چاپ فلزی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
خودچهره‌نگاری رامبرانت به روش قلم‌سیاه تیزابی.

چاپ فلزی، چاپ تیزابی یا اِچینگ (به انگلیسی: Etching) (سیاه‌قلم تیزابی و چاپ‌نقش تیزابی هم نامیده شده‌است) نوعی روش حکاکی است که در آن خطوط و بافت‌ها توسط اسید يا ثابت كننده از روی قسمتی از صفحه‌ای فلزی (معمولاً مس) که در برابر اسید محافظی ندارد پاک می‌شود.

به عنوان یک روش چاپ، همراه با حکاکی، مهمترین تکنیک برای چاپ های اصلی قدیمی است و امروزه به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرد. در تعدادی از انواع مدرن مانند چاپ فلزی میکروساخت و فرز فتوشیمیایی، این یک تکنیک حیاتی در بسیاری از فن‌آوری‌های مدرن از جمله بردهای مدار است.

تصویر ایجاد شده دارای همان کیفیت دیداری به لحاظ کاربرد خط است که در طراحی با مداد یا قلم فلزى مشاهده می‌شود. چاپ‌های تیزابی آغازین در اوایل سدهٔ ۱۶ میلادی دیده شده‌است ولی اصول اولیه این فن پیشتر برای تزئین خودها و زره‌ها استفاده می‌شده‌است. بزرگ‌ترین تیزاب‌کار تاریخ هنر، رامبرانت می‌باشد. در سدهٔ بیستم میلادی از این فن بیشتر برای تصویرسازی کتاب استفاده می‌شده است.

سرباز و همرش. حکاکی توسط دانیل هاپفر، که اعتقاد بر این است که اولین کسی بود که این تکنیک را در چاپگری به کار برد.

در حکاکی خالص سنتی، یک صفحه فلزی (معمولاً از مس، روی یا فولاد) با یک زمین مومی مقاوم در برابر اسید پوشانده می‌شود.[۱]

سپس هنرمند با سوزن حکاکی نوک‌دار زمین را در جایی که هنرمند می‌خواهد می‌خراشد. یک خط در قطعه تمام شده ظاهر می شود و فلز لخت را آشکار می کند. échoppe، ابزاری با یک بخش بیضی شکل مایل، همچنین برای خطوط «برجسته» استفاده می‌شود. سپس صفحه را در حمام اسیدی فرو می‌برند، که به عنوانmordant  (به فرانسوی به معنی «گزنده») یا تیزاب شناخته می‌شود، یا تحت تاثیر اسید قرار می­گیرد. اسید بسته به قدرت خود و زمان، تا عمقی فلز را می‌گزد (که تحت یک واکنش ردوکس قرار می‌گیرد) و نقش (همانطور که در موم حک شده است) روی صفحه فلزی باقی می‌ماند. سپس زمینه باقی مانده از صفحه پاک می شود. برای استفاده های اولیه و مجدد، سراسر صفحه با هر جوهر غیر خورنده انتخابی مرکب  زده می­شود و جوهر سطح تخلیه و پاک می شود و جوهر در فرم­های حک ­شده باقی می­ماند.

سپس صفحه را با یک ورق کاغذ (اغلب برای نرم شدن آن مرطوب می­کنند) در یک ماشین چاپ پرفشار قرار می دهند. کاغذ جوهر را از خطوط حکاکی شده می گیرد و چاپ می کند. این روند را می توان چندین بار تکرار کرد. معمولاً چند صد قالب (نسخه) را می‌توان قبل از اینکه صفحه نشانه زیادی از سایش نشان دهد چاپ کرد. کار روی صفحه را می توان با واکس مجدد و حکاکی بیشتر به آن اضافه یا تعمیر کرد. این قبیل حکاکی (صفحه) ممکن است در بیش از یک حالت استفاده شده باشد.[۲]

گردنبند با حکاکی فلزی در موزه سلطنتی بریتانیا

چاپ فلزی اغلب با تکنیک های دیگر مانند حکاکی (مانند رامبراند) یا آکواتینت (مانند فرانسیسکو گویا) ترکیب شده است.

انواع صفحات فلزی[ویرایش]

مس یک فلز سنتی است و هنوز هم برای حکاکی ترجیح داده می شود، زیرا به طور یکنواخت دچار خوردگی می­شود، بافت را به خوبی حفظ می کند و هنگام پاک کردن رنگ جوهر را مخدوش نمی کند. روی ارزان‌تر از مس است، بنابراین برای مبتدیان ترجیح داده می‌شود، اما به تمیزی مس خورده نمی­شود و برخی رنگ‌های جوهر را تغییر می‌دهد. محبوبیت استیل به عنوان یک بستر حکاکی در حال افزایش است. افزایش قیمت مس و روی، استیل را به جایگزین قابل قبولی سوق داده است. کیفیت خط استیل نسبت به مس کمتر است، اما از روی بهتر است. فولاد دارای آکواتین طبیعی و غنی است.

