日本) می‌گویند. نیهون از دو واژهٔ نیچی (که به صورت هی نیز تلفظ می‌شود) و هُن تشکیل شده‌است. نیچی یا هی به معنای خورشید و روز است و هُن یعنی ریشه و آغاز. از آنجا که ژاپن در شرقی‌ترین نقطه قاره کهن و کشور چین قرار داشته تصور می‌شده که اولین سرزمینی است که خورشید در آن طلوع می‌کند. بر این اساس با نام سرزمین آفتاب تابان مشهور شده‌است. در زبان ژاپنی این نام نیپّون (به ژاپنی: 日本国) نیز تلفظ می‌شود. نام ژاپن در زبان فارسی برگرفته از نام این کشور در زبان فرانسوی (به فرانسوی: Japon) است.

جغرافیای طبیعی[ویرایش]

نقشه توپوگرافی از کشور ژاپن

کشور ژاپن در شرق آسیا قرار دارد و به وسیله دریایی با همین نام (دریای ژاپن) از ساحل شرقی قاره آسیا جدا شده‌است. روسیه، چین و شبه جزیره کره نزدیکترین کشورها به ژاپن هستند. مجمع الجزایر ژاپن از چیزی بیش از ۶۸۰۰ جزیره تشکیل شده‌است. بیشتر این جزایر بسیار کوچکند و تنها ۳۴۰ جزیره بیش از یک کیلومتر مربع وسعت دارند.[۱۰] ۹۸٪ مساحت ژاپن از چهار جزیره به نام‌های هوکایدو، هونشو، شیکوکو و کیوشو تشکیل شده‌است. یوکوهاما و کوبه از مهم‌ترین بنادر ژاپن هستند.[۱۱]

از نظر زمین‌شناسی مجمع الجزایر ژاپن حاصل برخورد تدریجی صفحات تشکیل دهنده پوسته زمین، فعالیت‌های آتشفشانی و تغییرات حاصل از خطوط ساحلی اقیانوسی است. ۶۸٪ مساحت کشور ژاپن کوهستانی است. کوههای ژاپن از زیباترین جاذبه‌های طبیعی آن به‌شمار می‌روند. بلندترین قله کوهستانی ژاپن «فوجی» نام دارد که ارتفاع آن به ۳۷۷۶ متر می‌رسد.[۱۰] یک دهم کل آتشفشان‌های جهان در ژاپن قرار دارند و به همین دلیل از زلزله خیزترین مناطق جهان به‌شمار می‌آید.[۱۰] این کشور به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص خود دارای ۱۰ رودخانه بزرگ و ۱۲ دریاچه است. کشور ژاپن به لحاظ منابع طبیعی، مواد معدنی و ثروت‌های زمینی و زیرزمینی از فقیرترین کشورهای جهان به‌شمار می‌آید.[۱۲]

وسعت ژاپن[ویرایش]

کشور ژاپن به نسبت وسعتش از تراکم جمعیت بسیار بالایی برخوردار است، مساحت آن برابر است با ۰/۳ درصد کل مساحت دنیا که به صورت مجموعه‌ای از جزایر در جهت شمال شرقی ـ جنوب غربی بین ۳۵ تا۴۵ درجه عرض شمالی گسترده شده و به شکل یک کمان در میان اقیانوس آرام و دریای ژاپن محصور مانده‌است.[۱۳]

وسعت ژاپن تقریباً به اندازه مساحت فنلاند (۳۳۸۰۰۰ کیلومتر مربع) یا پاراگوئه (۴۰۶۰۰۰ کیلومتر مربع) است. در مقام مقایسه به‌طور تقریبی کشور ژاپن یک بیستم آمریکا، یک نهم هندوستان، یک و نیم برابر بریتانیا و چیزی کمتر از یک چهارم ایران است.

آب و هوا[ویرایش]

برگ‌های پاییزی(momiji)در کونگوبوجی، کوهستان کوبه ثبت شده در میراث جهانی یونسکو

ژاپن مجموعه جزایری است که با طول زیاد از شمال به جنوب کشیده شده‌است؛ به همین خاطر آب و هوای مناطق گوناگون آن به شدت با یکدیگر مغایرت دارند و نیز دارای چهار فصل در سال است.[۱۴] مجمع الجزایر ژاپن بر روی محور تقریبی شمال ـ جنوب تا ۳۰۰۰ کیلومتر امتداد یافته‌است و به دلیل گستردگی طولی بسیار زیاد از تنوع آب و هوایی بسیار زیادی نیز برخوردار است. با وجود اینکه تمامی کشور معتدل است، شمال آن زمستانهای سرد و طولانی و پربرف دارد، در حالی که جنوب آن تابستانهای بسیار گرم و زمستان‌های معتدلی دارد. میزان بارندگی در ژاپن به‌طور متوسط سالیانه ۱۸۰۰ میلی‌متر می‌باشد.[۱۵] ژاپن کاملاً در آب محصور شده‌است: وجود اقیانوس سبب شده‌است که در رژیم غذایی و اقتصاد مردم ژاپن ماهی نقش مهمی داشته باشد (بیشترین سرانه مصرف ماهی در جهان[۱۶]). از این رو ژاپن دارای مقام اول دنیا در زمینه شیلات است. با این حال به دلیل اینکه محصولات دریایی مهم‌ترین ماده غذایی مردم ژاپن را تشکیل می‌دهد، از این لحاظ نیز کشور با کمبود و مشکل روبرو است. به‌طوری‌که اکنون شیلات و مواد غذایی بعد از نفت خام دومین اقلام وارداتی ژاپن را تشکیل می‌دهند.[۱۷] رشته کوه‌های آتشفشانی ژاپن اغلب دارای چشمه‌های آب گرم طبیعی هستند. این کشور در تابستان و پاییز اغلب شاهد گردبادهای عظیم و توفانهای شدید گرمسیری است. به دلیل مجاورت با اقیانوس زلزله‌های شدید زیرآبی می‌توانند در آنجا امواج عظیم و جذر و مدی ویرانگر به نام سونامی ایجاد کنند.

پوشش گیاهی و جانوری[ویرایش]

در ژاپن بین ۴۰۰۰ تا ۶۰۰۰ گونه گیاهی وجود دارد.[۱۰] در فرهنگ ژاپنی برخی گیاهان دارای معانی نمادینی هستند. به عنوان مثال شکوفه‌های گیلاس یا «ساکورا» نمایانگر زیبایی کوتاه مدت و درخت کاج یا ماتسو نماد عمر طولانی است. در غذاهای ژاپنی نه تنها از میوه‌ها و حبوبات بلکه حتی از برخی از گلها و برگها نیز استفاده می‌شود. تأثیر زیبایی گیاهان در هنر گل‌آرایی به سبک ژاپنی که ایکبانا نامیده می‌شود و نیز در نقاشی، بافندگی، سفالگری و ظروف و وسایلی که با لاک مخصوص رنگ‌آمیزی می‌شوند دیده می‌شود. ژاپنی‌ها از گیاهان در داروسازی، رنگرزی منسوجات، ساخت کاغذ و ابزار نیز استفاده می‌کنند.

ژاپن دارای حیات وحشی بسیار منحصربه‌فرد است و برخی از گونه‌های دارکوب، قرقاول، سنجاقک، خرچنگ، کوسه ماهی، حلزون، سمندر و پستانداران دریایی ژاپن در هیچ جای دیگری یافت نمی‌شوند. با وجود این همه تنوع و گوناگونی، تنها ۱۱۸ نوع پستاندار وحشی زمینی در ژاپن زندگی می‌کنند که بیشتر آن‌ها جوندگان کوچکند. حیواناتی مثل خرس، گوزن، گراز، سنجاب‌های پرنده، خفاش، میمون و نوعی راکون به نام سگ راکون از جمله گونه‌های حیات وحش ژاپن هستند.

جغرافیای انسانی[ویرایش]

جمعیت ژاپن بر اساس برآورد انجام شده توسط اداره آمار این کشور در سال ۲۰۱۹ در حدود ۱۲۶٬۸۵۴٬۷۴۵ نفر تخمین زده شده‌است، که ۱/۸۳٪ از جمعیت جهان را شامل می‌شود. از نظر نسبت جمعیتی از این رقم حدود ۶۲ میلیون نفر آنان را مردان و حدود ۶۵/۵ میلیون نفر از آنان را زنان تشکیل داده‌اند.[۱۸] تراکم جمعیت در این کشور ۳۴۲ نفر و شاخص امید به زندگی در مردان ۷۲/۶۴ و در زنان ۸۶/۳۹ می‌باشد. میزان مرگ و میر در اطفال ۳/۷ در هر هزار تولد می‌باشد. نرخ رشد جمعیت در کشور ژاپن در حدود ۰/۰۳− درصد بوده‌است.[۱۵]

براساس آمار ترکیب نژادی مردم ژاپن بدین شرح است:

بر اساس آخرین سرشماریها ۲۳٪ جمعیت ژاپن را افراد ۶۵ سال و بالاتر تشکیل می‌دهند که این امر موجب شده ژاپن پیرترین ساختار جمعیتی جهان را داشته باشد.[۱۹]

زبان[ویرایش]

زبان مردم ژاپن «ژاپنی» است. این زبان اگرچه بسیاری لغات را از زبان چینی گرفته‌است، ولی با این وجود با زبان چینی هم‌ریشه نبوده و کاملاً متفاوت هستند. زبان ژاپنی، زبانی از شاخهٔ ژاپنیک و است و تنها زبان کره‌ای را می‌توان به آن نزدیک دانست.[۲۰]

تاریخ[ویرایش]

مجمع الجزایر ژاپن با اینکه از نظر وسعت کشور کوچکی است، اما از موقعیت استراتژیک و مهمی برخوردار است، مجاورت آن با روسیه، از مهم‌ترین عناصر جغرافیای ـ سیاسی ژاپن به ویژه پس از جنگ دوم جهانی است. از طرف دیگر این کشور بر سر راه کوتاه‌ترین و مهم‌ترین خطوط مواصلاتی بین آمریکای شمالی و خاور آسیا در اقیانوس آرام قرار گرفته‌است و کشتی‌هایی که از سواحل غربی ایالات متحده به مقصد چین، هنگ کنگ، و کشورهای جنوب شرقی آسیا حرکت می‌کنند، معمولاً در بنادر آن پهلو می‌گیرند. به این جهت، ژاپن حائلی است بین اقیانوس آرام و کشورهای روسیه و چین.[۲۱] گرچه گفته می‌شود که نخستین انسان‌ها بیش از ده هزار سال قبل در شبه جزیره ژاپن سکونت داشته‌اند اما خاستگاه واقعی مردمان امروز ژاپن هنوز ناشناخته‌است.[۲۲] آغاز تاریخ ژاپن، با مردمانی از نژاد آینو و مغول به سده‌های پیش از میلاد مسیح بازمی‌گردد و از آن زمان تاکنون تنها یک سلسله امپراتوری بر این سرزمین فرمانروایی کرده‌است.[۲۱] به‌طور کلی می‌توان تاریخ ژاپن را به چهار دوره تقسیم کرد:

دوران کهن[ویرایش]

معبد هوریو-جی، از قدیمیترین بناهای چوبی جهان، میراث جهانی یونسکو

کشت برنج و استفاده از ابزار فلزی حداقل از سیصد سال قبل از میلاد مسیح در ژاپن آغاز شد. سیستم حکومتی متمرکز بر امپراتور، بین قرن‌های چهارم و هفتم با پایتختی که در استان امروزی نارا قرار داشته، بسط و توسعه یافت:[۲۲] آغاز بهار سال ۶۶۰ پیش از میلاد، هم‌زمان بود با مراسم تاج‌گذاری امپراتور جیمو تنو در یاماتو (استان کنونی نارا). او نخستین امپراتور ژاپن بود، مورخان آن را آغاز امپراتوری ژاپن می‌دانند. در این دوره آیین بودایی در این سرزمین رخنه کرد و به سرعت انتشار یافت. اصلی‌ترین عامل پیشرفت آن تبلیغات غیر آزارنده و مسالمت‌آمیز، پرهیزکاری و اطاعت و انقیاد نسبت به حکومت بود. هم‌زمان با به سلطنت رسیدن امپراتریس سویکو، نایب السلطنه او موسوم به شوتوکو تایشی که مدت ۲۹ سال (۶۲۱–۵۹۲م) زمامدار واقعی ژاپن بود، کوشش بسیاری در ترویج آیین بودا انجام داد و به دستور وی معابد بسیاری در سرتاسر ژاپن ساخته شد. کوشش او در این زمینه به حدی بود که به او لقب «آشوکای ژاپن» دادند.

در سال ۶۴۵ میلادی شورش عظیمی در ژاپن رخ داد که در تاریخ این کشور به نام −اصلاحات تایکا− از آن یاد می‌شود، دو تن از شورشیان به نام فوجیوارا نو کاماتاری و شاهزاده ناکانواوئه قدرت را قبضه کردند و سرانجام شاهزاده ناکانواوئه تحت عنوان امپراتور تنجی به سلطنت رسید و عامل ایجاد هم بستگی در سراسر کشور گردید. وی بر خلاف گذشته که امپراتور فقط ریاست قبایل را بر عهده داشت حکومت را مرکزیت قدرت کشور گردانید و این قدرت تمامیت‌خواهی را در سراسر امپراتوری برقرار کرد. به حکم وی حکام ایالات و ولایات موظف به پرداخت خراج سالانه شدند.

افسانه گنجی، که گفته می‌شود کهن‌ترین رمان جهان است _ نگاره بر جای مانده از آن مربوط به سده ۱۷

دوران امپراتوری (اشراف سالاری)[ویرایش]

فرهنگ بودایی با نفوذ قوی چین در قرن هشتم رشد و شکوفایی یافت. سپس پایتخت به شهر کنونی کیوتو یعنی جایی که قواعد اشراف سالاری در مدتی مدید در آن تداوم داشت انتقال یافت. افسانه گنجی (The Tale of Genji)، که گفته می‌شود کهن‌ترین رمان جهان است در این محدوده زمانی نگاشته شده‌است:[۲۲] سلطان تنجی را باید بنیادگذار این دوره ژاپن دانست. وی امپراتوری بسیار مقتدر بود، شهر کیوتو پایتخت ژاپن، در دوره امپراتوری او به عظمت رسید. همچنین برخی از پادشاهان این دوره بعلت گرایش به آئین بودا و تعصب در این دین دست از زندگی مجلل و اشرافی خود برداشتند.

در این دوره هم‌زمان با قدرت گرفتن کشور چین، فرهنگ و هنر این کشور نفوذ بسیاری در ژاپن پیدا کرد. ژاپن در این دوره بسرعت رو به ترقی نهاد. تمول بسیار موجب فساد و هرج و مرج گردید. بی‌عدالتی، دزدی و راهزنی افزایش یافت. خاندان‌های بزرگ نیز، امپراتوری را آلت دست خود کردند و علناً قدرت از امپراتور خلع گردید. به این ترتیب حکومت امپراتوری جای خود را به «حکومت شوگونی» داد.

دوران شوگون‌ها[ویرایش]

جنگجویان سامورایی، در جریان جنگ قدرت میان نیروهای شوگون‌سالاری توکوگاوا و سربازان گارد امپراتوری، معروف به (جنگ داخلی بوشین)، سال ۱۸۶۷م

طبقه جنگجویان (سامورایی‌ها) به تدریج نیرومند شد و حدوداً در پایان سده دوازدهم به قدرت رسید. سده دوازدهم هم‌زمان بود با آغاز دوره ملوک الطوایفی در ژاپن. هم‌زمان امپراتوری رو به افول نهاد و شوگون‌ها (لقب موروثی دیکتاتورهای نظامی ژاپن که از ۱۱۹۲ تا ۱۸۶۷م به رغم وجود امپراتور عملاً بر آن کشور حکومت می‌کردند[۲۳]) که به معنی سردار یا سرداران است تا نیمه اول سده نوزدهم حکومت مستبدانه خود را بر ژاپن ادامه دادند. اولین شُوگون میناموتونو یوریتومو بود. پس از وی خاندان هوجو قدرت را در دست گرفتند. خاندان هوجو در جدال بر سر قدرت، حاکمیت را به خاندان آشیکاگا واگذار کرد. در سال ۱۵۷۳م سه فرد خاندان آشیکاگا و شوگون‌سالاری آشیکاگا را برانداختند. نام یکی از سه تن که موفق شد حکومت شوگونی را تشکیل دهد، توکوگاوا ایه‌یاسو بود.

