پرومته (فیلم)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
پرومته
Prometheusposterfixed.jpg
پوستر سینمایی فیلم
کارگردانریدلی اسکات
تهیه‌کنندهریدلی اسکات
دیوید گیلر
والتر هیل
نویسندهدیمون لیندلوف
بازیگراننومی راپاس
شارلیز ترون
مایکل فاسبندر
گای پیرس
ادریس البا
ایان وایت
لوگان مارشال-گرین
بندیکت وانگ
فیلم‌برداریداریوش وولسکی
تدوینپیترو اسکالیا
توزیع‌کنندهفاکس قرن بیستم
تاریخ‌های انتشار
۸ ژوئن ۲۰۱۲
مدت زمان
۱۲۴ دقیقه
کشور ایالات متحده آمریکا
زبانانگلیسی
هزینهٔ فیلم۱۳۰٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار
فروش گیشه۴۰۳٬۳۵۴٬۴۶۹[۱] دلار

پرومته (به انگلیسی: Prometheus) فیلمی علمی-تخیلی به کارگردانی ریدلی اسکات و نویسندگی جون اسپایتس و دیمون لیندلوف است که در ژوئن ۲۰۱۲ در آمریکا و تعدادی کشورهای دیگر اکران شد. این فیلم با ۱۳۰ میلیون دلار بودجه تولید[۲] و با بازیگرانی چون نومی راپاس، شارلیز ترون و ادریس البا نقش آفرینی کردند. طبق گفته اسکات، داستان فیلم می‌تواند به نوعی قصهٔ اولیه یا ماقبل سری فیلم‌های بیگانه تلقی گردد هرچند داستانی کاملاً مستقل دارد. فیلمبرداری فیلم از مارس ۲۰۱۱ آغاز شد و فیلم به صورت ۳ بعدی اکران شد.

دنباله این فیلم به نام بیگانه: کاوننت در تاریخ می ۲۰۱۷ اکران شد.

داستان[ویرایش]

در سالیان سال پیش از بشر، در مکانی که بنظر می‌رسد زمین ماقبل تاریخ باشد،[پانویس ۱] موجودی بشرنما در مجاورت آبشاری ایستاده. او یک ردای قربانی[پانویس ۲] به تن دارد. در حالیکه بالای سر او سفینه‌ای غول‌پیکر آماده ترک زمین می‌شود، موجود انسان نما جامی حاوی مایعی سیاه رنگ و جوشان را می‌نوشد. بلافاصله بدن او متلاشی شده و در رودخانه حل می‌شود. دی‌ان‌آی بدن او با آب و محیط زیر آبشار سریعاً واکنش می‌دهد و چرخه تولید سلول‌های جدیدی آغاز می‌گردد: سلول‌های قرمز رنگی که شباهت به گلوبول‌های قرمز دارند و سریع تکثیر می‌یابند…

در نمای بعدی زمان سال ۲۰۷۹ میلادی است. گروهی از باستانشناسان در اسکاتلند غاری را کشف کرده‌اند که در داخل آن تعدادی نقاشی ماقبل تاریخ بروی دیوارها نقش بسته‌است. یکی از نقوش صحنه‌ای را نشان می‌دهد که در آن چند انسان به یک صورت فلکی در آسمان اشاره می‌کنند.

ترون، فاسبندر، و اسکات در حال بحث در مورد فیلم

صحنه بعدی فیلم ده سال بعد از کشف غار را نشان می‌دهد که در آن یک سفینه فضایی با سرعت مافوق نور در حال سفر بسوی همان صورت فلکی است. شرکت ویلاند کورپوریشن با خرج چند هزار میلیارد دلار سفینه‌ای را با یک گروه دانشمند تهیه کرده و قصد بدست آوردن پاسخ بزرگترین سؤال تاریخ بشر را دارد: اینکه بشر از کجا آمده و آن فضاییان ماقبل تاریخ که بودند و در ماقبل تاریخ روی زمین چه می‌کردند.

کاشفان نقوش غار، دکتر هالووی و دکتر شاو، یکی از ۱۷ سرنشین سفینه‌اند. پس از رسیدن به سیاره مورد نظر (بنام LV-223)، یک گروه اکتشاف بر روی سطح عاری از سکنه آن فرود آمده و شروع به اکتشاف یک کوه گنبدی شکل غیرعادی و نمونه برداری از آن می‌کنند. در داخل کوه یک سری دالان‌هایی کشف می‌کنند اما به دلیل طوفان شدید جوی مجبور با بازگشت به سفینه می‌شوند. در این میان، دیوید، که یک ربات شبه-انسان[پانویس ۳] است، با کمک راهنمایی‌های نوشته‌های روی دیوار که شبیه خط میخی هستند، از یک شی کپسول-مانندی (که شبیه پوکه یک سلاح جنگی است) نمونه-برداری می‌کند و آن را مخفیانه به سفینه می‌برد. آن شی حاوی مایع چرکینی است که شبیه به مایع زهرآگین اول فیلم است. او نمی‌داند که هدف یا کار این مایع چیست و لذا متوسل به آزمایش می‌گردد.

