پیکسیلیشن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

پیکسیلیشن [۱] یکی از تکنیک‌های استاپ موشن است که در آن پرسوناژ زنده، بازیگر نقش اصلی است و مقاطعی از حرکت پرسوناژ انتخاب شده و چند کادر عکسبرداری می‌شود. حاصل، حرکت منقطع بازیگر است که با سرعت‌های متفاوت و مناسب موضوع فیلم، حالتی تازه و بدیع را القا می‌کند. پیکسیلیشن انیمیشن بصورت فریم به فریم تصویربرداری میشود و دو ویژگی بارز و وجه تمایز آن با تکنیک های دیگر وجود موجودات زنده به عنوان سوژه ی اصلی و همچنین اعجاز و جادو میباشد. در سال ۱۹۵۳ این تکنیک برای اولین بار توسط نورمن مک لارن در فیلم کوتاه همسایه ها (یا همسایه ات را دوست بدار) به کار گرفته شد و کاراکترهای وی که انسان بودند در فیلم به پرواز در آمدند بسیار پیش از ورود پرده های سبز و سایر تکنیک های جلوه های ویژه به سینما و تلویزیون.

پانویس[ویرایش]

  1. pixilation

منابع[ویرایش]

تاریخچه انیمیشن در ایران. مهین جواهریان. دفتر پژوهش‌های فرهنگی. ۱۳۷۸