پوزئیدون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
اساطیر یونان باستان
Poseidon sculpture Copenhagen 2005.jpg
پوزئیدون
یونانی: Ποσειδων
عنوان: ایزد دریاها
جنسیت: مذکر
پدر: کرونوس
مادر: رئا
همسر: آمفیتریت
فرزندان: تسئوس، تریتون، آگنور، پولیفموس، بلوس، شکارچی
وابستگان: برادرانش زئوس و هادس
خواهرانش هرا، هستیا و دمتر
مرگ: نامیرا
در تروا: طرفدار یونانیان بود
موضوع‌های اساطیر یونان باستان

آ ا ب پ ت ج چ خ د ر ز ژ س
ش ف ک گ ل م ن و ه ی

پوزئیدون (به یونانی: Ποσειδων ,Poseidôn)، یکی از دوازده ایزد المپ‌نشین و مهم‌ترین ایزدان یونان باستان است که خدای آب‌های شور و شیرین و دریاها، رودخانه‌ها، سیل، خشکسالی، زمین لرزه و اسب‌ها به‌شمار می‌رود و نام پوزئیدون به معنی «سرور (شوهر) زمین» است. رومی‌ها او را با نپتون که خدای ایتالیایی کهن است همسان دانستند، اما نباید این دو را با هم اشتباه گرفت. پوزئیدون فرزند کرونوس و رئا است. وی برادر زئوس، هادس، هستیا، دمتر و هرا است. تقسیم‌بندی جهان بین او و برادرانش زئوس و هادس رخ داد. پوزئیدون فرمانروای دریاها شد، زئوس فرمانروای آسمان و دنیای زیرین هم نصیب هادس شد. همسرش آمفیتریت است با این حال پوزئیدون با زنان زیادی معاشقه داشته و فرزندان زیادی دارد. حتی پوزئیدون با مدوسا در معبد آتنا مقاربت داشته که به قهر آتنا دچار می‌گردد و مدوسا که زن زیبا رویی بود را به پیر زن زشت تبدیل می‌کند و موهای مدوسا را تبدیل به مار می‌کند. پوزئیدون در ساخت حصار تروا نیز نقش داشته و با آپولون به انجام اینکار پرداخته‌است؛ ولی چون لائومدون مزد آن‌ها را نپرداخت، پوزئیدون در طول جنگ تروایی‌ها را آزار و طرفدار یونانیان بود.

اسطوره‌شناسی[ویرایش]

شخصیت‌شناسی[ویرایش]

یکی از بزرگترین ایزدان یونانی پوزئیدون است که خدای آب‌های شور و شیرین، رودخانه‌ها، سیل، دریاها، خشکسالی، زمین لرزه و اسب‌ها دانسته‌اند؛ و پوزئیدون به معنی «سرور «شوهر» زمین» است؛ و وی را رومی‌ها با نپتون برابر دانسته‌اند. پوزئیدون با ورود آخایی‌ها در۱۴۵۰پیش از میلاد، جنبه خدای آسمانی یافت که زئوس را با خود آورده بودند. پوزئیدون فرزند کرونوس و رئا، یکی از دوازده ایزد المپ‌نشین پانتئون بوده و برادران و خواهران وی عبارتند از: زئوس، هادس، هستیا، دمتر و هرا است که هومر زئوس را برادر ارشد می‌داند، در دنیای قدیم پوزئیدون همانند زئوس تصور می‌شده و دارای موها و ریشی پریشان و انبوه بوده‌است، همچنین به پوزئیدون لقب اِنوسیختون به معنی «لرزاننده زمین» می‌دادند چرا که او را با زمین لرزه مرتبط می‌دانستند و در مقام خدای اسب‌ها لقب هیپیوس گرفت و در آتن به همراه آتِنا به هیپیا ملقب شد.[۱] پوزئیدون به کسانی که دوست داشت اسب‌هایی داد مانند: پِلوپس، ایداس، رِسوس وپِلِئوس. پوزئیدون جانشین تعدادی از خدایان کهن تر مانند: نِرِئوس، فورکوس و پروتئوس است که بسیاری از ویژگی‌های آن‌ها را دارا می‌باشد ولی خشونتی دارد که قبل از آن کسی نداشته زیرا خیلی وقت‌ها بد خلق و خطرناک بوده و این نشانگر عظمت طوفان دریاست؛ و در مواقعی که آرام بود به دیدن اتیوپیایی‌های وفاداری می‌رفت که قربانی‌های عالی به او می‌دادند به علت همین دیدارها بود که اودیسئوس چندبار توانست از دست پوزئیدون فرار کند؛ ولی بیشتر فرزندان پوزئیدون خشونت او را به ارث برده‌اند؛ و پوزئیدون که موضوع آثار هنری قرار گرفت به صورت موجودی بلند قامت و ریش دار و کمر به بالا برهنه ترسیم شد که سه شاخه در دست دارد که معمولی‌ترین سلاحش بود و با آن زمین را می‌لرزاند و در برخی مواقع نیز سه ماهی چنگک دار نیزه‌ای در دست تصویر شده‌است.

وی در قصری در زیر دریا در نزدیکی آیگئا در ائوبویا[پانویس ۱] زندگی می‌کرد که اسب‌هایی با سُم‌های مفرغین و یال‌های زرین داشت که همان هیپوکامپ‌ها[پانویس ۲] بودند[۲] و هنگامی که ارابه خود را بر روی دریا می‌کشید، آن را آرام می‌کرد؛ و در سرعت باور نکردی سفر می‌کرد. پوزئیدون مانند برادران و خواهرانش بجز زئوس به محض تولد توسط پدرش کرونوس خورده شد زیرا کرونوس از آینده فرزندانش بیمناک بودالبته برخی گفته‌اند رئا بجای پوزئیدون کره اسبی گذاشته‌است. وقتی مِتیس به کرونوس داروی فی آور داد فرزندان کرونوس بیرون افتادند. پوزئیدون به زئوس کمک کرد تا تیتان‌ها را از بین ببرد و در تارتاروس آنهارا به بند بکشد. پس آن سه پسران کرونوس عالم را بین خود تقسیم کردند و زمین واولومپوس را ملک مشترک قرار دادند که دریا و آب‌ها نصیب پوزئیدون شد زیرا در روایتی آمده‌است که کرونوس او را به محض تولد به دریا انداخته‌است؛ و در روایتی دیگر آمده‌است که زیرا مینویی‌ها در دریانوردی ماهر بودند؛ و زئوس بالاترین مقام یعنی خدای آسمان‌ها و هادس خدای جهان زیرین و فرودین شد.[۳][۴][۵]

خانواده[ویرایش]

مادر پوزئیدون رئا که یکی ازتیتان‌ها بوده و پدرش کرونوس است که رئا و کرونوس باهم خواهر و برادرند که با یکدیگر ازدواج کردند. پدر کرونوس اورانوس است که کرونوس با حمله خود به پدرش و عقیمش کرد و از خونی که در دریا ریخته شد غول‌ها به دنیا آمدند و با انداختن اندام تناسلی اورانوس به دریا آفرودیته که ایزد بانوی عشق و زیبایی است زاده شد؛ و علت حمله کرونوس به پدرش این بوده که اورانوس آن‌ها را در بدن گایا زندانی کرده بود.[۶]

همسر حقیقی[ویرایش]

