پویایی اجتماعی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پویایی اجتماعی (به انگلیسی: Social dynamic) مطالعه رفتار گروه هاست که نتیجه تعاملات تک تک اعضای گروه هست و همچنین مطالعه از رابطه تعاملات فردی و رفتارهای سطح گروهی حاصل می‌شود.[۱]

مرور کلی[ویرایش]

حوزه پویایی اجتماعی ایده‌های اقتصاد، جامعه‌شناسی، روان‌شناسی اجتماعی و سایر رشته‌ها را زیرمجموعه ای از نظام تطبیقی پیچیده یا علم پیچیدگی گردهم می‌آورد. فرض اساسی این زمینه آنست که افراد تحت تأثیر رفتار یکدیگر قرار می‌گیرند. این زمینه ارتباط تنگاتنگی با پویایی نظام دارد. مانند پویایی نظام، پویایی اجتماعی به تغییرات در طول زمان توجه دارد و بر نقش بازخوردها تأکید می‌کند. با این حال، در پویایی‌های اجتماعی ، انتخاب‌ها و تعاملات فردی به‌طور معمول به عنوان منبع رفتارهای کلی تلقی می‌شوند، در حالی که پویایی نظام فرض می‌کند ساختار بازخوردها و تجمع‌ها مسئول پویایی سطح نظام هستند.[۲]

پژوهش‌های این زمینه معمولاً رویکرد رفتاری را در پیش می‌گیرد، با این فرض که افراد منطقیاً منطقی هستند و بر اساس اطلاعات محلی عمل می‌کنند. مدل‌سازی ریاضی و محاسباتی ابزارهای مهمی برای مطالعه پویایی‌های اجتماعی هستند. این زمینه ناشی از کارهایی بود که در دهه ۱۹۴۰ توسط نظریه‌پردازان بازی مانند دانکن و لوس و حتی کارهای پیشین ریاضیدان آرماند بورل انجام شد.[۳]

از آنجا که پویایی‌های اجتماعی بر رفتار سطح فردی متمرکز است و اهمیت ناهمگونی را در بین افراد تشخیص می‌دهد، نتایج تحلیلی دقیق اغلب غیرممکن است. در عوض، از تکنیک‌های تقریبی، مانند تقریب میانگین میدان از فیزیک آماری، یا شبیه‌سازی کامپیوتری برای درک رفتارهای نظام استفاده می‌شود. برخلاف رویکردهای سنتی تر در اقتصاد، پژوهشگران پویایی اجتماعی اغلب به رفتارهای غیر تعادلی یا پویا علاقه دارند.[۱][۴] یعنی رفتاری که با گذشت زمان تغییر می‌کند.

موضوعات[ویرایش]

همچنیبن ببینید[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ دورلف, استیون; یانگ, پیتون (2001). پویایی اجتماعی. کمبریج: ام. ای.تی. ISBN 0-262-04186-3.
  2. استرمن, جان (2000). پویایی کسب و کار. مک گراو هیل. ISBN 0-07-231135-5.
  3. لوس, دانکن (1957). بازی‌ها و تصمیمات. شرکت جان ویلی و پسران. ISBN 0-486-65943-7.
  4. "موسسه بروکینگز، مرکز پویایی و سیاست اجتماعی". Retrieved 29 September 2012.

منابع[ویرایش]

برای مطالعهٔ بیشتر[ویرایش]

  • ایزلی, دیوید; کلینبرگ, جان (2010). شبکه‌ها، جمعیت و بازارها. نیویورک: انتشارات دانشگاه کمبریج. ISBN 978-0-521-19533-1.
  • جکسون, میتو او. (2008). شبکه‌های اجتماعی و اقتصادی. پرینستون، نیوجرسی: انتشارات دانشگاه پرینستون. ISBN 978-0-691-13440-6.

پیوندهای بیرون[ویرایش]