دیوید از نداشتن یک روح رنج می‌برد.[پانویس ۴] فیلم‌های قدیمی را دوست دارد و الگویش پیتر اوتول در فیلم لورنس عربستان است. مدام او را تقلید می‌کند و شخصیت او را شبیه‌سازی می‌کند. او نمی‌داند هدف از خلق شدنش چیست و به دلیل ربات بودن (انسان نبودن) به‌طور دائم مورد تمسخر اهالی سفینه قرار می‌گیرد. از جمله دکتر هالووی. از همین روست که دیوید در صحنه بعدی فیلم جام شرابی را به دکتر هالووی به‌طور دوستانه تعارف می‌کند که حاوی قطره‌ای از مایع زهرآگین بیگانه ایست که در خارج سفینه نمونه برداری کرده‌است. هالووی آن را می‌نوشد و همان شب با دکتر شاو (همکار و نامزد خود) همبستر می‌شود.

فردای آن روز گروه اکتشاف دومی راهی گنبد مرموز می‌شود. گروه اکتشاف دوم در این میان دو تن از اعضای گروه اکتشاف اول را یافته که به طرز فجیعی روز قبل کشته شده بودند. دیوید باز به‌طور مخفیانه درمیان دالان‌های تاریک کوه جستجوی خود را ادامه می‌دهد تا به چیزی شبیه به یک اتاق فرمان می‌رسد. او متوجه می‌شود که سازندگان این مکان نه تنها زمین بلکه سیارات بسیاری را با دی ان آی خود بارور کرده و از این طریق نسل خود را پراکنده کرده بوده‌اند. انسان در واقع مخلوق این «مهندسین» است، و این «مهندسین» بشر را به چهره خویش آفریدند.[پانویس ۵] این مهندسین همان موجوداتی هستند که در اول فیلم روی سیاره زمین دیده می‌شوند. دیوید سپس به چند محفظه تابوت شکل برخورد می‌کند که درون هر کدام از آن‌ها یک «مهندس» در خواب زمستانی تصنعی قرار دارد. او خالقان انسان را یافته‌است. در همین زمان حال دکتر هالووی بسیار خراب می‌شود و گروه اکتشاف به سفینه بازمی‌گردد. اما در جلوی درب ورودی سفینه با ویکارز (فرمانده مأموریت) مواجه می‌شوند که مانع ورود هالووی می‌شود. درگیری روی می‌دهد و ویکارز زنده زنده هالووی را آتش می‌زند و می‌کشد. تغییرات ناشی از آلودگی گروه اول منجر به کشته شدن دو تن دیگر نیز می‌گردد. بالاخره پس از خوابیدن غائله و بازگشت به داخل سفینه دکتر شاو متوجه می‌شود که با نطفه‌ای غیرانسانی که رشد بسیار سریعی دارد آبستن است. اما دیوید مانع از کمک رسانی به او می‌شود و به او داروی بیهوشی می‌زند.

دکتر شاو پس از مدتی نامعلوم، از خواب بیدار شده و از آنجایی که آگاه می‌شود در حالی که فقط ۱۰ ساعت پیش با هالووی همبستر بوده موجودی را آبستن است که سه‌ماهه می‌نماید متوجه می‌شود تولد موجود بیگانه (و لذا مرگش) قریب‌الوقوع است. سریعاً به کمک یک دستگاه جراحی رایانه‌ای روی خود عمل سزارین انجام می‌دهد و موجود بیگانه‌ای که شبیه هشت پا است را زنده زنده از خود بیرون می‌کشد. سپس آن را درون اتاقک ضدعفونی‌کننده کلینیک[پانویس ۶] محبوس کرده و فرار می‌کند. در هنگام فرار متوجه می‌شود که پیتر ویلاند کسی که هزینه این سفر اکتشافی را پیش از مرگش پرداخت کرده بود نه تنها زنده است بلکه یکی از مسافران سفینه بوده (و فقط دیوید از این موضوع خبر داشته). او مشاهده می‌کند که آن‌ها (دیوید، ویلاند، و دو دستیارش) اکنون آماده می‌شوند که به خارج سفینه و به اتاق فرمان درون گنبد رفته و خالق انسان را بیدار کرده و ملاقات کنند. او نیز همراهشان می‌رود.

در داخل اتاق فرمان، پس از بیدار کردن یکی از «مهندسین»، دیوید به زبان مهندسین سلام کرده و خود را معرفی می‌کند و صحبت‌های پیتر را ترجمه می‌کند. دیوید از مهندس می‌پرسد «شما کیستید و چرا به زمین آمدید؟» مهندس دست محبت آمیزی به سر دیوید می‌کشد و دیوید احساس تعلق آرامش بخشی می‌کند چرا که مورد نوازش آفریننده واقعی خویش قرار گرفته. لیکن در همان لحظه مهندس دیوید را از روی زمین بلند کرده و سر از تن او جدای می‌کند. مهندس بقیه را نیز می‌کشد. اما شاو موفق به فرار می‌شود. مهندس نیز دستگاه‌های اتاق فرمان را روشن می‌کند. شاو متوجه می‌شود که گنبد در واقع یک سفینه فضایی است که زیر خاک استتار شده و در واقع یک موشک یا سفینه غول‌پیکر است که حاوی سلاح‌های کشتار جمعی است. سلاح‌های کشتارجمعی آن همان کپسول‌های مرموزند که حاوی نطفه‌های موجودات بیگانه هستند که کارشان پاکسازی موجودات دیگر است. صدها کپسول داخل سفینه[۳] هر کدام حاوی تخم یک بیگانه است؛ و شاو متوجه می‌شود که مهندس اکنون سفینه را بسوی زمین نشانه می‌رود. او در حال فرار با صدای گریان از خالقان خود می‌پرسد: «چه گناهی از انسانها سر زده که مستحق خشم شما شده‌ایم؟»

