پرش به محتوا

پروژه احیای شیر آسیایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پارک ملی جنگل گیر در ایالت گجرات هند آخرین زیستگاه طبیعی بیش از ۶۷۴ شیر آسیایی وحشی است، اگرچه برنامه‌هایی برای معرفی مجدد تعدادی از آنها به پارک ملی کونو در ایالت همسایه، مادیا پرادش، در دست اجرا است تا بقای طولانی مدت آنها در برابر بیماری‌های همه‌گیر و بلایای طبیعی تضمین شود.

پروژه احیای شیر آسیایی ابتکاری از سوی دولت هند برای محافظت از شیر ایرانی (شیر شمالی) در برابر انقراض در طبیعت از طریق احیای آن است. آخرین جمعیت وحشی شیر آسیایی در منطقه پارک ملی جنگل گیر، در ایالت گجرات یافت می‌شود. این جمعیت واحد با تهدیدات بیماری‌های همه‌گیر، بلایای طبیعی و سایر عوامل انسانی روبرو است. هدف این پروژه ایجاد دومین جمعیت مستقل شیرهای آسیایی در پارک ملی کونو در ایالت مادیا پرادش هند است.[۱] با این حال، دولت ایالتی گجرات با این انتقال پیشنهادی مخالفت کرده است.[۲]

تاریخچه

[ویرایش]
مکان‌های تاریخی و پیشنهادی برای بازگرداندن شیرها در هند

پراکنش شیر آسیایی، که روزگاری در سراسر غرب و جنوب آسیا گسترده بود، در نهایت تنها به یک جمعیت در پارک ملی و پناهگاه حیات‌وحش جنگل گیر در هند محدود شد.[۳] جمعیت شیرهای گیر در سال ۱۸۹۳ به پایین‌ترین حد خود یعنی تنها ۱۸ قلاده رسید، اما به‌واسطه اقدامات حفاظتی و حمایت‌های دولتی، این تعداد تا سال ۱۹۹۴ به ۲۸۴ قلاده افزایش یافت.[۴] با گذشت زمان، این منطقه اکنون بیش از حد ظرفیت میزبان شیرهاست. سرشماری سال ۲۰۱۵ نشان داد که جمعیت شیرها در گیر به ۵۲۳ قلاده رسیده است.[۵] این تراکم بالا، همراه با افزایش تماس و رقابت میان انسان و حیات‌وحش، سالانه باعث مرگ‌ومیر قابل‌توجهی در بین شیرها می‌شود. گله‌های شیر آسیایی برای زندگی نیازمند قلمرو وسیع هستند، اما فضای زیستی در پناهگاه گیر بسیار محدود است و از هر سو با مناطق پرجمعیت انسانی احاطه شده.[۶] در نتیجه، شیرهای گیر شروع به ترک پناهگاه کرده و در خارج از مناطق حفاظت‌شده قلمروهایی برای خود ایجاد کرده‌اند. امروزه این شیرها در منطقه‌ای به وسعت حدود ۱۶٬۰۰۰ کیلومتر مربع (معادل ۶۲۰۰ مایل مربع) پراکنده شده‌اند که شامل ۱۰۵۰ روستا در چهار ناحیهٔ همجوار یعنی امرلی، بخش گیر سومناته، باونگر و جوناگاد می‌شود.[۷]

رویدادی تاریخی در سال ۱۹۰۴ در منطقه شوپور

[ویرایش]

مهاراجه گوالیور، به تشویق جرج کرزون در سال ۱۹۰۴، توله شیرهای آفریقایی را وارد کرد و تلاش کرد آنها را در جنگل‌های نزدیک شئوپور در طبیعت آزاد معرفی کند. شیرهای معرفی شده به حمله به دام‌ها روی آوردند و برخی حتی به آدم‌خواری روی آوردند که متعاقباً همگی آنها در نهایت ردیابی و تیرباران شدند.[۸]

جابجایی چاندراراباها در سال ۱۹۵۷

[ویرایش]

