پست‌مدرنیسم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
کتابخانه عمومی سن آنتونیو با معماری پسانوگرا

پسامدرنیسم، پسانوگرایی[۱] یا پُست‌مدرنیسم (همچنین: پساتجدد، مابعد تجدد) (به انگلیسی: postmodernism) به سیر تحولات گسترده‌ای در نگرش انتقادی، فلسفه، معماری، هنر، ادبیات و فرهنگ می‌گویند که از بطن نوگرایی (مدرنیسم) و در واکنش به آن، یا به‌عنوان جانشین آن پدید آمد. پست‌مدرنیسم مفهومی تاریخی ـ جامعه‌شناختی است که به دوران تاریخیِ بعد از مدرنیسم اطلاق می‌شود.[۲]

تعاریف دیگر[ویرایش]

  • بعضی به عبارت ساده آن را این‌گونه تعریف کرده‌اند: «چرخش از سلطنت خفقان‌آور روایت‌های کبیر به خودمختاری پرتفرقهٔ خرده‌روایت‌ها»[۳]
  • پسامدرنیسم مدرنیته‌ای دیگر است که به مدرنیته با نگاهی نو و دیگر نظر می‌افکند. پسامدرنیسم سنت نفی‌کننده و انتقادی مدرنیته را در مورد خود مدرنیته به کار می‌گیرد.[۴]

خلاصه[ویرایش]

پیشوند «پسا» در پسامدرنیسم الزاماً اشاره به تأخُر زمانی ندارد. پساتجدد در اصل در واکنش به نوگرایی و تحت تأثیر هوشیاری عمومی پس از جنگ جهانی دوم به وجود آمد. پسانوگرایی به مکتب فرهنگی، فکری و هنری اشاره دارد که فاقد سلسله مراتب مرکزی یا اصول ساخت یافتهٔ مشخص و در برگیرندهٔ پیچیدگی مفرط، تناقض، ایهام، تنوع و عدم انسجام درونی است.[۵] این اصطلاح اولین بار در سال ۱۹۴۹ برای ابراز ناخرسندی در قبال معماری نوگرا به کار برده شد و منجر به ایجاد نهضت معماری پسانوگرا شد. پست مدرنیته در یک تغییر کلی از تولید به مصرف به عنوان مجموعه مرکزی فرایندهای اجتماعی و اقتصادی ساخت اجتماعی مداخله می‌کند. به این معنا، مفهوم پست مدرنیته تا حدی مشابه جامعهٔ فرا صنعتی است، این مفهوم اظهار می‌دارد که جوامع صنعتی شاهد تغییر جهت از ساخت صنعتی به صنایع خدماتی با تأکید بر تکنولوژی اطلاعات هستند. بعضی از نظریه پردازان مفهوم پست مدرنیته را برای اشاره به موقعیت نهادی مورد استفاده قرار نمی‌دهند بلکه به منظور ارجاع به موقعیت دانش به کار می‌برند؛ بنابراین بومن عنوان کرده‌است که پیامدهای پست مدرنیته آن‌ها چیزهایی است که ذهن مدرن بر خودش از دور و بواسطهٔ درک انگیزش تغییر بازتاب می‌کند. عدم قطعیت، دو سو گرایی و ابهام پست مدرنیته امکان به چنگ آوردن سرنوشت به منظور خلق آینده‌مان را فراهم می‌آورد. اگرچه هیچ‌یک از این‌ها تضمین یا مبنای عامی برای این پروژه نیستند، بلکه تنها به عنوان احتمالی درون موقعیت پست مدرنیته ظاهر گشته‌اند. اندیشهٔ پست مدرنیته خواستار ان است که مدرنیته در پی برآوردن وعده‌های خود باشد ولو اینکه عقلانیت در آن تحریف شده‌است. برای لیوتار نیز وضعیت پست مدرنیته فهم موقعیت دانش در جامعهٔ بسیار پیشرفته‌است. او «شکاکی دربارهٔ فرا روایت‌ها» را عنوان می‌کند و تفاوت‌ها و فهم‌های واقع شده درون دانش‌های خاص محلی را تجلیل می‌کند.

The Longaberger Companyیک کارخانه در اوهایوپسانوگرایی

مفهومی است که تعریف آن بین تحصیل کرده‌ها، روشنفکران، و مورخان به دلیل دلالت ضمنی آن به اینکه که دوران نوگرایی بسر رسیده‌است، بسیار مشکل و بحث‌انگیز است. با این حال، اکثر این افراد بر سر این مسئله که از اواخر قرن بیستم مفهوم «پسانوگرایی» یا «پست مدرنیسم» در مقولاتی مانند فلسفه، هنر، تئوری نقد، ادبیات، معماری، تفسیر تاریخ، و فرهنگ تأثیر داشته توافق نظر دارند. این مفهوم تعریفی ساده دارد که به‌طور کلی شامل عوامل زیر می‌گردد:

توجه داشته باشید که پست مدرنیسم و پست مدرنیته واژه‌ای جداگانه و مبین اوضاع اجتماعی یا فرهنگی عصر پسانوگرایی یا پست مدرنیسم است.

ریشه‌های پسانوگرایی[ویرایش]

پیدایش پست مدرنیته را به طیفی از عوامل گوناگون نسبت داده‌اند، از جمله:[۶]

چهارچوب بحث[ویرایش]

2003-09 - Łódź hausmalerei.png

از پسانوگرایی غالباً به‌عنوان جریانی از اعتقادات یاد می‌شود که از طریق معکوس نمودن شماری از انگاشت‌های بنیادین نوگرایی، جایگزین نوگرایی گشته یا در حال جایگزینی آن می‌باشند. به‌عنوان مثال، نوگرایی اهمیت بسیار زیادی به مفاهیمی از قبیل منطق، مادیت و پیشرفت از یک سو و مفاهیمی که ریشه در روشنفکری داشته و جریانات اثبات گرایی و واقع گرایی اواخر قرن ۱۹ ازسوی دیگر قایل است – در حالیکه پسانوگرایی اصولاً وجود واقعی این مطلوبات[۶] را زیر سؤال می‌برد. بحث طرفداران پسانوگرایی اغلب آن است که مطلوب‌های واقعی آن‌ها در نتیجه شرایط خاص اقتصادی واجتماعی شامل آنچه به‌عنوان «سرمایه‌داری اخیر» و حضور دایمی رسانه‌های پخش و حرکت جامعه بسوی دوره تاریخی تازه در اثر فشار چنین اوضاعی، به وجود می‌آیند. بهرحال، گروه کثیری از متفکرین و نویسندگان مفهوم پسانوگرایی را به‌عنوان بهترین عصر، تنوع یا گسترش نوگرایی و نه واقعاً یک عصر یا تفکر مجزا لحاظ می‌نمایند. به‌طور خلاصه، بحث طرفداران پسانوگرایی بر این پایه است که اقتصاد و شرایط تکنولوژیکی عصر ما به تمرکز زدایی جامعه تحت سلطه رسانه‌های جمعی انجامیده‌اند که در آن اعتقادات ارایه‌کننده ارجاعات داخلی و کپی یکدیگر و بدون هیچ نوع اصالت، ثبات یا هدف برای مقاصد ارتباطات، مفاهیم هستند. جهانی سازی که محصول ابداعات در زمینه‌های ارتباطات، تولید و حمل و نقل است، گاهی به‌عنوان نیرویی که محرک آن عدم تمرکز در زندگی مدرن است شناخته شده‌است که نهایتاً باعث ایجاد جامعه‌ای جمع گرا خواهد گردید که دارای ارتباطات عمیق درون جهانی بوده و فاقد هر گونه مرکز قدرت غالب سیاسی، ارتباطات، یا محصولات ذهنی است. تحصیل کردگان طرفدار پسانوگرایی اعتقاد دارند که چنین جامعه‌ای تمرکززدا به‌طور غیرقابل اجتناب پاسخ‌ها یا ادراکاتی را ایجاد می‌نماید که به‌عنوان پسانوگرا خوانده می‌شوند. این پاسخ‌ها عبارت‌اند از رد آنچه که اشتباه به‌نظر می‌آید، تحمیل پیوستگی فرا – داستانی و استیلا، شکستن قالب‌های طبقاتی، اتحاد ساختار و سبک‌های ادبی، و در هم کوبیدن طبقاتی که نتیجه تمرکز اصلیت و دیگر فرم‌های تحمیل مصنوعی دستور است. در عوض، آن‌ها به اختلاط عوامل، بازی و ساختن عقاید برگرفته از متون مختلف و نابودی سمبل‌ها و تبدیل به پایه‌های پویای قدرت و جایگزین کردن آن به وسیلهٔ آنچه این سمبل‌ها معانی خود را از آن به‌عنوان دلالت‌کننده بر گرفته‌اند، ارج می‌نهند. در چنین فضایی، این موضوع با عصر پساساختارگرایی در فلسفه، کمینه گرایی در هنر و موسیقی، ظهور پاپ و ظهور رسانه‌های گروهی در ارتباط است. دانش پژوهانی که انشقاق مفهوم پسانوگرا را به‌عنوان یک دوره مشخص پذیرفته‌اند بر این باورند که جامعه به‌طور کلی از تفکرات مدرن پرهیز نموده و در عوض ایده‌هایی را جذب می‌کند که ریشه در عکس‌العمل به محدودیت‌ها و ممنوعیت‌های آن ایده‌ها دارند. بهرحال، زمان حاضر یک دوره تاریخی جدید بحساب می‌آید. در حالیکه خصوصیات زندگی پسانوگرایی گاهی بسختی قابل درک هستند، اکثر محققان پسانوگرا به تغییرات محکم و قابل مشاهده تکنولوژیکی و اقتصادی اشاره می‌کنند که روش‌های جدید فکری را به ارمغان آورده‌اند. مخالفان این ایده بر سر این مسئله که این اعتقاد ارایه‌کننده آزادی است مخالفت می‌کنند، اما در عوض به خلاقیت و ریشه کن ساختن سازمان با عواملی از قبیل اعتقاد به توحید و ضربه غیرمستقیم معتقدند. آن‌ها عقیده دارند که مفهوم پسانوگرایی پیچیده و غامض است. اغلب در خصوص این مبحث همچنین ادعاهای شدیداللحن سیاسی بگوش می‌رسد که در این زمینه نظریه پردازان محافظه کار سختترین انتقادات را بر پسانوگرایی وارد می‌سازند. همچنین در رابطه با اینکه این تغییرات تکنولوژیک و فرهنگی معرف یک دوره تاریخی جدید هستند یا صرفاً بسط دوره‌ای مدرن، اختلاف نظر وجود دارد. از آن گذشته ادعای دیگران و نظرات موید آنکه فرهنگ وارد دوره پسانوگرایی شده و و اینکه حتی عصر پسانوگرایی پیشتر به پایان رسیده، موضوعات را هر چه بیشتر پیچیده می‌کند.

دلالت ضمنی[ویرایش]

Abakany Cytadela Poznan.jpg

دلالت ضمنی پسانوگرایی بر این عقیده‌است که دانش طبقاتی گردیده‌است. از طریق «کامپیوتریزه شدن جامعه» و استیلای رسانه‌های جمعی، دانش سیال و سبک گردیده‌است؛ بنابراین در حال حاضر سکوی قدرت به چگونگی کنترل دانش برمی گردد. همچنان که عوامل بیشتری توان اداره کردن و کنترل دانش را می‌یابند، قدرت دولت‌ها کاهش می‌یابد. در واقع وجود دولت‌ها به آنچه تحت کنترل دارند وابسته گردیده‌است. کارکرد دولت‌ها به‌طور کارا و از طریق آن‌ها به قاطبه ملت گزارش می‌شود و از این رهگذر یعنی تعالیم ملت، دولت‌ها قادر به تصمیم‌گیری در امورات جاری می‌گردند. نقش، کاربرد صحیح و معنای پسانوگرایی همچنان مورد بحث‌های شدید قرار داشته و در معنا مورد اختلاف گسترده قرار دارد.