پوزئیدون درابتدا عاشق تتیس بود، اما بخاطر پیشگویی که به او گفته بودند فرزندی که از تتیس و پوزئیدون به دنیا بیاید از پوزئیدون بزرگتر است با وی ازدواج نکرد و همسر رسمی پوزئیدون را آمفیتریت دختر نِرِئوس یا اوکِئانوس دانسته‌اند و می‌گویند وقتی پوزئیدون به آمفیتریت اظهار عشق کرد، آمفیتریت ترسید و به سوی اطلس فرار کرد اما موجود دریایی دلفین مانندی او را پیدا و به ازدواج با پوزئیدون راضی نمود و پوزئیدون نیز به عنوان پاداش عمل او، دلفین را به صورت فلکی تبدیل کرد او را در آسمان جای داد. آمفیتریت بانویی آرام و سربه زیر بود به گونه‌ای که هیچگاه رابطهٔ همسرش با زنان دیگر را به روی او نیاورد، تنها یکبار و زمانی که زیبایی معشوقهٔ جدید پوزئیدون را زبانزد دید به او حسادت ورزید و حسادتش سبب شد که سیلا (معشوقهٔ پوزئیدون) الههٔ چشمه‌ها تبدیل به پیرزنی زشت شود. آمفیتریت برای شوهر خود سه فرزند با نام‌های تریتون، روده و بنتِسیکومه به دنیا آورد که هر سه را تریتون می‌نامند.[۷][۸][۹]

دیگر معشوقه‌ها[ویرایش]

پوزئیدون همچنین مدوسا (یکی از گورگون) را نیز باردار نمود و دو فرزند بانام‌های کریسائور و پگاسوس (اسب بالدار) به دنیا آورد؛ و تجاوز به آیترا به دنیا آمدن تسئوس را به همراه داشت:او بعد از تجاوز به کاینئوس او را به درخواست خودش تبدیل به مرد کرد. پوزئیدون حتی با خواهر خودش دمتر رابطه عاشقانه داشته‌است و در حالی با او نزدیکی کرد که خود را به شکل اسب نر درآورده بود. همچنین وی با گایا درآمیخت و صاحب فرزندی به نام آنتیوس شد. با این حال پوزئیدون از الهه‌ها، حوری‌ها و زنان زمینی زیاد دیگری هم صاحب فرزند شد و حتی در روایتی آمده‌است که پوزئیدون در یکی از معابد مقدس «آتِنا» با مدوسا همبستر شده بود و به کفاره این گناه به قهر آتِنا دچار شد. یکی دیگر از عشق‌هایش اسکولا که مورد نفرت آمفیتریت بود و به دیوی تبدیل شد که ۶ سر و ۱۲ پا داشت و دیگری تورو بود که از رابطه‌اش با او صاحب سه فرزند به نام‌های پلیاس، نلئوس وآیترا شد؛ و همچنین وی با گایا و دمتر همبستر شد.[۱۰][۱۱]

فرزندان[ویرایش]

پوزئیدون در بکاربردن قدرت خود بر روی زنان همانند برادر خود زئوس بود. او معشوقه‌های بسیار داشت و پدر فرزندان بیشماری بود. پوزئیدون با آمفیتریت (یکی از پنجاه حوری دریایی که دختران نرئوس و اوکئانوس بودند) ازدواج کرد، و حاصل این پیوند یک‌نیمه انسان و نیمه ماهی به نام تریتون بود. او همچنین مدوسا (یکی از گورگون) را نیز باردار نمود تا کریسائور و پگاسوس (اسب بالدار) را دنیا آورد. تجاوز به آیترا[پانویس ۳] توسط پوزئیدون به دنیا آمدن تسئوس را به همراه داشت؛ او بعد از تجاوز به کاینئوس او را به درخواست خودش به یک مرد تبدیل کرد. تجاوز بعدی آمیمونه[پانویس ۴] را گرفتار خود کرد، وقتی او سعی داشت از دست ساتیر فرار کند و پوزئیدون او را نجات داد. دیگر فرزندان پوزئیدون شامل: ایمولپوس،[پانویس ۵] پولیفموس (یکی از سیکلوپ‌هااوریان، شاه آمیکوس، پروتئوس، آگنور و بلوس از ائوروپه، پلیاس و پادشاه مصر بوسایرس[پانویس ۶] بودند. او با خواهر خود دمتر نیز رابطهٔ عاشقانه داشته‌است و هنگامی که خود را به شکل یک اسب نر درآورده بود، با او نزدیکی نمود. وی از گایا صاحب فرزندی به نام آنتیوس شد؛ و بنابر ادیسه هومر می‌توان گفت در بین فرزندان پوزئیدون، پولیفموس از نژاد سیکلوپ بود که اولیس او را کور کرد و به همین دلیل پوزئیدون خشمگین شد و طوفانی بپا کرد که کشتی اولیس غرق شد.[۱۲][۱۳]

پوزئیدون و آتنا[ویرایش]

یکی دیگر از داستان‌های بدنام پوزئیدون حاصل رقابت او با الههٔ عقل و خرد، آتنا، بر سر شهر آتن بود. پوزئیدون بعد از آتنا دومین ایزد پراهمیت در شهر آتن به‌شمار می‌رفت و برای فریفتن دل‌های مردم شهر، نیزهٔ سه شاخ خود را بر روی زمین پرتاب کرد و باعث به وجود آمدن بهار در آکروپولیس شد، اگرچه دست آخر آتنا به سبب دادن درخت زیتون به مردم آتن در این نبرد پیروز شد. پوزئیدون از این تصمیم خشمگین شد و دشت‌های آتن را غرق سیلاب کرد. سرانجام، آتنا و پوزئیدون با آمیختن نیروهای یکدیگر با هم متحد شدند. با وجود اینکه پوزئیدون خدای اسب‌ها بود، آتنا اولین ارابه را درست کرد. همچنین آتنا اولین کشتی را ساخت تا بر روی دریایی که پوزئیدون فرمانروای آن بود حرکت کند.[۲۰]

پرستش خدای دریاها[ویرایش]

دریانوردان برای داشتن سفری مطمئن به او متکی بودند و او را پرستش می‌کردند و بسیاری از مردم اسب‌های خود را به نشانهٔ قدردانی و احترام به او با غرق کردن آن‌ها قربانی می‌کردند. او در اعماق اقیانوس‌ها در قصری ساخته شده از مرجان و جواهرات زندگی می‌کرد و سوار بر ارابه‌ای می‌شد که توسط هیپوکَمپِس‌ها کشیده می‌شدند. اما پوزئیدون بسیار بد خلق بود و خلق و خوی او گاهی اوقات منجر به خشونت‌هایی می‌گردید. هنگامی که از روحیه خوبی برخوردار بود، سرزمین‌های جدیدی در آب‌های آرام خلق می‌کرد و در مقابل وقتی خلق و خوی بدی داشت، نیزه سه‌شاخ خود را به طرف زمین پرتاب می‌کرد که باعث ایجاد زمین لرزه، چشمه‌های متلاطم، خسارت به کشتی‌ها و غرق شدن انسان‌ها می‌گردید. بر طبق نوشته‌های پوسانیاس، پوزئیدون قبل از آپولون، یکی از سرپرستاران پیشگوی معبد دلفی بود.[۲۱]

ساخت حصار تروا[ویرایش]

هنگامی که هرا قصد کرد علیه زئوس توطئه کند، پوزئیدون به کمک او شتافت و زمانی که موفق نشدند، او محکوم شد تا به مدت یکسال همچون زمینیان و بر روی زمین زندگی کند. در همین زمان بود که پوزئیدون به ساخت حصاری به دور شهر تروا اقدام نمود. پوزئیدون با همکاری آپولون دیوارهای تروا را در ازای پاداشی برای شاه لائومدون ساختند و از این رو تروا، نپتونیا پرگاما[پانویس ۷] نام گرفت. اما وقتی ساخت دیوار به اتمام رسید، لائومدون مزدشان را نپرداخت و حتی آن‌ها را تهدید کرد، چون به دیواری که یونانیان در اطراف کشتی خود ساخته بودند حسد می‌ورزید. پوزئیدون نیز در عوض هیولایی دریایی را به شهر فرستاد که لائومدون، دخترش هسیونه را به عنوان قربانی پیشکش هیولا کرد تا آن را ببلعد، اما هراکلس هسیونه را نجات داد و هیولا را از بین برد. در طرف دیگر آپولون نیز برای انتقام تروا را به طاعون مبتلا کرد.[۲۲][۲۳][۲۴][۲۵]

