پیامدهای بهار عربی
| پیامدهای بهار عربی | |
|---|---|
| بخشی از واکنشهای بینالمللی به بهار عربی | |
 مکانهای اعتراضات جهانی در سال ۲۰۱۱. آبی به اعتراضات جنبش اشغال، قرمز به بهار عربی و اعتراضات بعدی و سبز به اعتراضات الهام گرفته از بهار عربی در خارج از جنبش اشغال، اشاره دارد. | |
| تاریخ | اوایل ۲۰۱۱–۲۰۱۲ |
| موقعیت | در سراسر جهان به جز کشورهای عربی |
| علت(ها) | بهار عربی |
پیامدهای بهار عربی، به گفته مفسران، سازماندهندگان و منتقدان، مربوط به اعتراضات یا نحوه تلاش برای سازماندهی جنبشهای اعتراضی روبهرشدی است که از بهار عربی الهام گرفته یا مشابه آن در کشورهای با اکثریت عرب شمال آفریقا و خاورمیانه بودند.[۱] این تظاهرات و تلاشهای اعتراضی، همگی در انتقاد از دولت در کشورهای مربوط بودهاند، هرچند که از درخواست از دولت فعلی برای ایجاد تغییرات خاص در سیاستها تا تلاش برای سرنگونی کلیت نظام سیاسی فعلی را شامل میشدند. در برخی کشورها، اعتراضات به اندازه کافی، بزرگ یا گسترده شدند که در سطح ملی تغییر ایجاد کنند؛ مانند ارمنستان؛ در حالی که در برخی دیگر، مانند جیبوتی، به سرعت، سرکوب شدند.[۲]
اعتراضاتی که الهام گرفته از بهار عربی، تلقی میشوند، در هر قاره، با درجات مختلفی از موفقیت و اهمیت رخ دادهاند.[۳] در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۱، جنبشهای فرعی «اشغال» و «خشمگینها»، الهامبخش اعتراضاتی در ۹۵۰ شهر در ۸۲ کشور شدند.
پیشزمینه
[ویرایش | اشتراکگذاری]تعدادی از اعتراضات مردمی شهروندان علیه دولتهایشان که در کشورهای مختلف جهان رخ داد، چه پس از بهار عربی و چه همزمان با آن، گزارش شده است که بسیاری از این اعتراضات از رویدادهای جهان عرب که از پایان سال ۲۰۱۰ آغاز شد، الهام گرفته شده و شبکهای از انتشار را ایجاد کردهاند.[۴][۵]
برخی از کشورهای آسیبپذیر به صورت بالقوه که هنوز شاهد چنین اعتراضاتی نبودند، اقدامات پیشگیرانه متنوعی را برای جلوگیری از وقوع چنین نمایشهایی در کشورهای خود انجام دادند؛ برخی از این کشورها، در نتیجه اقدامات و واکنشهای دولتی خود به رویدادهایی که شهروندانشان از خارج از کشور گزارش میدادند، با پیامدهای سیاسی، مواجه شدند.[۴][۶][۷][۸]
آفریقا
[ویرایش | اشتراکگذاری]جیبوتی
[ویرایش | اشتراکگذاری]ساحل عاج
[ویرایش | اشتراکگذاری]گابن
[ویرایش | اشتراکگذاری]مالاوی
[ویرایش | اشتراکگذاری]مالی
[ویرایش | اشتراکگذاری]موزامبیک
[ویرایش | اشتراکگذاری]اوگاندا
[ویرایش | اشتراکگذاری]زیمبابوه
[ویرایش | اشتراکگذاری]اروپا
[ویرایش | اشتراکگذاری]بوسنی و هرزگوین
[ویرایش | اشتراکگذاری]یونان
[ویرایش | اشتراکگذاری]روسیه
[ویرایش | اشتراکگذاری]اسپانیا
[ویرایش | اشتراکگذاری]ترکیه
[ویرایش | اشتراکگذاری]اوکراین
[ویرایش | اشتراکگذاری]بریتانیا
[ویرایش | اشتراکگذاری]آسیا
[ویرایش | اشتراکگذاری]ارمنستان
[ویرایش | اشتراکگذاری]جمهوری آذربایجان
[ویرایش | اشتراکگذاری]چین
[ویرایش | اشتراکگذاری]عراق
[ویرایش | اشتراکگذاری]ایران
[ویرایش | اشتراکگذاری]اسرائیل
[ویرایش | اشتراکگذاری]مالزی
[ویرایش | اشتراکگذاری]مالدیو
[ویرایش | اشتراکگذاری]میانمار
[ویرایش | اشتراکگذاری]کره شمالی
[ویرایش | اشتراکگذاری]ویتنام
[ویرایش | اشتراکگذاری]قاره آمریکا
[ویرایش | اشتراکگذاری]بولیوی
[ویرایش | اشتراکگذاری]برزیل
[ویرایش | اشتراکگذاری]اکوادور
[ویرایش | اشتراکگذاری]مکزیک
[ویرایش | اشتراکگذاری]ایالات متحده آمریکا
[ویرایش | اشتراکگذاری]اقیانوسیه
[ویرایش | اشتراکگذاری]فیجی
[ویرایش | اشتراکگذاری]جستارهای وابسته
[ویرایش | اشتراکگذاری]منابع
[ویرایش | اشتراکگذاری]- ↑ Akaev, A., et al.(2017). Technological development and protest waves: Arab spring as a trigger of the global phase transition?. Technological Forecasting and Social Change, 116, 316-321.
- ↑ For quantitative estimates of the global impact of the Arab Spring see Andrey Korotayev, Kira Meshcherina & Alisa Shishkina (2018) A Wave of Global Sociopolitical Destabilization of the 2010s: A Quantitative Analysis, Democracy and Security, DOI: 10.1080/17419166.2018.1517337
- ↑ Korotayev, A., Meshcherina, K., & Shishkina, A. (2018). A Wave of Global Sociopolitical Destabilization of the 2010s: A Quantitative Analysis. Democracy and Security, 14(4), 331-357.
- 1 2 Hofheinz, Albrecht, The Internet in the Arab World: Playground for Political Liberalization, International Politics and Society, 2005-03-00.
- ↑ Zhukov, Yuri and Stewart, Brandon, Choosing your neighbors: Networks of diffusion in international relations, Forthcoming, International Studies Quarterly (Harvard), p. 1-, 19 et seq.
- ↑ Hroub, Khaled, Al Jazeera: the source of Arab springs, Australian Broadcasting Corporation, 2011-10-20.
- ↑ Barnett, Clive, Theory and events, Geoforum, 42(3), pp. 263–265, 2011.
- ↑ Dunn, Alexandra, The Arab Spring: Revolution and Shifting Geopolitics: Unplugging a Nation: State Media Strategy During Egypt's January 25 Uprising, 35 Fletcher F. World Aff. 15, Summer, 2011.