اصطلاح[ویرایش]

همانند قسمت‌های دیگر، کاربری اصطلاح نیز منوط به عوامل مشکل ساز نامتوازن و تفرقه انگیز است. برخی افراد تعاریف موجز و دقیق پسانوگرایی را اغلب در تئوریهایی از قبیل نسبیت گرایی، پوچ گرایی، ضد روشنفکری یا ضدنوگرایی بکار می‌برند. دیگران اعتقاد دارند که جهان چنان عمیق دست‌خوش تغییرات گشته که این اصطلاح تقریباً بر همه چیز قابل اطلاق شده‌است و بنابراین پسانوگرایی را در گستره فرهنگ مورد استعمال قرار می‌دهند. مردم نیز که اعتقاد دارند پسانوگرایی واقعاً فقط یک جنبه عصر مدرن است، نیز آن را به‌عنوان اصطلاحاتی از قبیل عصر معاصر نوگرایی مورد استفاده قرار می‌دهند.

از نوگرایی[ویرایش]

نوگرایی به دوره زمانی یا اوضاعی اطلاق می‌گردد که با انقلاب صنعتی یا نهضت روشنفکری شناسائی می‌شود. گفته می‌شود یکی از «کاربرد»‌های نوگرایی پرورش پیشرفت و ترقی است که از طریق به‌کارگیری اصول منطق، سلسله مراتب در بخش‌های عمومی و هنری زندگی به دست می‌آید. اگرچه می‌توان امتیازات مفیدی را بین اعصار نوگرایی و پسانوگرایی قایل شد، ولی این مسئله باعث حذف تشابهات حاضر بین این دو عصر نمی‌گردد. یکی از شاخصترین تفاوت‌ها بین نوگرایی و فرانوگرایی نگرانی از جامعیت یا کلیت است. در حالی که هدف هنرمندان نوگرا تسخیر جامعیت یا کلیت در برخی صحنه‌هاست، پست مدرنیست‌ها این تمایل را به‌عنوان فراداستان‌ها تخطئه می‌نمایند. این کاربری به فیلسوفانی همانند ژان فرانسوا لیوتار و ژان بودریار نسبت داده شده‌است. لیوتار مفهوم تجددگرایی یا نوگرایی را به‌عنوان یک وضعیت فرهنگی که دارای خصوصیت تغییر مداوم در جهت پیشرفت است می‌شناسد. او همچنین پسانوگرایی را ارایه‌کننده حد اعلی این پیشرفت می‌داند که در آن تغییرات مکرر به صورت پدیده‌ای عادی درآمده و پندار پیشرفت به کهنگی می‌گراید. در عین حال نویسندگانی از قبیل جان رالستون سال اعتقاد دارند که پسانوگرایی نشانگر سرخوردگی انباشته شده در اثر مواعید پروژه روشنفکری و پیشرفت علوم و در نتیجه در مرکز قرار گرفتن تفکر مدرن است.

یکی از عوامل پراهمیت در رابطه با پسامدرنیسم، جنبشی در ادبیات است که ساختارگرایی خوانده می‌شود.[۷]

گرایش‌های زیست‌محیطی در معماری پست مدرن[ویرایش]

سرآغاز دههٔ ۱۹۷۰ نقطهٔ عطفی در خصوص محافظت از محیط زیست محسوب می‌سود، از جمله اقدامات مهم این دهه، تأسیس سازمان‌های بین اللملی همچون صلح سبز در سال ۱۹۷۱ بود، که آزمایش‌های اتمی، آلودگی آب و هوا، ونیز کشتار جانوران را مورد اعتراض قرار داد، ا اعتراضات با توجه به پوشش رسانه‌ای گسترده به‌طور روزافزون، توجه ساکنین سراسر زمین را به خود جلب کرد. بوم شناسانی چون ای.اف.شوماخر و موری بوکچین در راستای مقاومت در برابر روند مستمرسازی صنعتی سازی، شعار کوچک زیبا است را سر دادند که هدف از آن، طرح یک جهان بینی قابل درک در چهارچوب یک اقتصاد محلی و از این رو طرح شعار بوم شناسانهٔ «جهانی بیندیشید محلی عمل کنید» بود. از این گذشته بحران نفت که در آغاز دههٔ ۱۹۷۰ به مرحلهٔ حاد خود رسید، به جستجو برای یافتن یک منبع انرژی تازه نیز منجر شد. در نتیجه نیروی هسته‌ای به عنوان حلال همهٔ مشکلان انرژی مورد توجه قرار گرفت. اما از سوی دیگر اعتراضات علیه ساخت نیروگاه‌های هسته‌ای در سراسر دهه ۱۹۷۰ در اروپای غربی به پیدایش یک جنبش صلح‌آمیز کاملاً سازمان یافته در دهه ۱۹۸۰ انجامید. در آمریکا نیز جنبش ضد هسته ای، گویای اهداف مشابهی بود و به ویژه پس از آگاهی عموم مردم از حادثه نیروگاه هسته‌ای پنسیلوانیا در مارس ۱۹۷۸ در تری مایل آیلند حمایت گسترده‌ای را به دنبال خود جلب کرد. گرایش به بوم‌شناسی در روند صنعتی و شهری شدن در قرن نوزدهم در اروپا و آمریکای شمالی به همین نحو منجر به پیدایش بینش‌های بوم شناسانه‌ای در میان نظریه پردازان سوسیالیسم شد. کارل مارکس در عین حال که در مانیفست حزب کمونیست در سال ۱۹۴۸ از بورژوازی به عنوان تنها نیروی انقلابی مطرح در زمینهٔ رشد و توسعه‌های مدرن ستایش کرده بود بعد تر و با توجه به شرایط اقتصادی و اجتماعی انگلستان در دهه‌های ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰ در ابزار تولید کاپیتالیستی ابراز تردید کرد. مارکس گردش مواد در حلقه‌ای میان زمین و انسان را به عنوان تنها امکان برای ثمر بخشی مستمر زمین و طبیعت به‌طور کلی در نظر می‌گرفت. از نظر او تولید کاپیتالیستی فناوری و آمیزهٔ صور گوناگونی از فرایندهای اجتماعی را تنها برای بهره‌برداری از همهٔ منابع اصلی ثروت یعنی زمین و کارگران توسعه داده بود[۸]

گروه‌های سبز در معماری پست مدرن[ویرایش]

علاوه بر گرایش‌های مارکسیستی طرفداران جنبش‌های زیست‌محیطی احزاب و گروه‌های متعددی در این دو دههٔ اخیر تشکیل شده و تحت عنوان گروه‌های سبز صلح آمیز، زمین سالم و غیره به فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی رو آورده‌اند. این گروه‌ها در سال‌های اخیر تلاش نموده‌اند تا برای خود مبانی فلسفی نظریه و اندیشه‌های سیاسی فراهم کنند و بر اساس مفاهیم نظری و دست مایه‌های عمیق فکری به چالش با معضلات زیست‌محیطی برخیزند. از جملهٔ این تلاش‌ها می‌توان به کتاب فلسفه و اندیشهٔ سیاسی سبزها اثر اندرو دابسن اشاره کرد. این کتاب که نخستین بار در سال ۱۹۹۰ به چاپ رسید به صورت یکی از منابع اساسی و به اصطلاح کتاب مقدس مطالعات زیست‌محیطی به حساب می‌آید در این کتاب تحلیل‌های جامع و قوی دربارهٔ آرا و رفتار سیاسی، اهداف و استراتژی‌های جنبش سبز ارائه شده‌است در آخرین چاپ کتاب، جریانات اخیر و پاسخ‌های ارائه شده به موضوعات مطروحه در چتپ نخست، گنجانده شده‌است. از جمله مواردی که در چاپ اخیر به چشم می‌خورد، ارجاعات تطبیقی وسیع به سایر ایدئولوژی ها- از سوسیالیسم تا فاشیسم است، تلاش نویسندگان این بود که بتوانند به کمک ارجاعات مذکور، جایگاه اکولوژیسم در مطالعه ایدئولوژی‌ها مشخص سازند و بر نقش مهم و در حال ظهور آن تأکید ورزند.[۹]

فرضیه گایا در گرایش‌های زیست‌محیطی[ویرایش]

همسو با نظریات محیط زیست گرایان پست مدرن، در سال ۱۹۷۲ ،جیمز لاولاک شیمیدان انگلیسی فرضیه گایا را مطرح می‌کند. لاولاک توجه مارا به این پرسش جلب می‌کند که آیا مادهٔ زندهٔ زمین، هوا، اقیانوس‌ها و سطح خشکی‌ها، نظامی غول آسا و ارگانیسم زیستی واحدی را تشکیل نمی‌دهند؟ او برای این فرضیه کل نگر، شواهد علمی ارائه می‌دهد گایا، نام الهه زمین مادر نزد یونانیان باستان است. گایا، نمایان گر این نظریه است که زمین، جاندار و موجودی زنده است، نه سیاره‌ای بی جان که نظام‌های زنده برآن زندگی می‌کنند. این اندیشه تازه نیست بسیاری از فیلسوفان یونانی اعتقاد داشتند که زمین موجودی است فانی که پیر می‌شود و سرانجام می‌میرد. مسیحیان اولیه، این اندیشهٔ زمین همچون الهه مادر را به مثابهٔ اسطوره‌ای کافرانه، مردود می‌دانستند. اما در اواخر قرن بیستم، با مطرح شدن فرضیه گایا توسط جیمز لاولاک، این اسطورهٔ باستانی دوباره احیا گردید. فرضیه گایا این اندیشه را مطرح می‌کنند که گایا یک موجود زندهٔ بسیار پیچیده‌است که باید مایه تأمل اعجاب آمیزان باشد و نه سرچشمهٔ ارضای حس مادی و غرت گرایانهٔ ما. پیام گایا این است که زمین زمین سزاوار حفاظت است و این دربرگیرندهٔ پیامی ضد اومونیستی است، زیرا از ما می‌خواهد که اگر طرح‌های ما برای سلامتی زمین زیان بار از کار درآید، آن طرح‌ها را برای همیشه متوقف کنیم. والبته، بنا به نظر لاولاک حفظ زمین همچون حفظ خودمان است. لاولاک می‌گوید که ما با ادامهٔ عملکردهای صنعتی ممکن است حکم خودکشی خویش را امضا کنیم، زیرا اختلال‌هایی که به عنوان یک گونه در زمین ایجاد می‌کنیم ممکن است دگرگونی‌هایی جبرانی را در آب و هوا تحریک کنیم که برای کل پهنهٔ زیست خوب باشند، ولی برای نوع انسان بد.[۱۰]

اولین حامیان پایداری در معماری پست مدرن[ویرایش]

اولین حامیان پایداری که به‌طور جدی در دههٔ ۱۹۶۰ با آن برخورد کردند بیشترین دغدغهٔ کاری آن‌ها در حیطهٔ حفظ محیط زیست از ضایعات صنعتی، هماهنگی مصنوعات ساخته شده با طبیعت، حفظ تعادل اکولوژی و غیره بود؛ ولی با گذشت سه دهه، حیطهٔ معنای واژگان مذکور به کل تغیر کرد و با یک نگرش مثبت تر از قبل و با دید کل نگر به روابط اجتماعی، تعامل بین نیروها و با چشم‌اندازی به آینده و تحولات تکنولوژی به موضوعات می‌نگرند. نام‌گذاری روزی به خاطر به زمین با عنوان روز زمین ۲۲ آوریل در ژوئن سال ۱۹۷۰، حادثهٔ مهمی بود که در تاریخ جنبش سبز به وقوع پیوست. این رویداد تاریخی باعث شد تا نگرانی‌های اکولوژی که در دههٔ ۱۹۶۰ مطرح شده بود، پررنگ گردد. این امر، به ویژه دو سال بعد یعنی زمانی که منابع سوخت فسیلی خاورمیانه کاهش یافت و قیمت آن به‌طور قابل ملاحظه‌ای افزایش پیدا کرد اهمیت بیشتری یافت. به این ترتیب در پی اعتراض همگانی، تلاش‌های فراوانی از سوی مجامع دست اندر کار محیط زیست آغاز گردید به خصوص در سال ۱۹۷۲ گزارشی از طرف انجمن اندیشمندان رم منتشر شد که در ان به مواردی از جمله فعالیت‌های صنعتی در جهان و کاهش منابع تجدید ناپذیر اشاره شده بود موضوعات زیست‌محیطی مطرح شده در اولین گردهمایی روز زمین، بیانگر این واقعیت بود که کاهش منابع، رشد جمعیت و محدود شدن زمین‌های کشاورزی،نتیجه‌ای جز قحطی جهانی، آلودگی آب و هوا، سوراخ شدن لایهٔ ازون و متعاقباً به وجود آمدن شرایط گلخانه ای در جو زمین، در برنخواهد داشت، حقیقتی که برای ما امروز بسیار ملموس و مشهود است. در اولین گردهمایی روز زمین، اساساً به جای آکولوژی موضوع تداوم‌پذیری پایداری بیشتر مورد توجه قرار گرفته و بر اهمیت درک و شناخت این مفهوم برای آیندگان، به ویژه این مسئولان این امر، تأکید شده بود. اولین کاربرد واژهٔ پایداری در ارتباط با محیط زیست در سال۱۹۸۰ و در مقالاتی با عنوان استراتژی حفاظت از جهان که توسط سازمان بین‌المللی حفاظت از طبیعت منتشر گردید برای همگان روشن شد[۱۱]