جاه طلبی و اعمال پوزئیدون[ویرایش]

از نظر هومر پوزئیدون بسیار اهمیت داشت و علت اصلی آن این بود که حتی با فرمان صریح زئوس به طرفداری از یونان مداخله کرد و نفرتش ناشی از بیگاری قبلی او و آپولون برای لائومِدون، پدر پریام بود. از آنجایی نفرت مانده بود که قرار بوده آپولو و پوزئیدون دربرابر اجرت، حصارهای شهر تروا را بسازند اما در پایان کار، لائومدون پاداش آن‌ها را نداد؛ آپولو ظاهراً رضایت داد زیرا بعدها در جنگ تروا از تروایی‌ها حمایت کرد. اما پوزئیدون که سنگدل تر بود نه تنها هیولایی دریایی فرستاد تا دختر لائومدون هیسونه را ببلعد، (اما هراکلس هیسونه را نجات داد و هیولا را از بین برد)؛ بلکه در تمام مدت جنگ تروایی‌ها را آزار داد. پوزئیدون چند سرزمین را متعلق به خود می‌دانست و با خدایان دیگر بر سر این مناطق جنگ داشت به‌طور مثال: بر سر آتن وترویزِن با آتِنا درگیر شد؛ و همچنین با شاه کرت هم جنگی داشت. وقتی مینوس از وی گاوی به قصد قربانی خواست پوزئیدون قبول کرد و یکی از گاوهای زیبای دریایی خود را به او فرستاد. مینوس با دیدن گاو از قربانی کردن آن منصرف شد و ترجیح داد نزد خود نگه دارد؛ وقتی پوزئیدون از این مسئله با خبر گشت خشمگین شد و کاری کرد که همسر مینوس، پاسیفای به این گاو علاقه و شهوت بسیار پیدا کند.[۲۶] وقتی پوزئیدون در جنگی شرکت می‌کرد برادرش هادس می‌ترسید که زمین بر اثر زلزله‌ای که برادرش به راه می‌انداخت فرو بریزد و سقف جهان زیرین پایین بیاید.

پوزئیدون علاوه بر ویرانگری رحم هم داشت به‌طور مثال: تسالی را که دریاچهٔ عظیمی بود به سرزمین قابل سکونت تبدیل کرد. پوزئیدون به احترامی که علاوه بر دریا در خشکی می‌گذاشتند احترام قائل بود و او را در خشکی در بویوتیا وهم در دلفی پرستش می‌کردند. وی پرستشگاه بزرگی در پلوپونسوس و آرکادیا و در سونیوم داشت و البته کانون پرستش پوزئیدون ایستمیا بود که یکی از قلمروهای زمینی او به‌شمار می‌رفت؛ و می‌گویند قبل از آنکه آپولو صاحب معبد دلفی شود پوزئیدون به همراه گایا صاحب این معبد بود. پوزئیدون یادآور قوچ هم نیز بوده زیرا وقتی که تِئوفانه را به دست آورد خود را به شکل قوچ درآورد و روایت کرده‌اند که تِئوفانه همان قوچ زرین را به دنیا آورد. همهٔ خدایان دریا قدرت تغییر شکل داشتند ولی پوزئیدون اسنان‌ها را هم تغییر شکل می‌داد، و پوزئیدون پسر خود کوکونوس را نیز رویین‌تن کرد.[۲۷][۲۸]

نمادها[ویرایش]

پوزئیدون را معمولاً در حالی که سه شاخه ای در دست داشت (اسلحه مخصوص ماهیگیران) و بر ارابه‌ای که با حیوانات عجیب که نیمی از بدنش اسب و نیم دیگرش مار بود و اطراف این ارابه را، ماهی‌ها، خوک‌های بحری، انواع و اقسام موجودات دریایی از قبیل نرئید و غیره فراگرفته بودند، تصویر می‌شد. نام‌های الوهیت دیگری که به پوزئیدون نسبت داده شده عبارتند از خدای زمین لرزه‌ها و اسب‌ها. نمادهای مرتبط با پوزئیدون عبارتند از: دلفین، نیزه سه شاخ و سه ماهی چنگک دار نیزه‌ای.

  1. تلکین‌ها (Telchines): پریان مخصوص جزیره رودس، پسر دریا (پونتوس و زمین می‌باشند که یکی از خواهرها به نام هالیا با پوزئیدون ازدواج نمود تلکین‌ها به کمک کافیرا به پرورش او پرداختند، و همچون وظایفی را که کورتها برای پرورش زئوس انجام می‌دادند آن‌ها نیز به عهده گرفتند. ابتکار تراشیدن پیکر خدایان را به آن‌ها نسبت می‌دادند. آن‌ها جادوگران ماهری هم بودندو می‌توانستند باران و برف و تگرگ از آسمان نازل کنند و همچنین خود را به هر شکلی درآوردند. آن‌ها را به شکل موجوداتی نیمه دریایی و نیمه زمینی یعنی قسمت پایین بدن آن‌ها را به شکل ماهی یا مار تصور می‌کردند؛ و چنین معروف است که آن‌ها جزیره رودس را برای آنکه به بر و بی‌حاصل باشد، با آب استوکس (رودی میان این دنیا و جهان‌زیرین) آبیاری کردند که این عمل موجب خشم خدایان بر آن‌ها شد، آپولو با تیرهای خود آن‌ها را کشت و زئوس نیز به وسیله صاعقه آن‌ها را کشت و به قعر دریا پرتابشان کرد.
  2. آلوادها (Aloades) ایفی‌مدیا عاشق پوزئیدون شد و عادت داشت که برای گردش به کنار دریا رفته، امواج دریا را با دست بگیرد و در سینه خود بریزد. عاقبت پوزئیدون تسلیم او شد و از این پیش آمد دو پسر به نام‌های اوتوس و افیالتس که به آلوادها معروف شدند و از گیگانت‌ها بودند متولد شدند. آن‌ها هر سال یک ذراع (واحد اندازه‌گیری در باستان که برابر بود با فاصله آرنج تا نوک انگشت وسط یا حدوداً ۴۴ سانتی‌متر) در عرض و یک فاتوم در ارتفاع رشد می‌کردند و وقتی که به ۹ سالگی رسیدند تقریباً چهار متر عرض و ۱۷ متر ارتفاع داشتند و بدین سبب برای نبرد با ایزدان مصمم شدند. اما زمانی که تصمیم به نبرد یا خدایان گرفتند، این جنگ باعث شکست و به هلاکت رسیدن آن‌ها شد.

