پیشگیری سطح چهارم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

پیشگیری سطح چهارم (انگلیسی: Quaternary prevention) مفهومی است که نخستین بار توسط یک پزشک عمومی بلژیکی به نام «مارک ژامول» مطرح شد[۱] و به اقداماتی گفته می‌شود که جهت شناسایی بیماران سرپاییِ در معرضِ خطرِ پزشکی شدن به‌کار می‌رود تا بتوان آنها را در برابر اقدامات تهاجمی جدید محافظت نمود و مداخلاتی را که اخلاقی‌تر هستند، جایگزین نمود.[۲][۳]

پیشگیری سطح چهارم فعالیت‌هایی در زمینه سلامت است که موجب کاهش یا اجتناب از عواقب اقدامات پزشکیِ غیرضروری و مفرط در نظام سلامت می‌گردد.[۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]