پیام یزدانجو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

پیام یزدانجو (زادهٔ ۱۳۵۴) نویسنده، مترجم، و پژوهشگر ایرانی است. ادبیات، فلسفه و هنر عرصه‌های اصلی فعالیت‌های او است. یزدانجو در سال ۱۳۸۸ از ایران به هند رفت، و از سال ۱۳۹۳ در فرانسه زندگی می‌کند.

تحصیلات[ویرایش]

پیام یزدانجو دانش‌آموختهٔ کارگردانی سینما (۱۳۷۹) و کارشناسی ارشد سینما (۱۳۸۲) از دانشگاه هنر (تهران) است. پایان‌نامهٔ کارشناسی ارشد او، که به راهنمایی مانی حقیقی ارائه شد، با عنوان اکران اندیشه: فصل‌هایی در فلسفۀ سینما منتشر شده است. یزدانجو در سال ۱۳۹۳ دکترای خود را در رشتهٔ مطالعات فرهنگی و رسانه‌ای از دانشکدهٔ ارتباطات و روزنامه‌نگاری دانشگاه پونا دریافت کرد؛ عنوان رسالهٔ دکترای او «هویت فرهنگی و رسانه‌های همگانی: سیاست فرهنگی در سینما و تلویزیون ایران و هند» بود.

فعالیت‌ها[ویرایش]

یزدانجو فعالیت ادبی خود را از سال ۱۳۷۶ آغاز کرد. نخستین داستان‌های کوتاه او در مجله کارنامه، به سردبیری هوشنگ گلشیری، منتشر شد و بعد از آن با نوشتن مقالات ادبی و انتقادی به وبلاگ‌نویسی و همچنین همکاری با نشریات مختلف پرداخت. یزدانجو نخستین مجموعه داستان خود، شب به خیر یوحنا، را در سال ۱۳۸۱ منتشر کرد و نخستین رمان‌اش، فرانکولا، یا پرومتۀ پسامدرن، در سال ۱۳۸۳ منتشر شد. موزۀ اشیای گم‌شده، دومین مجموعه داستان او، در سال ۱۳۸۸ منتشر شد. سومین مجموعه داستان یزدانجو، باران بمبئی، در سال ۱۳۹۵ منتشر شده است.

به موازات فعالیت‌های ادبی، یزدانجو به تدوین و ترجمهٔ آثار پرشماری در زمینهٔ فلسفه‌های پسامدرنیسم و نگره‌های پساساختارگرایی پرداخته و، در کنار مؤلفانی مانند بابک احمدی، آرای برخی از مهم‌ترین متفکران معاصر، به ویژه رولان بارت، ژاک دریدا، و ژان بودریار، را به مخاطبان فارسی‌زبان معرفی کرده است. آخرین ترجمهٔ او در این زمینه پیشامد، بازی، و همبستگی، نوشتهٔ ریچارد رورتی، است.

پیام یزدانجو از ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۸ به عنوان ویراستار و عضو هیئت تحریریه، و همچنین دبیر مجموعهٔ اندیشه‌گران انتقادی، با نشر مرکز همکاری داشته است. تدریس در دانشگاه هنر و دانشگاه سوره، و سخنرانی در مجامع فرهنگی و دانشگاهی، از جمله خانه هنرمندان ایران و دانشکده هنرهای زیبا، از دیگر فعالیت‌های او است.

کتاب‌شناسی[ویرایش]

آثار داستانی[ویرایش]

گزیدهٔ ترجمه‌ها و تألیف‌ها[ویرایش]

  • بارت، فوکو، آلتوسر، نوشتهٔ مایکل پین (۱۳۷۹)
  • فوکو را فراموش کن، نوشتهٔ ژان بودریار (۱۳۷۹)
  • ادبیات پسامدرن: گزارش، نگرش، نقادی (۱۳۷۹)
  • بینامتنیت، نوشتهٔ گراهام آلن (۱۳۸۰)
  • در سایۀ اکثریت‌های خاموش، نوشتهٔ ژان بودریار (۱۳۸۱)
  • فرهنگ اندیشۀ انتقادی، ویراستهٔ مایکل پین (۱۳۸۲)
  • لذت متن، نوشتهٔ رولان بارت (۱۳۸۲)
  • به سوی پسامدرن: پساساختارگرایی در مطالعات ادبی (۱۳۸۲)
  • رولان بارت نوشتۀ رولان بارت (۱۳۸۳)
  • اکران اندیشه: فصل‌هایی در فلسفهٔ سینما (۱۳۸۳)
  • سخن عاشق: گزیده‌گویه‌ها، نوشتهٔ رولان بارت (۱۳۸۳)
  • صید قزل‌آلا در آمریکا، نوشتهٔ ریچارد براتیگان (۱۳۸۴)
  • شالوده‌شکنی، نوشتهٔ کریستوفر نوریس (۱۳۸۵)
  • رولان بارت، نوشتهٔ گراهام آلن (۱۳۸۵)
  • پیشامد، بازی، و همبستگی، نوشتهٔ ریچارد رورتی (۱۳۸۵)
  • در رؤیای بابل، نوشتهٔ ریچارد براتیگان (۱۳۸۶)
  • سراشیب شرق: شعرهایی از هندوستان، نوشتهٔ اکتاویو پاز (با همکاری مهدی جواهریان) (۱۳۹۶)

بازسرایی متون کهن[ویرایش]

  • اوپانیشادها: کتاب‌های حکمت، با همکاری مهدی جواهریان (۱۳۸۷)
  • گیتا: کتاب فرزانگی، با همکاری مهدی جواهریان (۱۳۸۷)
  • سیذارتا: چنین زیست بودا، با همکاری مهدی جواهریان (۱۳۹۵)
  • دهاماپادا: چنین گفت بودا، با همکاری مهدی جواهریان (۱۳۹۵)

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]