نگارخانه[ویرایش]

معادل‌های انگلیسی[ویرایش]

  1. Euboea
  2. Hippocamps
  3. Aethra
  4. Amymone
  5. Eumolpus
  6. Busiris
  7. Neptunia Pergama

پانویس[ویرایش]

  1. وارنر، دانشنامه اساطیر جهان، ۲۹۸.
  2. وارنر، دانشنامه اساطیر جهان، ۲۹۸.
  3. گرانت، فرهنگ اساطیر کلاسیک (یونان و روم)، ۲۲۵.
  4. دیکسون کندی، دانشنامه اساطیر یونان و روم، ۱۷۴.
  5. گرانت، فرهنگ اساطیر کلاسیک (یونان و روم)، ۲۲۷.
  6. سیلوِر، ایزدان و ایزدبانوان یونانی، ۱۳–۱۴.
  7. شفا، افسانه خدایان، ۱۱۸.
  8. گرانت، فرهنگ اساطیر کلاسیک (یونان و روم)، ۲۲۶.
  9. دیکسون کندی، دانشنامه اساطیر یونان و روم، ۱۷۵.
  10. شفا، افسانه خدایان، ۱۱۹.
  11. گرانت، فرهنگ اساطیر کلاسیک (یونان و روم)، ۲۲۶.
  12. گرانت، فرهنگ اساطیر کلاسیک (یونان و روم)، ۲۲۶.
  13. دیکسون کندی، دانشنامه اساطیر یونان و روم، ۱۷۶.
  14. براساس تئوگونیا هزیود
  15. براساس گفته هومر، ایلیاد 1.570–579, 14.338, ادیسه 8.312, هفائستوس فرزند هرا و زئوس بوده‌است
  16. براساس گفته هزیود، تئوگونیا 927–929, هفائستوس تنها زاده هرا بوده و پدری نداشته‌است.
  17. براساس گفته هزیود، تئوگونیا
  18. براساس گفته هزیود، تئوگونیا 183–200, آفرودیت فرزند و زاده اورانوس بوده‌است
  19. براساس گفته هومر، آفرودیت دختر زئوس بوده‌است. (ایلیاد 3.374, 20.105; ادیسه 8.308, 320) و دیونه (ایلیاد 5.370–71)
  20. گرانت، فرهنگ اساطیر (یونان و روم)، ۲۲۷.
  21. وارنر، دانشنامه اساطیر جهان، ۲۹۸.
  22. داستان ساخت دیوار تروا توسط پوزئیدون
  23. لنسلین گرین، اساطیر یونان، ۱۳۴.
  24. گرانت، فرهنگ اساطیر کلاسیک یونان و روم، ۲۲۶–۲۲۷.
  25. دیکسون کندی، دانشنامه اساطیر یونان و روم، ۱۷۴–۱۷۵.
  26. گرانت، فرهگ اساطیر کلاسیک (یونان و روم)، ۲۲۸.
  27. دیکسون کندی، دانشنامه اساطیر یونان و روم، ۱۷۶.
  28. گرانت، فرهنگ اسطیر کلاسیک (یونان و روم)، ۲۲۸.

منابع[ویرایش]

  • گرانت، مایکل (۱۳۹۰). فرهنگ اساطیر کلاسیک (یونان و روم). ماهی.
  • پین سنت، جان (۱۳۸۰). شناخت اساطیر یونان. اساطیر.
  • فاطمی، سعید (۱۳۷۵). اساطیر یونان و روم. دانشگاه تهران.
  • شفا، شجاع‌الدین (۱۳۸۳). افسانه خدایان. تهران: دنیای نو.
  • سیلوِر، دِرو (۱۳۸۲). ایزدان و ایزدبانوان یونانی. اسطوره.
  • دیکسون کندی، مایک (۱۳۸۵). دانشنامه اساطیر یونان و روم. طهوری.
  • لنسلین گرین، راجر (۱۳۷۰). اساطیر یونان. صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران.
  • ناردو، دان (۱۳۸۴). اسطوره‌های یونان و روم. ققنوس.
  • وارنر، رکس (۱۳۹۲). دانشنامه اساطیر جهان. هیرمند.

Poseidon
God of the sea, storms, earthquakes, horses
0036MAN Poseidon.jpg
Poseidon from Milos, 2nd century BC (National Archaeological Museum of Athens)
AbodeMount Olympus, or the Sea
SymbolTrident, fish, dolphin, horse, bull
Personal information
ParentsCronus and Rhea
SiblingsHades, Demeter, Hestia, Hera, Zeus, Chiron
ConsortAmphitrite, Aphrodite, Demeter, various others
ChildrenTheseus
Triton
Polyphemus
Orion
Belus
Agenor
Neleus
Atlas (the first king of Atlantis)
Pegasus
Chrysaor
Roman equivalentNeptune

Poseidon (/pəˈsdən, pɒ-, p-/;[1] Greek: Ποσειδῶν, pronounced [poseːdɔ́ːn]) was one of the Twelve Olympians in ancient Greek religion and myth, god of the sea, storms, earthquakes and horses.[2] In pre-Olympian Bronze Age Greece, he was venerated as a chief deity at Pylos and Thebes.[2] His Roman equivalent is Neptune.

Poseidon was protector of seafarers, and of many Hellenic cities and colonies. In Homer's Iliad, Poseidon supports the Greeks against the Trojans during the Trojan War and in the Odyssey, during the sea-voyage from Troy back home to Ithaca, the Greek hero Odysseus provokes Poseidon's fury by blinding his son, the Cyclops Polyphemus, resulting in Poseidon punishing him with storms, the complete loss of his ship and companions, and a ten-year delay. Poseidon is also the subject of a Homeric hymn. In Plato's Timaeus and Critias, the island of Atlantis was Poseidon's domain.[3][4][5]

Etymology

The earliest attested occurrence of the name, written in Linear B, is 𐀡𐀮𐀆𐀃 Po-se-da-o or 𐀡𐀮𐀆𐀺𐀚 Po-se-da-wo-ne, which correspond to Ποσειδάων (Poseidaōn) and Ποσειδάϝονος (Poseidawonos) in Mycenean Greek; in Homeric Greek it appears as Ποσειδάων (Poseidaōn); in Aeolic as Ποτειδάων (Poteidaōn); and in Doric as Ποτειδάν (Poteidan), Ποτειδάων (Poteidaōn), and Ποτειδᾶς (Poteidas).[6] The form Ποτειδάϝων (Poteidawon) appears in Corinth.[7]

The origins of the name "Poseidon" are unclear. One theory breaks it down into an element meaning "husband" or "lord" (Greek πόσις (posis), from PIE *pótis) and another element meaning "earth" (δᾶ (da), Doric for γῆ ()), producing something like lord or spouse of Da, i.e. of the earth; this would link him with Demeter, "Earth-mother".[8] Walter Burkert finds that "the second element da- remains hopelessly ambiguous" and finds a "husband of Earth" reading "quite impossible to prove."[2]

Another theory interprets the second element as related to the word *δᾶϝον dâwon, "water"; this would make *Posei-dawōn into the master of waters.[9] There is also the possibility that the word has Pre-Greek origin.[10] Plato in his dialogue Cratylus gives two alternative etymologies: either the sea restrained Poseidon when walking as a "foot-bond" (ποσίδεσμον), or he "knew many things" (πολλά εἰδότος or πολλά εἰδῶν).[11]

At least a few sources deem Poseidon as a "prehellenic" (i.e. Pelasgian) word, considering an Indo-European etymology "quite pointless".[12]

Epithets

Common epithets (or adjectives) applied to Poseidon are Enosichthon (Ἐνοσίχθων) "Earth Shaker" or "earth-shaking" and Ennosigaios (Ἐννοσίγαιος), used by Homer in the Iliad and by Nonnus in Dionysiaca.[a][13][14]

Of the two phrases, Enosichthon has an older evidence of use, as it is identified in Linear B, as 𐀁𐀚𐀯𐀅𐀃𐀚, E-ne-si-da-o-ne,[15]

The epithets Ennosigaios (and Ennosidas) indicate the chthonic nature of Poseidon,[16] that is to say, Poseidon was regarded as holding sway over land as well as the sea.[14]

Another epithet of Poseidon was "Dark-Haired" (κυανοχαίτης).[17]