کنفرانس‌های پایداری در جهان[ویرایش]

یافتن راهکارهایی برای توسعه پایداری، هر ساله با تشکیل کنفرانس‌ها و مجامع بین‌المللی انجام می‌گیرید و شروع این روند با اولین کنفرانس سازمان ملل متحد در سوئد با نام محیط زیست انسانی در سال ۱۹۸۶ به انجام می‌رسید. هدف عمدهٔ این کنفرانس توسعهٔ اجتماعی، اقتصادی و سیاسی، با مد نظر قرار دادن مفهوم توسعهٔ پایدار بود. پس از کنفرانس محیط زیست انسانی نهادی با نام برنامهٔ محیط زیست سازمان ملل در اجلاس لاهه در هلند از سوی کنفرانس محیط زیست و توسعه سازمان ملل در سال ۱۹۹۱، تأسیس شد در ادامهٔ همین اجلاس در بهار سال ۱۹۹۲ کنفرانسی توسط موریس سترانگ سازمان دهی شد که کمیسیون سازمان ملل ناظر آن بود. این کنفرانس در سرادومار نزدیک شهر ریودوژانیرو در برزیل، با عنوان اجلاس زمین برگزار گردید. در این اجلاس بیش از یکصد رهبر جهان شرکت کردند مهم‌ترین مصوبه این اجلاس دستور کار ۲۱ بود. طرحی پیچیده با ۴۰ بخش مجزا برای شناسایی مسائل متفاوت زیست‌محیطی. سرفصل‌های مطرح شده در دستور کار ۲۱ را می‌توان در ۶ اصل کلی دسته‌بندی نمود این اصول عبارت اند از: استفادهٔ بهینه از منابع کرهٔ زمین، حفاظت از منابع مشترک کرهٔ زمین، مدیریت زیستگاه‌های بشری، مدیریت و کنترل زوائد آلوده‌کننده‌های محیط زیست، رشد اقتصادی قابل کنترل.[۱۲]

تعریف کمیسیون جهانی محیط زیست و توسعه[ویرایش]

تأمین نیازهای کنونی بدون لطمه زدن به توانایی نسل‌های آینده برای برآوردن نیازهای خاص است[۱۳]

تعریف توسعهٔ جهانی حفاظت[ویرایش]

بهبود کیفیت زندگی انسان در چهارچوب ظرفیت برد اکوسیستم‌های حامی آن است[۱۳]

هدف اصلی توسعه پایدار در معماری پست مدرن[ویرایش]

هدف اصلی توسعه پایدار تأمین نیازهای اساسی، ارتقای سطح زندگی برای همه حفظ و ادارهٔ بهتر اکوسیستم‌ها و آینده‌های امن تر سعادت مند تر ذکر شده‌است این هدف خود متضمن تناقضی است که بسیاری آن را از خصوصیات اصلی اصطلاح توسعه ی پایدار می‌دانند تأمین رشد لازم برای بهبود سطح زندگی عموم و آینده‌ای مرفه تر و در عین حال حفظ اکوسیستم‌ها لیکن، موضوع این است که با تغییراتی که بشر در محیط و بستر طبیعی خود پدیدآورده، به چنان مرحلهٔ بحرانی از تاریخ خود رسیده‌است که ادامهٔ حیاط سالم در کرهٔ زمین را مستلزم تجدید نظر در فرضیاتی قرار می‌دهد که مدل‌های رایج برنامه‌ریزی و توسعه و پایهٔ آن‌ها قرار گرفته‌اند. استفاده گسترده ار مفهوم پایداری مبین استحکام و مفید بودن اهداف و مهانی برای معماری و شهرسازی است از مهم‌ترین این خصوصیات توجه به چشم‌انداز بلند مدت است اگر چه بدیهی به نظر می‌رسد که برنامه‌ریزی و ساختمان‌سازی الزاماً بلند مدت باشد لیکن در عمل اغلب چنین نیست، خصوصاً الگوهای بلند مدت رشد مناطق شهری، کاربری‌ها، استفاده از منابع و توسعهٔ زیرساخت‌ها، نیازمند توجه هستند، چه رسد به موضوع کهنهٔ جلوگیری از رشد بی‌رویه حاشیه نشینی در اطراف شهرهای بزرگ. از سویی، بیش از ۳۰ سال است که رابطهٔ انسان با طبیعت به دلیل رخ دادن طیف وسعی از بحران‌های محیطی، بر زمرهٔ مباحث خاص و بسیار مهم درآمده‌است. داده‌ها نشان می‌دهند که انسان قرن حاضر روزانه به‌طور متوسط بیش از ۶۰برابر انسان دورهٔ کشاورزی و ۶ برابر انسان دههٔ ۵۰ انرژی مصرف می‌کند مصرف روزافزون انرژی در شهرها به ویژه در ساختمان‌ها که سهم قابل توجهی را به خود اختصاص داده‌اند، جهان را با مخاطراتی چون گرم شدن سیارهٔ زمین، تخریب لایه اوزن و بارش باران‌های اسیدی مواجه ساخته‌است. از سوی دیگر، تأمین آسایش و راحتی بی‌قید و شرط استفاده‌کنندگان ساختمان‌ها، چه در منازل و چه در محیط‌های کار، باعث ایجاد وابستگی مفرد انسان به سیستم‌های مکانیکی و در نتیجه، مصرف عنان گسیختهٔ انرژی شده و این بی‌توجهی در طراحی ساختمان‌های معاصر، انعکاس یافته‌است. انسان اکنون از لحاظ صرفه جویی انرژی، در موقعیتی قرار دارد که هیچگاه تا به این حد بحرانی نبوده‌است، لذا موضوع معماری پایدار، استفادهٔ بهینه از انرژی و توجه به محیط، در راس برنامه‌های اجرایی بیشتر حکومت‌ها، قرار گرفته‌است در واقع می‌توان گفت، طراحی ساختمان‌ها و شهرها در هر گوشه از جهان می‌تواند باعث تخریب یا بهبود شرایط زیستی در زمین گردد به همین علت و با در نظر این هم پیوندی این تأثیرات، طراحی ساختمان‌هایی که ویژگی صرفه جویی در انرزی و همچنین حفاظت از محیط زیست را در خود داشته باشند، در زمرهٔ اصلی‌ترین مسئولیت‌های معماران قرار می‌گیرد[۱۳]

پست مدرنیسم در ایران[ویرایش]

محمود طیب در کتاب مدرنیزم و پست مدرنیزم در غزل امروز ایران در رابطه با ظهور جدی پست مدرنیزم در ایران می نویسد: «از آخِرهای دوران قاجار و هم‌زمان با جنبش مشروطه (مشروطه: ۱۲۸۴، ۱۲۸۵–۱۳۰۴. خ) با نام تجدد آغاز شد اما هیچ‌گاه نتوانست ـ حتی در یک وجه ـ به عرصهٔ زندگی اجتماعی یا صنعت، آموزش و تولید یا هر بخش دیگری وارد شود. تلاش‌های رضاشاه (حکومت: ۱۳۰۴–۱۳۲۰. خ)، تنها توانست در حد پیش‌زمینه‌ها و جرقه‌هایی کارایی داشته باشد و بعد از او در دورهٔ محمدرضا پهلوی (حکومت: ۱۳۲۰–۱۳۵۷. خ) نیز حرکت‌ها و کوشش‌هایی در این زمینه صورت گرفت ـ از جمله فعالیت‌های محدود هسته‌ای که در انحصار آمریکا بود و از منابع ایرانی استفاده می‌شد ـ اما با روی دادن انقلاب ۵۷ ایران و براندازی حکومت پهلوی (۱۳۰۴–۱۳۵۷. خ) همهٔ پروژه‌ها و در رأس آن‌ها فعالیت‌های اتمی به دلیل تغییرهای بنیادین در ساختارهای همه‌جانبهٔ کشور در آغاز کار از دست آمریکا خارج شد و چندی بعد وقوع یورش نظامی کشور عراق به ایران و جنگ هشت ساله (۱۳۵۹–۱۳۶۷. خ) همهٔ امیدها را در جهت رقم خوردن مدرنیزم و پیشرفت همه سویه به یأس مبدل کرد.»[۱۴]
«میانه‌های دههٔ ۷۰ ـ خرداد ۱۳۷۶ ـ با روی کار آمدن سید محمد خاتمی (۱۳۲۲ـ. خ) در دورهٔ هشت سالهٔ ریاست جمهوری او (۱۳۷۶–۱۳۸۴. خ) کارهایی صورت گرفت که به دلیل‌های سیاسی هیچ‌گاه فراتر از سطح ـ جز در حوزهٔ اندیشه ـ نتوانست از خود کارایی نشان دهد. در این دوره(۱۳۷۶–۱۳۸۴. خ) تنها حرکت سودمندی که انجام شد آزادی‌های نِسبی اجتماعی، تغییر نگرش‌ها در بارهٔ زندگی و اشیا، مطرح شدن اصطلاح‌ها و واژه‌های مدرن و به چالش کشیدن سنت بود و از آن‌جا که پیشرفت و دگرگونی ادبیات و فرهنگ محصول تحول و دگرگونی در همهٔ عرصه‌های اجتماعی، فرهنگی، صنعتی و سیاسی و تجدید نظر در مبانی سنت با حفظ عصارهٔ آن است، تاکنون اجتماع و محیط فرهنگی و سیاسی ایران به هیچ وجه نتوانسته‌است از زیرِ بار قاعده‌های سنگین و کهنهٔ سنتی شانه خالی کند! ولی با این‌همه، به واسطه توسعهٔ وسیله‌های ارتباط جمعی به‌ویژه شبکه‌های جهانی اینترنت و خدمات به روز و به دور از هرگونه محدودیت رسانه‌ای(!) فرهنگ اجتماعی، سیاسی و فرهنگی (و ادبی) ایران جدای از میل حاکمّیت از مجموعهٔ کشورهای جهان سوم، بیرون آمده به زیر مجموعهٔ کشورهای در حال توسعه پیوست!
جریان مدرنیسم به تأثیر از چنین جوّی از آغاز دههٔ ۸۰ خورشیدی رسماً به حوزهٔ ادبیات و فرهنگ ایران وارد شد. اگرچه انبوه جوانانی که با روی باز به پیشباز چنین جنبشی رفتند برخی عجولانه و بدون تجزیه و تحلیل‌های منطقی برخوردهایی مسامحه‌آمیز با آن داشته‌اند و از همان آغاز به مطرح کردن مباحثی فراتر از آن پرداختند که به زودی با نام جریان پست‌مدرنیسم مطرح و نام‌آور شد، امّا به‌طور کلی این جنبش سابقهٔ چند سالهٔ درخشانی را در ایران از خود به جا گذاشته‌است.
در ایران که ـ در نگاهی کلی ـ کشوری توسعه نیافته‌است و از نزدیک به یک دهه پیش، آهنگ‌های توسعهٔ (همه‌جانبه) در آن به گوش می‌خورد، از حوالی پس از سال ۱۳۷۰خ (نزدیک به سال ۱۹۹۰. م) به‌گونهٔ بسیار کم‌رنگ رگه‌هایی از این جنبش دیده می‌شود
با وجود بافت سنتی جامعه، اقتصاد و… اندیشه‌ها متحول و دیگرگون شده‌است و بیش‌تر افراد در درون خود دنیایی نو و جلوتر از زمان دارند ـ اما نه آن‌چنان جلو که از زمان و زمانه و مردم خود گم شوند! به قولی (آشوری، ۱۳۸۴: ۱۸۷) ما با تکانه‌های سختی که خورده‌ایم بنیان‌های جهان‌بینی سنتی و نیز مدرن‌نمای ما درهم ریخته و وارد مرحلهٔ دیگری از مسائل و نیز شکلِ طرح و فهم آن‌ها شده‌ایم.»[۱۵]