شوگون‌سالاری توکوگاوا با پایتخت خود در ادو (توکیوی کنونی) در اوایل قرن هفدهم بنیاد نهاده شد. دوره ادو شاهد رشد قابل توجهی اقتصادی، از جمله اوج‌گیری کشاورزی. گسترش شبکه‌های تجارت داخلی در امتداد جاده‌ها، رودخانه‌ها، و دریاها؛ رشد اصناف تجاری و شبکه‌های تولید محصولات پیشاصنعتی؛ و ظهور سیستم کارگزاران برنج که در جهان از اولین بازارهای معاملاتی نسل آتی بود.[۲۴] حکومت ادو سیاست انزوای ملی را به منظور محدودیت روابط با کشورهای خارجی اختیار نمود.[۲۲] حکومت پر قدرت آنان تا سال ۱۸۶۸ ادامه داشت. در سال ۱۵۴۲ پرتغالی‌ها به ژاپن رسیدند و روابط تجاری را با این کشور آغاز کردند. نیم قرن بعد هلندی‌ها و انگلیس‌ها نیز باب تجارت را با ژاپن گشودند و آیین مسیحی در ژاپن اشاعه پیدا کرد. در این ایام ژاپن گرفتار مسائل داخلی و مواجه با قیام‌های دهقانی و ناآرامی‌های ناشی از آن در منطقه ناگاساکی بود که اکثر این شورشیان را پیروان مسیحیت تشکیل می‌دادند. خاندان توکوگاوا که گمان می‌برد تجار و مبلعان خارجی در ناآرامی‌ها اخیر دست داشته باشند جهت قطع نفوذ بیگانگان دست به قلع و قمع مسیحیان ژاپنی و اعدام و اخراج خارجیان زد و دروازه‌های مملکت را بروی خارجیان بست و ژاپن به بیش از دو قرن انزوای خود خواسته فرورفت.[۲۵]

خاندان توکوگاوا در سده نوزده میلادی نفوذ و قدرت خود را در ژاپن از دست داد. سرانجام تحولات با ورود آمریکایی‌ها به ژاپن روند دیگری پیدا کرد. در سال ۱۸۵۴م دریادار متیو سی. پری با چهار کشتی توپدار به آب‌های ژاپن وارد شد و به دولت امپراتوری پیغام داد باید بنادر خود را بگشایند و با آنان روابط سیاسی بر قرار کنند. حکومت شگونی ژاپن که در نیروی دریایی خود توان مقابله را ندید، سرانجام مجبور به امضای «عهدنامه کاناگاوا» شد (این اولین معاهده ژاپن با یک کشور خارجی بود). ورود خارجی‌ها و انقلاب ۱۸۶۸ (معروف به انقلاب میجی) مردم ژاپن را از خواب انزوا بدر آورد. ورود متیو سی. پری («ناخدا پری»)[۲۶] به ژاپن در سال ۱۸۵۳ به نحوی مؤثر سیاست درهای بسته را خاتمه داد.

دوران مدرن[ویرایش]

امپراتور میجی (۱۸۶۸–۱۹۱۲)، معروف به امپراتور بزرگ میجی

با استعفای شوگون از قدرت در سال ۱۸۶۷ (معروف به دوره بازگشت میجی) قدرت مجدداً به امپراتور انتقال یافت. با از سرگیری اداره امور حکومتی، دولت جدید ذیل «امپراتور میجی» سیاست گذاری‌های غربگرایانه، از جمله بنیاد نهادن سیستم کابینه‌ای، تدوین قانون اساسی، اصلاح سیستم حکومت محلی و سامانه آموزشی نوین را ترویج داد. فرهنگ غربی ذیل سیاست بهبود رفاه ملی و قدرت نظامی فعالانه رواج یافت:[۲۲] وی پایتخت را از کیوتو به توکیو (که به معنای پایتخت شرقی است) انتقال داد. در دوره امپراتوری او (که تا سال ۱۹۱۲ ادامه داشت و دوره میجی خوانده می‌شود)، اصلاحات بسیاری در ساختار اداری، حکومتی و نظامی صورت گرفت. چنان‌که در آغاز قرن بیستم ژاپن به سرعت صنعتی گردید و در آستانه تبدیل به قدرتی جهانی بود.[۲۳] پس از مرگ امپراتور میجی در ۱۹۱۲، امپراتوری ژاپن به قدرتی سلطه‌جو در منطقه تبدیل گشت و بعد از مجادله بر سر کره توانست چین را در جنگ نخست چین و ژاپن، شکست دهد(۱۸۹۴ تا ۱۸۹۵) و پورت آرتور و تایوان را به تصرف خود درآورد. از طرف دیگر با غلبه بر روسیه در زمین و دریا (۱۹۰۴ تا ۱۹۰۵) اروپا را شگفت زده کرد (این شکست موجب انقلاب ۱۹۰۵م روسیه گردید). در ۱۹۱۴، ژاپن تا اندازه‌ای به این دلیل که در مقام قدرت جهانی بزرگی پذیرفته شود ضد آلمان وارد جنگ جهانی اول شد. در این زمان افکار عمومی در ژاپن از لحاظ عقیده سیاسی به دو گروه تقسیم می‌شد: عده‌ای که آزادیخواه بودند و به هیچ‌وجه میل نداشتند که کشورشان با نیروی نظامی و قوه قهریه به اشغال ممالک دیگر بپردازد، و دسته دومی که معتقد بودند که جزایر ژاپن برای ملت پیشرفته و مترقی ژاپن کافی نیست، بلکه باید با تسخیر سرزمین‌های دیگر بر وسعت ژاپن افزود.[۲۷] با این حال، ژاپن به غیر از چند جزیره متعلق به آلمان در اقیانوس آرام، چیز زیادی به دست نیاورد و با سرخوردگی دریافت که قدرت‌های بزرگ ظاهراً با این کشور به صورت هم‌تراز رفتار نمی‌کنند. پس از جنگ جهانی اول و شکست آلمان ژاپنی‌ها برای صنعتی شدن و تبدیل به یک ابرقدرت منطقه‌ای تلاش زیادی را مصروف داشتند و با گرفتن دانش فنی از آلمان، و دیگر کشورهای اروپایی به سرعت تبدیل به یک قدرت منطقه‌ای از لحاظ اقتصادی، نظامی گردید.[۲۸] بحران اقتصادی و فروپاشی تجارت جهانی در ۱۹۲۹م که تجارت ابریشم ژاپن را دستخوش فنا کرده بود بنفع طرفداران قدرت نظامی تمام گردید. ژاپنی‌ها دو سال بعد ۱۹۳۱م منچوری چین را اشغال کردند. آن‌ها در ۱۹۳۹م به هندوچین تاختند؛ و بر این خطه دست یافتند.

جنگ جهانی دوم[ویرایش]

جنگنده‌های ژاپنی درحال آماده‌سازی برای حمله به خلیج پرل هاربر

در ۲۵ نوامبر ۱۹۳۶ میلادی پیمان ضد کمینترن بین آلمان نازی و ژاپن منعقد گردید و به موجب آن طرفین پیمان بستند که مشترک علیه کمونیسم بین‌الملل مبارزه کنند. یک سال بعد ایتالیا نیز به این پیمان پیوست و رسماً محور برلین-توکیو-رُم شکل گرفت.[۲۹] در ۱۹۴۱م که دو سال از جنگ جهانی دوم می‌گذشت، دولت‌های آلمان، ایتالیا و ژاپن متحد شدند تا نیروهای خود را علیه متفقین به کار اندازند. ژاپن بدون اعلام قبلی به پرل هاربر در هاوایی حمله کرد و خسارت شدیدی به آمریکا وارد ساخت. این اقدام ژاپن موجب گردید تا ایالات متحده با تمام نیروی خود وارد جنگ گردد. ژاپنی‌ها بعد از پرل هاربر به اندونزی و سنگاپور حمله کردند و پیروزی‌های درخشانی بدست آوردند، اما نتایج جنگ در اروپا به ضرر متحدین تمام شد و آلمان هیتلری در ۱۹۴۵م سقوط کرد. پیشرفت پرشتاب نظامی ژاپن در سرتاسر شمال شرق آسیا و اقیانوس آرام متوقف شد و ایالات متحده با توافق شوروی سابق با پرتاب دو بمب اتمی در شهرهای هیروشیما و ناگازاکی، ژاپن را وادار به تسلیم کرد؛ و به این ترتیب برای ژاپن، جنگ دوم جهانی با شکستی فاجعه‌آمیز و وحشت جنگ اتمی به پایان رسید. دولت ژاپن به دستور امپراتور هیروهیتو در ۱۴ اوت ۱۹۴۵م بدون قید و شرط، تسلیم متفقین شد، ۵۰۰۰ افسر ژاپنی پس از قرائت بیانیه تسلیم، هاراکیری (خودکشی) کردند. ژاپن تمامی متصرفات خود در اقیانوس آرام از جمله کشور کره را از دست داد، طی کنفرانس یالتا در فوریه سال ۱۹۴۵ ژاپن جزایر کوریل و جزیره ساخالین را از دست داد، اداره امور نظامی منچوری نیز به دولت جماهیر شوروی واگذار شد.[۲۹][۳۰] ژاپن در جریان جنگ جهانی دوم صدمات فراوانی دید و در اواخر جنگ به چنان وضعی دچار شد که بسیاری از تحلیل‌گران در توصیف آن، عبارت «به کلی ویران شده» را به کار بردند.

بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی[ویرایش]

ناگاساکی پیش و پس از بمباران اتمی

بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی دو عملیات اتمی بودند که در زمان جنگ جهانی دوم به دستور هری ترومن، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، علیه امپراتوری ژاپن انجام گرفتند. در این دو عملیات، دو بمب اتمی به فاصله ۳ روز بر روی شهرهای هیروشیما و ناگاساکی انداخته شد که باعث ویرانی و کشتار گسترده شهروندان این دو شهر گردید. حدود ۲۲۰٬۰۰۰ نفر در اثر این دو بمباران اتمی جان باختند که بیشتر آنان را شهروندان غیرنظامی تشکیل می‌دادند.[۳۱] (بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر بلافاصله هنگام بمباران کشته شدند و باقی مانده تا پایان سال ۱۹۴۵ در اثر مواد مخرب تشعشعات رادیواکتیو جان خود را از دست دادند)[۳۲][۳۳]

پس از جنگ[ویرایش]

جنگ از مردم ژاپن بیش از دو میلیون قربانی گرفت، حدود چهل درصد شهرهای آن به ویرانه مبدل گردید.[۳۴][۳۵] تأسیسات صنعتی و تولیدی تخریب و نابود شد، مزارع سوخت، سررشته کشت و زرع و کار و تولید از هم گسیخت، اقتصاد کشور فلج شد و سرانجام چیزی جز سرزمینی ویران و مردمی بیکار و گرسنه بر جای نماند. با این همه مردم ژاپن، خیلی زود بر بهت و گیجی خود فایق آمدند و شروع به خودسازی و نوسازی کشور کردند. از آنجا که بلافاصله پس از جنگ در قانون اساسی خود به صلح‌دوستی و مجاهدت در راه حفظ و استقرار صلحی پایدار و جهانی تأکید ورزیدند، ارتش را به کلی منحل کردند؛ لذا افراد نظامی نیز به سایر مردم پیوستند، و به سازندگی کشوری مشغول شدند. این کشور از لحاظ منابع طبیعی، یکی از فقیرترین کشورهای جهان است.[۳۶] اشغال کشور از سوی متفقین (۱۹۴۵ تا ۱۹۵۲)نظام سیاسی کشور را تبدیل به نظامی دموکراتیک کرد و همچنین احیای شگفت‌انگیز اقتصادی را بر اساس سیاست فعال صادرات آغاز ساخت. آیین شینتوـ که با ملی‌گرایی افراطی همسان شده بود ـ به صورت دین رسمی کنار گذاشته شد و در همین خلال جریانی به نام نهضت آموزش پدید آمد که طی آن کشور، گروهی از افراد مستعد را به منظور کسب و آموزش تخصص راهی کشورهای پیشرفته جهان ساخت.

نمایی از توکیو، مربوط به سال ۲۰۰۹

ژاپن بعد از جنگ به اشغال نیروهای نظامی ایالات متحده درآمد. دو سال بعد از جنگ جهانی دوم در ۱۹۴۷م قانون اساسی ژاپن به تصویب رسید.

ژاپن پس از رهایی از جنگ، سیاست مسالمت‌آمیز در پیش گرفت و در ۱۹۵۶م به عضویت سازمان ملل متحد درآمد.[۲۸] اقتصاد این کشور بار دیگر تنها چند سال پس از پایان جنگ و در دهه ۱۹۶۰م با رشد متوسط ۱۰٪ در سال، به بالاترین نرخ رشد اقتصادی در بین تمامی کشورهای درگیر جنگ رسید؛ و این کشور به یکی از بزرگترین قدرت‌های اقتصادی جهان تبدیل گردید و در عرصه فناوری پیشتاز شد. در ۱۹۸۸ ژاپن با پیشی گرفتن از آمریکا تبدیل به بزرگ‌ترین کشور تأمین‌کننده اعتبار در جهان شد.[۳۷] هم‌اکنون نیز ژاپن دارای سومین اقتصاد برتر جهان بعد از آمریکا و چین می‌باشد. در ۸ ژانویه ۱۹۸۹ یک روز پس از مرگ امپراتور هیروهیتو، آکی‌هیتو پسر او جانشین وی شد.[۳۸] عرصه سیاست ژاپن تحت سلطه لیبرال دموکرات‌ها است، که به رغم رسوایی‌های مالی از ۱۹۵۵ قدرت را در دست دارند.

تقسیم‌بندی زمانی[ویرایش]

زمان دوره دوره زیر دوره دولت اصلی
۳۰٬۰۰۰–۱۰٬۰۰۰ ق. م دوران پارینه‌سنگی ژاپن نامشخص
۱۰٬۰۰۰–۳۰۰ ق. م ژاپن باستان دوره جومون قبیله‌های محلی
۹۰۰ ق. م – ۲۵۰ ب. م (همپوشانی) دوره یایویی
۵۳۸–۲۵۰ میلادی دوره کوفون قبیله‌های یاماتو
۷۱۰–۵۳۸ ژاپن قدیم دوره آسوکا
۷۹۴–۷۱۰ دوره نارا امپراتور ژاپن
۱۱۸۵–۷۹۴ دوره هی‌آن
۱۳۳۳–۱۱۸۵ فئودالی ژاپن دوره کاماکورا شوگون‌سالاری کاماکورا
۱۳۳۶–۱۳۳۳ تجدید حیات کن‌مو امپراتور ژاپن
۱۳۹۲–۱۳۳۶ دوره موروماچی دوره نان‌بوکو-چو شوگون‌سالاری آشی‌کاگا
۱۴۶۷–۱۳۹۲
۱۵۷۳–۱۴۶۷ دوره سن‌گوکو شوگون‌سالاری آشی‌کاگا، دایمیو، اودا نوبوناگا، تویوتومی هیده‌یوشی
۱۶۰۳–۱۵۷۳ دوره آزوچی-مومویاما
۱۸۶۸–۱۶۰۳ اوایل ژاپن نوین دوره ادو شوگون‌سالاری توکوگاوا
۱۹۱۲–۱۸۶۸ ژاپن نوین امپراتوری ژاپن دوره میجی امپراتور ژاپن
۱۹۲۶–۱۹۱۲ عصر تایشو
۱۹۴۵–۱۹۲۶ دوره شووا
۱۹۵۲–۱۹۴۵ ژاپن معاصر بعد از جنگ اشغال ژاپن فرماندهی عالی نیروهای متفقین
۱۹۸۹–۱۹۵۲ بعد از اشغال دموکراسی پارلمانی
۱۹۸۹–۲۰۱۹ دوره هیسه‌ای
۲۰۱۹–حال حاضر دوره ریوا

نظام سیاسی[ویرایش]

نشان رسمی دولت ژاپن

بعد از پایان جنگ جهانی دوم در اوت ۱۹۴۵، ژاپن، گام نهادن در راه تبدیل به کشوری دموکراتیک را آغاز نمود. قانون اساسی ژاپن که از سال ۱۹۴۷ لازم‌الاجرا بوده بر سه اصل استوار است: حاکمیت مردمی، احترام برای حقوق اولیه انسان و کناره‌گیری از جنگ. قانون اساسی همچنین استقلال سه شاخه مقننه، مجریه و قضائیه را تصریح نموده‌است.[۲۲]

امپراتور ناروهیتو و امپراتریس ماساکو

ژاپن یک کشور امپراتوری است. حکومت در آن به صورت سیستم پارلمانی، مشابه با بریتانیا می‌باشد که در حقیقت نخست‌وزیر آن را اداره می‌کند. امپراتور نماد کشور و وحدت ملی است و در رابطه با امور حکومتی قدرتی ندارد. تمامی کارهای امپراتور در رابطه با امور کشوری براساس توصیه‌ها و تصویب کابینه صورت می‌گیرد. با این حال امپراتور به عنوان رئیس کشور در مناسبت‌های سیاسی تأثیرگذار است. امپراتور کنونی ژاپن، ناروهیتو، در سال ۲۰۱۹ به عنوان یکصدو بیست و ششمین امپراتور به تخت نشست.[۳۹]

نهاد قانون‌گذار این کشور که دایت ملی نام دارد، دومجلسی بوده و از مجلس نمایندگان و مجلس مشاوران (سنا) تشکیل شده‌است. مجلس نمایندگان ۴۸۰ عضو دارد که با رای مردم برای دوره‌های چهار ساله انتخاب می‌شوند. اعضای مجلس مشاوران ۲۴۲ نفر هستند که با رأی مردم برای دوره‌ای شش ساله انتخاب می‌شوند.