Bronze Age Greece

Poseidon, Paella Museum

Linear B (Mycenean Greek) inscriptions

If surviving Linear B clay tablets can be trusted, the name po-se-da-wo-ne ("Poseidon") occurs with greater frequency than does di-u-ja ("Zeus"). A feminine variant, po-se-de-ia, is also found, indicating a lost consort goddess, in effect the precursor of Amphitrite. Poseidon carries frequently the title wa-na-ka (wanax) in Linear B inscriptions, as king of the underworld. The chthonic nature of Poseidon-Wanax is also indicated by his title E-ne-si-da-o-ne in Mycenean Knossos and Pylos,[15] a powerful attribute (earthquakes had accompanied the collapse of the Minoan palace-culture). In the cave of Amnisos (Crete) Enesidaon is related with the cult of Eileithyia, the goddess of childbirth.[18] She was related with the annual birth of the divine child.[19] During the Bronze Age, a goddess of nature, dominated both in Minoan and Mycenean cult, and Wanax (wa-na-ka) was her male companion (paredros) in Mycenean cult.[20] It is possible that Demeter appears as Da-ma-te in a Linear B inscription (PN EN 609), however the interpretation is still under dispute.[21]

In Linear B inscriptions found at Pylos, E-ne-si-da-o-ne is related with Poseidon, and Si-to Po-tini-ja is probably related with Demeter.[22] Tablets from Pylos record sacrificial goods destined for "the Two Queens and Poseidon" ("to the Two Queens and the King": wa-na-soi, wa-na-ka-te). The "Two Queens" may be related with Demeter and Persephone, or their precursors, goddesses who were not associated with Poseidon in later periods.[23]

Arcadian myths

The illuminating exception is the archaic and localised myth of the stallion Poseidon and mare Demeter at Phigalia in isolated and conservative Arcadia, noted by Pausanias (2nd century AD) as having fallen into desuetude; the stallion Poseidon pursues the mare-Demeter, and from the union she bears the horse Arion, and a daughter (Despoina), who obviously had the shape of a mare too. The violated Demeter was Demeter Erinys (furious) .[24] In Arcadia, Demeter's mare-form was worshiped into historical times. Her xoanon of Phigaleia shows how the local cult interpreted her, as goddess of nature. A Medusa type with a horse's head with snaky hair, holding a dove and a dolphin, probably representing her power over air and water.[25]

Origins

It seems that the Arcadian myth is related with the first Greek speaking people who entered the region during the Bronze Age. (Linear B represents an archaic Greek dialect). Their religious beliefs were mixed with the beliefs of the indigenous population. It is possible that the Greeks did not bring with them other gods except Zeus, Eos, and the Dioskouroi. The horse (numina) was related with the liquid element, and with the underworld. Poseidon appears as a beast (horse), which is the river spirit of the underworld, as it usually happens in northern-European folklore, and not unusually in Greece.[26][27] Poseidon "Wanax", is the male companion (paredros) of the goddess of nature. In the relative Minoan myth, Pasiphaë is mating with the white bull, and she bears the hybrid creature Minotaur.[28] The Bull was the old pre-Olympian Poseidon.[29] The goddess of nature and her paredros survived in the Eleusinian cult, where the following words were uttered: "Mighty Potnia bore a strong son".[30]

In the heavily sea-dependent Mycenaean culture, there is not sufficient evidence that Poseidon was connected with the sea. We do not know if "Posedeia" was a sea-goddess. Homer and Hesiod suggest that Poseidon became lord of the sea following the defeat of his father Cronus, when the world was divided by lot among his three sons; Zeus was given the sky, Hades the underworld, and Poseidon the sea, with the Earth and Mount Olympus belonging to all three.[2][31] Walter Burkert suggests that the Hellene cult worship of Poseidon as a horse god may be connected to the introduction of the horse and war-chariot from Anatolia to Greece around 1600 BC.[2]

It is almost sure that once Poseidon was worshiped as a horse, and this is evident by his cult in Peloponnesos. However he was originally a god of the waters, and therefore he became the "earth-shaker", because the Greeks believed that the cause of the earthquakes was the erosion of the rocks by the waters, by the rivers who they saw to disappear into the earth and then to burst out again. This is what the natural philosophers Thales, Anaximenes and Aristotle believed, which could not be different from the folklore belief.[32] Later, when the Myceneans travelled along the sea, he was assigned a role as god of the sea.

In any case, the early importance of Poseidon can still be glimpsed in Homer's Odyssey, where Poseidon rather than Zeus is the major mover of events. In Homer, Poseidon is the master of the sea.[33]

Worship of Poseidon

Poseidon was a major civic god of several cities: in Athens, he was second only to Athena in importance, while in Corinth and many cities of Magna Graecia he was the chief god of the polis.[2]

In his benign aspect, Poseidon was seen as creating new islands and offering calm seas. When offended or ignored, he supposedly struck the ground with his trident and caused chaotic springs, earthquakes, drownings and shipwrecks. Sailors prayed to Poseidon for a safe voyage, sometimes drowning horses as a sacrifice; in this way, according to a fragmentary papyrus, Alexander the Great paused at the Syrian seashore before the climactic battle of Issus, and resorted to prayers, "invoking Poseidon the sea-god, for whom he ordered a four-horse chariot to be cast into the waves."[34]

According to Pausanias, Poseidon was one of the caretakers of the oracle at Delphi before Olympian Apollo took it over. Apollo and Poseidon worked closely in many realms: in colonization, for example, Delphic Apollo provided the authorization to go out and settle, while Poseidon watched over the colonists on their way, and provided the lustral water for the foundation-sacrifice. Xenophon's Anabasis describes a group of Spartan soldiers in 400–399 BC singing to Poseidon a paean—a kind of hymn normally sung for Apollo.

Like Dionysus, who inflamed the maenads, Poseidon also caused certain forms of mental disturbance. A Hippocratic text of ca 400 BC, On the Sacred Disease[35] says that he was blamed for certain types of epilepsy.

Epithets

Dionysus, Plato, or Poseidon sculpture excavated at the Villa of the Papyri.

Poseidon was known in various guises, denoted by epithets. In the town of Aegae in Euboea, he was known as Poseidon Aegaeus and had a magnificent temple upon a hill.[36][37][38] Poseidon also had a close association with horses, known under the epithet Poseidon Hippios, usually in Arcadia. He is more often regarded as the tamer of horses, but in some myths he is their father, either by spilling his seed upon a rock or by mating with a creature who then gave birth to the first horse.[2] He was closely related with the springs, and with the strike of his trident, he created springs. Many springs like Hippocrene and Aganippe in Helikon are related with the word horse (hippos). (also Glukippe, Hyperippe).[39] In the historical period, Poseidon was often referred to by the epithets Enosichthon, Seisichthon and Ennosigaios, and Γαιήοχος Gaiēochos all meaning "earth-shaker" and referring to his role in causing earthquakes.

Some other epithets of Poseidon are:[40]

  • "Asphaleios", (ασφάλεια: safety), as protector from the earthquakes.
  • "Helikonios", (Ελικώνιος) related with the mountain Helikon.
  • "Tavreios", (Ταύρειος: related with the bull). There was a fest "Tavreia" in Ephesos.
  • "Petraios" (Πετραίος: related with rocks) in Thessaly. He hit a rock, and the horse "Skyphios" appeared.
  • "Epoptis" (επόπτης: supervisor) in Megalopolis
  • "Pelagios" in Ionia.
  • "Phykios" (Φύκιος: related with seaweeds) in Mykonos.
  • "Phytalmios" (Φυτάλμιος) related with the vegetation in Troizen, Megara, Rhodes.
  • Epithets related with the genealogy trees: "Patrigenios", "Genethlios", "Genesios", "Pater", "Phratrios".
  • "Epactaeus", meaning "god worshipped on the coast", in Samos.[41]

Mythology

Birth

Poseidon was the second son of the Titans Cronus and Rhea. In most accounts he is swallowed by Cronus at birth and is later saved, along with his other brothers and sisters, by Zeus.

However, in some versions of the story, he, like his brother Zeus, did not share the fate of his other brother and sisters who were eaten by Cronus. He was saved by his mother Rhea, who concealed him among a flock of lambs and pretended to have given birth to a colt, which she gave to Cronus to devour.[42]

According to John Tzetzes[43] the kourotrophos, or nurse of Poseidon was Arne, who denied knowing where he was, when Cronus came searching; according to Diodorus Siculus[44] Poseidon was raised by the Telchines on Rhodes, just as Zeus was raised by the Korybantes on Crete.

