پلئیاد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

پلئیاد (La Pléiade) نامی که به چند گروه از شخصیتهای برجسته، فیلسوفان یا شاعران، اطلاق کرده‌اند. این نام در عصر باستان برای گروهی از فیلسوفان سدهٔ ۶ ق م به کار می‌رفت.

پس از آن برای هفت تن از شاعران تراژیک که در سدهٔ ۳ ق م، حدود ۲۸۰ق م در دورهٔ بطلمیوس دوم (ملقب به فیلادلفوس) شکوفا شدند. آپولونیوس، کالیماخوس، تئوکریتوس و لیکُفرُن از اعضای پلئیاد بودند که از میان ایشان فقط آثار لیکُفرُن در دست است.

در عصر جدید این نام برای گروهی متشکل از ۷ شاعر فرانسوی سدهٔ ۱۶م به کار رفت که مهمترین عضو آن رُنسار بود. این گروه قصد داشتند شعر فرانسه را احیا کنند و کوشیدند با ترویج واژه‌های یونانی و لاتینی در زبان فرانسوی و با تقلید و اقتباس بسیاری از صورتهای ادبیات باستان، سطح ادبیات فرانسوی را ارتقا دهند. درقافیه‌های تک تک ابیات شعرشان موسیقی منعکس بود. این گروه را یوآخیم دو بلای و رُنسار هدایت می‌کردند و دیگر اعضای آن عبارت بودند از: ژان آنتوان دُبائیف، رمی بلُو، ژان دُرا، اِتین ژُدِل و پُنتوس دُ تیار. اعضاء پلئیاد به تأثیر از پترارک، شاعر بزرگ ایتالیایی سدهٔ ۱۴م، در شعرهایشان به عشق صورتی آرمانی بخشیدند.

منابع[ویرایش]

  1. https://www.britannica.com/art/La-Pleiade-French-writers
  2. Encyclopaedia Americana 2006
  3. Encyclopaedia Columbia 6 th edition