گنبد مهندسین فرو می‌ریزد و سفینه‌ای غول‌پیکر به آسمان برمی‌خیزد. شاو که موفق به فرار شده‌است به سفینه خود هشدار می‌دهد که سفینه مهندسین قصد نابودی زمین را با جنگ‌افزارهای میکربی دارد. یانک (خلبان سفینه) سفینه را از روی سطح بلند کرده و با یک عمل کامی‌کازه سفینه خود را به سفینه مهندسین کوبیده و آن را ساقط می‌کند و جان خود را فدا می‌کند. از این مخمصه فقط شاو جان سالم بدر می‌برد.

شاو خود را به سفینه نجات[پانویس ۷] که روی سطح فرود آمده می‌رساند و داخل آن می‌شود. او متوجه می‌شود که اتاقک کلینیکی که در آن عمل سزارین را انجام داده[پانویس ۸] قسمتی از سفینه نجات است. بیگانهٔ درون او اکنون رشد کرده و درون اتاق در حال پرسه زدن است. در این لحظه دیوید که سرش روی زمین قرار دارد (و لذا هنوز انرژی دارد و نمرده) از طریق بی‌سیم به شاو اطلاع می‌دهد که مهندس هنگام سقوط از سفینه فرار کرده و قصد شکار او را دارد. همان لحظه مهندس وارد شده و سعی در کشتن شاو را می‌کند. شاو فرار کرده و در هنگام تقلا برای جان خویش درب اتاقک کلینیک را گشوده و بیگانه را آزاد می‌کند. بیگانه به مهندس حمله‌ور شده و هر دو موجود درگیر یکدیگر می‌شوند و شاو فرار می‌کند. بیگانه به طرز فجیعی مهندس (خالق خود را) کشته و درون او تخم ریزی می‌کند.

دیوید به شاو می‌گوید که سفینه‌های دیگری هم روی سطح سیاره وجود دارد و او می‌تواند آن‌ها را هدایت کند. شاو دیوید را پیدا کرده، سرش را برداشته، تن او را نیز با طناب به خود بسته و با هم از محوطه خارج می‌شوند. دیوید از شاو می‌پرسد «حال به کجا می‌خواهی برویم؟» شاو پاسخ می‌دهد «به سیاره زادگاه مهندسین». دیوید می‌پرسد «آخر چرا آنجا؟» و شاو پاسخ می‌دهد:

«تا بتوانم از خدایان خویش بپرسم که چرا ما را آفریدند و سپس قصد هلاکتمان کردند»

دیوید (در حالیکه سرش داخل کول پشتی شاو قرار دارد) سپس می‌گوید: «ولی من این تصمیم تو را درک نمی‌کنم. خب آخرش چه؟» و شاو خطاب به دیوید می‌گوید: «فرق انسان و ماشین دقیقاً همین است.»

صحنه نهایی فیلم جسد نیمه جان مهندس را نشان می‌دهد. سینه او منفجر شده و یک بیگانه نوزاد از درون آن سر بیرون می‌آورد. فیلم با جیغ هولناک و خشم آلود نوزاد بیگانه اتمام می‌یابد.

بازیگران اصلی[ویرایش]

استقبال[ویرایش]

راجر ایبرت به فیلم ۴/۴ داد و با وجود سوال‌های بی پاسخ فیلم آن را اثری متفکرانه دانست.[۴]

نکات متفرقه[ویرایش]

  • قرار بود فیلم در مراکش فیلمبرداری شود، اما به دلیل ناآرامی‌های «بهار عربی» فیلم در ایسلند فیلمبرداری شد.
  • در یک حرکت نمایشی، مسئولین کنفرانس تد با ساختن یک تبلیغ موافقت کردند که در آن پیتر ویلاند جوان را نشان می‌دهد که آغاز امپراتوری علمی خود را در سال ۲۰۲۳ اعلام می‌کند.[۵]
  • ریدلی اسکات در مصاحبه‌ای گفته بود[۶] که دلیل خشم خدایان (یا همان «مهندسین») از بشری که خود به وجود آورده بودند این بوده‌است که بشر عیسی مسیح را مصلوب کرد. مهندسین عیسی مسیح را برای هدایت بشر مخصوصاً خلق و به زمین فرستاده بودند. اما انسان به او خیانت کرده و جانش ستاندند. این نکته در واپسین ویرایش‌ها از نسخه نهایی فیلم حذف گردید تا فیلم زیاد جنجال‌برانگیز نشود.
  • بسیاری از مفاهیم فیلم از نوشته‌های اریک وان دانکن همچون ارابه خدایان سرچشمه گرفته.
  • لیندلوف در اشاره به نام سیاره LV-223 از آیه ۳–۲۲ از سفر لاویان (از اسفار کتاب تورات در عهد عتیق) یاد کرده که گفته: «به ایشان بگو: هر کس از همه ذریت شما در نسلهای شما که به موقوفاتی که بنی اسرائیل برای خداوند وقف نمایند نزدیک بیاید، و نجاست او بر وی باشد، آن کس از حضور من منقطع خواهد شد. آفریدگار هستی منم.»
  • نام فیلم پرومته، در واقع نام یکی از تایتان‌ها یا خدایان یونانی است که خالق انسان‌ها بوده‌است. او یکی از تایتان‌ها مورد احترام زئوس و تنها تایتان باقی‌مانده از جنگ زئوس بوده.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]