According to a single reference in the Iliad, when the world was divided by lot in three, Zeus received the sky, Hades the underworld and Poseidon the sea.[45]

In Homer's Odyssey (Book V, ln. 398), Poseidon has a home in Aegae.

Foundation of Athens

The Dispute of Minerva and Neptune by René-Antoine Houasse (circa 1689 or 1706)

Athena became the patron goddess of the city of Athens after a competition with Poseidon. Yet Poseidon remained a numinous presence on the Acropolis in the form of his surrogate, Erechtheus.[2] At the dissolution festival at the end of the year in the Athenian calendar, the Skira, the priests of Athena and the priest of Poseidon would process under canopies to Eleusis.[46] They agreed that each would give the Athenians one gift and the Athenians would choose whichever gift they preferred. Poseidon struck the ground with his trident and a spring sprang up; the water was salty and not very useful,[47] whereas Athena offered them an olive tree.

The Athenians or their king, Cecrops, accepted the olive tree and along with it Athena as their patron, for the olive tree brought wood, oil and food. After the fight, infuriated at his loss, Poseidon sent a monstrous flood to the Attic Plain, to punish the Athenians for not choosing him. The depression made by Poseidon's trident and filled with salt water was surrounded by the northern hall of the Erechtheum, remaining open to the air. "In cult, Poseidon was identified with Erechtheus," Walter Burkert noted; "the myth turns this into a temporal-causal sequence: in his anger at losing, Poseidon led his son Eumolpus against Athens and killed Erectheus."[48]

The contest of Athena and Poseidon was the subject of the reliefs on the western pediment of the Parthenon, the first sight that greeted the arriving visitor.

This myth is construed by Robert Graves and others as reflecting a clash between the inhabitants during Mycenaean times and newer immigrants. Athens at its height was a significant sea power, at one point defeating the Persian fleet at Salamis Island in a sea battle.

Walls of Troy

Poseidon and Apollo, having offended Zeus by their rebellion in Hera's scheme, were temporarily stripped of their divine authority and sent to serve King Laomedon of Troy. He had them build huge walls around the city and promised to reward them well, a promise he then refused to fulfill. In vengeance, before the Trojan War, Poseidon sent a sea monster to attack Troy. The monster was later killed by Heracles.

Consorts and children

Poseidon was said to have had many lovers of both sexes (see expandable list below). His consort was Amphitrite, a nymph and ancient sea-goddess, daughter of Nereus and Doris. Together they had a son named Triton, a merman.

Poseidon was the father of many heroes. He is thought to have fathered the famed Theseus.

A mortal woman named Tyro was married to Cretheus (with whom she had one son, Aeson), but loved Enipeus, a river god. She pursued Enipeus, who refused her advances. One day, Poseidon, filled with lust for Tyro, disguised himself as Enipeus, and from their union were born the heroes Pelias and Neleus, twin boys. Poseidon also had an affair with Alope, his granddaughter through Cercyon, his son and King of Eleusis, begetting the Attic hero Hippothoon. Cercyon had his daughter buried alive but Poseidon turned her into the spring, Alope, near Eleusis.

Sea thiasos depicting the wedding of Poseidon and Amphitrite, from the Altar of Domitius Ahenobarbus in the Field of Mars, bas-relief, Roman Republic, 2nd century BC

Poseidon rescued Amymone from a lecherous satyr and then fathered a child, Nauplius, by her.

After having raped Caeneus, Poseidon fulfilled her request and changed her into a male warrior.

A mortal woman named Cleito once lived on an isolated island; Poseidon fell in love with the human mortal and created a dwelling sanctuary at the top of a hill near the middle of the island and surrounded the dwelling with rings of water and land to protect her. She gave birth to five sets of twin boys; the firstborn, Atlas, became the first ruler of Atlantis.[3][4][5]

Not all of Poseidon's children were human. In an archaic myth, Poseidon once pursued Demeter. She spurned his advances, turning herself into a mare so that she could hide in a herd of horses; he saw through the deception and became a stallion and captured her. Their child was a horse, Arion, which was capable of human speech. Poseidon also raped Medusa on the floor of a temple to Athena.[49][50] Medusa was then changed into a monster by Athena.[51][50] When she was later beheaded by the hero Perseus, Chrysaor and Pegasus emerged from her neck.

His other children include Polyphemus (the Cyclops) and, finally, Alebion and Bergion and Otos and Ephialtae (the giants).[49]

List of Poseidon's consorts and children

Female lovers and offspring

Goddesses Children Mortal Women Children Mortal Women Children
Amphitrite Triton Agamede Dictys Laodice[52] No known offspring
Benthesikyme Actor Larissa • Achaeus
Rhodos Aethra Theseus • Pelasgus
Gaea Antaeus Alistra[53] Ogygus • Pythius
Charybdis Alope Hippothoon Leis, daughter of Orus • Altephus, king of Troezen[54]
Laistryon Amphimedusa Erythras[55] Libya Agenor
Demeter Despoina Amymone Nauplius Belus
Areion Anippe or Busiris Lelex
Aphrodite Rhodos Lysianassa Melantho Delphus
Herophile (possibly) Arene Idas (possibly) Melissa[56] • Dyrrhachius[57]
Medusa Pegasus Arne or Aeolus Melite • Metus[58]
Chrysaor Melanippe Boeotus Mestra No known offspring
Unknown mother Cymopoleia Ascre • Oeoclus[59] Molione • The Molionides
Nymphs Children Astypalaea Ancaeus 1. Cteatus
Aba Ergiscus[60] Eurypylus 2. Eurytus
Alcyone Aethusa Boudeia / Bouzyge Erginus Mytilene • Myton[61]
Hyrieus Caenis No known offspring Oenope Megareus (possibly)
Hyperenor Calchinia • Peratus Ossa Sithon (possibly)
Hyperes Calyce or Cycnus Periboea Nausithous
Anthas Harpale or Phoenice • Torone[62]
Arethusa Abas Scamandrodice Proteus
Bathycleia[63] or Halirrhothius a Nereid[64] Rhode[65] • Ialysus
Euryte[66] Canace Hopleus • Cameirus
Beroe No known offspring • Nireus • Lindus
Bisalpis or Chrysomallus Aloeus Syme Chthonius
Bisaltis or Epopeus Themisto Leucon or Leuconoe
Theophane Triopas Tyro Pelias
Celaeno[67] Lycus Celaeno • Celaenus Neleus
Nycteus Cerebia[68] Dictys Daughter of Amphictyon Cercyon
Eurypylus (Eurytus) Polydectes Unknown Woman Dicaeus[69]
Lycaon Ceroessa Byzas Syleus
Kelousa or Asopus (possibly) Chrysogeneia Chryses Unknown Woman Amphimarus[70]
Pero Circe • Phaunos Unknown Woman • Amyrus[71]
Cleodora • Parnassus Cleito[72] • Ampheres Unknown Woman Aon, eponym of Aonia[73]
Chione Eumolpus • Atlas Unknown Mother • Astraeus of Mysia[74]
Corcyra Phaeax • Autochthon Alcippe of Mysia[74]
Diopatra No known offspring • Azaes Unknown Woman Augeas[75]
Halia • Rhode (possibly) • Diaprepes Unknown Woman • Beergios[64]
• Six sons • Elasippus Unknown Woman • Byzenus[64]
Melantheia Eirene[76] • Euaemon Unknown Woman • Calaurus[77]
Melia Amycus • Eumelus (Gadeirus) Unknown Woman • Caucon or Glaucon[78]
Mygdon • Mestor Unknown Woman Corynetes (possibly)
Mideia • Aspledon • Mneseus Unknown Woman • Cromus, eponym of Crommyon[79]
Olbia Astacus[80] Coronis No known offspring Unknown Woman • Dercynus (Bergion) of Liguria[81]
Peirene • Cenchrias Eidothea • Eusiros[82] Unknown Woman Eryx, king of Eryx in Sicily
• Leches Ergea Celaeno Unknown Woman • Euseirus, father of Cerambus
Pitane or Euadne Europa or Euphemus Unknown Woman • Geren[83]
Lena Mecionice Unknown Woman • Ialebion (Alebion) of Liguria[81]
Pronoe Phocus Euryale Orion Unknown Woman • Lamus, king of the Laestrygonians
Rhodope • Athos[84] Eurycyda Eleius Unknown Woman • Messapus
Salamis Cychreus Eurynome (Eurymede) Bellerophon Unknown Woman • Onchestus[85]
Satyria of Taras Taras[86] Helle • Almops Unknown Woman • Palaestinus[87]
Thoosa Polyphemus • Edonus Unknown Woman Phineus[88]
Thyia No known offspring • Paion Unknown Woman Phorbas of Acarnania
Nymph of Chios Chios Hermippe Minyas (possibly) Unknown Woman Poltys
Nymph of Chios

