پریمیدون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پریمیدون
سامانه‌شناسی نام (آیوپاک)
5-ethyl-5-phenyl-hexahydropyrimidine-4,6-dione
داده‌های بالینی
رده بارداری D(US)
تجویز oral
داده‌های فارماکوکینتیکی
فراهمی زیستی ~۱۰۰%[۱]
پیوند پروتئینی ۲۵%[۱]
متابولیسم کبد
نیمه‌عمر Primidone: 5-18 hours,
Phenobarbital: 75-120 hours,[۱]
PEMA: 16 hours[۲]
Time to reach steady state:
Primidone: 2-3 days,
Phenobarbital&PEMA 1-4weeks[۳]
دفع گرده (کالبدشناسی)
شناسه
شماره سی‌ای‌اس 125-33-7 ✔Y
کد ATC N03AA03
پاب‌کم CID 4909
بانک‌دارو DB00794
کم‌اسپایدر 4740 ✔Y
UNII 13AFD7670Q ✔Y
KEGG D00474 ✔Y
ChEMBL CHEMBL856 ✔Y
داده‌های شیمی
فرمول C۱۲H۱۴N۲O۲ 
وزن مولکولی 218.252 g/mol
SMILES eMolecules & PubChem
 ✔Y(what is this?)  (verify)

پریمیدون (به انگلیسی: Primidone)

رده درمانی: داروهای درمان تشنج

اشکال دارویی: قرص

موارد مصرف[ویرایش]

پریمیدون در درمان حملات تشنجی تونیک – کلونیک عمومی (صرع بزرگ)، میوکلونیک، حملات تشنج پارشیال پیچیده و ساده و ترمور اسانشیل بکار می‌رود. اصولاً پریمیدون در درمان بیماریهای روانی مصرف نمی‌شود.

مکانیسم اثر[ویرایش]

مکانیسم اثر این دارو دقیقاً نامشخص است. اگرچه پریمیدون در بدن به فنوباربیتال تبدیل می‌شود، اما مکانیسم اثر پریمیدون احتمالاً شبیه فنی‌توئین است. احتمالاً بر کانالهای سدیمی مؤثر است.

عوارض جانبی[ویرایش]

خواب آلودگی، عدم تعادل، تهوع، نیستاگموس، اختلالات بینایی و بثورات جلدی، بخصوص در شروع درمان بروز می‌کند و معمولاً با ادامه درمان برگشت‌پذیر هستند. سایر عوارض دارو شامل افسردگی، تحرک پذیری، بیقراری و اغتشاش شعور در سالمندان، هیجانات و فعالیت زیاد و غیر عادی در کودکان و آنمی مگالوبلاستیک هستند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

باربیتورات

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ داروهای ژنریک ایران، دکتر حشمتی، ۱۳۸۷
  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ Ochoa، Juan G (۲۰۰۵). «Antiepileptic Drugs: An Overview». eMedicine. eMedicine, Inc. دریافت‌شده در ۲۰۰۵-۰۷-۰۲. از پارامتر ناشناخته |coauthors= صرف نظر شد (|author= پیشنهاد می‌شود) (کمک)
  2. CDER, U.S. DEPARTMENT OF HEALTH AND HUMAN SERVICES (۲۰۰۳–۲۰۰۵). «Primidone (Mysoline)». Pharmacology Guide for Brain Injury Treatment. Brain Injury Resource Foundation. دریافت‌شده در ۲۰۰۵-۰۷-۰۲.
  3. Yale Medical School, Department of Laboratory Medicine (۱۹۹۸). «Therapeutic Drug Levels». YNHH Laboratory Manual - Reference Documents. Yale Medical School. دریافت‌شده در ۲۰۰۵-۰۷-۱۳.