خطای یادکرد: خطای یادکرد: برچسب <ref> برای گروهی به نام «پانویس» وجود دارد، اما برچسب <references group="پانویس"/> متناظر پیدا نشد. ().

Filmdaten
Deutscher TitelPrometheus – Dunkle Zeichen
OriginaltitelPrometheus
PrometheusDunkleZeichen.jpg
ProduktionslandVereinigtes Königreich, Vereinigte Staaten
OriginalspracheEnglisch
Erscheinungsjahr2012
Länge124 Minuten
AltersfreigabeFSK 16[1]
JMK 14[2]
Stab
RegieRidley Scott
DrehbuchJon Spaihts,
Damon Lindelof
ProduktionRidley Scott,
David Giler,
Walter Hill
MusikMarc Streitenfeld,
Harry Gregson-Williams
KameraDariusz Wolski
SchnittPietro Scalia
Besetzung
Synchronisation
Chronologie

← Vorgänger
Alien – Die Wiedergeburt

Nachfolger →
Alien: Covenant

Prometheus – Dunkle Zeichen (Originaltitel: Prometheus) ist ein US-amerikanisch-britischer Science-Fiction-Film von Ridley Scott aus dem Jahr 2012. Das Drehbuch schrieben Jon Spaihts und Damon Lindelof. In den Hauptrollen sind Noomi Rapace, Michael Fassbender und Charlize Theron zu sehen.

Der Film verfolgt ein ähnliches Thema wie schon Scotts 1979 erschienener Film Alien – Das unheimliche Wesen aus einer fremden Welt: Ende des 21. Jahrhunderts geht eine Forschungsgruppe mit dem Raumschiff „Prometheus“ Hinweisen auf außerirdische Ursprünge des menschlichen Lebens nach. Prometheus ist Teil der Alien-Filmreihe.

Handlung[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Zu Beginn steht ein menschenähnlicher Hüne in einer urtümlichen Landschaft an der Kante eines großen Wasserfalls. Nachdem er aus einer kleinen Schale eine dunkle Flüssigkeit getrunken hat, beginnt sich sein Körper zu zersetzen und fällt in die Fluten. Im Wasser setzt sich seine zerfallene DNS neu zusammen und bildet neue Zellen, die sich teilen.

Im Jahr 2089 findet das Archäologenpaar Elizabeth Shaw und Charlie Holloway in einer Höhle auf der schottischen Insel Skye steinzeitliche Wandmalereien, die riesenhafte Wesen und eine Sternenformation zeigen. Shaw deutet die Szene als eine Schöpfungsgeschichte von Außerirdischen sowie eine Einladung: Die von ihr „Konstrukteure“ (der Menschen) genannten Schöpfer wünschen sich, so ihre Vermutung, von ihren Geschöpfen besucht zu werden. Als ihre Heimat wird der Mond LV-223 im 36,5 Lichtjahre entfernten Sternsystem Zeta2 Reticuli identifiziert.[3]

Mit einer vom Tycoon Peter Weyland finanzierten Mission ist später das Raumschiff Prometheus mit einer 19-köpfigen Besatzung auf dem Weg zu LV-223 und hat nach zwei Jahren im Jahr 2093 das Ziel fast erreicht. Nachdem der Androide David die Crew aus dem Kälteschlaf weckt, begrüßt sie Weyland mit einer holografischen Botschaft und dem Hinweis, dass er wohl bereits gestorben sei, wenn sie seine Videobotschaft sehen. Außerdem stellt sich Meredith Vickers vor, die im Auftrag der Weyland Corporation die Expedition leitet.

Die Prometheus landet in einem Tal, auf dessen Oberfläche geometrische Linien entdeckt worden sind, die nicht natürlichen Ursprungs sein können. Lebewesen sind jedoch entgegen der Hoffnung der Forscher vorerst nicht aufzufinden. Ein Forscherteam rund um Shaw und Holloway erkundet das Innere eines bergähnlichen Gebildes. Der Geologe Fifield beginnt, mit autonomen Vermessungsdrohnen das Innere des Berges zu erforschen. Die Messergebnisse werden in Echtzeit an die Prometheus gesendet. Der Androide David, der während des Fluges die indogermanische Ursprache erlernt hat, entdeckt Hinweise darauf, dass die Bewohner des verlassenen Planeten vor etwas Unbekanntem geflohen sind.