نوع فلز مورد استفاده برای صفحه بر تعداد چاپ هایی که صفحه تولید می کند تأثیر می­گذارد. فشار محکم دستگاه چاپ با هر بار عبور به آرامی جزئیات ریز تصویر را از بین می­برد. به عنوان مثال، با مس نسبتاً نرم، جزئیات حکاکی بسیار سریع شروع به سایش می کنند، برخی از صفحات مسی تنها پس از ده چاپ، سایش شدید را نشان می­دهند. از سوی دیگر، استیل بسیار بادوام است. این فرسودگی تصویر در طول زمان یکی از دلایلی است که باعث می شود چاپ های چاپ فلزی در اوایل سری شماره گذاری شده ارزش بیشتری پیدا کنند. بنابراین یک هنرمند هنگام انتخاب فلز، تعداد کل چاپ هایی را که می خواهد تولید کند در نظر می­گیرد.

مصارف صنعتی[ویرایش]

چاپ فلزی همچنین در ساخت بردهای مدار چاپی و دستگاه های نیمه هادی و در تهیه نمونه های فلزی برای مشاهده میکروسکوپی استفاده می شود.

قبل از سال 1100 میلادی، فرهنگ هوهوکام در دنیای جدید به طور مستقل از تکنیک حکاکی اسید در طرح های بدنه استفاده می­شد. پوسته‌ها در زمین ساییده و سپس در اسیدی که احتمالاً از آب تخمیر شده کاکتوس ساخته می‌شد غرق می­گشتند.[۳]

چاپ[ویرایش]

چاپ صفحه با پوشاندن سطح با جوهر چاپ انجام می شود، سپس با پارچه تارلاتان یا کاغذ روزنامه روی سطح مالیده و جوهر را در نواحی و خطوط خشن باقی می ماند. کاغذ مرطوب روی صفحه قرار داده می شود و هر دو از طریق یک دستگاه چاپ اجرا می شوند. فشار کاغذ را مجبور به تماس با جوهر می کند و تصویر را منتقل می­کند.

متأسفانه، فشار، ماهرانه تصویر را در صفحه تنزل می­دهد، مناطق زبر را صاف می کند و خطوط را می بندد. یک صفحه مسی حداکثر برای چند صد چاپ از یک تصویر حکاکی شده خوب است که شدت حک شده تصویر قبل از تخریب توسط هنرمند بیش از حد بزرگ در نظر گرفته شود. در آن مرحله، هنرمند می‌تواند به‌صورت دستی صفحه را با حکاکی مجدد آن بازیابی کند، اساساً زمینه را دوباره روی آن قرار داده و خطوط خود را دوباره دنبال کند. به طور متناوب، صفحات را می توان قبل از چاپ با فلز سخت تر برای حفظ سطح، آبکاری کرد. روی نیز مورد استفاده قرار می گیرد، زیرا به عنوان یک فلز نرم تر، زمان حکاکی کوتاه تر است. با این حال، این نرمی همچنین منجر به تخریب سریعتر تصویر در پرس می شود.

پرس سیلندر برای چاپ چاپ فلزی

جستارهای وابسته[ویرایش]

  1. «32079a, 1870-05-23, An artist's studio [ = STEPHANOFF (James)], [BOEHM]». Art Sales Catalogues Online. دریافت‌شده در ۲۰۲۲-۱۲-۰۹.
  2. "Basic techniques of fine art printmaking: relief, intaglio, screen printing, lithography". Choice Reviews Online. 28 (07): 28–4215-28-4215. 1991-03-01. doi:10.5860/choice.28-4215. ISSN 0009-4978.
  3. Gadol, Joan Kelly (1972). "J. H. Elliott. The Old World and The New. 1492-1630. Cambridge Studies in Early Modern History. Cambridge: Cambridge University Press, 1970. 1 pl. x+118 pp. $5.95; $1.95 (pap.). - The Renaissance. Maker of Modern Man. (National Geographic Book Service, Story of Man Library.) Washington, D.C.: National Geographic Society, 1970. 450 pp. $12.55". Renaissance Quarterly. 25 (4): 470–473. doi:10.2307/2859134. ISSN 0034-4338. {{cite journal}}: line feed character in |title= at position 181 (help)