پایه‌گذارن پسامدرنیسم[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «پسانوگرایی» واژهٔ مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی بایگانی‌شده در ۱ مه ۲۰۰۸ توسط Wayback Machine برای postmodernism است.
  2. Barker, C, (2004), The SAGE Dictionary of Cultural Studies, London, SAGE publication
  3. Connor, Steven (1987) Postmodern Culture: An introduction to Theories of the Contemporary. Oxford:Blackwell:32
  4. موج چهارم – رامین جهانبگلو- ترجمهٔ منصور گودرزی- نشر نی- چاپ چهارم 1384 ص 22،
  5. «The Po-Mo Page: Postmodern, Postmodernism, Postmodernity». بایگانی‌شده از اصلی در ۶ مه ۲۰۰۷. دریافت‌شده در ۲۵ اکتبر ۲۰۰۷.
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ فرهنگ و زندگی روزمره - اندی بنت - لیلا جوافشانی/ حسن چاوشیان - نشر اختران - چاپ اول 1386 - ص 51- 54
  7. موج چهارم – رامین جهانبگلو- ترجمهٔ منصور گودرزی- نشر نی- چاپ چهارم 1384- ص 50
  8. (به نقل از کایتل سال چاپ 1382)
  9. رک. به دابسن، سال چاپ1377
  10. دابسن 1377:77.78
  11. steele.2005:166
  12. پرانک و الحق، سال چاپ 1380
  13. ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ ۱۳٫۲ به نقل از کیم،1382:7 بحرینی مکنون 1380:44 پرانک و الحق 1380:87
  14. طیّب، محمود، مدرنیزم و پست مدرنیزم در غزل امروز ایران (با مقدمه‌ای بر غزل فارسی از آغاز تا دورهٔ مدرن)، تهران، نشر زیتون سبز با همکاری نشر فرهنگ مانا، ۱۳۹۴، صص 152ـ153
  15. طیّب، محمود، مدرنیزم و پست مدرنیزم در غزل امروز ایران (با مقدمه‌ای بر غزل فارسی از آغاز تا دورهٔ مدرن)، تهران، نشر زیتون سبز با همکاری نشر فرهنگ مانا، ۱۳۹۴، صص: 291ـ293

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

Postmodernism is a broad movement that developed in the mid- to late 20th century across philosophy, the arts, architecture, and criticism, marking a departure from modernism. The term has been more generally applied to the historical era following modernity and the tendencies of this era.

While encompassing a wide variety of approaches and disciplines, postmodernism is generally defined by an attitude of skepticism, irony, or rejection of the grand narratives and ideologies of modernism, often calling into question various assumptions of Enlightenment rationality. Consequently, common targets of postmodern critique include universalist notions of objective reality, morality, truth, human nature, reason, science, language, and social progress. Postmodern thinkers frequently call attention to the contingent or socially-conditioned nature of knowledge claims and value systems, situating them as products of particular political, historical, or cultural discourses and hierarchies. Accordingly, postmodern thought is broadly characterized by tendencies to self-referentiality, epistemological and moral relativism, pluralism, and irreverence.

Postmodern critical approaches gained purchase in the 1980s and 1990s, and have been adopted in a variety of academic and theoretical disciplines, including cultural studies, philosophy of science, economics, linguistics, architecture, feminist theory, and literary criticism, as well as art movements in fields such as literature, contemporary art, and music. Postmodernism is often associated with schools of thought such as deconstruction, post-structuralism, and institutional critique, as well as philosophers such as Jean-François Lyotard, Jacques Derrida, and Fredric Jameson.

Criticisms of postmodernism are intellectually diverse, and include assertions that postmodernism promotes obscurantism, and is meaningless, adding nothing to analytical or empirical knowledge.

Introduction

Postmodernism is an intellectual stance[1] or a mode of discourse[2][3] that rejects the possibility of reliable knowledge,[4][5] denies the existence of a universal, stable reality,[6][7][8][9] and frames aesthetics and beauty as arbitrary and subjective.[10][11] It can be described as a reaction against scientific attempts to explain reality with objective certainty, recognizing that reality is constructed as the mind tries to understand its own personal circumstances.[12] It is characterized by an attitude of skepticism, irony, or rejection toward the grand narratives and ideologies of modernism, often denying or challenging the validity of scientific inquiry,[13] or declaiming the arbitrariness of the aesthetics of artistic works or other artifacts of cultural production,[14] or questioning various assumptions of Enlightenment rationality.[15] Initially, postmodernism was a mode of discourse on literature and literary criticism, commenting on the nature of literary text, meaning, author and reader, writing and reading.[16] Postmodernism developed in the mid- to late-twentieth century across philosophy, the arts, architecture, and criticism as a departure or rejection of modernism.[17][7][18][17]

Postmodernism relies on critical theory, an approach that confronts the ideological, social, and historical structures that shape and constrain cultural production.[19] Common targets of postmodernism and critical theory include universalist notions of objective reality, morality, truth, human nature, reason, language, and social progress.[15] Postmodernist approaches have been adopted in a variety of academic and theoretical disciplines, including political science,[20] organization theory,[21] cultural studies, philosophy of science, economics, linguistics, architecture, feminist theory, and literary criticism, as well as art movements in fields such as literature and music.

Postmodern thinkers frequently call attention to the contingent or socially-conditioned nature of knowledge claims and value systems, situating them as products of particular political, historical, or cultural discourses and hierarchies. Accordingly, postmodern thought is broadly characterized by tendencies to self-referentiality, epistemological and moral relativism, pluralism, and irreverence. Postmodernism is often associated with schools of thought such as deconstruction and post-structuralism, as well as philosophers such as Jean-François Lyotard, Jacques Derrida, and Fredric Jameson.

Criticisms of postmodernism are intellectually diverse, and include assertions that postmodernism promotes obscurantism, and is meaningless, adding nothing to analytical or empirical knowledge.[22][23][24][25] Some philosophers, beginning with the pragmatist philosopher Jürgen Habermas, assert that those who employ postmodernist discourse are prey to a performative contradiction and a paradox of self-reference, as their critique would be impossible without the concepts and methods that modern reason provides.[26] Conservatives Michael Oakeshott and Leo Strauss considered postmodernism to be an abandonment of the rationalist project which many conservatives consider the most important cultural product of humans and Leo Strauss sought to restore rationalism to a more skeptical Aristotelian version "embedded in the ordinary reality that humans perceived".[27] Others have claimed that persons who are knowledgeable about postmodernism have difficulty distinguishing nonsensical postmodernist artifacts from those that are nominally genuine.[28][29][30]

Origins of term

The term postmodern was first used around the 1870s.[31] John Watkins Chapman suggested "a Postmodern style of painting" as a way to depart from French Impressionism.[32] J. M. Thompson, in his 1914 article in The Hibbert Journal (a quarterly philosophical review), used it to describe changes in attitudes and beliefs in the critique of religion, writing: "The raison d'être of Post-Modernism is to escape from the double-mindedness of Modernism by being thorough in its criticism by extending it to religion as well as theology, to Catholic feeling as well as to Catholic tradition."[33]

In 1942 H. R. Hays described postmodernism as a new literary form.[citation needed]

In 1926, Bernard Iddings Bell, president of St. Stephen's College (now Bard College), published Postmodernism and Other Essays, marking the first use of the term to describe the historical period following Modernity.[34][35] In it, he criticizes the lingering socio-cultural norms, attitudes and practices of the Age of Enlightenment; forecasts the major cultural shifts toward Postmodernity, and (being an Anglo-Catholic priest) offers orthodox religion as a solution.[36] However, as a general theory for a historical movement, it was first used in 1939 by Arnold J. Toynbee: "Our own Post-Modern Age has been inaugurated by the general war of 1914–1918".[37]

Portland Building (1982), by architect Michael Graves, an example of Postmodern architecture

In 1949 the term was used to describe a dissatisfaction with modern architecture, and led to the postmodern architecture movement,[38] and a response to the modernist architectural movement known as the International Style. Postmodernism in architecture was initially marked by a re-emergence of surface ornament, reference to surrounding buildings in urban settings, historical reference in decorative forms (eclecticism), and non-orthogonal angles.[39]

Peter Drucker suggested the transformation into a post-modern world happened between 1937 and 1957 (when he was writing). He described an as yet "nameless era" which he characterized as a shift to conceptual world based on pattern, purpose, and process rather than mechanical cause, outlined by four new realities: the emergence of Educated Society, the importance of international development, the decline of the nation state, and the collapse of the viability of non-Western cultures.[40]

In 1971, in a lecture delivered at the Institute of Contemporary Art, London, Mel Bochner described "post-modernism" in art as having started with Jasper Johns, "who first rejected sense-data and the singular point-of-view as the basis for his art, and treated art as a critical investigation".[41]

In 1996, Walter Truett Anderson described postmodernism as belonging to one of four typological world views, which he identifies as either (a) Postmodern-ironist, which sees truth as socially constructed, (b) Scientific-rational, in which truth is found through methodical, disciplined inquiry, (c) Social-traditional, in which truth is found in the heritage of American and Western civilization, or (d) Neo-Romantic, in which truth is found through attaining harmony with nature or spiritual exploration of the inner self.[42]

History

The basic features of what is now called postmodernism can be found as early as the 1940s, most notably in the work of artists such as Jorge Luis Borges.[43] However, most scholars today would agree that postmodernism began to compete with modernism in the late 1950s and gained ascendancy over it in the 1960s.[44] Since then, postmodernism has been a powerful, though not undisputed, force in art, literature, film, music, drama, architecture, history, and continental philosophy.[citation needed]

Salient features of postmodernism are normally thought to include the ironic play with styles, citations and narrative levels,[45] a metaphysical skepticism or nihilism towards a "grand narrative" of Western culture,[46] a preference for the virtual at the expense of the Real (or more accurately, a fundamental questioning of what 'the real' constitutes).[47]

Since the late 1990s there has been a growing feeling both in popular culture and in academia that postmodernism "has gone out of fashion".[48] Arguing from the context of current cultural production, others contend that postmodernism is dead.[49][50][51]

Theories and derivatives

Postmodernism variously employs, references, or gives rise to structuralism, post-structuralism, deconstruction, and post-postmodernism.

Structuralism and post-structuralism

Structuralism was a philosophical movement developed by French academics in the 1950s, partly in response to French Existentialism,[52] and often interpreted in relation to Modernism and High modernism. Thinkers who have been called structuralists include the anthropologist Claude Lévi-Strauss, the linguist Ferdinand de Saussure, the Marxist philosopher Louis Althusser, and the semiotician Algirdas Greimas. The early writings of the psychoanalyst Jacques Lacan and the literary theorist Roland Barthes have also been called structuralists. Those who began as structuralists but became post-structuralists include Michel Foucault, Roland Barthes, Jean Baudrillard, and Gilles Deleuze. Other post-structuralists include Jacques Derrida, Pierre Bourdieu, Jean-François Lyotard, Julia Kristeva, Hélène Cixous, and Luce Irigaray. The American cultural theorists, critics and intellectuals whom they influenced include Judith Butler, John Fiske, Rosalind Krauss, Avital Ronell, and Hayden White.

Like structuralists, post-structuralists start from the assumption that people's identities, values and economic conditions determine each other rather than having intrinsic properties that can be understood in isolation.[53] Thus the French structuralists considered themselves to be espousing Relativism and Constructionism. But they nevertheless tended to explore how the subjects of their study might be described, reductively, as a set of essential relationships, schematics, or mathematical symbols. (An example is Claude Lévi-Strauss's algebraic formulation of mythological transformation in "The Structural Study of Myth"[54]).