Die Forscher entdecken bei der Erkundung des Berges einen Leichnam ohne Kopf vor einem Tor. Während Shaw und ein weiterer Wissenschaftler mit Hilfe der Radiokarbonmethode versuchen, das Alter des Toten zu bestimmen, öffnet David gegen Shaws Befehl das Tor. Auf der anderen Seite entdecken sie den abgetrennten Kopf des Astronauten sowie die riesige Skulptur eines menschlichen Antlitzes, das von urnenartigen Behältern umringt ist. Sie übersehen jedoch kleine Würmer, die am Boden kriechen. Wegen eines aufziehenden Sturms fordert Janek, der Kapitän der Prometheus, den Erkundungstrupp zur Rückkehr auf. Das Forscherpaar birgt den abgetrennten Kopf und kann damit im letzten Moment das Raumschiff erreichen. Die Forscher Milburn und Fifield, die aus Angst bereits im Vorfeld das Tunnelsystem verlassen wollten, verirren sich und müssen sich wegen des Sturmes über Nacht dort aufhalten.

Im Labor der Prometheus entpuppt sich der vermeintliche Schädel als Helm. Der darin befindliche Kopf eines „Konstrukteurs“ ist überraschend gut erhalten, doch zerplatzt er bei dem Versuch, ihn neurologisch zu stimulieren. Eine Analyse ergibt, dass die DNS des Wesens mit der menschlichen weitgehend übereinstimmt.

David öffnet unbeobachtet eine an Bord geschmuggelte Urne und entdeckt darin Ampullen mit einer dunklen Flüssigkeit. Er verabreicht Holloway heimlich einen Tropfen aus einer der Ampullen. Derweil protokolliert Shaw die Ergebnisse des Tages. Sie ist der Meinung, dass es in der Basis der Konstrukteure zum Ausbruch einer Seuche gekommen sei, der diese zum Opfer gefallen seien. Milburn und Fifield irren währenddessen durch das Tunnelsystem und entdecken die Überreste weiterer toter Außerirdischer. Sie gelangen zurück in den Raum mit den Urnen, aus denen nun eine gräuliche Flüssigkeit austritt. Diese hat die kleinen Würmer in kürzester Zeit genetisch verändert und stark wachsen lassen. Eines der Wesen greift Milburn an, schlüpft durch den Raumanzug und dringt in seinen Mund ein. Fifield versucht vergebens, Milburn zu helfen, indem er den Wurm durchtrennt; die unweigerlich herausspritzende Körperflüssigkeit durchätzt sein Helmvisier und verletzt ihn schwer. Vom Helm nicht länger geschützt, stürzt er mit dem Gesicht voran in eine Lache der dunkelgrauen Flüssigkeit.

Am nächsten Morgen führt Janek einen Suchtrupp in das Tunnelsystem. David entdeckt eine Art Kommandoraum und findet einen Überlebenden der Besatzung im Kälteschlaf vor. Der Suchtrupp hat in der Zwischenzeit Milburns Leiche gefunden. Fifield ist verschwunden. Bei Holloway treten durch die von David verabreichte Flüssigkeit erste Symptome einer Krankheit auf. Der Suchtrupp kehrt eilig zur Prometheus zurück. Dort verweigert die mit einem Flammenwerfer bewaffnete Vickers dem bereits von starken körperlichen Veränderungen gezeichneten Holloway den Zutritt. Holloway begreift, dass es keine Hoffnung mehr für ihn gibt und er eine Gefahr für die restliche Crew darstellt, und provoziert Vickers ihn zu töten.

Shaw erfährt nach einem Körperscan von David, dass sie angeblich im vierten Monat schwanger sei. Tatsächlich wächst in ihr bereits in weniger als einem Tag, nachdem sie mit dem infizierten Holloway geschlafen hat, ein Fötus heran. David verweigert ihr die verlangte Abtreibung. Unter Schmerzen nimmt sie daher mit Hilfe eines Operationsroboters eigenständig einen Kaiserschnitt vor, entfernt die unbekannte, krakenähnliche Lebensform aus ihrem Körper und betäubt sie. Währenddessen taucht der durch die Exposition mit der fremdartigen Flüssigkeit mutierte Fifield an der Ladeluke der Prometheus auf und tötet mehrere Besatzungsmitglieder. Erst Janek und sein Copilot können Fifield überwältigen und ihn verbrennen.

Shaw stößt auf David und Peter Weyland. Von der Mehrheit der Besatzung unbemerkt, hatte dieser die Reise mit angetreten; er ist es, der dem Androiden David die Befehle erteilt. Vickers entpuppt sich als seine Tochter. Weyland ist dem Tode nah und hofft auf Rettung durch die Konstrukteure. Er ordnet eine weitere Exkursion zu dem Bauwerk an, die er selbst anführt.

Anhand der Scan-Analyse der durch Fifield gestarteten Drohnen stellt die Besatzung fest, dass es in seinem Inneren ein Raumschiff birgt, dessen Form der eines Hufeisens ähnelt. Im Kommandoraum dieses Raumschiffs angekommen, glaubt Shaw, dass die Konstrukteure gerade im Begriff waren zu starten, um alles Leben auf der Erde wieder zu zerstören, aber ihr Start durch eine Katastrophe vereitelt wurde. Auf Weylands Befehl hin erweckt David den letzten Konstrukteur aus dem Kälteschlaf und spricht zu ihm. Dieser aber reißt dem Androiden den Kopf ab und tötet Weyland und weitere Besatzungsmitglieder; nur Shaw gelingt die Flucht. Der Konstrukteur leitet den Start seines Raumschiffs ein, um seinen Auftrag zu Ende zu bringen: Kurs auf die Erde zu nehmen und die Menschheit zu vernichten.