نخست‌وزیر ژاپن رئیس دولت در ژاپن است که حکمش به وسیله امپراتور تنفیذ می‌شود. ذیل رهبری نخست‌وزیر، ۱۲ وزارتخانه وجود دارد؛ که عبارتند از: وزارت دادگستری- دارایی- بهداشت و رفاه- بازرگانی و صنعت- پست و ارتباطات- ساختمان- امور خارجه- آموزش، علوم و فرهنگ- کشاورزی، جنگلداری، ماهیگیری- حمل و نقل- کار و وزارت کشور.[۳]

سیستم حکومتی ژاپن بر اساس فعالیت احزاب سیاسی قرار داشته و احزاب سیاسی نقش تعیین‌کننده‌ای در صحنه سیاست کشور دارند. در شرایط کنونی، مهم‌ترین احزاب سیاسی فعال عبارتند از: حزب لیبرال دموکرات، حزب دموکراتیک ژاپن، حزب کومه جدید، حزب کمونیست ژاپن، حزب سوسیال دموکرات. حزب لیبرال دموکرات مهم‌ترین حزب سیاسی در ژاپن است.[۴۰]

دولتهای مرکزی و محلی[ویرایش]

در ژاپن ۴۷ استان و تعداد کل ۱۸۰۰ شهر کوچک و بزرگ و روستا وجود دارد (آوریل، ۲۰۰۷). هر شهرداری واجد شورا می‌باشد. فرمانداران استانی و شهرداران با رأی مردمی انتخاب می‌شوند. دولت محلی نسبت به دولت مرکزی واجد سیستم دموکراسی بی‌واسطه‌تری می‌باشد.[۲۲]

دیوان عالی ژاپن[ویرایش]

دیوان عالی ژاپن، بالاترین ارکان قوه قضائیه است. این دیوان متشکل از ۱۵ نفر قاضی است که توسط ریاست دیوان اداره می‌گردد. ۲۰ دادگاه بخش- از عمومی‌ترین دادگاه‌های کشور به‌شمار می‌آیند و در تمام کشور ۵۰ دادگاه بخش در مراکز استان‌های ۴۷ گانه مستقر هستند. در این دادگاه‌ها به پرونده‌های حقوقی و جزایی به‌طور مشترک رسیدگی می‌شود.[۳۹]

اقتصاد[ویرایش]

کشور ژاپن در سال ۲۰۱۰ سومین قدرت اقتصادی دنیا (پس از آمریکا و چین) بوده و در آسیا نیز رتبه دوم را از این لحاظ داراست. این کشور دارای منابع طبیعی خیلی محدودی است و اکثر جزایر و خاک آن کوهستانی و آتشفشانی است؛ ولی با همکاری‌های دولت در بخش صنعت و نیز سرمایه‌گذاری گسترده در فناوری‌های پیشرفته، ژاپن به عنوان یکی از پیشگامان عمده در صنعت و فناوری دنیا شناخته شده‌است. صادرات بخش عمده‌ای از درآمدهای اقتصادی ژاپن را تشکیل می‌دهد و آمریکا با ۲۲٫۷٪، چین با ۱۳٫۱٪ و کره جنوبی با ۷٫۸٪ عمده‌ترین شرکای تجاری این کشور هستند. محصولات صادراتی عمدهٔ ژاپن شامل تجهیزات حمل و نقل، اتومبیل، صنایع الکترونیک، ماشین آلات الکتریکی و صنایع شیمیایی هستند. در بخش صنایع ژاپن به عنوان یکی از پیشرفته‌ترین کشورها در زمینه تولید اتومبیل، تجهیزات الکترونیکی، ماشین ابزار، فولاد و فلزات غیر آهنی، کشتی سازی، صنایع شیمیایی و نساجی و نیز صنایع غذایی فرآوری شده به‌شمار می‌آید. این کشور دارای تعداد زیادی شرکت بین‌المللی با نام‌های تجاری معتبری همچون تویوتا، میتسوبیشی، هوندا، سونی، نیسان، نینتندو و کانن است.

بنا به گزارش صندوق بین‌المللی پول در اواسط آوریل ۲۰۰۶، ژاپن با رشد اقتصادی ۲/۸ درصد پیش‌بینی شده برای سال ۲۰۰۶، همردیف کشورهای غربی و در مقام بالا قرار دارد.

چنین نتیجه‌ای حاصل صادرات به کشورهای در حال توسعه مانند چین (که رشدش به ۹/۵٪ رسیده)، طرح دولتی و بی‌سابقه قانونمندسازی، سطح بالای تحقیق و توسعه، سرمایه‌گذاری بر روی آموزش و همچنین تعدیل نسبی ارزش دادن به سهام داران است.

ژاپن رشد اقتصادی بالایی را در دهه‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ تجربه کرده‌است. رشد ژاپن در دهه ۱۹۶۰ به‌طور میانگین ۱۰٪، در دهه ۱۹۷۰ به‌طور متوسط ۵٪، و در دهه ۱۹۸۰ به‌طور میانگین ۴٪ رشد داشت. رشد اقتصادی ژاپن در دو دهه اخیر به شدت کاهش یافته‌است به‌طوری‌که در دهه ۱۹۹۰ به‌طور میانگین ۱٫۵٪ بوده‌است. تلاش‌های دولت ژاپن برای ایجاد رشد اقتصادی در این دو دهه عمدتاً با شکست مواجه شده و رشد اقتصادی ژاپن همچنان پایین است.[۴۱]

توسعه اقتصادی ژاپن و علل کلیدی آن[ویرایش]

آمریکا در ابتدای راه در اوت ۱۹۴۵ پس از یک سری بمباران سراسری و بالاخره بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی، ژاپن را به تسلیم واداشت. پس از این شکست ژاپن با بیش از ۱۳ میلیون نفر بیکار مواجه بود و کمبود مواد غذایی به شدت احساس می‌شد. تورم در حدی بود که حقوق افراد، مکفی مخارج جاری نبود و افراد برای سیر کردن شکم خود اقدام به فروش دارایی خود کرده بودند. برای کالاهای ضروری بازار سیاه درست شده بود و قیمت‌ها ۳۰ تا ۶۰ برابر قیمت رسمی دولت بود. در مورد برنج این رقم به ۱۵۰ برابر نیز رسیده بود. جنگ برای ژاپن به جز ۸ میلیون نفر کشته و زخمی، به بهای ویرانی ۲۵٪ از دارایی‌های غیرنظامی و نابودی ۴۱٫۵٪ از ثروت ملی تمام شد. ژاپن بازسازی شده، با داشتن ۰٫۳٪ از خاک کره زمین توانسته ۲۴٪ از تولید جهانی را به خود اختصاص دهد. این کشور به رغم شهرنشینی متراکم نسبتاً از جرم و جنایت به دور مانده‌است. نسبت سرقت در ژاپن در مقایسه با آمریکا چیزی کمتر از ۰٫۷٪ است. پیشرفت اقتصادی ژاپن چنان چشم گیر بود که در مقطعی آمریکایی‌ها را به انتقاد از سخت کوشی، کم مصرفی و حجم کلان پس‌انداز ژاپنی‌ها واداشت. آنچه تصویر ویران ژاپن ۱۹۴۵ را به ژاپن ابرقدرت اقتصادی امروز مبدل کرده‌است، فرایندی است که عده‌ای آن را معجزه نامیدند. تقدس سرزمین به شکل افراطی اش تا برتری نژادی ژاپنی‌ها هم کشیده شده بود. دولت ژاپن آئین (شینتو) را به نقطهٔ قوت مردم تبدیل کرده بود و در سال ۱۹۱۳ به منظور تجمع تمامی افراد و گروه‌ها، طی تبلیغات وسیع اعلام کرد که شینتو یک نهاد ملی با هویت تاریخی و معنوی است و هرکس بدون توجه به ایدئولوژی و مرامش، به عنوان یک وظیفهٔ میهنی و نشانه‌ای از وفاداری و صداقتش به میهن، باید در معابد شینتو حضور یابد.[۴۲][۴۳]

تقسیمات کشوری[ویرایش]

ژاپن به ۸ ناحیه و ۴۷ استان تقسیم شده‌است.

استان‌های ژاپن[ویرایش]

هوکایدوآئوموریآکیتاایواتهیاماگاتامیاگیفوکوشیمانیگاتاتوچیگیگونماایباراکیناگانوسایتاماچیباتوکیوکاناگاواتویاماایشیکاوااستان گیفوفوکوئییاماناشیشیزوئوکاآیچیشیگاکیوتومیهناراهیوگواوساکاواکایاماتوتوریاوکایاماشیمانههیروشیمایاماگوچیکاگاواتوکوشیمااهیمهکوچیفوکوئوکااوئیتاساگاناگاساکیکوماموتومیازاکیکاگوشیمااوکیناواتوکیوکاناگاوااوساکااوکایاماRegions and Prefectures of Japan 2 fa.svg
دربارهٔ این تصویر

شهرهای بزرگ ژاپن[ویرایش]

فهرستی از بیست شهر بزرگ ژاپن:[۴۴]


شهرهای اصلی ژاپن
سرشماری سال ۲۰۱۰[۴۵]
توکیو
توکیو

یوکوهاما
یوکوهاما

رتبه شهر استان جمعیت رتبه شهر استان جمعیت اوساکا
اوساکا

ناگویا
ناگویا

۱ توکیو توکیو ۸٬۹۴۹٬۴۴۷ ۱۱ هیروشیما هیروشیما ۱٬۱۷۴٬۲۰۹
۲ یوکوهاما کاناگاوا ۳٬۶۸۹٬۶۰۳ ۱۲ سندای میاگی ۱٬۰۴۵٬۹۰۳
۳ اوساکا اوساکا ۲٬۶۶۶٬۳۷۱ ۱۳ کیتاکیوشو فوکوئوکا ۹۷۷٬۲۸۸
۴ ناگویا آیچی ۲٬۲۶۳٬۹۰۷ ۱۴ چیبا چیبا ۹۶۲٬۱۳۰
۵ ساپورو هوکایدو ۱٬۹۱۴٬۴۳۴ ۱۵ ساکایی اوساکا ۸۴۲٬۱۳۴
۶ کوبه (شهر) هیوگو ۱٬۵۴۴٬۸۷۳ ۱۶ نیگاتا نیگاتا ۸۱۲٬۱۹۲
۷ کیوتو کیوتو ۱٬۴۷۴٬۴۷۳ ۱۷ هاماماتسو شیزوئوکا ۸۰۰٬۹۱۲
۸ فوکوئوکا فوکوئوکا ۱٬۴۶۳٬۸۲۶ ۱۸ کوماموتو کوماموتو ۷۳۴٬۲۹۴
۹ کاواساکی کاناگاوا ۱٬۴۲۵٬۶۷۸ ۱۹ ساگامیهارا کاناگاوا ۷۱۷٬۵۶۱
۱۰ سایتاما سایتاما ۱٬۲۲۲٬۹۱۰ ۲۰ شیزوئوکا شیزوئوکا ۷۱۶٬۳۲۸

فرهنگ و ادب[ویرایش]

فرهنگ ژاپن طی هزاران سال از دوره جومون تا به امروز در حال تکامل بوده، فرهنگ معاصر ژاپن بسیار از آسیا، اروپا و آمریکای شمالی تأثیر پذیرفته‌است و در این بین نفوذ فرهنگ چینی پر رنگ‌تر است. ساکنان ژاپن دوره‌های طولانی انزوا را سپری کرده‌اند، ورود کشتی‌های غربی در قرن ۱۶ و ۱۹ میلادی و آشنایی مردم ژاپن با ادیان مختلف همچون مسیحیت عصری جدید را برای این کشور پدیدآورد که تغییرات فرهنگی و سنت‌شکنی‌های بعد از آن خالی از لطف نبود.[۴۶]

نخستین آثار ادبیات ژاپنی به‌شدت تحت تأثیر ارتباطات فرهنگی با چین و ادبیات چینی سروده شدند. این آثار به زبان چینی کلاسیک سروده می‌شدند. ادبیات هندی نیز با گسترش بودیسم در ژاپن بر ادبیات این کشور تأثیر گذاشت. اما در نهایت هنگامی که نویسندگان ژاپنی شروع به نوشتن دربارهٔ ژاپن کردند توانستند سبک خاص خود را توسعه بخشند اما همچنان تأثیر ادبیات چینی و چینی کلاسیک را می‌شد تا پایان دورهٔ ادو در این آثار مشاهده کرد. از زمانی که ژاپن دروازه‌های خود را در سده ۱۹ میلادی به روی تجارت و دیپلماسی با غرب باز کرد ادبیات شرق و غرب به شدت برهم تأثیر گذاشته‌اند و همچنان می‌گذارند.[نیازمند منبع]

شعر[ویرایش]

هایکو کوتاه‌ترین گونه شعری در جهان است که مبدع آن ژاپنی‌ها هستند، این‌گونه شعر به صورت سنتی کم‌تر ۱۷ خط است، یک هایکو عموماً یک احساس یا گرایش شاعرانه سراینده‌اش را بیان می‌کند:[۴۷]

بادبادک‌ها سفیدند
در مهِ شام‌گاهی
فراسوی آرامش.
شقایق پُرپَر
بس اندک خمیده‌است
در گذشتِ روزگاران.
— تَن تای‌گی

موسیقی[ویرایش]

دو نوازنده در حال نواختن کوتو (راست) و شامیسن (چپ)

موسیقی ژاپن غنی و متنوع است، سازهایی چون «کُوتو» و «شامیسِن» از سازهای اصیل ژاپن هستند.[۴۸] شامیسن که به سه‌تار ژاپنی شهرت دارد و معمولاً همراه با سازهای دیگر نواخته می‌شود، در اصل در تئاترهای کابوکی و عروسکی دوره «ادو» کاربرد داشت. کوتو نیز به سنتور ژاپنی معروف است که از چوب درختی به نام «پائولونیا» ساخته می‌شود و هر تار آن خرک متحرک جداگانه‌ای دارد. این ساز را با زخمه‌هایی که به انگشتان اشاره، میانی و شست دست راست متصل است می‌نوازند.[۴۹]

پویانمایی[ویرایش]

اَنیمه یا انیمه یک سبک از پویانمایی است که خاستگاه آن ژاپن بوده و به‌طور معمول بر مبنای مانگاها ساخته می‌شود.

اَنیمه دربارهٔ این پرونده تلفظ یا انیمه یک سبک از پویانمایی است که خاستگاه آن ژاپن بوده و به‌طور معمول بر مبنای مانگا ساخته می‌شود (که در این صورت انیمانگا نامیده می‌شوند). انیمه‌ها دارای خصوصیاتی از قبیل نقاشی‌های رنگارنگ، شخصیت‌های پرجنب و جوش، داستانی همراه با پیکار و نبرد و همچنین دارای موضوعات مختلف می‌باشد.[۵۰] انیمه در واقع کوتاه شده واژهٔ انگلیسی انیمیشن «animation» (پویانمایی) است.[۵۱]

جشنواره‌ها و مناسبت‌های خاص[ویرایش]

۳۳ جشنواره کشور ژاپن به عنوان میراث فرهنگی ناملموس یونسکو ثبت شده‌اند.[۵۲] بعضی جشن‌ها و فستیوال‌های ژاپنی ریشه چینی دارند ولی در طول زمان تغییر یافته و با عادات مردم محلی درآمیخته‌اند.

جشن شکوفه‌های گیلاس[ویرایش]

هانامی یا جشن شکوفه‌های گیلاس یکی از مراسم رایج در ژاپن است. هانامی در زبان ژاپنی به معنی «دیدن گل‌هاست». هانامی در هنگام شکوفایی شکوفه‌های ساکورا و با جمع شدن دوستان و بستگان به دور هم و گسترانیدن سفره در زیر درختان ساکورا برگزار می‌شود.