(another one)

Melas Hippothoe Taphius Unknown Woman Procrustes
• Agelus Iphimedeia • The Aloadae Unknown Woman Sarpedon of Ainos
• Malina 1. Ephialtes Unknown Woman Sciron
Unknown mother Lotis (possibly) 2. Otus Unknown Woman Taenarus (possibly)
Unknown mother • Ourea, a nymph[89] Lamia • Sibylla (Sibyl) Unknown Woman • Terambos
Unknown Woman Thasus

Male lovers

Genealogy

Poseidon's family tree [91]
UranusGaia
Uranus' genitalsCronusRhea
ZeusHeraPOSEIDONHadesDemeterHestia
    a[92]
     b[93]
AresHephaestus
Metis
Athena[94]
Leto
ApolloArtemis
Maia
Hermes
Semele
Dionysus
Dione
    a[95]     b[96]
Aphrodite

In literature and art

Neptune and Amphitrite by Jacob de Gheyn II (late 1500s)

In Greek art, Poseidon rides a chariot that was pulled by a hippocampus or by horses that could ride on the sea. He was associated with dolphins and three-pronged fish spears (tridents). He lived in a palace on the ocean floor, made of coral and gems.

In the Iliad Poseidon favors the Greeks, and on several occasion takes an active part in the battle against the Trojan forces. However, in Book XX he rescues Aeneas after the Trojan prince is laid low by Achilles.

In the Odyssey, Poseidon is notable for his hatred of Odysseus who blinded the god's son, the Cyclops Polyphemus. The enmity of Poseidon prevents Odysseus's return home to Ithaca for many years. Odysseus is even told, notwithstanding his ultimate safe return, that to placate the wrath of Poseidon will require one more voyage on his part.

In the Aeneid, Neptune is still resentful of the wandering Trojans, but is not as vindictive as Juno, and in Book I he rescues the Trojan fleet from the goddess's attempts to wreck it, although his primary motivation for doing this is his annoyance at Juno's having intruded into his domain.

A hymn to Poseidon included among the Homeric Hymns is a brief invocation, a seven-line introduction that addresses the god as both "mover of the earth and barren sea, god of the deep who is also lord of Helicon and wide Aegae,[97] and specifies his twofold nature as an Olympian: "a tamer of horses and a saviour of ships."

Poseidon appears in Percy Jackson and the Olympians as the father of Percy Jackson and Tyson the Cyclops. He also appears in the ABC television series Once Upon a Time as the guest star of the second half of season four played by Ernie Hudson.[98] In this version, Poseidon is portrayed as the father of the Sea Witch Ursula.

Narrations

Neptune's fountain in Prešov, Slovakia.
Poseidon myths as told by story tellers

Bibliography of reconstruction:

  • Homer, Odyssey, 11.567 (7th century BC)
  • Pindar, Olympian Odes, 1 (476 BC)
  • Euripides, Orestes, 12–16 (408 BC)
  • Bibliotheca Epitome 2: 1–9 (140 BC)
  • Ovid, Metamorphoses, VI: 213, 458 (AD 8);
  • Hyginus, Fables, 82: Tantalus; 83: Pelops (1st century AD)
  • Pausanias, Description of Greece, 2.22.3 (AD 160 – 176)

Bibliography of reconstruction:

Gallery

Paintings

Statues

See also

Explanatory notes

  1. ^ LSJ states Enosichthon is used as an epithet by Homer and later as adjective by Nonnus.[13] The opposite has also been stated (Homer as adjective, Nonnus' Dionysiaca as epither).[14]