مفهوم معرفی مجدد به منظور حفاظت از گونه‌ها در سال ۱۹۵۶ توسط هیئت حیات وحش هند طی جلسه‌ای از کمیته اجرایی آنها در ساسان گیر پذیرفته شد و پیشنهاد دولت ایالتی اوتار پرادش برای میزبانی از دومین جمعیت در جنگل‌های چاکیا نیز پذیرفته شد. در سال ۱۹۵۶، یک شیر و دو شیر ماده از گیر به دام افتادند و به مدت نه ماه در باغ وحش سکاربواغ در جوناگاد قرار گرفتند و سپس در سال ۱۹۵۷ به منطقه ۹۶ کیلومتر مربع (۳۷ مایل مربع) منتقل شدند. پناهگاه چاندرا پرابها، در نزدیکی بنارس در اوتار پرادش و به تازگی برای معرفی مجدد تأسیس شده است. یک محفظه با ۳ متر (۹٫۸ فوت) ایجاد شد. حصار سیم خاردار بلند در داخل پناهگاه که شیرها قبل از رها شدن در پناهگاه به‌طور موقت در آن نگهداری می‌شدند. در ابتدا، جمعیت شیرها افزایش یافت و در سال ۱۹۵۸ به چهار، در سال ۱۹۶۰ به پنج، در سال ۱۹۶۲ به هفت و در سال ۱۹۶۵ به یازده شیر رسید و پس از آن جمعیت آنها به طرز غیرقابل توضیحی منقرض شد.

جان‌سینگ (۲۰۰۶) شکست انتقال را به سه دلیل نسبت می‌دهد: مساحت ناکافی منطقه، نبود پایش نظام‌مند با استفاده از روش‌های علمی، و حرکت آزاد دام‌ها در سراسر پناهگاه که احتمالاً منجر به بروز تعارض با چوپان‌ها شده است.[۹] همچنین، چلام و جان‌سینگ (۱۹۹۹) عوامل دیگری را نیز به عنوان عوامل مؤثر بر این شکست ذکر کرده‌اند که شامل کوچک بودن منطقه، طولانی بودن دوره اسارت در باغ‌وحش جوناگد، نبود آموزش کافی برای ساکنان محلی و فقدان سازوکارهای حل اختلاف می‌باشد.[۱۰]

پروژه شیر

[ویرایش]

پروژه شیر، ابتکار دولت هند برای حفاظت از گونه شیر آسیایی است که در ۱۵ اوت ۲۰۲۰ در هفتاد و چهارمین جشن روز استقلال توسط نخست‌وزیر هند، نارندرا مودی، اعلام شد.[۱۱] این سازمان تحت نظر وزارت محیط زیست، جنگلداری و تغییرات اقلیمی خواهد بود و بر اساس الگوی پروژه ببر (Project Tiger) طراحی شده است.[۱۱] این پروژه سه سایت «انبار ژن» در رامپارا در سائوراشترا، و ساکارباگ و ساتویرادا در جوناگاد به منظور پرورش شیرها ایجاد کرده است.[۱۲] یکی از اهداف این پروژه، پرداختن به تضاد بین انسان و حیات وحش بین ساکنان محلی و شیرها است.[۱۳] این پروژه همچنین شش مکان بالقوه جدید برای معرفی مجدد این گونه در کشور را شناسایی کرده است.[۱۴]

شش مکان بالقوه جدید عبارتند از:[۱۴]

  • پارک ملی مادهاو، مادیا پرادش
  • پناهگاه حیات وحش سیتاماتا، راجستان
  • منطقه حفاظت‌شده ببرهای موکوندرا هیلز، راجستان
  • پناهگاه حیات وحش گاندی ساگار، مادیا پرادش
  • پناهگاه حیات وحش کومبهالگار، راجستان
  • جسور-بالارام آمباجی WLS و منظره مجاور، گجرات