هانامی برای نخستین بار در دورهٔ نارا (سال‌های ۷۱۰ تا ۷۹۴ میلادی) و در بین اشراف مرسوم شده‌است. در ابتدا دیدن شکوفه‌های آلو که در ژاپن اومه نامیده می‌شود، مرسوم بود اما در دورهٔ هِی‌آن (سال‌های ۷۹۴ تا ۱۱۸۵ میلادی) شکوفه‌های گیلاس جایگزین شکوفه‌های آلو شد. از اواسط دورهٔ ادو هانامی در بین عموم مردم رایج شد و امپراتور توکوگاوا یوشیمونه هشتمین امپراتور دورهٔ ادو جهت تشویق مردم و ترویج بیشتر هانامی دستور کاشت گستردهٔ درختان گیلاس را در سراسر کشور صادر کرد.[۵۳]

جشنواره برف[ویرایش]

جشنواره برف ساپورو سالانه در شهر ساپورو برگزار می‌شود. در این جشنواره که برجسته‌ترین هنرمندان این کشور نیز حضور دارند، مجسمه‌های مختلفی از جمله مجسمهٔ بازیگران و هنرمندان و سایر افراد مشهور ساخته می‌شود. در فوریه سال ۲۰۱۷ هم جشنواره ساپورو برگزار شد که مجسمه دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا نیز در بین مجسمه‌های افراد مشهور دیده شد.[۵۴]

جشنواره تننو[ویرایش]

جشنواره تننو هر ساله ماه ژوئیه در شهر تسوشیما برگزار می‌شود. بر اساس رسوم هر قایق به چهارصد فانوس مزین می‌شود و در طول رودخانه تننو پایین می‌آید.[۵۵]

جشن عروسک‌ها[ویرایش]

هیناماتسوری یا جشن عروسک‌ها یا جشن دختران یکی از جشن‌های رایج در کشور ژاپن است که به شکرگزاری رشد و سلامتی دختران اختصاص دارد.[۵۶] این جشن هر ساله در روز سوم ماه مارس سومین ماه میلادی برگزار می‌شود.[۵۷]

در این جشن سکویی با یکپارچه قرمز پوشانده می‌شود تا مجموعه‌ای از عروسک‌های زینتی (به ژاپنی: 雛人形 hina-ningyō?) به نمایندگی از امپراتور، ملکه، مسئولین، و نوازندگان در لباس سنتی دربار دوره هی‌آن به نمایش گذاشته شود.

غذاها و خوراک[ویرایش]

نام فارسی نام انگلیسی تصویر نام فارسی نام انگلیسی تصویر
ابی‌فرای Ebi fry CdazziEbifurai1.jpg اُم‌رایس Omurice Omurice by Taimeiken.jpg
انگاوا Engawa Engawa nigirizushi.jpg اوسه‌چی Osechi Japanese Osechi.jpg
اوناگی Unagi 小川菊鰻魚飯 (49287165332).jpg اونیگیری Onigiri 小料理バルさくら 特製おにぎり.jpg
اویاکودون Oyakodon Oyakodon 003.jpg آئونوری Aonori Japanese Raw Aonori Misoshiru.JPG
برنج چسبناک Sticky rice Rice-cake making,Katori-city,Japan.JPG بنتو Bento Bento de luxe.jpg
تمپورا Tempura Kaiseki tempura.JPG توفو tōfu Japanese SilkyTofu (Kinugoshi Tofu).JPG
جیائوزی Jiaozi Jiaozi!.jpg کوروکه Korokke Korokke.jpg
چوکادون Chukadon Chukadon of Hidakaya (1).jpg چیکووا Chikuwa Chikuwa.jpg
دایفوکو Daifuku Daifuku 1.jpg زوندا Zunda Zunda-mochi.jpg
سوشی Sushi Fried-shrimp.jpg ساشی‌می Sashimi Salmon sashimi.jpg
سکی‌هان Sekihan 140111 Azuki Museum Himeji Hyogo pref Japan11bs.jpg سوبا Soba Soba in Torrance, CA by LWY.jpg
کاتسودون Katsudon Katsudon 001.jpg کاتسوساندو KatsuSando KatsuSando6515.jpg
کاراآگه Karaage Karaage frittiertes Hühnchen.jpg کاری ژاپنی karē Curry and rice.jpg
کازونوکو Kazunoko Kazunoko (4936884902).jpg کایسکی Kaiseki Fuyoen99st3200.jpg
کوروکه پان Croquette Croquette bread.jpg کوشی‌کاتسو Kushikatsu KushikatsuDaruma01.jpg
کیناکو Kinako Kinako dango in Isezakicho.jpg مشی Meshi Meshi.JPG
موچی Mochi Rice Cake.jpg هورمون‌یاکی Horumonyaki Horumonyaki.jpg
هایاشی‌رایس Tempura Imperial Hotel Kamikochi09n3200.jpg اوکونومی‌یاکی Okonomiyaki Okonomiyaki 001.jpg
چاهان Cha-han Fried rice Japan.jpg اوکیناواسوبا Okinawa soba Soki soba in Naha.jpg
هیاشی‌چوکا Hiyashi chuka Hiyashi chuka by itchys.jpg یاکی‌اودون Yakiudon Kokura-yakiudon1.jpg
یاکی‌سوبا Yakisoba Seafood yakisoba by woinary in Osaka Intl Airport.jpg تاکویاکی Takoyaki Ball 2.jpg
یاکی‌توری yakitori Cooking yakitori.jpg جینگیسوکان Jingisukan Jingisukan japanese mutton barbecue.jpg

آموزش[ویرایش]

آموزش در ژاپن در مقاطع ابتدایی و متوسطه اول اجباری است.[۵۸] بیشتر دانش آموزان در مقطع متوسطه اول در مدارس دولتی تحصیل می‌کنند، اما مدارس خصوصی در مقاطع متوسطه و دانشگاه نیز محبوب است. وزارت آموزش، فرهنگ، ورزش، علوم و فناوری وظیفه گسترش آموزش را دارد.

آموزش تا ۹ سال اول اجباری است و ۳ سال آخر را می‌توان ثبت نام کرد که در سال ۲۰۰۵، ۹۴٪ فارغ التحصیلان دوره متوسطه اول برای متوسطه دوم ثبت نام کردند.[۵۹]

سال تحصیلی از آوریل (فروردین-اردیبهشت) آغاز می‌شود و در ماه مارس (اسفند-فروردین) پایان می‌یابد، تعطیلات تابستانی در آگوست (مرداد-شهریور) و تعطیلات زمستانی در پایان دسامبر (آذر-دی) تا اوایل ژانویه (دی) است. سال تحصیلی شامل دو یا سه ترم است که با تعطیلات کوتاه در بهار و زمستان و یک تعطیلات تابستانی شش هفته ای از هم جدا می‌شوند.

دانشجویان ژاپنی از نظر کیفیت و عملکرد در خواندن سواد، ریاضیات و علوم در بین دانشجویان کشورهای OECD رتبه بالایی دارند. ژاپن در برنامه آزمون‌های ارزیابی بین‌المللی دانشجویان، با میانگین نمره ۵۲۸٫۷، یکی از کشورهای برتر OECD در زمینه خواندن سواد، ریاضیات و علوم است که در رتبه‌بندی سال ۲۰۱۵ رتبه سوم را دارد.[۶۰][۶۱] مردم ژاپن از تحصیلات خوبی برخوردارند و جامعه این کشور از آموزش به عنوان بستری برای تحرک اقتصادی - اقتصادی و اشتغال در اقتصاد به همراه فناوری پیشرفته این کشور بسیار ارزشمند است. مجموعه بزرگی از افراد با تحصیلات و ماهر در این کشور تا حد زیادی مسئول معجزه اقتصادی ژاپن پس از جنگ ژاپن بودند. بزرگسالان دارای تحصیلات عالی در ژاپن، به ویژه فارغ التحصیلان علوم و مهندسی، تحصیلات و مهارت‌های خود در اقتصاد پیشرفته ژاپن را بهرمند می‌کنند.[۶۲]

به سیستم آموزشی ژاپن نقدهایی وارد می‌شود مانند؛[۶۳][۶۴] مشکلات قلدری و اذیت و آزار؛[۶۵][۶۳][۶۶][۶۷] و فشار شدید علمی بر دانشجویان.[۶۸]

دانش آموزان ژاپنی برای موفقیت آکادمیک از طرف والدین، معلمان، همسالان و جامعه با فشار بی نظیر و شدیدی روبرو هستند. این اتفاق عمدتاً نتیجه جامعه ای است که از مدت‌ها قبل اهمیت زیادی برای آموزش قائل بوده و سیستمی که تمام هدف خود را به یک آزمون واحد (ورود به دانشگاه) متمرکز می‌کند که عواقب قابل توجهی در طول زندگی دارد. فشارهای ورود به دانشگاه منجر به رفتارهایی مانند خشونت در مدرسه، تقلب، خودکشی و آسیب روانی قابل توجه شده‌است.[۶۹]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "最新結果一覧 政府統計の総合窓口 GL08020101". Statistics Bureau of Japan. Retrieved April 27, 2016.
  2. "Japan profile" (به انگلیسی). bbc.co. 14 February 2014.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ ۳٫۴ آشنایی با ژاپن
  4. http://www.gao.gov/archive/1998/og98005.pdf
  5. سایت سفارت جمهوری اسلامی ایران در ژاپن
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ Embassy Of Japan In Iran
  7. مدیریت ژاپنی ـن. درداری ـچاپ شفق ـ۱۲
  8. سایت سفارت جمهوری اسلامی ایران در ژاپن
  9. مدیریت ژاپنی ـن. درداری ـچاپ شفق ـ۱۷
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ ۱۰٫۲ ۱۰٫۳ Embassy Of Japan In Iran
  11. مکالمات روزمره ژپنی به فارسی ـ تألیف: حسن رضایی ـ فاطمه چرخشی ـ انتشارات اشراقی ـ۲۰۲
  12. مدیریت ژاپنی ـن. درداری ـچاپ شفق ـ۱۸
  13. hاطلس کشورهای جهان
  14. NHK WORLD Persian
  15. ۱۵٫۰ ۱۵٫۱ سایت سفارت جمهوری اسلامی ایران در ژاپن
  16. http://www.agri-es.ir/Portals/0/abzyab.mahy.doc
  17. نگرشی به وضعیت کلی اقتصاد ژاپن، نشریه دفتر اقتصاد بین‌الملل، ص ۱۸۰
  18. Statistics Bureau Home Page/Monthly Report
  19. ژاپن پیرترین کشور دنیا
  20. مکالمات روزمره ژاپنی، حسن رضایی ـ فاطمه چرخشی، انتشارات اشراقی، ص ۸
  21. ۲۱٫۰ ۲۱٫۱ مجله کتاب ماه تاریخ و جغرافیا - شماره 56 - تاریخ ژاپن و انقلاب میجی
  22. ۲۲٫۰ ۲۲٫۱ ۲۲٫۲ ۲۲٫۳ ۲۲٫۴ ۲۲٫۵ ۲۲٫۶ Embassy Of Japan In Iran
  23. ۲۳٫۰ ۲۳٫۱ معرفی ژاپن
  24. http://japanstudies.ir/data/uploads/eghtesad-edo-japan.pdf
  25. http://www.noormags.ir/view/fa/ArticlePage/3835/37/text
  26. Commodore Perry
  27. مدیریت ژاپنی، ن. درداری، چاپ رسا، ص۱۶
  28. ۲۸٫۰ ۲۸٫۱ «ژاپن سرزمین صنعت تابان». بایگانی‌شده از اصلی در ۳ نوامبر ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۲۶ نوامبر ۲۰۱۱.
  29. ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ نخجوان، محمد (۱۳۶۳). تاریخ جنگ جهانی دوم. یک و دو (ویراست دوم). تهران: انتشارات علی اکبر علمی.
  30. نقیب‌زاده، احمد، تاریخ دیپلماسی و روابط بین‌الملل، نشر قومس، ۱۳۸۸: تهران. صص. ۲۲۴.
  31. «FAQ - Radiation Effects Research Foundation». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۹ سپتامبر ۲۰۰۷. دریافت‌شده در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۷.
  32. «The Atomic Bombing of Hiroshima, August 6, 1945». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۷.
  33. «The Manhattan Project: An Interactive History». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۷.
  34. John W. Dower War Without Mercy 1986; ISBN 0-394-75172-8, p. 299(According to Dower Japanese war dead are "at least 2.5 million")
  35. Ishikida, Miki (2005). Toward Peace: War Responsibility, Postwar Compensation, and Peace Movements and Education in Japan. Universe, Inc. (July 13, 2005). p. 30(figures of Japanese Ministry of Health and Welfare
  36. مدیریت ژاپنی، ن. درداری، چاپ رسا، ص۱۷
  37. دارایی‌های خالص ژاپن در پایان سال ۱۹۹۲ بالغ بر ۵۱۴ میلیارد دلار گردید
  38. و هم‌اکنون نیز امپراتور ژاپن می‌باشد
  39. ۳۹٫۰ ۳۹٫۱ «ژاپن»، مؤسسه و انتشارات وزارت خارجه، تألیف محمد واردی ۱۳۷۴
  40. سایت سفارت جمهوری اسلامی ایران در ژاپن
  41. :en:Economy of Japan
  42. حقیقی، ایمان (۲ مهر ۱۳۸۵). «توسعه اقتصادی ژاپن و عوامل کلیدی آن». دریافت‌شده در ۱۱ مرداد ۱۴۰۱.
  43. «فرهنگ، سیاست و زندگی در ژاپن؛ گفتگو با دکتر باکستر متخصص تاریخ نوین ژاپن». مرکز مطالعات ژاپن. ۱۰ دی ۱۳۹۳. دریافت‌شده در ۱۱ مرداد ۱۴۰۱.
  44. "citypopulation", citypopulation.de (به انگلیسی) Retrieved on 2007-02-01.
  45. Ministry of Internal Affairs and Communications
  46. Beasley, William G (1972). The Meiji Restoration. Stamford University Press. ISBN 0-8047-0815-0.
  47. شاملو، احمد؛ پاشایی، ع. هایکو شعر ژاپنی، از آغاز تا اکنون. نشر چشمه. شابک ۹۷۸۹۶۴۶۱۹۴۲۲۹.
  48. Malm، William P. (۲۰۰۰). Traditional Japanese music and musical instruments (ویراست New). Kodansha International. صص. ۳۱–۴۵. شابک ۹۷۸-۴-۷۷۰۰-۲۳۹۵-۷.
  49. «آشنایی با چند ساز مهم ژاپنی».
  50. تعریف انیمه، Merriam-Webster - بازبینی در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۲
  51. چه چیزی است که باعث می‌شود یک انیمه، انیمه شود؟
  52. "Yama, Hoko, Yatai, float festivals in Japan".
  53. 永田 Nagata、百桜の百科180
  54. باشگاه خبرنگاران جوان 18 بهمن 1395 http://www.yjc.ir/fa/news/5968507/
  55. "Tennu Festival" (به ژاپنی). Retrieved 7 June 2015.
  56. Nussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "Hina Matsuri" in Japan Encyclopedia, p. 313.
  57. Sosnoski, Daniel (1996). Introduction to Japanese culture. Tuttle Publishing. p. 10. ISBN 0-8048-2056-2.
  58. "Foreign Press Club of Japan Fact Book". Fpcj.jp. Archived from the original on 2013-06-16. Retrieved 2013-01-19.
  59. "STATISTICAL ABSTRACT 2006 edition". Archived from the original on 2008-06-17. Retrieved 2008-06-04.
  60. "Japan - Student performance (PISA 2015)". OECD.
  61. "PISA - Results in Focus" (PDF). OECD. p. 5.
  62. "Japan" (PDF). OECD. Retrieved 28 October 2016.
  63. ۶۳٫۰ ۶۳٫۱ Wright, Rebecca (September 1, 2015). "Japan's worst day for teen suicides". CNN. Retrieved August 30, 2016.
  64. Harney, Alexandra (January 24, 2013). "Bad Education". The New York Times. Retrieved August 30, 2016.
  65. "Japan had record 610,000 school bullying cases in FY2019". Japan Today. October 23, 2020. Archived from the original on October 25, 2020.
  66. Berlatsky, Noah (November 22, 2013). "Japan's Cutthroat School System: A Cautionary Tale for the U.S." The Atlantic. Retrieved August 30, 2016.
  67. Braunschweiger, Army (May 6, 2016). "Interview: The Bullying of LGBT Kids in Japan's Schools". Human Rights Watch. Retrieved August 30, 2016. "School bullying is notorious in Japan and has been for decades. [...] School policies don't adequately protect these students."
  68. Winner, Rhiannon (December 2, 2015). "Japan's Education Disaster". The Huffington Post. Retrieved August 30, 2016.
  69. Pike, Roberta (2007). Japanese Education: Selective Bibliography of Psychosocial Aspects. Jain Publishing Company. ISBN 978-0-89581-869-0.