Postmodernist ideas in philosophy and in the analysis of culture and society have expanded the importance of critical theory. They have been the point of departure for works of literature, architecture and design, as well as being visible in marketing/business and the interpretation of history, law and culture, starting in the late 20th century. These developments—re-evaluation of the entire Western value system (love, marriage, popular culture, shift from industrial to service economy) that took place since the 1950s and 1960s, with a peak in the Social Revolution of 1968—are described with the term "postmodernity",[55] as opposed to Postmodernism, a term referring to an opinion or movement.[56] Post-structuralism is characterized by new ways of thinking through structuralism, contrary to the original form.[57]

Deconstruction

One of the most well-known postmodernist concerns is "deconstruction," a theory for philosophy, literary criticism, and textual analysis developed by Jacques Derrida.[58] Critics have insisted that Derrida's work is rooted in a statement found in Of Grammatology: "Il n'y a pas de hors-texte" (there is no Outside-text). Such critics misinterpret the statement as denying any reality outside of books. The statement is actually part of a critique of "inside" and "outside" metaphors when referring to text, and is corollary to the observation that there is no "inside" of a text as well.[59] This attention to a text's unacknowledged reliance on metaphors and figures embedded within its discourse is characteristic of Derrida's approach. Derrida's method sometimes involves demonstrating that a given philosophical discourse depends on binary oppositions or excluding terms that the discourse itself has declared to be irrelevant or inapplicable. Derrida's philosophy inspired a postmodern movement called deconstructivism among architects, characterized by design that rejects structural "centers" and encourages decentralized play among its elements. Derrida discontinued his involvement with the movement after the publication of his collaborative project with architect Peter Eisenman in Chora L Works: Jacques Derrida and Peter Eisenman.[60]

Post-postmodernism

The connection between postmodernism, posthumanism, and cyborgism has led to a challenge to postmodernism, for which the terms "postpostmodernism" and "postpoststructuralism" were first coined in 2003:[61][62]

In some sense, we may regard postmodernism, posthumanism, poststructuralism, etc., as being of the 'cyborg age' of mind over body. Deconference was an exploration in post-cyborgism (i.e. what comes after the postcorporeal era), and thus explored issues of postpostmodernism, postpoststructuralism, and the like. To understand this transition from 'pomo' (cyborgism) to 'popo' (postcyborgism) we must first understand the cyborg era itself.[63]

More recently metamodernism, post-postmodernism and the "death of postmodernism" have been widely debated: in 2007 Andrew Hoberek noted in his introduction to a special issue of the journal Twentieth Century Literature titled "After Postmodernism" that "declarations of postmodernism's demise have become a critical commonplace". A small group of critics has put forth a range of theories that aim to describe culture or society in the alleged aftermath of postmodernism, most notably Raoul Eshelman (performatism), Gilles Lipovetsky (hypermodernity), Nicolas Bourriaud (altermodern), and Alan Kirby (digimodernism, formerly called pseudo-modernism). None of these new theories or labels have so far gained very widespread acceptance. Sociocultural anthropologist Nina Müller-Schwarze offers neostructuralism as a possible direction.[64] The exhibition Postmodernism – Style and Subversion 1970–1990 at the Victoria and Albert Museum (London, 24 September 2011 – 15 January 2012) was billed as the first show to document postmodernism as a historical movement.

Philosophy

In the 1970s a group of poststructuralists in France developed a radical critique of modern philosophy with roots discernible in Nietzsche, Kierkegaard, and Heidegger, and became known as postmodern theorists, notably including Jacques Derrida, Michel Foucault, Jean-François Lyotard, Jean Baudrillard, and others. New and challenging modes of thought and writing pushed the development of new areas and topics in philosophy. By the 1980s, this spread to America (Richard Rorty) and the world.[65]

Jacques Derrida

Jacques Derrida was a French philosopher best known for developing a form of semiotic analysis known as deconstruction, which he discussed in numerous texts, and developed in the context of phenomenology.[66][67][68] He is one of the major figures associated with post-structuralism and postmodern philosophy.[69][not specific enough to verify][70][not specific enough to verify][71]

Derrida re-examined the fundamentals of writing and its consequences on philosophy in general; sought to undermine the language of "presence" or metaphysics in an analytical technique which, beginning as a point of departure from Heidegger's notion of Destruktion, came to be known as Deconstruction.[citation needed]

Michel Foucault

Michel Foucault was a French philosopher, historian of ideas, social theorist, and literary critic. First associated with structuralism, Foucault created an oeuvre which today is seen as belonging to post-structuralism, and to postmodern philosophy. Leading light of French theory [fr], his work remains relatively fruitful in the English-speaking academic world, above and beyond the sub-disciplines involved. The Times Higher Education Guide described him in 2009 as the most cited author in the humanities.[72]

Michel Foucault introduced concepts such as 'discursive regime', or re-invoked those of older philosophers like 'episteme' and 'genealogy' in order to explain the relationship between meaning, power, and social behavior within social orders (see The Order of Things, The Archaeology of Knowledge, Discipline and Punish, and The History of Sexuality).[citation needed]

Jean-François Lyotard

Jean-François Lyotard is credited with being the first to use the term in a philosophical context, in his 1979 work The Postmodern Condition: A Report on Knowledge. In it, he follows Wittgenstein's language games model and speech act theory, contrasting two different language games, that of the expert, and that of the philosopher. He talks about transformation of knowledge into information in the computer age, and likens the transmission or reception of coded messages (information) to a position within a language game.[73]

Lyotard defined philosophical postmodernism in The Postmodern Condition, writing: "Simplifying to the extreme, I define postmodern as incredulity towards meta narratives...."[74] where what he means by metanarrative is something like a unified, complete, universal, and epistemically certain story about everything that is. Postmodernists reject metanarratives because they reject the concept of truth that metanarratives presuppose. Postmodernist philosophers in general argue that truth is always contingent on historical and social context rather than being absolute and universal and that truth is always partial and "at issue" rather than being complete and certain.[73]

Richard Rorty

Richard Rorty argues in Philosophy and the Mirror of Nature that contemporary analytic philosophy mistakenly imitates scientific methods. In addition, he denounces the traditional epistemological perspectives of representationalism and correspondence theory that rely upon the independence of knowers and observers from phenomena and the passivity of natural phenomena in relation to consciousness.

Jean Baudrillard

Jean Baudrillard, in Simulacra and Simulation, introduced the concept that reality or the principle of "The Real" is short-circuited by the interchangeability of signs in an era whose communicative and semantic acts are dominated by electronic media and digital technologies. Baudrillard proposes the notion that, in such a state, where subjects are detached from the outcomes of events (political, literary, artistic, personal, or otherwise), events no longer hold any particular sway on the subject nor have any identifiable context; they therefore have the effect of producing widespread indifference, detachment, and passivity in industrialized populations. He claimed that a constant stream of appearances and references without any direct consequences to viewers or readers could eventually render the division between appearance and object indiscernible, resulting, ironically, in the "disappearance" of mankind in what is, in effect, a virtual or holographic state, composed only of appearances. For Baudrillard, "simulation is no longer that of a territory, a referential being or a substance. It is the generation by models of a real without origin or a reality: a hyperreal."[75]

Fredric Jameson

Fredric Jameson set forth one of the first expansive theoretical treatments of postmodernism as a historical period, intellectual trend, and social phenomenon in a series of lectures at the Whitney Museum, later expanded as Postmodernism, or The Cultural Logic of Late Capitalism (1991).[76]

Douglas Kellner

In Analysis of the Journey, a journal birthed from postmodernism, Douglas Kellner insists that the "assumptions and procedures of modern theory" must be forgotten. Extensively, Kellner analyzes the terms of this theory in real-life experiences and examples.[citation needed] Kellner used science and technology studies as a major part of his analysis; he urged that the theory is incomplete without it. The scale was larger than just postmodernism alone; it must be interpreted through cultural studies where science and technology studies play a huge role. The reality of the September 11 attacks on the United States of America is the catalyst for his explanation. This catalyst is used as a great representation due to the mere fact of the planned ambush and destruction of "symbols of globalization", insinuating the World Trade Center.[citation needed]

One of the numerous yet appropriate definitions of postmodernism and the qualm aspect aids this attribute to seem perfectly accurate.[clarification needed] In response, Kellner continues to examine the repercussions of understanding the effects of the September 11 attacks. He questions if the attacks are only able to be understood in a limited form of postmodern theory due to the level of irony.[77]

The conclusion he depicts is simple: postmodernism, as most use it today, will decide what experiences and signs in one's reality will be one's reality as they know it.[78]

Manifestations

Architecture

Neue Staatsgalerie (1977-84), Stuttgart, Germany, by James Stirling and Michael Wilford, showing the eclectic mix of classical architecture and colourful ironic detailing.

The idea of Postmodernism in architecture began as a response to the perceived blandness and failed Utopianism of the Modern movement.[79] Modern Architecture, as established and developed by Walter Gropius and Le Corbusier, was focused on:

  • the pursuit of a perceived ideal perfection;
  • the attempted harmony of form and function[80]; and,
  • the dismissal of "frivolous ornament."[81][82]

They argued for an architecture that represented the spirit of the age as depicted in cutting-edge technology, be it airplanes, cars, ocean liners or even supposedly artless grain silos.[83] Modernist Ludwig Mies van der Rohe is associated with the phrase "less is more".

Critics of Modernism have:

  • argued that the attributes of perfection and minimalism are themselves subjective;
  • pointed out anachronisms in modern thought; and,
  • questioned the benefits of its philosophy.[84]

The intellectual scholarship regarding postmodernism and architecture is closely linked with the writings of critic-turned-architect Charles Jencks, beginning with lectures in the early 1970s and his essay "The rise of post-modern architecture" from 1975.[85] His magnum opus, however, is the book The Language of Post-Modern Architecture, first published in 1977, and since running to seven editions.[86] Jencks makes the point that Post-Modernism (like Modernism) varies for each field of art, and that for architecture it is not just a reaction to Modernism but what he terms double coding: "Double Coding: the combination of Modern techniques with something else (usually traditional building) in order for architecture to communicate with the public and a concerned minority, usually other architects."[87] In their book, "Revisiting Postmodernism", Terry Farrell and Adam Furman argue that postmodernism brought a more joyous and sensual experience to the culture, particularly in architecture.[88]

Art

Postmodern art is a body of art movements that sought to contradict some aspects of modernism or some aspects that emerged or developed in its aftermath. Cultural production manifesting as intermedia, installation art, conceptual art, deconstructionist display, and multimedia, particularly involving video are described as postmodern.[89]

Graphic design

Early mention of postmodernism as an element of graphic design appeared in the British magazine, "Design".[90] A characteristic of postmodern graphic design is that "retro, techno, punk, grunge, beach, parody, and pastiche were all conspicuous trends. Each had its own sites and venues, detractors and advocates".[91]

Literature

Jorge Luis Borges' (1939) short story Pierre Menard, Author of the Quixote, is often considered as predicting postmodernism[92] and conceiving the ideal of the ultimate parody.[93] Samuel Beckett is sometimes seen as an important precursor and influence. Novelists who are commonly connected with postmodern literature include Vladimir Nabokov, William Gaddis, Umberto Eco, Pier Vittorio Tondelli, John Hawkes, William S. Burroughs, Giannina Braschi, Kurt Vonnegut, John Barth, Jean Rhys, Donald Barthelme, E. L. Doctorow, Richard Kalich, Jerzy Kosiński, Don DeLillo, Thomas Pynchon[94] (Pynchon's work has also been described as "high modern"[95]), Ishmael Reed, Kathy Acker, Ana Lydia Vega, Jáchym Topol and Paul Auster.

In 1971, the Arab-American scholar Ihab Hassan published The Dismemberment of Orpheus: Toward a Postmodern Literature, an early work of literary criticism from a postmodern perspective, in which the author traces the development of what he calls "literature of silence" through Marquis de Sade, Franz Kafka, Ernest Hemingway, Samuel Beckett, and many others, including developments such as the Theatre of the Absurd and the nouveau roman. In Postmodernist Fiction (1987), Brian McHale details the shift from modernism to postmodernism, arguing that the former is characterized by an epistemological dominant, and that postmodern works have developed out of modernism and are primarily concerned with questions of ontology.[96] In Constructing Postmodernism (1992), McHale's second book, he provides readings of postmodern fiction and of some of the contemporary writers who go under the label of cyberpunk. McHale's "What Was Postmodernism?" (2007),[97] follows Raymond Federman's lead in now using the past tense when discussing postmodernism.

Music

Jonathan Kramer has written that avant-garde musical compositions (which some would consider modernist rather than postmodernist) “defy more than seduce the listener, and they extend by potentially unsettling means the very idea of what music is.”[98] The postmodern impulse in classical music arose in the 1960s with the advent of musical minimalism. Composers such as Terry Riley, Henryk Górecki, Bradley Joseph, John Adams, Steve Reich, Philip Glass, Michael Nyman, and Lou Harrison reacted to the perceived elitism and dissonant sound of atonal academic modernism by producing music with simple textures and relatively consonant harmonies, whilst others, most notably John Cage challenged the prevailing narratives of beauty and objectivity common to Modernism.