جستارهای وابسته

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. ↑ Johnsingh, AJT (1 February 2006). Field Days: A Naturalist's Journey Through South and Southeast Asia. Universities Press. pp. 126–138. ISBN 978-81-7371-552-5. Retrieved 22 April 2013.
  2. ↑ "Despite SC order, no shifting of lions outside Gujarat in Centre's 25-year plan". Indian Express. 27 July 2022. Archived from the original on 26 July 2022. Retrieved 27 July 2022.
  3. ↑ Sunquist, Mel; Sunquist, Fiona (15 August 2002). Wild Cats of the World. University of Chicago Press. p. 297. ISBN 978-0-226-77999-7. Retrieved 22 April 2013.
  4. ↑ Paulson, Mark (1999). "Pride in Place: Reintroduction of Asiatic Lions in Gir Forest, India" (PDF). Restoration and Reclamation Review. Dept of Horticultural Science, University of Minnesota. 4 (3). Archived from the original (PDF) on 1 September 2012. Retrieved 19 April 2013.
  5. ↑ Shah, Jumana (16 April 2013). "Asiatic lions: Gujarat's roar in court lacked substance". DailyBhaskar.com. DB Corp Ltd. , Noida, UP, India. Archived from the original on October 17, 2013. Retrieved 19 April 2013.
  6. ↑ Johnsingh, AJT (1 February 2006). Field Days: A Naturalist's Journey Through South and Southeast Asia. Universities Press. pp. 126–138. ISBN 978-81-7371-552-5. Retrieved 22 April 2013.
  7. ↑ Parmar, Vijaysinh (15 July 2013). "Asiatic lions have homes in over 1,000 Saurashtra villages". The Times of India. Archived from the original on 6 October 2013. Retrieved 23 July 2013.
  8. ↑ Past efforts to settle lions in Madhya Pradesh had failed, May 17, 2012, Ahmedabad (Gujarat) Edition, Times of India.
  9. ↑ Johnsingh, AJT (1 February 2006). Field Days: A Naturalist's Journey Through South and Southeast Asia. Universities Press. pp. 126–138. ISBN 978-81-7371-552-5. Retrieved 22 April 2013.
  10. ↑ Chellam, Ravi; Johnsingh, A.J.T. (1999). "Translocating Asiatic Lions, India" (PDF). Re-introduction News (18): 11–13. ISSN 1560-3709. Archived from the original (PDF) on 3 October 2008. Retrieved 19 April 2013.
  11. 1 2 "The Prime Minister Shri Narendra Modi addressed the Nation from the ramparts of the Red Fort on the 74th Independence Day - Press Information Bureau". pib.gov.in. Prime Minister's Office - Government of India. 15 August 2020. Retrieved 2023-03-13. 12. Ministry of Environment, Forest and Climate Change - Saving and Strengthening the Eco System: A holistic Project Lion on the lines of Project Tiger announced.{{cite web}}: نگهداری CS1: سایر موارد (link)
  12. ↑ "Project Lion: Gujarat govt sought Rs 2,000 crore from Centre". The Times of India. 2021-08-11. ISSN 0971-8257. Retrieved 2023-03-13.
  13. ↑ "Project Lion: Union Forest Minister Visits Gir National Park In Gujarat". Outlook India. Outlook India Webdesk. 24 May 2022. Project Lion entails habitat development, modern technologies in lion management and addressing the issue of diseases among lions and its associated species through advanced world-class research and veterinary care, as per the environment ministry. … The project will address human-wildlife conflict and will involve local communities living in the vicinity and also provide livelihood opportunities.{{cite news}}: نگهداری CS1: سایر موارد (link)
  14. 1 2 Kukreti, Ishan (23 October 2020). "Project Lion: Proposal identifies 6 relocation sites apart from Kuno-Palpur". Down to Earth (www.downtoearth.org.in) (به انگلیسی). Retrieved 2023-03-13. خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «:0» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=پروژه_احیای_شیر_آسیایی&oldid=42124931»