پیوند به بیرون[ویرایش]

دولت
گردشگری

Japan
日本国 (Japanese)
Nippon-koku or Nihon-koku
Anthem: 
君が代
Kimigayo
"His Imperial Majesty's Reign"
Government Seal
Seal of the Office of the Prime Minister and the Government of Japan
Projection of Asia with Japan's Area colored green
Territory controlled by Japan in dark green; territory claimed but not controlled shown in light green
Capital
and largest city
Tokyo
35°41′N 139°46′E / 35.683°N 139.767°E / 35.683; 139.767
National languageJapanese
Demonym(s)Japanese
GovernmentUnitary parliamentary constitutional monarchy
• Emperor
Naruhito
Fumio Kishida
LegislatureNational Diet
House of Councillors
House of Representatives
Formation
February 11, 660 BC
November 29, 1890
May 3, 1947
Area
• Total
377,975 km2 (145,937 sq mi)[1] (62nd)
• Water (%)
1.4 (as of 2015)[2]
Population
• 2021 estimate
Neutral decrease 125,502,000[3] (11th)
• 2020 census
126,226,568[4]
• Density
332/km2 (859.9/sq mi) (24th)
GDP (PPP)2022 estimate
• Total
Increase $6.110 trillion[5] (4th)
• Per capita
Increase $48,814 [5] (35th)
GDP (nominal)2022 estimate
• Total
Increase $4.912 trillion[5] (3rd)
• Per capita
Increase $39,243 [5] (26th)
Gini (2018)Positive decrease 33.4[6]
medium · 78th
HDI (2019)Increase 0.919[7]
very high · 19th
CurrencyJapanese yen (¥)
Time zoneUTC+09:00 (JST)
Driving sideleft
Calling code+81
ISO 3166 codeJP
Internet TLD.jp

Japan (Japanese: 日本, Nippon or Nihon,[nb 1] and formally 日本国, Nihonkoku[nb 2]) is an island country in East Asia. It is situated in the northwest Pacific Ocean, and is bordered on the west by the Sea of Japan, while extending from the Sea of Okhotsk in the north toward the East China Sea, Philippine Sea, and Taiwan in the south. Japan is a part of the Ring of Fire, and spans an archipelago of 6852 islands covering 377,975 square kilometers (145,937 sq mi); the five main islands are Hokkaido, Honshu (the "mainland"), Shikoku, Kyushu, and Okinawa. Tokyo is the nation's capital and largest city, followed by Yokohama, Osaka, Nagoya, Sapporo, Fukuoka, Kobe, and Kyoto.

Japan is the eleventh most populous country in the world, as well as one of the most densely populated and urbanized. About three-fourths of the country's terrain is mountainous, concentrating its population of 125.5 million on narrow coastal plains. Japan is divided into 47 administrative prefectures and eight traditional regions. The Greater Tokyo Area is the most populous metropolitan area in the world, with more than 37.4 million residents.

Japan has been inhabited since the Upper Paleolithic period (30,000 BC), though the first written mention of the archipelago appears in a Chinese chronicle (the Book of Han) finished in the 2nd century AD. Between the 4th and 9th centuries, the kingdoms of Japan became unified under an emperor and the imperial court based in Heian-kyō. Beginning in the 12th century, political power was held by a series of military dictators (shōgun) and feudal lords (daimyō) and enforced by a class of warrior nobility (samurai). After a century-long period of civil war, the country was reunified in 1603 under the Tokugawa shogunate, which enacted an isolationist foreign policy. In 1854, a United States fleet forced Japan to open trade to the West, which led to the end of the shogunate and the restoration of imperial power in 1868. In the Meiji period, the Empire of Japan adopted a Western-modeled constitution and pursued a program of industrialization and modernization. Amidst a rise in militarism and overseas colonization, Japan invaded China in 1937 and entered World War II as an Axis power in 1941. After suffering defeat in the Pacific War and two atomic bombings, Japan surrendered in 1945 and came under a seven-year Allied occupation, during which it adopted a new constitution and began a military alliance with the United States. Under the 1947 constitution, Japan has maintained a unitary parliamentary constitutional monarchy with a bicameral legislature, the National Diet.

Japan is a highly developed country, and a great power in global politics. Its economy is the world's third-largest by nominal GDP and the fourth-largest by PPP. Although Japan has renounced its right to declare war, the country maintains Self-Defense Forces that rank as one of the world's strongest militaries. After World War II, Japan experienced record growth in an economic miracle, becoming the second-largest economy in the world by 1972 but has stagnated since 1995 in what is referred to as the Lost Decades. Japan has the world's highest life expectancy, though it is experiencing a decline in population. A global leader in the automotive, robotics and electronics industries, Japan has made significant contributions to science and technology. The culture of Japan is well known around the world, including its art, cuisine, music, and popular culture, which encompasses prominent comic, animation and video game industries. It is a member of numerous international organizations, including the United Nations (since 1956), OECD, G20 and Group of Seven.

Etymology

Japan
Japanese name
Kanji日本国
Hiraganaにっぽんこく
にほんこく
Katakanaニッポンコク
ニホンコク
Kyūjitai日本國

The name for Japan in Japanese is written using the kanji 日本 and is pronounced Nippon or Nihon.[9] Before 日本 was adopted in the early 8th century, the country was known in China as Wa (, changed in Japan around 757 to ) and in Japan by the endonym Yamato.[10] Nippon, the original Sino-Japanese reading of the characters, is favored for official uses, including on banknotes and postage stamps.[9] Nihon is typically used in everyday speech and reflects shifts in Japanese phonology during the Edo period.[10] The characters 日本 mean "sun origin",[9] which is the source of the popular Western epithet "Land of the Rising Sun".[11]

The name "Japan" is based on Chinese pronunciations of 日本 and was introduced to European languages through early trade. In the 13th century, Marco Polo recorded the early Mandarin or Wu Chinese pronunciation of the characters 日本國 as Cipangu.[12] The old Malay name for Japan, Japang or Japun, was borrowed from a southern coastal Chinese dialect and encountered by Portuguese traders in Southeast Asia, who brought the word to Europe in the early 16th century.[13] The first version of the name in English appears in a book published in 1577, which spelled the name as Giapan in a translation of a 1565 Portuguese letter.[14][15]

History

Prehistoric to classical history

Legendary Emperor Jimmu (神武天皇, Jinmu-tennō)

A Paleolithic culture from around 30,000 BC constitutes the first known habitation of the islands of Japan.[16] This was followed from around 14,500 BC (the start of the Jōmon period) by a Mesolithic to Neolithic semi-sedentary hunter-gatherer culture characterized by pit dwelling and rudimentary agriculture.[17] Clay vessels from the period are among the oldest surviving examples of pottery.[18] From around 1000 BC, Yayoi people began to enter the archipelago from Kyushu, intermingling with the Jōmon;[19] the Yayoi period saw the introduction of practices including wet-rice farming,[20] a new style of pottery,[21] and metallurgy from China and Korea.[22] According to legend, Emperor Jimmu (grandson of Amaterasu) founded a kingdom in central Japan in 660 BC, beginning a continuous imperial line.[23]

Japan first appears in written history in the Chinese Book of Han, completed in 111 AD. Buddhism was introduced to Japan from Baekje (a Korean kingdom) in 552, but the development of Japanese Buddhism was primarily influenced by China.[24] Despite early resistance, Buddhism was promoted by the ruling class, including figures like Prince Shōtoku, and gained widespread acceptance beginning in the Asuka period (592–710).[25]

The far-reaching Taika Reforms in 645 nationalized all land in Japan, to be distributed equally among cultivators, and ordered the compilation of a household registry as the basis for a new system of taxation.[26] The Jinshin War of 672, a bloody conflict between Prince Ōama and his nephew Prince Ōtomo, became a major catalyst for further administrative reforms.[27] These reforms culminated with the promulgation of the Taihō Code, which consolidated existing statutes and established the structure of the central and subordinate local governments.[26] These legal reforms created the ritsuryō state, a system of Chinese-style centralized government that remained in place for half a millennium.[27]

The Nara period (710–784) marked the emergence of a Japanese state centered on the Imperial Court in Heijō-kyō (modern Nara). The period is characterized by the appearance of a nascent literary culture with the completion of the Kojiki (712) and Nihon Shoki (720), as well as the development of Buddhist-inspired artwork and architecture.[28][29] A smallpox epidemic in 735–737 is believed to have killed as much as one-third of Japan's population.[29][30] In 784, Emperor Kanmu moved the capital, settling on Heian-kyō (modern-day Kyoto) in 794.[29] This marked the beginning of the Heian period (794–1185), during which a distinctly indigenous Japanese culture emerged. Murasaki Shikibu's The Tale of Genji and the lyrics of Japan's national anthem "Kimigayo" were written during this time.[31]

Feudal era

Japanese samurai boarding a Mongol vessel during the Mongol invasions of Japan, depicted in the Mōko Shūrai Ekotoba, 1293
Three unifiers of Japan. Left to right: Oda Nobunaga, Toyotomi Hideyoshi and Tokugawa Ieyasu

Japan's feudal era was characterized by the emergence and dominance of a ruling class of warriors, the samurai.[32] In 1185, following the defeat of the Taira clan in the Genpei War, samurai Minamoto no Yoritomo established a military government at Kamakura.[33] After Yoritomo's death, the Hōjō clan came to power as regents for the shōgun.[29] The Zen school of Buddhism was introduced from China in the Kamakura period (1185–1333) and became popular among the samurai class.[34] The Kamakura shogunate repelled Mongol invasions in 1274 and 1281 but was eventually overthrown by Emperor Go-Daigo.[29] Go-Daigo was defeated by Ashikaga Takauji in 1336, beginning the Muromachi period (1336–1573).[35] The succeeding Ashikaga shogunate failed to control the feudal warlords (daimyō) and a civil war began in 1467, opening the century-long Sengoku period ("Warring States").[36]

During the 16th century, Portuguese traders and Jesuit missionaries reached Japan for the first time, initiating direct commercial and cultural exchange between Japan and the West.[29][37] Oda Nobunaga used European technology and firearms to conquer many other daimyō;[38] his consolidation of power began what was known as the Azuchi–Momoyama period.[39] After the death of Nobunaga in 1582, his successor, Toyotomi Hideyoshi, unified the nation in the early 1590s and launched two unsuccessful invasions of Korea in 1592 and 1597.[29]

Tokugawa Ieyasu served as regent for Hideyoshi's son Toyotomi Hideyori and used his position to gain political and military support.[40] When open war broke out, Ieyasu defeated rival clans in the Battle of Sekigahara in 1600. He was appointed shōgun by Emperor Go-Yōzei in 1603 and established the Tokugawa shogunate at Edo (modern Tokyo).[41] The shogunate enacted measures including buke shohatto, as a code of conduct to control the autonomous daimyō,[42] and in 1639 the isolationist sakoku ("closed country") policy that spanned the two and a half centuries of tenuous political unity known as the Edo period (1603–1868).[41][43] Modern Japan's economic growth began in this period, resulting in roads and water transportation routes, as well as financial instruments such as futures contracts, banking and insurance of the Osaka rice brokers.[44] The study of Western sciences (rangaku) continued through contact with the Dutch enclave in Nagasaki.[41] The Edo period gave rise to kokugaku ("national studies"), the study of Japan by the Japanese.[45]

Modern era

Emperor Meiji (明治天皇, Meiji-tennō); 1852–1912

In 1854, Commodore Matthew C. Perry and the "Black Ships" of the United States Navy forced the opening of Japan to the outside world with the Convention of Kanagawa.[41] Subsequent similar treaties with other Western countries brought economic and political crises.[41] The resignation of the shōgun led to the Boshin War and the establishment of a centralized state nominally unified under the emperor (the Meiji Restoration).[46] Adopting Western political, judicial, and military institutions, the Cabinet organized the Privy Council, introduced the Meiji Constitution, and assembled the Imperial Diet.[47] During the Meiji period (1868–1912), the Empire of Japan emerged as the most developed nation in Asia and as an industrialized world power that pursued military conflict to expand its sphere of influence.[48][49][50] After victories in the First Sino-Japanese War (1894–1895) and the Russo-Japanese War (1904–1905), Japan gained control of Taiwan, Korea and the southern half of Sakhalin.[51][47] The Japanese population doubled from 35 million in 1873 to 70 million by 1935, with a significant shift to urbanization.[52][53]

The early 20th century saw a period of Taishō democracy (1912–1926) overshadowed by increasing expansionism and militarization.[54][55] World War I allowed Japan, which joined the side of the victorious Allies, to capture German possessions in the Pacific and in China.[55] The 1920s saw a political shift towards statism, a period of lawlessness following the 1923 Great Tokyo Earthquake, the passing of laws against political dissent, and a series of attempted coups.[53][56][57] This process accelerated during the 1930s, spawning a number of radical nationalist groups that shared a hostility to liberal democracy and a dedication to expansion in Asia. In 1931, Japan invaded and occupied Manchuria; following international condemnation of the occupation, it resigned from the League of Nations two years later.[58] In 1936, Japan signed the Anti-Comintern Pact with Nazi Germany; the 1940 Tripartite Pact made it one of the Axis Powers.[53]

Japan's imperial ambitions ended on September 2, 1945, with the country's surrender to the Allies.

The Empire of Japan invaded other parts of China in 1937, precipitating the Second Sino-Japanese War (1937–1945).[59] In 1940, the Empire invaded French Indochina, after which the United States placed an oil embargo on Japan.[53][60] On December 7–8, 1941, Japanese forces carried out surprise attacks on Pearl Harbor, as well as on British forces in Malaya, Singapore, and Hong Kong, among others, beginning World War II in the Pacific.[61] Throughout areas occupied by Japan during the war, numerous abuses were committed against local inhabitants, with many forced into sexual slavery.[62] After Allied victories during the next four years, which culminated in the Soviet invasion of Manchuria and the atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki in 1945, Japan agreed to an unconditional surrender.[63] The war cost Japan its colonies and millions of lives.[53] The Allies (led by the United States) repatriated millions of Japanese settlers from their former colonies and military camps throughout Asia, largely eliminating the Japanese empire and its influence over the territories it conquered.[64][65] The Allies convened the International Military Tribunal for the Far East to prosecute Japanese leaders for war crimes.[65]

In 1947, Japan adopted a new constitution emphasizing liberal democratic practices.[65] The Allied occupation ended with the Treaty of San Francisco in 1952,[66] and Japan was granted membership in the United Nations in 1956.[65] A period of record growth propelled Japan to become the second-largest economy in the world;[65] this ended in the mid-1990s after the popping of an asset price bubble, beginning the "Lost Decade".[67] On March 11, 2011, Japan suffered one of the largest earthquakes in its recorded history, triggering the Fukushima Daiichi nuclear disaster.[68] On May 1, 2019, after the historic abdication of Emperor Akihito, his son Naruhito became Emperor, beginning the Reiwa era.[69]

Geography

Japan comprises 6852 islands extending along the Pacific coast of Asia. It stretches over 3000 km (1900 mi) northeast–southwest from the Sea of Okhotsk to the East China Sea.[70][71] The country's five main islands, from north to south, are Hokkaido, Honshu, Shikoku, Kyushu and Okinawa.[72] The Ryukyu Islands, which include Okinawa, are a chain to the south of Kyushu. The Nanpō Islands are south and east of the main islands of Japan. Together they are often known as the Japanese archipelago.[73] As of 2019, Japan's territory is 377,975.24 km2 (145,937.06 sq mi).[1] Japan has the sixth-longest coastline in the world at 29,751 km (18,486 mi). Because of its far-flung outlying islands, Japan has the eighth largest Exclusive Economic Zone in the world, covering 4,470,000 km2 (1,730,000 sq mi).[74][75]

The Japanese archipelago is 67% forests and 14% agricultural.[76] The primarily rugged and mountainous terrain is restricted for habitation.[77] Thus the habitable zones, mainly in the coastal areas, have very high population densities: Japan is the 40th most densely populated country.[78][79] Honshu has the highest population density at 450 persons/km² (1200/sq mi) as of 2010, while Hokkaido has the lowest density of 64.5 persons/km² as of 2016.[80] As of 2014, approximately 0.5% of Japan's total area is reclaimed land (umetatechi).[81] Lake Biwa is an ancient lake and the country's largest freshwater lake.[82]

Japan is substantially prone to earthquakes, tsunami and volcanic eruptions because of its location along the Pacific Ring of Fire.[83] It has the 17th highest natural disaster risk as measured in the 2016 World Risk Index.[84] Japan has 111 active volcanoes.[85] Destructive earthquakes, often resulting in tsunami, occur several times each century;[86] the 1923 Tokyo earthquake killed over 140,000 people.[87] More recent major quakes are the 1995 Great Hanshin earthquake and the 2011 Tōhoku earthquake, which triggered a large tsunami.[68]

Climate

Mount Fuji in Spring, view from Arakurayama Sengen Park

The climate of Japan is predominantly temperate but varies greatly from north to south. The northernmost region, Hokkaido, has a humid continental climate with long, cold winters and very warm to cool summers. Precipitation is not heavy, but the islands usually develop deep snowbanks in the winter.[88]

In the Sea of Japan region on Honshu's west coast, northwest winter winds bring heavy snowfall during winter. In the summer, the region sometimes experiences extremely hot temperatures because of the foehn.[89] The Central Highland has a typical inland humid continental climate, with large temperature differences between summer and winter. The mountains of the Chūgoku and Shikoku regions shelter the Seto Inland Sea from seasonal winds, bringing mild weather year-round.[88]