References

Citations
  1. ^ Jones, Daniel (2003) [1917], Peter Roach; James Hartmann; Jane Setter (eds.), English Pronouncing Dictionary, Cambridge: Cambridge University Press, ISBN 978-3-12-539683-8
  2. ^ a b c d e f g h Burkert 1985, pp. 136–139.
  3. ^ a b Plato (1971). Timaeus and Critias. London, England: Penguin Books Ltd. pp. 167. ISBN 9780140442618.
  4. ^ a b Timaeus 24e–25a, R. G. Bury translation (Loeb Classical Library).
  5. ^ a b Also it has been interpreted that Plato or someone before him in the chain of the oral or written tradition of the report accidentally changed the very similar Greek words for "bigger than" ("meson") and "between" ("mezon") – Luce, J.V. (1969). The End of Atlantis – New Light on an Old Legend. London: Thames and Hudson. p. 224.
  6. ^ Martin Nilsson (1967). Die Geschichte der Griechische Religion. Erster Band. Verlag C. H. Beck. p. 444.
  7. ^ Liddell & Scott, A Greek-English Lexicon, Ποσειδῶν.
  8. ^ Pierre Chantraine Dictionnaire etymologique de la langue grecque Paris 1974–1980 4th s.v.; Lorenzo Rocci Vocabolario Greco-Italiano Milano, Roma, Napoli 1943 (1970) s.v.
  9. ^ Martin Nilsson, p. 417, p. 445
  10. ^ R. S. P. Beekes. Etymological Dictionary of Greek, Brill, 2009, p. 324 (s.v. "Δημήτηρ").
  11. ^ Plato, Cratylus, 402d–402e
  12. ^ van der Toorn, Karel; Becking, Bob; van der Horst, Pieter Willem (1999), Dictionary of Deities and Demons in the Bible (second ed.), Grand Rapids, Michigan: William B. Eerdman's Publishing Company, ISBN 0-8028-2491-9
  13. ^ a b Ἐνοσίχθων; Ἐννοσίγαιος. Liddell, Henry George; Scott, Robert; A Greek–English Lexicon at the Perseus Project
  14. ^ a b c Smith, >Steven D. (2019), Maria Kanellou; Ivana Petrovic; Chris Carey (eds.), "Art, Nature, Power: Garden Epigrams from Nero to Heraclius", Greek Epigram from the Hellenistic to the Early Byzantine Era, Oxford University Press, p. 348, ISBN 978-0-192-57379-7
  15. ^ a b Adams, John Paul. "Mycenaean Divinities". List of Handouts for Classics 315. Retrieved 2 September 2006.
  16. ^ Ennosidas (Pindar), Ennosigaios (Homer): Dietrich, p. 185 n. 305.
  17. ^ Ἐννοσίγαιος. Liddell, Henry George; Scott, Robert; A Greek–English Lexicon at the Perseus Project
  18. ^ Dietrich, pp. 220221.
  19. ^ Dietrich, p. 109.
  20. ^ Dietrich, p. 181.
  21. ^ Ventris/Chadwick,Documents in Mycenean Greek p. 242; Dietrich, p. 172, n. 218.
  22. ^ George Mylonas (1966), Mycenae and the Mycenean world. p.159. Princeton University Press
  23. ^ "Wa-na-ssoi, wa-na-ka-te, (to the two queens and the king). Wanax (Greek : Αναξ) is best suited to Poseidon, the special divinity of Pylos. The identity of the two divinities addressed as wanassoi, is uncertain ": George Mylonas (1966) Mycenae and the Mycenean age p. 159 .Princeton University Press
  24. ^ Pausanias VIII 23. 5; Raymond Bloch "Quelques remarques sur Poseidon, Neptunus et Nethuns" in Comptes-rendus des séances de l' Académie des Inscriptions et Belles-Letres 2 1981 p. 345.
  25. ^ L. H. Jeffery (1976). Archaic Greece: The Greek city states c.800-500 B.C (Ernest Benn Limited) p 23 ISBN 0-510-03271-0
  26. ^ F.Schachermeyer: Poseidon und die Entstehung des Griechischen Gotter glaubens :Nilsson p 444
  27. ^ The river god Acheloos is represented as a bull
  28. ^ Pseudo-Apollodorus, Bibliotheke 3.1.4
  29. ^ Ruck and Staples 1994:213.
  30. ^ Dietrich, p. 167
  31. ^ Hesiod, Theogony 456.
  32. ^ Seneca quaest. Nat. VI 6 :Nilsson Vol I p.450
  33. ^ "Poseidon – God of the Sea". www.crystalinks.com. Retrieved 6 November 2017.
  34. ^ Papyrus Oxyrrhincus FGH 148, 44, col. 2; quoted by Robin Lane Fox, Alexander the Great (1973) 1986:168 and note. Alexander also invoked other sea deities: Thetis, mother of his hero Achilles, Nereus and the Nereids
  35. ^ (Hippocrates), On the Sacred Disease, Francis Adams, tr.
  36. ^ Strabo, ix. p. 405
  37. ^ Virgil, Aeneid iii. 74, where Servius erroneously derives the name from the Aegean Sea
  38. ^ Schmitz, Leonhard (1867). "Aegaeus". In Smith, William (ed.). Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. 1. Boston. p. 24.
  39. ^ Nildsson Vol I p.450
  40. ^ Nilsson, Vol I pp. 446–450
  41. ^  Leonhard Schmitz (1870). "Epactaeus". In Smith, William (ed.). Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology.
  42. ^ In the 2nd century AD, a well with the name of Arne, the "lamb's well", in the neighbourhood of Mantineia in Arcadia, where old traditions lingered, was shown to Pausanias. (Pausanias, VIII.8.2.)
  43. ^ Tzetzes, ad Lycophron 644.
  44. ^ Diodorus, Bibliotheca Historica (Book V, Ch. 55.
  45. ^ Homer's Iliad (Book XV, ln. 184-93)
  46. ^ Burkert 1983, pp. 143–149.
  47. ^ Another version of the myth says that Poseidon gave horses to Athens.[citation needed]
  48. ^ Burkert 1983, pp. 149, 157.
  49. ^ a b Gill, N.S. (2007). "Mates and Children of Poseidon". Retrieved 5 February 2007.
  50. ^ a b Seelig 2002, p. 895-911.
  51. ^ Philip Freeman (2013). Oh My Gods: A Modern Retelling of Greek and Roman Myths. p. 30. ISBN 9781451609981.
  52. ^ Ovid, Heroides, 18 (19). 135
  53. ^ Tzetzes on Lycophron, 1206
  54. ^ Pausanias, Description of Greece, 2. 30. 5
  55. ^ Scholia on Homer, Iliad, 2. 499
  56. ^ daughter of Epidamnus
  57. ^ Stephanus of Byzantium s. v. Dyrrhakhion
  58. ^ Hyginus. Fabulae, 157
  59. ^ Pausanias, Description of Greece, 9. 29. 1
  60. ^ Suida, Suda Encyclopedia s.v. Ergiske
  61. ^ Stephanus of Byzantium s. v. Mytilene
  62. ^ Stephanus of Byzantium s. v. Torōnē
  63. ^ Scholia on Pindar. Olympian Ode 10.83 quoted in Hesiod. Catalogue of Women, fr.64
  64. ^ a b c Murray, John (1833). A Classical Manual, being a Mythological, Historical and Geographical Commentary on Pope's Homer, and Dryden's Aeneid of Virgil with a Copious Index. Albemarle Street, London. p. 78.
  65. ^ Tzetzes on Lycophron, 923
  66. ^ Pseudo-Apollodorus, Bibliotheca 3.14.2
  67. ^ also said to be the daughter of Ergeus
  68. ^ Tzetzes on Lycophron, 838
  69. ^ eponym of Dicaea, a city in Thrace as cited in Stephanus of Byzantium s. v. Dikaia
  70. ^ Pausanias, Description of Greece, 9. 29. 5
  71. ^ eponym of a river in Thessaly as cited in Scholia on Apollonius Rhodius, Argonautica, 1. 596
  72. ^ In Plato, Critias, 114c: Myth of Atlantis, Poseidon consorted with Cleito, daughter of the autochthons Evenor and Leucippe, and had by her ten sons.
  73. ^ Scholia on Statius, Thebaid, 1. 34
  74. ^ a b Pseudo-Plutarch, On Rivers, 21. 1
  75. ^ Bibliotheca 2.88.
  76. ^ Plutarch, Quaestiones Graecae, 19
  77. ^ Stephanus of Byzantium s. v. Kalaureia
  78. ^ Aelian, Various Histories, 1. 24
  79. ^ Pausanias, Description of Greece, 2. 1. 3
  80. ^ Stephanus of Byzantium, s. v. Astakos, with a reference to Arrian
  81. ^ a b Bibliotheca 2. 5. 10
  82. ^ Antoninus Liberalis. Metamorphoses, 22 vs Cerambus
  83. ^ eponym of a town or village Geren on Lesbos as cited in Stephanus of Byzantium s. v. Gerēn
  84. ^ Scholia on Theocritus, Idyll 7. 76
  85. ^ Pausanias, Description of Greece, 9. 26. 5
  86. ^ Probus on Virgil's Georgics, 2. 197
  87. ^ Pseudo-Plutarch, On Rivers, 11. 1
  88. ^ Pseudo-Apollodorus. Bibliotheca, Book 1.9.21
  89. ^ Hyginus, Fabulae, 161
  90. ^ Ptolemy Hephaestion, New History, 1 in Photius, 190
  91. ^ This chart is based upon Hesiod's Theogony, unless otherwise noted.
  92. ^ According to Homer, Iliad 1.570–579, 14.338, Odyssey 8.312, Hephaestus was apparently the son of Hera and Zeus, see Gantz, p. 74.
  93. ^ According to Hesiod, Theogony 927–929, Hephaestus was produced by Hera alone, with no father, see Gantz, p. 74.
  94. ^ According to Hesiod, Theogony 886–890, of Zeus' children by his seven wives, Athena was the first to be conceived, but the last to be born; Zeus impregnated Metis then swallowed her, later Zeus himself gave birth to Athena "from his head", see Gantz, pp. 51–52, 83–84.
  95. ^ According to Hesiod, Theogony 183–200, Aphrodite was born from Uranus' severed genitals, see Gantz, pp. 99–100.
  96. ^ According to Homer, Aphrodite was the daughter of Zeus (Iliad 3.374, 20.105; Odyssey 8.308, 320) and Dione (Iliad 5.370–71), see Gantz, pp. 99–100.
  97. ^ The ancient palace-city that was replaced by Vergina
  98. ^ Andreeva, Nellie (19 December 2014). "Ernie Hudson To Play Poseidon On 'Once Upon a Time'". Deadline Hollywood.
Bibliography

External links