پیراستام

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

پیراستام (به انگلیسی: Piracetam) از جمله داروهای محرک مغزی است که به شکل قرص و شربت استفاده می‌شود.

موارد مصرف[ویرایش]

پیراستام در آلزایمر و اسکیزوفرنی و اختلالات عروقی مغزی مصرف می‌شود. ازاین دارو به عنوان عامل کمکی در درمان صرع میوکلونیک (با منشاء قشر مخ) دربزرگسالان، بهبود عوارض ترک الکل و بهبود حافظه و یادگیری بکار می‌رود.این دارو از مشتقات ریستام ها می باشد.

مکانیسم اثر[ویرایش]

پیراستام یکی از مشتقات GABA است. مکانیسم اثر این دارو مثل سایر داروهای گروه راستام ها هنوز کاملا مشخص نیست.این دارو عملکرد نوروترانسمیتر استیل کولین را بر روی گیرنده های موسکارینی تقویت میکند. که نقش پیچیده ای در حافظه دارد.بعلاوه پیراستام بر روی گیرنده NMDA گلوتامات تاثیر می گذارد که این گیرنده برروی حافظه و یادگیری موثر است.عقیده بر این است که پیراستام باعث افزایش نفوذپذیری غشای سلولی می شود دارای اثرات تحریک مغز و محافظ قشر مغز در برابر کمبود اکسیژن است.

عوارض جانبی[ویرایش]

پیراستام به خودی خود عوارض جانبی محدودی دارد.این عوارض عمدتا خفیف و از لحاظ فراوانی کم رخ می دهد. در مطالعه ای که انجام گرفت 12هفته با دوز بالا پیراستام به گروه مورد داده شد و در مقایسه با گروه شاهد که دارونما دریافت کرده بودند عوارض شایان توجهی دیده نشد عوارض شامل دستگاه عصبی: بی‌قراری، تشنج، سردرد، علائم خارج هرمی، سرگیجه حقیقی، بروز اختلالات کم توجهی، پرتحرکی و عدم تمرکز در کودکان.

گوارشی: تهوع، استفراغ، اسهال، درد شکم، یبوست، بی‌اشتهایی

جستارهای وابسته[ویرایش]

آلزایمر

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ داروهای ژنریک ایران، دکتر حشمتی، ۱۳۸۷