The Pacific coast features a humid subtropical climate that experiences milder winters with occasional snowfall and hot, humid summers because of the southeast seasonal wind. The Ryukyu and Nanpō Islands have a subtropical climate, with warm winters and hot summers. Precipitation is very heavy, especially during the rainy season.[88] The main rainy season begins in early May in Okinawa, and the rain front gradually moves north. In late summer and early autumn, typhoons often bring heavy rain.[90] According to the Environment Ministry, heavy rainfall and increasing temperatures have caused problems in the agricultural industry and elsewhere.[91] The highest temperature ever measured in Japan, 41.1 °C (106.0 °F), was recorded on July 23, 2018,[92] and repeated on August 17, 2020.[93]

Biodiversity

Japan has nine forest ecoregions which reflect the climate and geography of the islands. They range from subtropical moist broadleaf forests in the Ryūkyū and Bonin Islands, to temperate broadleaf and mixed forests in the mild climate regions of the main islands, to temperate coniferous forests in the cold, winter portions of the northern islands.[94] Japan has over 90,000 species of wildlife as of 2019,[95] including the brown bear, the Japanese macaque, the Japanese raccoon dog, the small Japanese field mouse, and the Japanese giant salamander.[96]

A large network of national parks has been established to protect important areas of flora and fauna as well as 52 Ramsar wetland sites.[97][98] Four sites have been inscribed on the UNESCO World Heritage List for their outstanding natural value.[99]

Environment

In the period of rapid economic growth after World War II, environmental policies were downplayed by the government and industrial corporations; as a result, environmental pollution was widespread in the 1950s and 1960s. Responding to rising concern, the government introduced environmental protection laws in 1970.[100] The oil crisis in 1973 also encouraged the efficient use of energy because of Japan's lack of natural resources.[101]

Japan ranks 20th in the 2018 Environmental Performance Index, which measures a nation's commitment to environmental sustainability.[102] Japan is the world's fifth largest emitter of carbon dioxide.[91] As the host and signatory of the 1997 Kyoto Protocol, Japan is under treaty obligation to reduce its carbon dioxide emissions and to take other steps to curb climate change.[103] In 2020 the government of Japan announced a target of carbon-neutrality by 2050.[104] Environmental issues include urban air pollution (NOx, suspended particulate matter, and toxics), waste management, water eutrophication, nature conservation, climate change, chemical management and international co-operation for conservation.[105]

Government and politics

Japan is a unitary state and constitutional monarchy in which the power of the Emperor is limited to a ceremonial role.[106] Executive power is instead wielded by the Prime Minister of Japan and his Cabinet, whose sovereignty is vested in the Japanese people.[107] Naruhito is the Emperor of Japan, having succeeded his father Akihito upon his accession to the Chrysanthemum Throne in 2019.[106]

Japan's legislative organ is the National Diet, a bicameral parliament.[106] It consists of a lower House of Representatives with 465 seats, elected by popular vote every four years or when dissolved, and an upper House of Councillors with 245 seats, whose popularly-elected members serve six-year terms.[108] There is universal suffrage for adults over 18 years of age,[109] with a secret ballot for all elected offices.[107] The prime minister as the head of government has the power to appoint and dismiss Ministers of State, and is appointed by the emperor after being designated from among the members of the Diet.[108] Fumio Kishida is Japan's prime minister; he took office after winning the 2021 Liberal Democratic Party leadership election.[110]

Historically influenced by Chinese law, the Japanese legal system developed independently during the Edo period through texts such as Kujikata Osadamegaki.[111] Since the late 19th century, the judicial system has been largely based on the civil law of Europe, notably Germany. In 1896, Japan established a civil code based on the German Bürgerliches Gesetzbuch, which remains in effect with post–World War II modifications.[112] The Constitution of Japan, adopted in 1947, is the oldest unamended constitution in the world.[113] Statutory law originates in the legislature, and the constitution requires that the emperor promulgate legislation passed by the Diet without giving him the power to oppose legislation. The main body of Japanese statutory law is called the Six Codes.[111] Japan's court system is divided into four basic tiers: the Supreme Court and three levels of lower courts.[114]

Administrative divisions

Japan is divided into 47 prefectures, each overseen by an elected governor and legislature.[106] In the following table, the prefectures are grouped by region:[115]

Prefectures of Japan with colored regions
  Hokkaido

1. Hokkaido


2. Aomori
3. Iwate
4. Miyagi
5. Akita
6. Yamagata

7. Fukushima


8. Ibaraki
9. Tochigi
10. Gunma
11. Saitama
12. Chiba
13. Tokyo

14. Kanagawa


15. Niigata
16. Toyama
17. Ishikawa
18. Fukui
19. Yamanashi
20. Nagano
21. Gifu
22. Shizuoka

23. Aichi


24. Mie
25. Shiga
26. Kyoto
27. Osaka
28. Hyōgo
29. Nara

30. Wakayama


31. Tottori
32. Shimane
33. Okayama
34. Hiroshima

35. Yamaguchi


36. Tokushima
37. Kagawa
38. Ehime

39. Kōchi


40. Fukuoka
41. Saga
42. Nagasaki
43. Kumamoto
44. Ōita
45. Miyazaki
46. Kagoshima

47. Okinawa

Foreign relations

Japan is a member of both the G7 and the G20.

A member state of the United Nations since 1956, Japan is one of the G4 nations seeking reform of the Security Council.[116] Japan is a member of the G7, APEC, and "ASEAN Plus Three", and is a participant in the East Asia Summit.[117] It is the world's fifth largest donor of official development assistance, donating US$9.2 billion in 2014.[118] In 2019, Japan had the fourth-largest diplomatic network in the world.[119]

Japan has close economic and military relations with the United States, with which it maintains a security alliance.[120] The United States is a major market for Japanese exports and a major source of Japanese imports, and is committed to defending the country, with military bases in Japan.[120] Japan is also a member of the Quadrilateral Security Dialogue (more commonly "the Quad"), a multilateral security collaboration reformed in 2017 aiming to limit Chinese influence in the Indo-Pacific region, along with the United States, Australia and India, reflecting existing relations and patterns of cooperation.[121][122]

Japan's relationship with South Korea had historically been strained because of Japan's treatment of Koreans during Japanese colonial rule, particularly over the issue of comfort women. In 2015, Japan agreed to settle the comfort women dispute with South Korea by issuing a formal apology and paying money to the surviving comfort women.[123] As of 2019 Japan is a major importer of Korean music (K-pop), television (K-dramas), and other cultural products.[124][125]

Japan is engaged in several territorial disputes with its neighbors. Japan contests Russia's control of the Southern Kuril Islands, which were occupied by the Soviet Union in 1945.[126] South Korea's control of the Liancourt Rocks is acknowledged but not accepted as they are claimed by Japan.[127] Japan has strained relations with China and Taiwan over the Senkaku Islands and the status of Okinotorishima.[128]

In 2022, Japan agreed to defense agreements with Thailand[129] and the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland[130]

Military

Japan is the second-highest-ranked Asian country in the Global Peace Index 2020.[131] Japan maintains one of the largest military budgets of any country in the world.[132] The country's military (the Japan Self-Defense Forces) is restricted by Article 9 of the Japanese Constitution, which renounces Japan's right to declare war or use military force in international disputes.[133] The military is governed by the Ministry of Defense, and primarily consists of the Japan Ground Self-Defense Force, the Japan Maritime Self-Defense Force, and the Japan Air Self-Defense Force. The deployment of troops to Iraq and Afghanistan marked the first overseas use of Japan's military since World War II.[134]

The Government of Japan has been making changes to its security policy which include the establishment of the National Security Council, the adoption of the National Security Strategy, and the development of the National Defense Program Guidelines.[135] In May 2014, Prime Minister Shinzō Abe said Japan wanted to shed the passiveness it has maintained since the end of World War II and take more responsibility for regional security.[136] Recent tensions, particularly with North Korea and China, have reignited the debate over the status of the JSDF and its relation to Japanese society.[137][138][139]

Domestic law enforcement

The headquarters of the Tokyo Metropolitan Police Department

Domestic security in Japan is provided mainly by the prefectural police departments, under the oversight of the National Police Agency.[140] As the central coordinating body for the Prefectural Police Departments, the National Police Agency is administered by the National Public Safety Commission.[141] The Special Assault Team comprises national-level counter-terrorism tactical units that cooperate with territorial-level Anti-Firearms Squads and Counter-NBC Terrorism Squads.[142] The Japan Coast Guard guards territorial waters surrounding Japan and uses surveillance and control countermeasures against smuggling, marine environmental crime, poaching, piracy, spy ships, unauthorized foreign fishing vessels, and illegal immigration.[143]

The Firearm and Sword Possession Control Law strictly regulates the civilian ownership of guns, swords and other weaponry.[144][145] According to the United Nations Office on Drugs and Crime, among the member states of the UN that report statistics as of 2018, the incidence rates of violent crimes such as murder, abduction, sexual violence and robbery are very low in Japan.[146][147][148][149]

Economy

Skyscrapers in Nakanoshima, Osaka; a major financial centre in Japan

Japan has the world's third-largest economy by nominal GDP, after that of the United States and China; and the fourth-largest economy by PPP. As of 2020, Japan's labor force is the world's eighth-largest, and consists of 66.5 million workers.[74] As of 2021, Japan has a low unemployment rate of around 2.8%.[150] Its poverty rate is the second-highest among the G7 nations,[151] and exceeds 15.7% of the population.[152] Japan has the highest ratio of public debt to GDP among advanced economies,[153] with national debt estimated to at 248% relative to GDP as of 2022.[154] The Japanese yen is the world's third-largest reserve currency after the US dollar and the euro.[155]

Japan's exports amounted to 18.5% of GDP in 2018.[156] As of 2019, Japan's main export markets were the United States (19.8 percent) and China (19.1 percent).[108] Its main exports are motor vehicles, iron and steel products, semiconductors and auto parts.[74] Japan's main import markets as of 2019 were China (23.5 percent), the United States (11 percent), and Australia (6.3 percent).[108] Japan's main imports are machinery and equipment, fossil fuels, foodstuffs, chemicals, and raw materials for its industries.[108]

The Japanese variant of capitalism has many distinct features: keiretsu enterprises are influential, and lifetime employment and seniority-based career advancement are common in the Japanese work environment.[157][158] Japan has a large cooperative sector, with three of the world's ten largest cooperatives, including the largest consumer cooperative and the largest agricultural cooperative as of 2018.[159] It ranks highly for competitiveness and economic freedom. Japan ranked sixth in the Global Competitiveness Report in 2019.[160] It attracted 31.9 million international tourists in 2019,[161] and was ranked eleventh in the world in 2019 for inbound tourism.[162] The 2021 Travel and Tourism Competitiveness Report ranked Japan first in the world out of 117 countries.[163] Its international tourism receipts in 2019 amounted to $32.1 billion.[162]

Agriculture and fishery

The Japanese agricultural sector accounts for about 1.2% of the total country's GDP as of 2018.[108] Only 11.5% of Japan's land is suitable for cultivation.[164] Because of this lack of arable land, a system of terraces is used to farm in small areas.[165] This results in one of the world's highest levels of crop yields per unit area, with an agricultural self-sufficiency rate of about 50% as of 2018.[166] Japan's small agricultural sector is highly subsidized and protected.[167] There has been a growing concern about farming as farmers are aging with a difficult time finding successors.[168]

Japan ranked seventh in the world in tonnage of fish caught and captured 3,167,610 metric tons of fish in 2016, down from an annual average of 4,000,000 tons over the previous decade.[169] Japan maintains one of the world's largest fishing fleets and accounts for nearly 15% of the global catch,[74] prompting critiques that Japan's fishing is leading to depletion in fish stocks such as tuna.[170] Japan has sparked controversy by supporting commercial whaling.[171]

Industry and services

A plug-in hybrid car manufactured by Toyota. Japan is the third-largest maker of motor vehicles in the world.[172]

Japan has a large industrial capacity and is home to some of the "largest and most technologically advanced producers of motor vehicles, machine tools, steel and nonferrous metals, ships, chemical substances, textiles, and processed foods".[74] Japan's industrial sector makes up approximately 27.5% of its GDP.[74] The country's manufacturing output is the third highest in the world as of 2019.[173]

Japan is the third-largest automobile producer in the world as of 2017 and is home to Toyota, the world's largest automobile company.[172][174] The Japanese shipbuilding industry faces competition from South Korea and China; a 2020 government initiative identified this sector as a target for increasing exports.[175]

Japan's service sector accounts for about 70% of its total economic output as of 2019.[176] Banking, retail, transportation, and telecommunications are all major industries, with companies such as Toyota, Mitsubishi UFJ, -NTT, ÆON, Softbank, Hitachi, and Itochu listed as among the largest in the world.[177][178]

Science and technology

Japan is a leading nation in scientific research, particularly in the natural sciences and engineering. The country ranks twelfth among the most innovative countries in the 2020 Bloomberg Innovation Index and 13th in the Global Innovation Index in 2021, up from 15th in 2019.[179][180] Relative to gross domestic product, Japan's research and development budget is the second highest in the world,[181] with 867,000 researchers sharing a 19-trillion-yen research and development budget as of 2017.[182] The country has produced twenty-two Nobel laureates in either physics, chemistry or medicine,[183] and three Fields medalists.[184]

Japan leads the world in robotics production and use, supplying 55% of the world's 2017 total.[185] Japan has the second highest number of researchers in science and technology per capita in the world with 14 per 1000 employees.[186]

The Japanese consumer electronics industry, once considered the strongest in the world, is in a state of decline as competition arises in countries like South Korea and China.[187] However, video gaming in Japan remains a major industry. In 2014, Japan's consumer video game market grossed $9.6 billion, with $5.8 billion coming from mobile gaming.[188] By 2015, Japan had become the world's fourth largest PC game market, behind only China, the United States, and South Korea.[189]

The Japan Aerospace Exploration Agency is Japan's national space agency; it conducts space, planetary, and aviation research, and leads development of rockets and satellites.[190] It is a participant in the International Space Station: the Japanese Experiment Module (Kibō) was added to the station during Space Shuttle assembly flights in 2008.[191] The space probe Akatsuki was launched in 2010 and achieved orbit around Venus in 2015.[192] Japan's plans in space exploration include building a moon base and landing astronauts by 2030.[193] In 2007, it launched lunar explorer SELENE (Selenological and Engineering Explorer) from Tanegashima Space Center. The largest lunar mission since the Apollo program, its purpose was to gather data on the moon's origin and evolution. The explorer entered a lunar orbit on October 4, 2007,[194][195] and was deliberately crashed into the Moon on June 11, 2009.[196]

Infrastructure

Transportation

Japan has invested heavily in transportation infrastructure.[197] The country has approximately 1,200,000 kilometers (750,000 miles) of roads made up of 1,000,000 kilometers (620,000 miles) of city, town and village roads, 130,000 kilometers (81,000 miles) of prefectural roads, 54,736 kilometers (34,011 miles) of general national highways and 7641 kilometers (4748 miles) of national expressways as of 2017.[198]

Since privatization in 1987,[199] dozens of Japanese railway companies compete in regional and local passenger transportation markets; major companies include seven JR enterprises, Kintetsu, Seibu Railway and Keio Corporation. The high-speed Shinkansen (bullet trains) that connect major cities are known for their safety and punctuality.[200]

There are 175 airports in Japan as of 2013.[74] The largest domestic airport, Haneda Airport in Tokyo, was Asia's second-busiest airport in 2019.[201] The Keihin and Hanshin superport hubs are among the largest in the world, at 7.98 and 5.22 million TEU respectively as of 2017.[202]

Energy

As of 2019, 37.1% of energy in Japan was produced from petroleum, 25.1% from coal, 22.4% from natural gas, 3.5% from hydropower and 2.8% from nuclear power, among other sources. Nuclear power was down from 11.2 percent in 2010.[203] By May 2012 all of the country's nuclear power plants had been taken offline because of ongoing public opposition following the Fukushima Daiichi nuclear disaster in March 2011, though government officials continued to try to sway public opinion in favor of returning at least some to service.[204] The Sendai Nuclear Power Plant restarted in 2015,[205] and since then several other nuclear power plants have been restarted.[206] Japan lacks significant domestic reserves and has a heavy dependence on imported energy.[207] The country has therefore aimed to diversify its sources and maintain high levels of energy efficiency.[208]

Water supply and sanitation

Responsibility for the water and sanitation sector is shared between the Ministry of Health, Labour and Welfare, in charge of water supply for domestic use; the Ministry of Land, Infrastructure, Transport and Tourism, in charge of water resources development as well as sanitation; the Ministry of the Environment, in charge of ambient water quality and environmental preservation; and the Ministry of Internal Affairs and Communications, in charge of performance benchmarking of utilities.[209] Access to an improved water source is universal in Japan. About 98% of the population receives piped water supply from public utilities.[210]

Demographics

View of Tokyo from the top of the Tokyo Skytree. The Greater Tokyo Area is ranked as the most populous metropolitan area in the world.