Author on postmodernism, Dominic Strinati, has noted, it is also important "to include in this category the so-called 'art rock' musical innovations and mixing of styles associated with groups like Talking Heads, and performers like Laurie Anderson, together with the self-conscious 'reinvention of disco' by the Pet Shop Boys".[99]

Urban planning

Modernism sought to design and plan cities which followed the logic of the new model of industrial mass production; reverting to large-scale solutions, aesthetic standardisation and prefabricated design solutions.[100] Modernism eroded urban living by its failure to recognise differences and aim towards homogenous landscapes (Simonsen 1990, 57). Jane Jacobs' 1961 book The Death and Life of Great American Cities[101] was a sustained critique of urban planning as it had developed within Modernism and marked a transition from modernity to postmodernity in thinking about urban planning (Irving 1993, 479).

The transition from Modernism to Postmodernism is often said to have happened at 3:32pm on 15 July in 1972, when Pruitt–Igoe; a housing development for low-income people in St. Louis designed by architect Minoru Yamasaki, which had been a prize-winning version of Le Corbusier's 'machine for modern living' was deemed uninhabitable and was torn down (Irving 1993, 480). Since then, Postmodernism has involved theories that embrace and aim to create diversity. It exalts uncertainty, flexibility and change (Hatuka & D'Hooghe 2007) and rejects utopianism while embracing a utopian way of thinking and acting.[102] Postmodernity of 'resistance' seeks to deconstruct Modernism and is a critique of the origins without necessarily returning to them (Irving 1993, 60). As a result of Postmodernism, planners are much less inclined to lay a firm or steady claim to there being one single 'right way' of engaging in urban planning and are more open to different styles and ideas of 'how to plan' (Irving 474).[100][103][104][105]

Criticisms

Criticisms of postmodernism are intellectually diverse, including the assertions that postmodernism is meaningless and promotes obscurantism.

In part in reference to post-modernism, conservative English philosopher Roger Scruton wrote, “A writer who says that there are no truths, or that all truth is ‘merely relative,’ is asking you not to believe him. So don’t.”[106] Similarly, Dick Hebdige criticized the vagueness of the term, enumerating a long list of otherwise unrelated concepts that people have designated as "postmodernism", from "the décor of a room" or "a 'scratch' video", to fear of nuclear armageddon and the "implosion of meaning", and stated that anything that could signify all of those things was "a buzzword".[107]

The anarcho-syndicalist linguist and philosopher Noam Chomsky has argued that postmodernism is meaningless because it adds nothing to analytical or empirical knowledge. He asks why postmodernist intellectuals do not respond like people in other fields when asked, "what are the principles of their theories, on what evidence are they based, what do they explain that wasn't already obvious, etc.?...If [these requests] can't be met, then I'd suggest recourse to Hume's advice in similar circumstances: 'to the flames'."[108]

Christian philosopher William Lane Craig has noted "The idea that we live in a postmodern culture is a myth. In fact, a postmodern culture is an impossibility; it would be utterly unliveable. People are not relativistic when it comes to matters of science, engineering, and technology; rather, they are relativistic and pluralistic in matters of religion and ethics. But, of course, that's not postmodernism; that's modernism!"[109]

American academic and aesthete Camille Paglia has asserted "The end result of four decades of postmodernism permeating the art world is that there is very little interesting or important work being done right now in the fine arts. Irony was a bold and creative posture when Duchamp did it, but it is now an utterly banal, exhausted, and tedious strategy. Young artists have been taught to be “cool” and “hip” and thus painfully self-conscious. They are not encouraged to be enthusiastic, emotional, and visionary. They have been cut off from artistic tradition by the crippled skepticism about history that they have been taught by ignorant and solipsistic postmodernists. In short, the art world will never revive until postmodernism fades away. Postmodernism is a plague upon the mind and the heart."[110]

German philosopher Albrecht Wellmer has asserted that "postmodernism at its best might be seen as a self-critical - a sceptical, ironic, but nevertheless unrelenting - form of modernism; a modernism beyond utopianism, scientism and foundationalism; in short a postmetaphysical modernism."[111]

A formal, academic critique of postmodernism can be found in Beyond the Hoax by physics professor Alan Sokal and in Fashionable Nonsense by Sokal and Belgian physicist Jean Bricmont, both books discussing the so-called Sokal affair. In 1996, Sokal wrote a deliberately nonsensical article in a style similar to postmodernist articles, which was accepted for publication by the postmodern cultural studies journal, Social Text. On the same day of the release he published another article in a different journal explaining the Social Text article hoax.[112] The philosopher Thomas Nagel has supported Sokal and Bricmont, describing their book Fashionable Nonsense as consisting largely of "extensive quotations of scientific gibberish from name-brand French intellectuals, together with eerily patient explanations of why it is gibberish,"[113] and agreeing that "there does seem to be something about the Parisian scene that is particularly hospitable to reckless verbosity."[114]

A more recent example of the difficulty of distinguishing nonsensical artifacts from genuine postmodernist scholarship is the Grievance Studies affair.[115]

The French psychotherapist and philosopher, Félix Guattari, often considered a "postmodernist", rejected its theoretical assumptions by arguing that the structuralist and postmodernist visions of the world were not flexible enough to seek explanations in psychological, social and environmental domains at the same time.[116]

Zimbabwean-born British Marxist Alex Callinicos argues that postmodernism "reflects the disappointed revolutionary generation of '68, and the incorporation of many of its members into the professional and managerial 'new middle class'. It is best read as a symptom of political frustration and social mobility rather than as a significant intellectual or cultural phenomenon in its own right."[117]

Christopher Hitchens in his book, Why Orwell Matters, writes, in advocating for simple, clear and direct expression of ideas, "The Postmodernists' tyranny wears people down by boredom and semi-literate prose."[118]

Analytic philosopher Daniel Dennett declared, "Postmodernism, the school of 'thought' that proclaimed 'There are no truths, only interpretations' has largely played itself out in absurdity, but it has left behind a generation of academics in the humanities disabled by their distrust of the very idea of truth and their disrespect for evidence, settling for 'conversations' in which nobody is wrong and nothing can be confirmed, only asserted with whatever style you can muster."[119]

American historian Richard Wolin traces the origins of postmodernism to intellectual roots in Fascism, writing "postmodernism has been nourished by the doctrines of Friedrich Nietzsche, Martin Heidegger, Maurice Blanchot, and Paul de Man—all of whom either prefigured or succumbed to the proverbial intellectual fascination with fascism."[120]

Daniel A. Farber and Suzanna Sherry criticised Postmodernism for reducing the complexity of the modern world to an expression of power and for undermining truth and reason:

If the modern era begins with the European Enlightenment, the postmodern era that captivates the radical multiculturalists begins with its rejection. According to the new radicals, the Enlightenment-inspired ideas that have previously structured our world, especially the legal and academic parts of it, are a fraud perpetrated and perpetuated by white males to consolidate their own power. Those who disagree are not only blind but bigoted. The Enlightenment's goal of an objective and reasoned basis for knowledge, merit, truth, justice, and the like is an impossibility: "objectivity," in the sense of standards of judgment that transcend individual perspectives, does not exist. Reason is just another code word for the views of the privileged. The Enlightenment itself merely replaced one socially constructed view of reality with another, mistaking power for knowledge. There is naught but power.[121]

Richard Caputo, William Epstein, David Stoesz & Bruce Thyer consider postmodernism to be a "dead end in social work epistemology." They write:

Postmodernism continues to have a detrimental influence on social work, questioning the Enlightenment, criticizing established research methods, and challenging scientific authority. The promotion of postmodernism by editors of Social Work and the Journal of Social Work Education has elevated postmodernism, placing it on a par with theoretically guided and empirically based research. The inclusion of postmodernism in the 2008 Educational Policy and Accreditation Standards of the Council on Social Work Education and its 2015 sequel further erode the knowledge-building capacity of social work educators. In relation to other disciplines that have exploited empirical methods, social work’s stature will continue to ebb until postmodernism is rejected in favor of scientific methods for generating knowledge.[122]

H. Sidky pointed out what he sees as several "inherent flaws" of a postmodern antiscience perspective, including the confusion of the authority of science (evidence) with the scientist conveying the knowledge; its self-contradictory claim that all truths are relative; and its strategic ambiguity. He sees 21st-century anti-scientific and pseudo-scientific approaches to knowledge, particularly in the United States, as rooted in a postmodernist "decades-long academic assault on science:"

Many of those indoctrinated in postmodern anti-science went on to become conservative political and religious leaders, policymakers, journalists, journal editors, judges, lawyers, and members of city councils and school boards. Sadly, they forgot the lofty ideals of their teachers, except that science is bogus.[123]