Shaw beschwört über Funk die restliche Besatzung an Bord der Prometheus, mit allen Mitteln zu verhindern, dass der Konstrukteur die Erde erreichen kann. Janek und seine zwei Co-Piloten starten und rammen – sich selbst opfernd – das bereits abgehobene Raumschiff des Konstrukteurs. Vickers setzt sich zuvor mit einer Rettungskapsel ab und gelangt auf die Mondoberfläche zurück. Das abgestürzte Raumschiff des Konstrukteurs kippt auf sie und Shaw. Vickers wird erdrückt, aber Shaw überlebt an einer Felserhebung. Sie erreicht das zuvor vom Hauptschiff abgetrennte Rettungsschiff der Prometheus gerade noch rechtzeitig, bevor ihr Sauerstoffvorrat aufgebraucht ist. Durch das Türfenster des Operationsraums sieht Shaw, dass ihr krakenähnlicher Fötus noch lebt und zu beträchtlicher Größe herangewachsen ist. Sie erhält von Davids noch funktionsfähigem Kopf die Warnung, dass der Konstrukteur ebenfalls den Absturz überlebt hat und sie verfolgt. Im nächsten Moment ist dieser schon in das Rettungsschiff eingedrungen und stürzt sich auf Shaw, die daraufhin den Türöffner zum OP betätigt. Das krakenähnliche Ungetüm überwältigt den Konstrukteur und führt seine Fortpflanzungsextremität in dessen Mund ein.

David berichtet Shaw, dass es noch weitere Raumschiffe der Konstrukteure unter den anderen Kuppeln gebe und er die Fähigkeit habe, sie zu steuern. Shaw birgt daraufhin Davids Körperteile, aber unter der Bedingung, nicht zurück zur Erde, sondern zum Heimatplaneten der Konstrukteure zu fliegen. Sie möchte wissen, warum diese die Menschen erst erschufen und sie dann vernichten wollten. Sie setzt einen letzten Funkspruch ab und warnt davor, den Mond LV-223 aufzusuchen. Wenig später verlässt ein hufeisenförmiges Raumschiff den Mond vor der Szenerie seines Ringplaneten. Es ist der Neujahrstag des Jahres 2094.

Auf dem Mond bricht der Körper des überwältigten Konstrukteurs auf und es entsteigt ihm ein Wesen, das den klassischen Aliens dieser Filmreihe ähnelt – als Alien-Prototyp aus der Verbindung der Erbanlagen des krakenähnlichen Wesens mit denen des Konstrukteurs.

Hintergrund[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Von links nach rechts: Ridley Scott, Charlize Theron und Michael Fassbender

Produktion[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Ursprünglich war Prometheus – Dunkle Zeichen als Prequel zum 1979 erschienenen Film Alien – Das unheimliche Wesen aus einer fremden Welt gedacht. Allerdings entwickelte sich das Drehbuch zu einer eigenständigen Geschichte und ist somit ein Neuanfang der Reihe.[4]

Prometheus – Dunkle Zeichen wurde von Brandywine Productions (Walter Hill und David Giler), Dune Entertainment und Scott Free Productions (Ridley und Tony Scott) produziert.[5]

Am Film war auch der Künstler HR Giger beteiligt, der in den 1970er Jahren schon das „Alien“ und das havarierte außerirdische Raumschiff für Ridley Scotts ersten Alien-Film entworfen hatte. Bei einer Pressekonferenz im Juli 2011 kündigte Scott an, der Film solle kaum digitale, sondern vor allem traditionelle Spezialeffekte enthalten und visuell entfernt an Blade Runner erinnern.[6][7]

Gedreht wurde in den Pinewood Studios, im spanischen Alicante (Ciudad de la Luz-Filmstudios), in Fort William, auf Island (die Anfangsszene wurde direkt am Rande des Dettifoss-Wasserfalls und dessen Umgebung gedreht sowie in der Gegend des Vulkans Hekla), in Inverness, im Rannoch Moor und im The Storr.[8] Als Kamera diente ausschließlich die Red Epic.[9] Die Arbeiten begannen im März 2011[10] und endeten am 10. Dezember 2011.[11]

Filmstarts[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Prometheus – Dunkle Zeichen startete am 30. Mai 2012 in Frankreich, Belgien und der französischsprachigen Schweiz, im Vereinigten Königreich hatte Prometheus am Tag darauf seine offizielle Premierenfeier.[12] In den Vereinigten Staaten lief der Film am 8. Juni desselben Jahres an, in Österreich am 8. August, in Deutschland und der deutschsprachigen Schweiz am 9. August.[5][13] Prometheus – Dunkle Zeichen wurde im 3D-, im IMAX- und im regulären (nicht-stereoskopischen) Filmformat gezeigt. Als Verleiher fungierte 20th Century Fox.