Japan has a population of 125.4 million, of which 122.8 million are Japanese nationals (2021 estimates).[211] A small population of foreign residents makes up the remainder.[212] In 2019, 92% of the total Japanese population lived in cities.[213] The capital city Tokyo has a population of 13.9 million (2022).[214] It is part of the Greater Tokyo Area, the biggest metropolitan area in the world with 38,140,000 people (2016).[215] Japan is an ethnically and culturally homogeneous society,[216] the Japanese people form 98.1% of the country's population.[217] Minority ethnic groups in the country include the indigenous Ainu and Ryukyuan people.[218] Zainichi Koreans,[219] Chinese,[220] Filipinos,[221] Brazilians mostly of Japanese descent,[222] and Peruvians mostly of Japanese descent are also among Japan's small minority groups.[223] Burakumin make up a social minority group.[224]

Japan is the world's fastest aging country and has the highest proportion of elderly citizens of any country, comprising one-third of its total population;[225] this is the result of a post–World War II baby boom, which was followed by an increase in life expectancy and a decrease in birth rates.[226] Japan has a total fertility rate of 1.4, which is below the replacement rate of 2.1, and is among the world's lowest;[227] it has a median age of 48.4, the highest in the world.[228] As of 2020, over 28.7 percent of the population is over 65, or one in four out of the Japanese population.[225] As a growing number of younger Japanese are not marrying or remaining childless,[229][230] Japan's population is expected to drop to around 88 million by 2065.[225]

The changes in demographic structure have created a number of social issues, particularly a decline in workforce population and increase in the cost of social security benefits.[229] The government of Japan projects that there will be almost one elderly person for each person of working age by 2060.[228] Immigration and birth incentives are sometimes suggested as a solution to provide younger workers to support the nation's aging population.[231][232] On April 1, 2019, Japan's revised immigration law was enacted, protecting the rights of foreign workers to help reduce labor shortages in certain sectors.[233]

 
Largest cities or towns in Japan
Rank Name Prefecture Pop. Rank Name Prefecture Pop.
1 Tokyo Tokyo 9,272,740 11 Hiroshima Hiroshima 1,194,034
2 Yokohama Kanagawa 3,724,844 12 Sendai Miyagi 1,082,159
3 Osaka Osaka 2,691,185 13 Chiba Chiba 971,882
4 Nagoya Aichi 2,295,638 14 Kitakyushu Fukuoka 961,286
5 Sapporo Hokkaido 1,952,356 15 Sakai Osaka 839,310
6 Fukuoka Fukuoka 1,538,681 16 Niigata Niigata 810,157
7 Kobe Hyōgo 1,537,272 17 Hamamatsu Shizuoka 797,980
8 Kawasaki Kanagawa 1,475,213 18 Kumamoto Kumamoto 740,822
9 Kyoto Kyoto 1,475,183 19 Sagamihara Kanagawa 720,780
10 Saitama Saitama 1,263,979 20 Okayama Okayama 719,474

Religion

Japan's constitution guarantees full religious freedom.[234] Upper estimates suggest that 84–96 percent of the Japanese population subscribe to Shinto as its indigenous religion.[235] However, these estimates are based on people affiliated with a temple, rather than the number of true believers. Many Japanese people practice both Shinto and Buddhism; they can either identify with both religions or describe themselves as non-religious or spiritual.[236] The level of participation in religious ceremonies as a cultural tradition remains high, especially during festivals and occasions such as the first shrine visit of the New Year.[237] Taoism and Confucianism from China have also influenced Japanese beliefs and customs.[238]

Christianity was first introduced into Japan by Jesuit missions starting in 1549. Today, 1%[239] to 1.5% of the population are Christians.[240] Throughout the latest century, Western customs originally related to Christianity (including Western style weddings, Valentine's Day and Christmas) have become popular as secular customs among many Japanese.[241]

About 90% of those practicing Islam in Japan are foreign-born migrants as of 2016.[242] As of 2018 there were an estimated 105 mosques and 200,000 Muslims in Japan, 43,000 of which were ethnically Japanese.[243] Other minority religions include Hinduism, Judaism, and Baháʼí Faith, as well as the animist beliefs of the Ainu.[244]

Languages

Kanji and hiragana signs

The Japanese language is Japan's de facto national language and the primary language of most people in the country.[245] Japanese writing uses kanji (Chinese characters) and two sets of kana (syllabaries based on cursive script and radicals used by kanji), as well as the Latin alphabet and Arabic numerals.[246] English has taken a major role in Japan as a business and international link language. As a result, the prevalence of English in the educational system has increased, with English classes becoming mandatory at all levels of the Japanese school system by 2020.[245][247] Japanese Sign Language is the primary sign language used in Japan and has gained some official recognition, but its usage has been historically hindered by discriminatory policies and a lack of educational support.[245]

Besides Japanese, the Ryukyuan languages (Amami, Kunigami, Okinawan, Miyako, Yaeyama, Yonaguni), part of the Japonic language family, are spoken in the Ryukyu Islands chain.[248] Few children learn these languages,[249] but local governments have sought to increase awareness of the traditional languages.[250] The Ainu language, which is a language isolate, is moribund, with only a few native speakers remaining as of 2014.[251] Additionally, a number of other languages are taught and used by ethnic minorities, immigrant communities, and a growing number of foreign-language students, such as Korean (including a distinct Zainichi Korean dialect), Chinese and Portuguese.[245]

Education

Students celebrating after the announcement of the results of the entrance examinations to the University of Tokyo

Since the 1947 Fundamental Law of Education, compulsory education in Japan comprises elementary and junior high school, which together last for nine years.[252] Almost all children continue their education at a three-year senior high school.[253] The two top-ranking universities in Japan are the University of Tokyo and Kyoto University.[254] Starting in April 2016, various schools began the academic year with elementary school and junior high school integrated into one nine-year compulsory schooling program; MEXT plans for this approach to be adopted nationwide.[255]

The Programme for International Student Assessment (PISA) coordinated by the OECD ranks the knowledge and skills of Japanese 15-year-olds as the third best in the world.[256] Japan is one of the top-performing OECD countries in reading literacy, math and sciences with the average student scoring 529 and has one of the world's highest-educated labor forces among OECD countries.[257][256][258] As of 2017, Japan's public spending on education amounted to just 3.3 percent of its GDP, below the OECD average of 4.9 percent.[259] In 2017, the country ranked third for the percentage of 25- to 64-year-olds that have attained tertiary education with 51 percent.[260] Approximately 60 percent of Japanese aged 25 to 34 have some form of tertiary education qualification, and bachelor's degrees are held by 30.4 percent of Japanese aged 25 to 64, the second most in the OECD after South Korea.[260]

Health

Health care in Japan is provided by national and local governments. Payment for personal medical services is offered through a universal health insurance system that provides relative equality of access, with fees set by a government committee. People without insurance through employers can participate in a national health insurance program administered by local governments.[261] Since 1973, all elderly persons have been covered by government-sponsored insurance.[262]

Japan spent 10.74% of its total GDP on healthcare in 2019.[263] In 2020, the overall life expectancy in Japan at birth was 84.62 years (81.64 years for males and 87.74 years for females), the highest in the world;[264] while it had a very low infant mortality rate (2 per 1,000 live births).[265] Since 1981, the principle cause of death in Japan is cancer, which accounted for 27% of the total deaths in 2018—followed by cardiovascular diseases, which led to 15% of the deaths.[266] Japan has one of the world's highest suicide rates, which is considered a major social issue.[267] Another significant public health issue is smoking among Japanese men.[268] However, Japan has the lowest rate of heart disease in the OECD, and the lowest level of dementia among developed countries.[269]

Culture

Contemporary Japanese culture combines influences from Asia, Europe and North America.[270] Traditional Japanese arts include crafts such as ceramics, textiles, lacquerware, swords and dolls; performances of bunraku, kabuki, noh, dance, and rakugo; and other practices, the tea ceremony, ikebana, martial arts, calligraphy, origami, onsen, Geisha and games. Japan has a developed system for the protection and promotion of both tangible and intangible Cultural Properties and National Treasures.[271] Twenty-two sites have been inscribed on the UNESCO World Heritage List, eighteen of which are of cultural significance.[99]

Art and architecture

Ritsurin Garden, one of the most famous strolling gardens in Japan

The history of Japanese painting exhibits synthesis and competition between native Japanese esthetics and imported ideas.[272] The interaction between Japanese and European art has been significant: for example ukiyo-e prints, which began to be exported in the 19th century in the movement known as Japonism, had a significant influence on the development of modern art in the West, most notably on post-Impressionism.[272]

Japanese architecture is a combination between local and other influences. It has traditionally been typified by wooden or mud plaster structures, elevated slightly off the ground, with tiled or thatched roofs.[273] The Shrines of Ise have been celebrated as the prototype of Japanese architecture.[274] Traditional housing and many temple buildings see the use of tatami mats and sliding doors that break down the distinction between rooms and indoor and outdoor space.[275] Since the 19th century, Japan has incorporated much of Western modern architecture into construction and design.[276] It was not until after World War II that Japanese architects made an impression on the international scene, firstly with the work of architects like Kenzō Tange and then with movements like Metabolism.[277]

Literature and philosophy

The earliest works of Japanese literature include the Kojiki and Nihon Shoki chronicles and the Man'yōshū poetry anthology, all from the 8th century and written in Chinese characters.[278][279] In the early Heian period, the system of phonograms known as kana (hiragana and katakana) was developed.[280] The Tale of the Bamboo Cutter is considered the oldest extant Japanese narrative.[281] An account of court life is given in The Pillow Book by Sei Shōnagon, while The Tale of Genji by Murasaki Shikibu is often described as the world's first novel.[282][283]

During the Edo period, the chōnin ("townspeople") overtook the samurai aristocracy as producers and consumers of literature. The popularity of the works of Saikaku, for example, reveals this change in readership and authorship, while Bashō revivified the poetic tradition of the Kokinshū with his haikai (haiku) and wrote the poetic travelogue Oku no Hosomichi.[284] The Meiji era saw the decline of traditional literary forms as Japanese literature integrated Western influences. Natsume Sōseki and Mori Ōgai were significant novelists in the early 20th century, followed by Ryūnosuke Akutagawa, Jun'ichirō Tanizaki, Kafū Nagai and, more recently, Haruki Murakami and Kenji Nakagami. Japan has two Nobel Prize-winning authors – Yasunari Kawabata (1968) and Kenzaburō Ōe (1994).[285]

Japanese philosophy has historically been a fusion of both foreign, particularly Chinese and Western, and uniquely Japanese elements. In its literary forms, Japanese philosophy began about fourteen centuries ago. Confucian ideals remain evident in the Japanese concept of society and the self, and in the organization of the government and the structure of society.[286] Buddhism has profoundly impacted Japanese psychology, metaphysics, and esthetics.[287]

Performing arts

Noh performance at a Shinto shrine

Japanese music is eclectic and diverse. Many instruments, such as the koto, were introduced in the 9th and 10th centuries. The popular folk music, with the guitar-like shamisen, dates from the 16th century.[288] Western classical music, introduced in the late 19th century, forms an integral part of Japanese culture.[289] Kumi-daiko (ensemble drumming) was developed in postwar Japan and became very popular in North America.[290] Popular music in post-war Japan has been heavily influenced by American and European trends, which has led to the evolution of J-pop.[291] Karaoke is a significant cultural activity.[292]

The four traditional theaters from Japan are noh, kyōgen, kabuki, and bunraku.[293] Noh is one of the oldest continuous theater traditions in the world.[294]

Holidays

Young ladies celebrate Coming of Age Day (成人の日, Seijin no Hi) in Harajuku, Tokyo

Officially, Japan has 16 national, government-recognized holidays. Public holidays in Japan are regulated by the Public Holiday Law (国民の祝日に関する法律, Kokumin no Shukujitsu ni Kansuru Hōritsu) of 1948.[295] Beginning in 2000, Japan implemented the Happy Monday System, which moved a number of national holidays to Monday in order to obtain a long weekend.[296] The national holidays in Japan are New Year's Day on January 1, Coming of Age Day on the second Monday of January, National Foundation Day on February 11, The Emperor's Birthday on February 23, Vernal Equinox Day on March 20 or 21, Shōwa Day on April 29, Constitution Memorial Day on May 3, Greenery Day on May 4, Children's Day on May 5, Marine Day on the third Monday of July, Mountain Day on August 11, Respect for the Aged Day on the third Monday of September, Autumnal Equinox on September 23 or 24, Health and Sports Day on the second Monday of October, Culture Day on November 3, and Labor Thanksgiving Day on November 23.[297]

Cuisine

A plate of nigiri-zushi

Japanese cuisine offers a vast array of regional specialties that use traditional recipes and local ingredients.[298] Seafood and Japanese rice or noodles are traditional staples.[299] Japanese curry, since its introduction to Japan from British India, is so widely consumed that it can be termed a national dish, alongside ramen and sushi.[300][301][302] Traditional Japanese sweets are known as wagashi.[303] Ingredients such as red bean paste and mochi are used. More modern-day tastes includes green tea ice cream.[304]

Popular Japanese beverages include sake, which is a brewed rice beverage that typically contains 14–17% alcohol and is made by multiple fermentation of rice.[305] Beer has been brewed in Japan since the late 17th century.[306] Green tea is produced in Japan and prepared in forms such as matcha, used in the Japanese tea ceremony.[307]

Media

According to the 2015 NHK survey on television viewing in Japan, 79 percent of Japanese watch television daily.[308] Japanese television dramas are viewed both within Japan and internationally;[309] other popular shows are in the genres of variety shows, comedy, and news programs.[310] Many Japanese media franchises such as Dragon Ball, One Piece, Naruto, and Demon Slayer have gained considerable global popularity and are among the world's highest-grossing media franchises. Pokémon in particular is estimated to be the highest-grossing media franchise of all time. Japanese newspapers are among the most circulated in the world as of 2016.[311]

Japan has one of the oldest and largest film industries globally.[312] Ishirō Honda's Godzilla became an international icon of Japan and spawned an entire subgenre of kaiju films, as well as the longest-running film franchise in history.[313][314] Japanese comics, known as manga, developed in the mid-20th century and have become popular worldwide.[315][316] A large number of manga series have become some of the best-selling comics series of all time, rivalling the American comics industry.[317] Japanese animated films and television series, known as anime, were largely influenced by Japanese manga and have become highly popular internationally.[318][319]

Sports

Sumo wrestlers form around the referee during the ring-entering ceremony

Traditionally, sumo is considered Japan's national sport.[320] Japanese martial arts such as judo and kendo are taught as part of the compulsory junior high school curriculum.[321] Baseball is the most popular spectator sport in the country.[322] Japan's top professional league, Nippon Professional Baseball, was established in 1936.[323] Since the establishment of the Japan Professional Football League in 1992, association football has gained a wide following.[324] The country co-hosted the 2002 FIFA World Cup with South Korea.[325] Japan has one of the most successful football teams in Asia, winning the Asian Cup four times,[326] and the FIFA Women's World Cup in 2011.[327] Golf is also popular in Japan.[328]

In motorsport, Japanese automotive manufacturers have been successful in multiple different categories, with titles and victories in series such as Formula One, MotoGP, IndyCar, World Rally Championship, World Endurance Championship, World Touring Car Championship, British Touring Car Championship and the IMSA SportsCar Championship.[329][330][331] Three Japanese drivers have achieved podium finishes in Formula One, and drivers from Japan have victories at the Indianapolis 500 and the 24 Hours of Le Mans, in addition to success in domestic championships.[332][333] Super GT is the most popular national series in Japan, while Super Formula is the top level domestic open-wheel series.[334] The country hosts major races such as the Japanese Grand Prix.[335]

Japan hosted the Summer Olympics in Tokyo in 1964 and the Winter Olympics in Sapporo in 1972 and Nagano in 1998.[336] The country hosted the official 2006 Basketball World Championship[337] and will co-host the 2023 Basketball World Championship.[338] Tokyo hosted the 2020 Summer Olympics in 2021, making Tokyo the first Asian city to host the Olympics twice.[339] The country gained the hosting rights for the official Women's Volleyball World Championship on five occasions, more than any other nation.[340] Japan is the most successful Asian Rugby Union country[341] and hosted the 2019 IRB Rugby World Cup.[342]

See also

Notes

  1. ^ [ɲippoꜜɴ] (listen) or [ɲihoꜜɴ] (listen)
  2. ^ In English, the official name of the country is simply "Japan".[8] In Japanese, the name of the country as it appears on official documents, including the country's constitution, is 日本国 (Nippon-koku or Nihon-koku), meaning "State of Japan". Despite this, the short-form name 日本 (Nippon or Nihon) is also often used officially.