See also

References

  1. ^ Bauman, Zygmunt (1992). Intimations of postmodernity. London New York: Routledge. p. 26. ISBN 9780415067508.
  2. ^ Nuyen, A.T., 1992. The Role of Rhetorical Devices in Postmodernist Discourse. Philosophy & Rhetoric, pp.183-194.
  3. ^ Torfing, Jacob (1999). New theories of discourse : Laclau, Mouffe, and Z̆iz̆ek. Oxford, UK Malden, Mass: Blackwell Publishers. ISBN 0631195572.
  4. ^ Goldman, Alvin (1999). Knowledge in a social world. Oxford New York: Clarendon Press Oxford University Press. ISBN 0198238207.
  5. ^ Kuntz M (October 2012). "The postmodern assault on science. If all truths are equal, who cares what science has to say?". EMBO Rep. 13 (10): 885–9. doi:10.1038/embor.2012.130. PMC 3463968. PMID 22986553.
  6. ^ "American Heritage Dictionary Definition of postmodernism". Ahdictionary.com. Houghton, Mifflin, Harcourt. 2019. Retrieved 5 May 2019. Of or relating to an intellectual stance often marked by eclecticism and irony and tending to reject the universal validity of such principles as hierarchy, binary opposition, categorization, and stable identity.
  7. ^ a b "postmodernism: definition of postmodernism in Oxford dictionary (American English) (US)". oxforddictionaries.com.
  8. ^ Ozumba, G. O. (2017). "Chapter 7: Post-modernism and logic: Is it a wolf-sheep or dog-cat relationship?". Critical essays on postmodernism. Makurdi - Benue State: Mikro Ticha & Associates. ISBN 978-1326912314.
  9. ^ "How French "Intellectuals" Ruined the West: Postmodernism and Its Impact, Explained". Areomagazine.com. 27 March 2017. Retrieved 25 June 2019.
  10. ^ Friedland, Roger (2004). Matters of culture : cultural sociology in practice. Cambridge England New York, N.Y: Cambridge University Press. p. 298. ISBN 0521791626.
  11. ^ Wolff, Janet (1993). The social production of art. Washington Square, N.Y: New York University Press. ISBN 0814792707.
  12. ^ "Faith and Reason: Glossary". PBS. 11 September 1998. Retrieved 10 June 2019. Web site for the 1998 PBS documentary, "Faith and Reason".
  13. ^ Koshul, Basit (2005). The postmodern significance of Max Weber's legacy : disenchanting disenchantment. New York, N.Y: Palgrave Macmillan. pp. 46–47. ISBN 1403967849.
  14. ^ Crowther, Paul (1993). Critical aesthetics and postmodernism. Oxford New York: Clarendon Press Oxford Univ. Press. ISBN 0198240376.
  15. ^ a b Duignan, Brian. "Postmodernism". Britannica. Retrieved 24 April 2016.
  16. ^ Lyotard, Jean-François (1989). The Lyotard reader. Oxford, UK Cambridge, Mass., USA: Blackwell. ISBN 0631163395.
  17. ^ a b Mura, Andrea (2012). "The Symbolic Function of Transmodernity" (PDF). Language and Psychoanalysis. 1 (1): 68–87. doi:10.7565/landp.2012.0005. Archived from the original (PDF) on 8 October 2015.
  18. ^ "postmodern". The American Heritage® Dictionary of the English Language (4th ed.). 2000. Archived from the original on 9 December 2008 – via Bartleby.com.
  19. ^ Kellner, Douglas (1995). Media culture : cultural studies, identity, and politics between the modern and the postmodern. London New York: Routledge. ISBN 0415105692.
  20. ^ Hutcheon, Linda (2002). The politics of postmodernism. London New York: Routledge. ISBN 9780203426050.
  21. ^ Hatch, Mary (2013). Organization theory : modern, symbolic, and postmodern perspectives. Oxford, United Kingdom: Oxford University Press. ISBN 978-0199640379.
  22. ^ Hicks, Stephen (2011). Explaining postmodernism : skepticism and socialism from Rousseau to Foucault. Roscoe, Illinois: Ockham's Razor Publishing. ISBN 978-0983258407.
  23. ^ Brown, Callum (2013). Postmodernism for historians. London: Routledge. ISBN 9781315836102.
  24. ^ Bruner, Edward M. "Abraham Lincoln as authentic reproduction: A critique of postmodernism." American anthropologist 96, no. 2 (1994): 397-415.
  25. ^ Callinicos, Alex (1989). Against postmodernism : a marxist critique. Cambridge: Polity Press. ISBN 0745606148.
  26. ^ Habermas, Jürgen (1987). The philosophical discourse of modernity : twelve lectures. Cambridge, Mass: MIT Press. ISBN 0262581027.
  27. ^ Devigne, Robert (1994). "Introduction". Recasting conservatism : Oakeshott, Strauss, and the response to postmodernism. New Haven: Yale University Press. ISBN 0300068689.
  28. ^ Sokal, Alan (1999). Intellectual impostures : postmodern philosophers' abuse of science. London: Profile. ISBN 1861971249.
  29. ^ Dawkins, Richard (9 July 1998). "Postmodernism Disrobed". Nature. 394 (6689): 141–143. Bibcode:1998Natur.394..141D. doi:10.1038/28089.
  30. ^ Jillian Kay Melchior (2 October 2018). "Fake news comes to academia". The Wall Street Journal. United States. Archived from the original on 5 October 2018. Retrieved 5 October 2018.
  31. ^ International Postmodernism: Theory and Literary Practice, page 76
  32. ^ Hassan, Ihab, The Postmodern Turn, Essays in Postmodern Theory and Culture, Ohio University Press, 1987. p. 12ff.
  33. ^ Thompson, J. M. "Post-Modernism," The Hibbert Journal. Vol XII No. 4, July 1914. p. 733
  34. ^ Merriam Webster's Collegiate Dictionary, 2004
  35. ^ Madsen, Deborah (1995). Postmodernism: A Bibliography. Amsterdam; Atlanta, Georgia: Rodopi.
  36. ^ Bell, Bernard Iddings (1926). Postmodernism and Other Essays. Milwaukie: Morehouse Publishing Company.
  37. ^ Arnold J. Toynbee, A study of History, Volume 5, Oxford University Press, 1961 [1939], p. 43.
  38. ^ Encyclopædia Britannica, 2004
  39. ^ Post Modernism in Architecture, Isaac Seah
  40. ^ Drucker, Peter F. (1957). Landmarks of Tomorrow. New York: Harper Brothers. Retrieved 2 August 2015.
  41. ^ Bochner, Mel (2008). Solar System & Rest Rooms: Writings and Interviews 1965--2007. USA: The MIT Press. p. 91. ISBN 9780262026314.
  42. ^ Walter Truett Anderson (1996). The Fontana Postmodernism Reader.
  43. ^ See Barth, John: “The Literature of Exhaustion.” The Atlantic Monthly, August 1967, pp. 29-34.
  44. ^ Cf., for example, Huyssen, Andreas: After the Great Divide. Modernism, Mass Culture, Postmodernism. Bloomington: Indiana University Press, 1986, p. 188.
  45. ^ See Hutcheon, Linda: A Poetics of Postmodernism. History, Theory, Fiction. New York: Routledge, 1988, pp. 3-21; McHale, Brian: Postmodern Fiction, London: Methuen, 1987.
  46. ^ See Lyotard, Jean-François, The Postmodern Condition: A Report on Knowledge, Minneapolis: University of Minneapolis Press 1984
  47. ^ See Baudrillard, Jean: “Simulacra and Simulations.” In: Jean Baudrillard. Selected Writings. Stanford: Stanford University Press 1988, pp. 166-184.
  48. ^ Potter, Garry and Lopez, Jose (eds.): After Postmodernism: An Introduction to Critical Realism. London: The Athlone Press 2001, p. 4.
  49. ^ Fjellestad, Danuta, and Maria Engberg. "Toward a Concept of Post-Postmodernism or Lady Gaga's Reconfigurations of Madonna." Reconstruction: Studies in Contemporary Culture 12, no. 4 (2013).
  50. ^ Kirby, Alan. "The death of postmodernism and beyond." Philosophy now 58 (2006): 34-37.
  51. ^ Gibbons, A., 2017, June. Postmodernism is dead. What comes next?. In TLS.
  52. ^ Kurzweil, Edith (2017). The age of structuralism : from Lévi-Strauss to Foucault. London: Routledge. ISBN 9781351305846.
  53. ^ Lévi-Strauss, Claude (1963). Structural Anthropology (I ed.). USA: New York: Basic Books. p. 324. ISBN 046509516X.
    Lévi-Strauss, quoting D'Arcy Westworth Thompson states: "To those who question the possibility of defining the interrelations between entities whose nature is not completely understood, I shall reply with the following comment by a great naturalist: In a very large part of morphology, our essential task lies in the comparison of related forms rather than in the precise definition of each; and the deformation of a complicated figure may be a phenomenon easy of comprehension, though the figure itself has to be left unanalyzed and undefined."
  54. ^ Lévi-Strauss, Claude. Anthropologie Structurale. Paris: Éditions Plon, 1958.
    Lévi-Strauss, Claude. Structural Anthropology. Trans. Claire Jacobson and Brooke Grundfest Schoepf (New York: Basic Books, 1963), 228.
  55. ^ "TRANS Nr. 11: Paul Michael Lützeler (St. Louis): From Postmodernism to Postcolonialism". inst.at.
  56. ^ Sarup, Madan (1993). An introductory guide to post-structuralism and postmodernism. Athens: University of Georgia Press. ISBN 0820315311.
  57. ^ Yilmaz, K (2010). "Postmodernism and its Challenge to the Discipline of History: Implications for History Education". Educational Philosophy & Theory. 42 (7): 779–795. doi:10.1111/j.1469-5812.2009.00525.x.
  58. ^ Culler, Jonathan (2008). On deconstruction : theory and criticism after structuralism. London: Routledge. ISBN 9780415461511.
  59. ^ Derrida (1967), Of Grammatology, Part II, Introduction to the "Age of Rousseau," section 2 "...That Dangerous Supplement...", title, The Exorbitant Question of Method, pp. 158–59, 163.
  60. ^ Benoît Peeters, Derrida: A Biography, pp. 377–8, translated by Andrew Brown, Polity Press, 2013, ISBN 9780745656151
  61. ^ ""Deconstructing Decontamination", LEONARDO, Vol. 36, No. 4, pp. 285–290, 2003" (PDF). Wearcam.org.
  62. ^ "Postcyborg Ethics: A New Way to Speak of Technology", Heidi A. Campbell, in Campbell, Heidi A. "Postcyborg Ethics: A New Way to Speak of Technology." Explorations in Media Ecology 5, no. 4, Hampton Press, Inc., 2006, pp279-296
  63. ^ ""PanopDecon: deconstructing, decontaminating, and decontextualizing panopticism in the postcyborg era", Surveillance & Society 1(3), pp375-398, 2003". Queens.scholarsportal.info.
  64. ^ Müller Schwarze, Nina 2015 The Blood of Victoriano Lorenzo: An Ethnography of the Cholos of Northern Coclé Province. Jefferson, North Carolina: McFarland Press.
  65. ^ Best, Steven; Kellner, Douglas (2 November 2001). "The Postmodern Turn in Philosophy: Theoretical Provocations and Normative Deficits". UCLA Graduate School of Education and Information Studies. UCLA. Retrieved 12 May 2019.
  66. ^ The Editors of Encyclopaedia Britannica (11 October 2018). "Jacques Derrida". Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica, Inc. Retrieved 14 May 2019.
  67. ^ McCance, Dawne (5 December 2014) [2009: Equinox]. Derrida on Religion: Thinker of Differance. Key thinkers in the study of religion. London: Routledge. p. 7. ISBN 978-1-317-49093-7. OCLC 960024707.
  68. ^ Peters, Michael A.; Biesta, Gert (2009). Derrida, Deconstruction, and the Politics of Pedagogy. New York: Peter Lang. p. 134. ISBN 978-1-4331-0009-3. OCLC 314727596.
  69. ^ Bensmaïa, Réda, "Poststructuralism", in Kritzman (2005), pp. 92–93.
  70. ^ Poster (1988), pp. 5–6.
  71. ^ Leitch, Vincent B. (1 January 1996). Postmodernism - Local Effects, Global Flows. SUNY series in postmodern culture. Albany, NY: SUNY Press. p. 27. ISBN 978-1-4384-1044-9. OCLC 715808589. Retrieved 15 May 2019.
  72. ^ "The most cited authors of books in the humanities". Times Higher Education. THE World Universities Insights. 2019. Italic or bold markup not allowed in: |publisher= (help)
  73. ^ a b Aylesworth, Gary (5 February 2015) [1st pub. 2005]. "Postmodernism". In Zalta, Edward N. (ed.). The Stanford Encyclopedia of Philosophy. sep-postmodernism (Spring 2015 ed.). Metaphysics Research Lab, Stanford University. Retrieved 12 May 2019.
  74. ^ Lyotard, J.-F. (1979). The Postmodern Condition: A Report on Knowledge. Minneapolis: University of Minnesota Press. OCLC 232943026.
  75. ^ Luke, T. W. (1991). Power and politics in hyperreality: The critical project of Jean Baudrillard. Social Science Journal, 28(3), 347.
  76. ^ Jameson, Fredric (1991). Postmodernism, or, The cultural logic of late capitalism. Durham: Duke University Press. ISBN 0822309297.
  77. ^ Lule, Jack (2001). "The Postmodern Adventure (Book)". Journalism & Mass Communication Quarterly. 78 (4): 865–866.
  78. ^ Danto, AC (1990). "The Hyper-Intellectual". New Republic. 203 (11/12): 44–48.
  79. ^ [citation needed]
  80. ^ Sullivan, Louis. "The Tall Office Building Artistically Considered," published Lippincott's Magazine (March 1896).
  81. ^ Loos, Adolf. "Ornament and Crime," published 1908.
  82. ^ Tafuri, Manfredo, 'Architecture and Utopia: Design and Capitalist Development', Cambridge: MIT Press, 1976.
  83. ^ Le Corbusier, Towards a New Architecture. Dover Publications, 1985/1921.
  84. ^ Venturi, et al.
  85. ^ Jencks, Charles, "The rise of Post-Modern architecture", Architecture Association Quarterly, No.4, 1975.
  86. ^ Jencks, Charles (1977). The language of post-modern architecture. New York: Rizzoli. ISBN 0847801675.
  87. ^ Jencks, Charles. "The Language of Post-Modern Architecture", Academy Editions, London 1974.
  88. ^ Farrell, Terry (2017). Revisiting Postmodernism. Newcastle upon Tyne: RIBA Publishing. ISBN 9781859466322.
  89. ^ Lee, Pamela (2013). New Games : Postmodernism After Contemporary Art. New York: Routledge. ISBN 9780415988797.
  90. ^ Poynor, Rick (2003). No more rules : graphic design and postmodernism. New Haven, CT: Yale University Press. p. 18. ISBN 0300100345.
  91. ^ Drucker, Johanna and Emily McVarish (2008). Graphic Design History. Pearson. pp. 305–306. ISBN 978-0132410755.
  92. ^ Elizabeth Bellalouna, Michael L. LaBlanc, Ira Mark Milne (2000) Literature of Developing Nations for Students: L-Z p.50
  93. ^ Stavans (1997) p.31
  94. ^ "7 – Pynchon's postmodernism Cambridge Companions Online – Cambridge University Press". Universitypublishingonline.org. Retrieved 4 April 2013.
  95. ^ "Mail, Events, Screenings, News: 32". People.bu.edu. Retrieved 4 April 2013.
  96. ^ McHale, B., Postmodernist Fiction (Abingdon-on-Thames: Routledge, 2003).
  97. ^ "What Was Postmodernism?". Electronic Book Review. 20 December 2007. Retrieved 4 April 2013.
  98. ^ Kramer, Jonathan (2016). Postmodern music, postmodern listening. New York: Bloomsbury Academic. ISBN 978-1501306020.
  99. ^ Strinati, Dominic (1995). An Introduction to Theories of Popular Culture. London: Routledge. p. 234.
  100. ^ a b Goodchild, B 1990, 'Planning and the Modern'Postmodern Debate', in The Town Planning Review, vol. 61, no. 2, pp. 119–137.
  101. ^ Jacobs, Jane (1993). The death and life of great American cities. New York: Modern Library. ISBN 0679644334.
  102. ^ Hatuka, Tali, and Alexander D'Hooghe. "After postmodernism: readdressing the role of utopia in urban design and planning." Places 19, no. 2 (2007).
  103. ^ Hatuka, T & D'Hooghe, A 2007, 'After Postmodernism: readdressing the Role of Utopia in Urban Design and Planning', in Places: Forum of Design for the Public Realm, vol. 19, Issue 2, pp. 20–27/
  104. ^ Irving, A 1993, 'The Modern/Postmodern Divide and Urban Planning', in The University of Toronto Quareterly, vol. 62, no. 4, pp. 474–487.
  105. ^ Simonsen, K 1990, 'Planning on 'Postmodern' Conditions', in Acta Sociologica, vol. 33, no. 1, pp. 51–62.
  106. ^ Scruton, Roger (1996). Modern philosophy : an introduction and survey. New York: Penguin Books. ISBN 0140249079.
  107. ^ Dick Hebdige, ’Postmodernism and "the other side"’, in Cultural Theory and Popular Culture: A reader, edited by John Storey, London, Pearson Education, 2006
  108. ^ "Noam Chomsky on Post-Modernism". bactra.org.
  109. ^ Craig, William Lane (3 July 2008). "God is Not Dead Yet". Christianity Today. Retrieved 30 April 2014.
  110. ^ de Castro, Eliana (12 December 2015). "Camille Paglia: "Postmodernism is a plague upon the mind and the heart"". Fausto Mag. Postmodernism is a plague upon the mind and the heart.
  111. ^ Wellmer, Albrecht (1991). "Introduction". The persistence of modernity : essays on aesthetics, ethic, and postmodernism. Cambridge, Mass: MIT Press. ISBN 0262231603.
  112. ^ Jedlitschka, Karsten (5 August 2018). "Guenter Lewy, Harmful and Undesirable. Book Censorship in Nazi Germany. Oxford, Oxford University Press 2016". Historische Zeitschrift. 307 (1): 274–275. doi:10.1515/hzhz-2018-1368. ISSN 2196-680X.
  113. ^ Nagel, Thomas (2002). Concealment and Exposure & Other Essays. Oxford University Press. p. 164. ISBN 978-0-19-515293-7.
  114. ^ Nagel, p. 165.
  115. ^ Peels, Rik. "Replicability and replication in the humanities." Research integrity and peer review 4, no. 1 (2019): 2.
  116. ^ Guattari, Felix (1989). "The three ecologies" (PDF). New Formations (8): 134.
  117. ^ Callinicos, Alex (1990). Against postmodernism : a Marxist critique. New York, N.Y: St. Martin's Press. ISBN 0312042248.
  118. ^ Christopher Hitchens. Why Orwell matters, Basic Books. ISBN 978-0465030507, 2002
  119. ^ DENNETT ON WIESELTIER V. PINKER IN THE NEW REPUBLIC http://edge.org/conversation/dennett-on-wieseltier-v-pinker-in-the-new-republic
  120. ^ Wolin, Richard (2019). The seduction of unreason : the intellectual romance with fascism : from Nietzsche to postmodernism. Princeton: Princeton University Press. ISBN 978-0691192352.
  121. ^ Daniel Farber and Suzanne Sherry, Beyond All Reason The Radical Assault on Truth in American Law, New York Times, https://www.nytimes.com/books/first/f/farber-reason.html
  122. ^ Richard Caputo, William Epstein, David Stoesz & Bruce Thyer (2015) Postmodernism: A Dead End in Social Work Epistemology, Journal of Social Work Education, 51:4, 638-647, doi:10.1080/10437797.2015.1076260
  123. ^ Sidky, H. (2018). "The War on Science, Anti-Intellectualism, and 'Alternative Ways of Knowing' in 21st-Century America". Skeptical Inquirer. 42 (2): 38–43. Retrieved 6 June 2018.