References

  1. ^ a b 令和元年全国都道府県市区町村別面積調 (10月1日時点) [Reiwa 1 prefectures and municipalities ranked according to area (as of 1 October)] (in Japanese). Geospatial Information Authority of Japan. December 26, 2019. Archived from the original on April 15, 2020.
  2. ^ "Surface water and surface water change". OECD. Retrieved October 11, 2020.
  3. ^ "Current Population Estimates as of October 1, 2021". Statistics Bureau of Japan. Retrieved April 17, 2022.
  4. ^ "2020 Population Census Preliminary Tabulation". Statistics Bureau of Japan. Retrieved June 26, 2021.
  5. ^ a b c d "World Economic Outlook database: April 2022". International Monetary Fund. April 2022.
  6. ^ Inequality - Income inequality - OECD Data. OECD. Retrieved July 25, 2021.
  7. ^ "Human Development Report 2020" (PDF). United Nations Development Programme. December 15, 2020.
  8. ^ "Official Names of Member States (UNTERM)" (PDF). UN Protocol and Liaison Service. Archived from the original (PDF) on June 5, 2020. Retrieved May 21, 2020.
  9. ^ a b c Schreiber, Mark (November 26, 2019). "You say 'Nihon,' I say 'Nippon,' or let's call the whole thing 'Japan'?". The Japan Times.
  10. ^ a b Carr, Michael (March 1992). "Wa Wa Lexicography". International Journal of Lexicography. 5 (1): 1–31. doi:10.1093/ijl/5.1.1 – via Oxford Academic.
  11. ^ Piggott, Joan R. (1997). The Emergence of Japanese Kingship. Stanford University Press. pp. 143–144. ISBN 978-0-8047-2832-4.
  12. ^ Hoffman, Michael (July 27, 2008). "Cipangu's landlocked isles". The Japan Times. Archived from the original on August 25, 2018.
  13. ^ Lach, Donald (2010). Asia in the Making of Europe. Vol. I. University of Chicago Press. p. 157.
  14. ^ Mancall, Peter C. (2006). "Of the Ilande of Giapan, 1565". Travel Narratives from the Age of Discovery: an anthology. Oxford University Press. pp. 156–157.
  15. ^ Batchelor, Robert K. (2014). London: The Selden Map and the Making of a Global City, 1549–1689. University of Chicago Press. pp. 76, 79. ISBN 978-0-226-08079-6.
  16. ^ Ono, Akira; Sato, Hiroyuki; Tsutsumi, Takashi; Kudo, Yuichiro (2002). "Radiocarbon Dates and Archaeology of the Late Pleistocene in the Japanese Islands". Radiocarbon. 44 (2): 477–494. doi:10.1017/S0033822200031854.
  17. ^ Habu, Junko (2004). Ancient Jomon of Japan. Cambridge University Press. p. 43. ISBN 978-0-521-77670-7.
  18. ^ "Jōmon Culture (ca. 10,500–ca. 300 B.C.)". Metropolitan Museum of Art. Retrieved August 28, 2020.
  19. ^ Oh, ChungHae Amana (2011). Cosmogonical Worldview of Jomon Pottery. Sankeisha. p. 37. ISBN 978-4-88361-924-5.
  20. ^ "Road of rice plant". National Science Museum of Japan. Archived from the original on April 30, 2011. Retrieved January 15, 2011.
  21. ^ "Kofun Period (ca. 300–710)". Metropolitan Museum of Art. Retrieved August 28, 2020.
  22. ^ "Yayoi Culture (ca. 300 B.C.–300 A.D.)". Metropolitan Museum of Art. Retrieved August 28, 2020.
  23. ^ Hendry, Joy (2012). Understanding Japanese Society. Routledge. p. 9. ISBN 978-1-136-27918-8.
  24. ^ Brown, Delmer M.; Hall, John Whitney; Jansen, Marius B.; Shively, Donald H.; Twitchett, Denis (1988). The Cambridge History of Japan. Vol. 1. Cambridge University Press. pp. 140–149, 275. ISBN 978-0-521-22352-2.
  25. ^ Beasley, William Gerald (1999). The Japanese Experience: A Short History of Japan. University of California Press. p. 42. ISBN 978-0-520-22560-2.
  26. ^ a b Sansom, George (1961). A History of Japan: 1334–1615. Stanford University Press. pp. 57, 68. ISBN 978-0-8047-0525-7.
  27. ^ a b Totman, Conrad (2002). A History of Japan. Blackwell. pp. 107–108. ISBN 978-1-4051-2359-4.
  28. ^ Totman, Conrad (2002). A History of Japan. Blackwell. pp. 64–79. ISBN 978-1-4051-2359-4.
  29. ^ a b c d e f g Henshall, Kenneth (2012). "Of Courtiers and Warriors: Early and Medieval History (710–1600)". A History of Japan: From Stone Age to Superpower. Palgrave Macmillan. pp. 24–52. ISBN 978-0-230-36918-4.
  30. ^ Hays, J.N. (2005). Epidemics and pandemics: their impacts on human history. ABC-CLIO. p. 31. ISBN 978-1-85109-658-9.
  31. ^ Totman, Conrad (2002). A History of Japan. Blackwell. pp. 79–87, 122–123. ISBN 978-1-4051-2359-4.
  32. ^ Leibo, Steven A. (2015). East and Southeast Asia 2015–2016. Rowman & Littlefield Publishers. pp. 99–104. ISBN 978-1-4758-1875-8.
  33. ^ Middleton, John (2015). World Monarchies and Dynasties. Routledge. p. 616.
  34. ^ Totman, Conrad (2005). A History of Japan (2nd ed.). Blackwell. pp. 106–112. ISBN 978-1-4051-2359-4.
  35. ^ Shirane, Haruo (2012). Traditional Japanese Literature: An Anthology, Beginnings to 1600. Columbia University Press. p. 409. ISBN 978-0-231-15730-8.
  36. ^ Sansom, George (1961). A History of Japan: 1334–1615. Stanford University Press. pp. 42, 217. ISBN 978-0-8047-0525-7.
  37. ^ Lidin, Olof (2005). Tanegashima. Taylor & Francis. ISBN 0-203-47957-2.
  38. ^ Brown, Delmer (May 1948). "The impact of firearms on Japanese warfare, 1543–98". The Far Eastern Quarterly. 7 (3): 236–253. doi:10.2307/2048846. JSTOR 2048846.
  39. ^ "Azuchi-Momoyama period (1573–1603)". Dallas Museum of Art. Retrieved October 3, 2020.
  40. ^ Turnbull, Stephen (2011). Toyotomi Hideyoshi. Osprey Publishing. p. 61. ISBN 978-1-84603-960-7.
  41. ^ a b c d e Henshall, Kenneth (2012). "The Closed Country: the Tokugawa Period (1600–1868)". A History of Japan: From Stone Age to Superpower. Palgrave Macmillan. pp. 53–74. ISBN 978-0-230-36918-4.
  42. ^ Totman, Conrad (2005). A History of Japan (2nd ed.). Blackwell. pp. 142–143. ISBN 978-1-4051-2359-4.
  43. ^ Toby, Ronald P. (1977). "Reopening the Question of Sakoku: Diplomacy in the Legitimation of the Tokugawa Bakufu". Journal of Japanese Studies. 3 (2): 323–363. doi:10.2307/132115. JSTOR 132115.
  44. ^ Howe, Christopher (1996). The Origins of Japanese Trade Supremacy. Hurst & Company. pp. 58ff. ISBN 978-1-85065-538-1.
  45. ^ Ohtsu, M.; Imanari, Tomio (1999). "Japanese National Values and Confucianism". Japanese Economy. 27 (2): 45–59. doi:10.2753/JES1097-203X270245.
  46. ^ Totman, Conrad (2005). A History of Japan (2nd ed.). Blackwell. pp. 289–296. ISBN 978-1-4051-2359-4.
  47. ^ a b Henshall, Kenneth (2012). "Building a Modern Nation: the Meiji Period (1868–1912)". A History of Japan: From Stone Age to Superpower. Palgrave Macmillan. pp. 75–107. ISBN 978-0-230-36918-4.
  48. ^ McCargo, Duncan (2000). Contemporary Japan. Macmillan. pp. 18–19. ISBN 978-0-333-71000-5.
  49. ^ Baran, Paul (1962). The Political Economy of Growth. Monthly Review Press. p. 160.
  50. ^ Totman, Conrad (2005). A History of Japan (2nd ed.). Blackwell. pp. 312–314. ISBN 978-1-4051-2359-4.
  51. ^ Matsusaka, Y. Tak (2009). "The Japanese Empire". In Tsutsui, William M. (ed.). Companion to Japanese History. Blackwell. pp. 224–241. ISBN 978-1-4051-1690-9.
  52. ^ Hiroshi, Shimizu; Hitoshi, Hirakawa (1999). Japan and Singapore in the world economy: Japan's economic advance into Singapore, 1870–1965. Routledge. p. 17. ISBN 978-0-415-19236-1.
  53. ^ a b c d e Henshall, Kenneth (2012). "The Excesses of Ambition: the Pacific War and its Lead-Up". A History of Japan: From Stone Age to Superpower. Palgrave Macmillan. pp. 108–141. ISBN 978-0-230-36918-4.
  54. ^ Tsuzuki, Chushichi (2011). "Taisho Democracy and the First World War". The Pursuit of Power in Modern Japan 1825–1995. Oxford University Press. doi:10.1093/acprof:oso/9780198205890.001.0001. ISBN 978-0-19-820589-0.
  55. ^ a b Ramesh, S (2020). "The Taisho Period (1912–1926): Transition from Democracy to a Military Economy". China's Economic Rise. Palgrave Macmillan. pp. 173–209. ISBN 978-3-030-49811-5.
  56. ^ Burnett, M. Troy, ed. (2020). Nationalism Today: Extreme Political Movements around the World. ABC-CLIO. p. 20.
  57. ^ Weber, Torsten (2018). Embracing 'Asia' in China and Japan. Palgrave Macmillan. p. 268.
  58. ^ "The Japanese Nation: It has a history of feudalism, nationalism, war and now defeat". LIFE. September 17, 1945. pp. 109–111.
  59. ^ Paine, S. C. M. (2012). The Wars for Asia, 1911–1949. Cambridge University Press. pp. 123–125. ISBN 978-1-139-56087-0.
  60. ^ Worth, Roland H., Jr. (1995). No Choice But War: the United States Embargo Against Japan and the Eruption of War in the Pacific. McFarland. pp. 56, 86. ISBN 978-0-7864-0141-3.
  61. ^ Bailey, Beth; Farber, David (2019). "Introduction: December 7/8, 1941". Beyond Pearl Harbor: A Pacific History. University Press of Kansas. pp. 1–8.
  62. ^ Yōko, Hayashi (1999–2000). "Issues Surrounding the Wartime "Comfort Women"". Review of Japanese Culture and Society. 11/12 (Special Issue): 54–65. JSTOR 42800182.
  63. ^ Pape, Robert A. (1993). "Why Japan Surrendered". International Security. 18 (2): 154–201. doi:10.2307/2539100. JSTOR 2539100.
  64. ^ Watt, Lori (2010). When Empire Comes Home: Repatriation and Reintegration in Postwar Japan. Harvard University Press. pp. 1–4. ISBN 978-0-674-05598-8.
  65. ^ a b c d e Henshall, Kenneth (2012). "A Phoenix from the Ashes: Postwar Successes and Beyond". A History of Japan: From Stone Age to Superpower. Palgrave Macmillan. pp. 142–180. ISBN 978-0-230-36918-4.
  66. ^ Coleman, Joseph (March 6, 2007). "'52 coup plot bid to rearm Japan: CIA". The Japan Times.
  67. ^ Saxonhouse, Gary; Stern, Robert (2003). "The bubble and the lost decade". The World Economy. 26 (3): 267–281. doi:10.1111/1467-9701.00522. hdl:2027.42/71597.
  68. ^ a b Fackler, Martin; Drew, Kevin (March 11, 2011). "Devastation as Tsunami Crashes Into Japan". The New York Times. Archived from the original on January 3, 2022.
  69. ^ "Japan's emperor thanks country, prays for peace before abdication". Nikkei Asian Review. April 30, 2019.
  70. ^ "Water Supply in Japan". Ministry of Health, Labour and Welfare. Archived from the original on January 26, 2018. Retrieved September 26, 2018.
  71. ^ Iwashita, Akihiro (2011). "An Invitation to Japan's Borderlands: At the Geopolitical Edge of the Eurasian Continent". Journal of Borderlands Studies. 26 (3): 279–282. doi:10.1080/08865655.2011.686969.
  72. ^ Kuwahara, Sueo (2012). "The development of small islands in Japan: An historical perspective". Journal of Marine and Island Cultures. 1 (1): 38–45. doi:10.1016/j.imic.2012.04.004.
  73. ^ McCargo, Duncan (2000). Contemporary Japan. Macmillan. pp. 8–11. ISBN 978-0-333-71000-5.
  74. ^ a b c d e f g "World Factbook: Japan". CIA. Retrieved January 16, 2021.
  75. ^ Yamada, Yoshihiko (2011). "Japan's New National Border Strategy and Maritime Security". Journal of Borderlands Studies. 26 (3): 357–367. doi:10.1080/08865655.2011.686972.
  76. ^ "Natural environment of Japan: Japanese archipelago". Ministry of the Environment. Retrieved August 4, 2022.
  77. ^ Fujimoto, Shouji; Mizuno, Takayuki; Ohnishi, Takaaki; Shimizu, Chihiro; Watanabe, Tsutomu (2017). "Relationship between population density and population movement in inhabitable lands". Evolutionary and Institutional Economics Review. 14: 117–130. doi:10.1007/s40844-016-0064-z.
  78. ^ "List of countries by population density". Statistics Times. Retrieved October 12, 2020.
  79. ^ Fujimoto, Shouji; Mizuno, Takayuki; Ohnishi, Takaaki; Shimizu, Chihiro; Watanabe, Tsutomu (2014). "Geographic Dependency of Population Distribution". Proceedings of the International Conference on Social Modeling and Simulation, Plus Econophysics Colloquium. Springer Proceedings in Complexity: 151–162. doi:10.1007/978-3-319-20591-5_14. ISBN 978-3-319-20590-8.
  80. ^ 総務省|住基ネット [Ministry of Internal Affairs and Communications Resident Registration net]. soumu.go.jp. Retrieved November 13, 2021.
  81. ^ Hua, Yang (2014). "Legal Regulation of Land Reclamation in China's Coastal Areas". Coastal Management. 42 (1): 59–79. doi:10.1080/08920753.2013.865008.
  82. ^ Tabata, Ryoichi; Kakioka, Ryo; Tominaga, Koji; Komiya, Takefumi; Watanabe, Katsutoshi (2016). "Phylogeny and historical demography of endemic fishes in Lake Biwa: The ancient lake as a promoter of evolution and diversification of freshwater fishes in western Japan". Ecology and Evolution. 6 (8): 2601–2623. doi:10.1002/ece3.2070. PMC 4798153. PMID 27066244.
  83. ^ Israel, Brett (March 14, 2011). "Japan's Explosive Geology Explained". Live Science.
  84. ^ "World Risk Report 2016". UNU-EHS. Retrieved November 8, 2020.
  85. ^ Fujita, Eisuke; Ueda, Hideki; Nakada, Setsuya (July 2020). "A New Japan Volcanological Database". Frontiers in Earth Science. 8: 205. doi:10.3389/feart.2020.00205.
  86. ^ "Tectonics and Volcanoes of Japan". Oregon State University. Archived from the original on February 4, 2007. Retrieved March 27, 2007.
  87. ^ Hammer, Joshua (May 2011). "The Great Japan Earthquake of 1923". Smithsonian Magazine.
  88. ^ a b c Karan, Pradyumna Prasad; Gilbreath, Dick (2005). Japan in the 21st century. University Press of Kentucky. pp. 18–21, 41. ISBN 978-0-8131-2342-4.
  89. ^ "Climate of Hokuriku district". Japan Meteorological Agency. Retrieved October 24, 2020.
  90. ^ "Overview of Japan's climate". Japan Meteorological Association. Retrieved December 11, 2020.
  91. ^ a b Ito, Masami. "Japan 2030: Tackling climate issues is key to the next decade". The Japan Times. Retrieved September 24, 2020.
  92. ^ "Record High in Japan as Heat Wave Grips the Region". The New York Times. Associated Press. July 23, 2018. Archived from the original on July 23, 2018.
  93. ^ Ogura, Junko; Regan, Helen (August 18, 2020). "Japan's heat wave continues, as temperatures equal highest record". CNN.
  94. ^ "Flora and Fauna: Diversity and regional uniqueness". Embassy of Japan in the USA. Archived from the original on February 13, 2007. Retrieved April 1, 2007.
  95. ^ Sakurai, Ryo (2019). Human Dimensions of Wildlife Management in Japan: From Asia to the World. Springer. pp. 12–13. ISBN 978-981-13-6332-0.
  96. ^ "The Wildlife in Japan" (PDF). Ministry of the Environment. March 2015.
  97. ^ "National Parks of Japan". Ministry of the Environment. Retrieved May 11, 2011.
  98. ^ "Japan". Ramsar. Retrieved December 11, 2020.
  99. ^ a b "Japan – Properties Inscribed on the World Heritage List". UNESCO. Retrieved December 11, 2020.
  100. ^ 日本の大気汚染の歴史 [Historical Air Pollution in Japan] (in Japanese). Environmental Restoration and Conservation Agency. Archived from the original on May 1, 2011. Retrieved March 2, 2014.