Further reading

  • Alexie, Sherman (2000). "The Toughest Indian in the World" (ISBN 0-8021-3800-4)
  • Anderson, Walter Truett. The Truth about the Truth (New Consciousness Reader). New York: Tarcher. (1995) (ISBN 0-87477-801-8)
  • Anderson, Perry. The origins of postmodernity. London: Verso, 1998.
  • Arena, Leonardo Vittorio (2015) On Nudity. An Introduction to Nonsense, Mimesis International.
  • Ashley, Richard and Walker, R. B. J. (1990) "Speaking the Language of Exile." International Studies Quarterly v 34, no 3 259-68.
  • Bauman, Zygmunt (2000) Liquid Modernity. Cambridge: Polity Press.
  • Beck, Ulrich (1986) Risk Society: Towards a New Modernity.
  • Benhabib, Seyla (1995) 'Feminism and Postmodernism' in (ed. Nicholson) Feminism Contentions: A Philosophical Exchange. New York: Routledge.
  • Berman, Marshall (1982) All That Is Solid Melts Into Air: The Experience of Modernity (ISBN 0-14-010962-5).
  • Bertens, Hans (1995) The Idea of the Postmodern: A History. London: Routledge. (ISBN 978-0-415-06012-7).
  • Best, Steven Best and Douglas Kellner. Postmodern Theory (1991) excerpt and text search
  • Best, Steven Best and Douglas Kellner. The Postmodern Turn (1997) excerpt and text search
  • Bielskis, Andrius (2005) Towards a Postmodern Understanding of the Political: From Genealogy to Hermeneutics (Palgrave Macmillan, 2005).
  • Braschi, Giannina (1994), Empire of Dreams, introduction by Alicia Ostriker, Yale University Press, New Haven, London.
  • Brass, Tom, Peasants, Populism and Postmodernism (London: Cass, 2000).
  • Butler, Judith (1995) 'Contingent Foundations' in (ed. Nicholson) Feminist Contentions: A Philosophical Exchange. New York: Routledge.
  • Callinicos, Alex, Against Postmodernism: A Marxist Critique (Cambridge: Polity, 1999).
  • Drabble, M. The Oxford Companion to English Literature, 6 ed., article "Postmodernism".
  • Farrell, John. "Paranoia and Postmodernism," the epilogue to Paranoia and Modernity: Cervantes to Rousseau (Cornell UP, 2006), 309-327.
  • Featherstone, M. (1991) Consumer culture and postmodernism, London; Newbury Park, Calif., Sage Publications.
  • Giddens, Anthony (1991) Modernity and Self Identity, Cambridge: Polity Press.
  • Gosselin, Paul (2012) Flight From the Absolute: Cynical Observations on the Postmodern West. volume I. Samizdat [1] (ISBN 978-2-9807774-3-1)
  • Goulimari, Pelagia (ed.) (2007) Postmodernism. What Moment? Manchester: Manchester University Press (ISBN 978-0-7190-7308-3)
  • Grebowicz, Margaret (ed.), Gender After Lyotard. NY: Suny Press, 2007. (ISBN 978-0-7914-6956-9)
  • Greer, Robert C. Mapping Postmodernism. IL: Intervarsity Press, 2003. (ISBN 0-8308-2733-1)
  • Groothuis, Douglas. Truth Decay. Downers Grove, Illinois: InterVarsity Press, 2000.
  • Harvey, David (1989) The Condition of Postmodernity: An Enquiry into the Origins of Cultural Change (ISBN 0-631-16294-1)
  • Honderich, T., The Oxford Companion to Philosophy, article "Postmodernism".
  • Hutcheon, Linda. The Politics of Postmodernism. (2002) online edition
  • Jameson, Fredric (1991) Postmodernism, or, the Cultural Logic of Late Capitalism (ISBN 0-8223-1090-2)
  • Mr. Keedy (1998). "Graphic Design in the Postmodern Era". Emigre (47).
  • Kimball, Roger (2000). Experiments against Reality: the Fate of Culture in the Postmodern Age. Chicago: I.R. Dee. viii, 359 p. (ISBN 1-56663-335-4)
  • Kirby, Alan (2009) Digimodernism. New York: Continuum.
  • Lash, S. (1990) The sociology of postmodernism London, Routledge.
  • Lucy, Niall. (2016) A dictionary of Postmodernism (ISBN 9781405150774)
  • Lyotard, Jean-François (1984) The Postmodern Condition: A Report on Knowledge (ISBN 0-8166-1173-4)
  • --- (1988). The Postmodern Explained: Correspondence 1982–1985. Ed. Julian Pefanis and Morgan Thomas. (ISBN 0-8166-2211-6)
  • --- (1993), "Scriptures: Diffracted Traces." In: Theory, Culture and Society, Vol. 21(1), 2004.
  • --- (1995), "Anamnesis: Of the Visible." In: Theory, Culture and Society, Vol. 21(1), 2004.
  • McHale, Brian, (1987) Postmodernist Fiction. London: Routledge.
  • --- (1992), Constructing Postmodernism. NY & London: Routledge.
  • --- (2008), "1966 Nervous Breakdown, or, When Did Postmodernism Begin?" Modern Language Quarterly 69, 3:391-413.
  • --- (2007), "What Was Postmodernism?" electronic book review, [2]
  • MacIntyre, Alasdair, After Virtue: A Study in Moral Theory (University of Notre Dame Press, 1984, 2nd edn.).
  • Magliola, Robert, Derrida on the Mend (Lafayette: Purdue University Press, 1984; 1986; pbk. 2000, ISBN I-55753-205-2).
  • ---, On Deconstructing Life-Worlds: Buddhism, Christianity, Culture (Atlanta: Scholars Press of American Academy of Religion, 1997; Oxford: Oxford University Press, 2000; ISBN 0-7885-0295-6, cloth, ISBN 0-7885-0296-4, pbk).
  • Manuel, Peter. "Music as Symbol, Music as Simulacrum: Pre-Modern, Modern, and Postmodern Aesthetics in Subcultural Musics," Popular Music 1/2, 1995, pp. 227–239.
  • Philip B. Meggs; Alston W. Purvis (2011). "22". Meggs' History of Graphic Design (5 ed.). John Wiley & Sons, Incorporated. ISBN 9780470168738.
  • Mura, Andrea (2012). "The Symbolic Function of Transmodernity" (PDF). Language and Psychoanalysis (1): 68–87. doi:10.7565/landp.2012.0005. Archived from the original (PDF) on 8 October 2015.
  • Murphy, Nancey, Anglo-American Postmodernity: Philosophical Perspectives on Science, Religion, and Ethics (Westview Press, 1997).
  • Natoli, Joseph (1997) A Primer to Postmodernity (ISBN 1-57718-061-5)
  • Norris, Christopher (1990) What's Wrong with Postmodernism: Critical Theory and the Ends of Philosophy (ISBN 0-8018-4137-2)
  • Pangle, Thomas L., The Ennobling of Democracy: The Challenge of the Postmodern Age, Baltimore, The Johns Hopkins University Press, 1991 ISBN 0-8018-4635-8
  • Park, Jin Y., ed., Buddhisms and Deconstructions Lanham: Rowland & Littlefield, 2006, ISBN 978-0-7425-3418-6; ISBN 0-7425-3418-9.
  • Pérez, Rolando. Ed. Agorapoetics: Poetics after Postmodernism. Aurora: The Davies Group, Publishers. 2017. ISBN 978-1-934542-38-5.
  • Powell, Jim (1998). "Postmodernism For Beginners" (ISBN 978-1-934389-09-6)
  • Sim, Stuart. (1999). "The Routledge critical dictionary of postmodern thought" (ISBN 0415923530)
  • Sokal, Alan and Jean Bricmont (1998) Fashionable Nonsense: Postmodern Intellectuals' Abuse of Science (ISBN 0-312-20407-8)
  • Vattimo, Gianni (1989). The Transparent Society (ISBN 0-8018-4528-9)
  • Veith Jr., Gene Edward (1994) Postmodern Times: A Christian Guide to Contemporary Thought and Culture (ISBN 0-89107-768-5)
  • Windschuttle, Keith (1996) The Killing of History: How Literary Critics and Social Theorists are Murdering our Past. New York: The Free Press.
  • Woods, Tim, Beginning Postmodernism, Manchester: Manchester University Press, 1999,(Reprinted 2002)(ISBN 0-7190-5210-6 Hardback,ISBN 0-7190-5211-4 Paperback) .
  • Stephen, Hicks (2014). "Explaining Postmodernism: Skepticism and Socialism from Rousseau to Foucault (Expanded edition)", Ockham’s Razor Publishing

External links