Der Film spielte bei einem Budget von 130 Millionen US-Dollar weltweit mehr als 400 Millionen Dollar ein.[14]

Synchronisation[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Die deutschsprachige Synchronisation entstand bei der Interopa Film nach einem Dialogbuch von Klaus Bickert und unter der Dialogregie von Björn Schalla.[15]

Rolle Schauspieler Synchronsprecher
Elizabeth Shaw Noomi Rapace Vera Teltz
David Michael Fassbender Norman Matt
Meredith Vickers Charlize Theron Katrin Fröhlich
Captain Janek Idris Elba Marco Kröger
Sir Peter Weyland Guy Pearce Christian Rode
Charlie Holloway Logan Marshall-Green Björn Schalla
Fifield Sean Harris Martin Kautz
Milburn Rafe Spall Robin Kahnmeyer
Chance Emun Elliott Nicola Devico Mamone
Ravel Benedict Wong Jesco Wirthgen
Ford Kate Dickie Silke Matthias

Rezeption[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Kritiken[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Das Lexikon des internationalen Films schrieb, Regisseur Ridley Scott knüpfe an Motive aus seinem Film Alien von 1979 an, und lobte die „verblüffenden Ideen und visionären Set-Designs“. Die Handlung des Films verfalle aber „zunehmend den Klischees des genreüblichen Horrorfilms“. Die mangelnde Charakterisierung der meisten Figuren und die „auf bloße Worthülsen reduzierte Pseudo-Metaphysik“ der Dialoge stehe der „angestrebten Tiefgründigkeit“ wie auch „dem Genuss der großartigen optischen Schauwerte im Weg“.[13]

In der Enzyklopädie des Phantastischen Films beschreibt Stefan Jung den Film als „vollständig durchdachtes Filmkonzept, das […] zum einen als intaktes erzählerisches Universum innerhalb der ganzen Alien-Saga, des Weiteren aber auch als eigenständige Neudefinition der von Scott mitentwickelten Ur-Geschichte selbst lesbar ist.“ In diesem Zusammenhang geht Jung auf einzelne stilistische Merkmale des Films ein, so auch auf das visuelle Design, den verstärkten Drang zur Psychologisierung von Handlung und Figuren, auf die „Prometheus“-Sagen als literarische Vorbilder und zuletzt auf das genretypische „Traum“-Motiv, wodurch der Film dem Autor letztlich stärker von der Handschrift des Regisseurs und weniger von der bereits etablierten Filmreihe und ihren Normen geprägt erscheint.[16]

Spiegel Online betrachtete Prometheus als „Glücksfall“ und „besten Alien-Film, der keiner ist“, mit „schrecklich-schönen“ Bildern, überzeugenden Stars und überraschendem Humor, dem die Überführung der Reihe in „eine eigenständige Erzählung“ gelänge.[17]

Die Zitty kritisierte, der Film glänze zwar mit „exzellenten Schauwerten“, falle jedoch plötzlich „von der vieldeutigen SF-Vision in den Popcorn-Modus. […] Hanebüchene Dialoge und groteske Drehbucheinfälle […] lassen die Vision zu flachem Actionfutter verkommen.“ Von einem Ridley Scott dürfe man mehr erwarten.[18]

Thomas Assheuer analysierte den Film in der Zeit als Erklärungsversuch, woher das Böse stamme. Es komme zwar „ein handwerklich brillanter Science-Fiction-Horror-Film heraus, aber alles in allem doch ein großer Mythen-Rührquark mit vielen abgeschmackten Bildern aus der abendländischen Bilderbackstube“.[19]

Patrick Seyboth schrieb in epd Film, dass man viele Aspekte an Prometheus bemängeln könne, so „seine Logiklöcher, die allzu erklärungsseligen Dialoge, die verschenkten Charaktere und Konstellationen, die oft viel zu aufdringliche Musik“. Trotzdem sei Prometheus ein „kraftvoller und mitreißender Film, in vielem faszinierend, in manchem furchterregend“.[20]

Der Journalist Markus Ströhlein lobte die schauspielerische Leistung Michael Fassbenders und „die souverän eingesetzte 3D-Technik“, kritisierte den Film aber für seine „krude Geschichte“, den „hektisch-holprigen Schnitt“ und einen „aufdringlichen Soundtrack“. Generell habe „Scott über die vermeintlich großen Fragen offensichtlich die kleinen, aber bedeutsamen Fragen des Filmemachens vergessen“.[21]

Auszeichnungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Jahr Preis Kategorie Preisträger Resultat
2012 Golden Trailer Awards Blockbuster Trailer Sommer 2012 Prometheus /„Not Alone“, 20th Century Fox, Wild Card Nominiert
Bester Soundschnitt Prometheus, 20th Century Fox, Skip Film Nominiert
Key Art Awards Digital „Weyland Industries“ Website Gewonnen
Innovative Media Prometheus Gewonnen
Los Angeles Film Critics Association Awards Beste künstlerische Leitung Alex Cameron Gewonnen
Phoenix Film Critics Society Beste visuelle Effekte Richard Stammers, Charley Henley und Martin Hill Nominiert
Satellite Awards Beste visuelle Effekte Richard Stammers, Charley Henley und Martin Hill Nominiert
Bester Sound Victor Ray Ennis, Ann Scibelli, John Cucci und Mark P. Stoeckinger Nominiert
Teen Choice Awards Choice Movie Breakout Noomi Rapace Nominiert
Choice Summer Movie – Action Prometheus Nominiert
Choice Summer Movie Star – Weiblich Charlize Theron (auch für Snow White & the Huntsman) Nominiert
2013 Academy Awards Beste visuelle Effekte Richard Stammers, Trevor Wood, Charley Henley und Martin Hill Nominiert
ADG Excellence in Production Design Award Fantasy Film Arthur Max Nominiert
BAFTA Award Beste visuelle Effekte Richard Stammers, Charley Henley, Trevor Wood, Paul Butterworth Nominiert
Broadcast Film Critics Association Award Bester Sci-Fi/Horror Film Prometheus Nominiert
Golden Reel Award Bester Sound Prometheus Nominiert
Visual Effects Society Hervorragende Komposition Xavier Bourque, Sam Cole, Simone Riginelli, Denis Scolan für „Engineers & the Orrery“ Nominiert
Hervorragend gestaltete Umgebung Julien Bolbach, Marco Genovesi, Martin Riedel, Marco Rolandi für „LV-233“ Nominiert
Beste visuelle Effekte in einem Film, der auf visuelle Effekte setzt Paul Butterworth, Charley Henley, Allen Maris, Richard Stammers für Prometheus Nominiert
London Film Critics’ Circle Award Bester Nebendarsteller Michael Fassbender Nominiert
Saturn Awards Bester Science Fiction Film Prometheus Nominiert
Bester Nebendarsteller Michael Fassbender Nominiert

Fortsetzung[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Regisseur Ridley Scott plant insgesamt drei Fortsetzungen von Prometheus, wobei die dritte schließlich den inhaltlichen Anschluss an seinen ersten Alien-Film von 1979 liefern soll.

Die erste Fortsetzung trägt den Titel Alien: Covenant.[22] Die Dreharbeiten begannen im März 2016 in den Fox Studios in Sydney.[23] Die Rolle des Androiden David übernahm erneut Michael Fassbender. Der Film startete im Mai 2017 weltweit.

Ridley Scott erklärte in einem Interview, dass sich die Handlung auf die „Konstrukteure“ fokussieren werde und er eine neuartige Form der Xenomorphs-Aliens, welche sich von denen im Finale von Prometheus unterscheiden sollen, einführen werde.[24]

Trivia[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Der Androide David erlernt Ur-Indogermanisch unter anderem über das Rezitieren von Schleichers Fabel. Sein interaktiver Sprachlehrer für Ur-Indogermanisch wird in dieser Szene von Dr. Anil Biltoo gespielt, der auch als Sprachexperte für den Film fungierte. Später kann David seine Sprachkenntnisse zur Kommunikation mit einem der Konstrukteure nutzen.[25]

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Prometheus – Dunkle Zeichen – Sammlung von Bildern, Videos und Audiodateien

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. Freigabebescheinigung für Prometheus – Dunkle Zeichen. Freiwillige Selbstkontrolle der Filmwirtschaft, Juni 2012 (PDF; Prüf­nummer: 133 353 K).
  2. Alterskennzeichnung für Prometheus – Dunkle Zeichen. Jugendmedien­kommission.
  3. YouTube: Prometheus – Featurette Origins (deutsch) bei 1:50 min.
  4. Prequel: Ridley Scott sagt geplanten „Alien“-Film ab. In: Spiegel-Online, 15. Januar 2011, abgerufen am 20. Juli 2014
  5. a b Prometheus – Dunkle Zeichen in der Internet Movie Database.
  6. Comic-Con 2011: Damon Lindelof & Charlize Theron Talk ‘Prometheus’ in 3D. In: screenrant.com, 10. Februar 2012, abgerufen am 20. Juli 2014 (englisch)
  7. Comic Con 2011 Report: PROMETHEUS. (Memento vom 23. Juli 2011 im Internet Archive) In: badassdigest.com, abgerufen am 21. Juli 2014 (englisch)
  8. Filming Locations. In: IMDb, abgerufen am 20. Juli 2014 (englisch)
  9. Technical Specifications. In: IMDb, abgerufen am 20. Juli 2014 (englisch)
  10. ‘Prometheus’: Michael Fassbender on Ridley Scott’s ‘breathtaking’ project. In: latimes.com, 8. April 2011, abgerufen am 20. Juli 2014 (englisch)
  11. Ridley Scott rodará en Alicante ‘Prometheus’, el origen de ‘Alien’. In: diarioinformacion.com, 20. August 2011, abgerufen am 20. Juli 2014 (spanisch)
  12. Release Info. In: IMDb, abgerufen am 21. Juli 2014 (englisch)
  13. a b Prometheus – Dunkle Zeichen im Lexikon des internationalen Films.
  14. Prometheus – Dunkle Zeichen auf Boxofficemojo.com, abgerufen am 15. Oktober 2012.
  15. Deutsche Synchronkartei: Deutsche Synchronkartei | Filme | Prometheus – Dunkle Zeichen. Abgerufen am 28. Mai 2018.
  16. Stefan Jung: Prometheus, in: Enzyklopädie des Phantastischen Films, Dezember 2012.
  17. "Alien"-Prequel "Prometheus" – Die Götter müssen Monster sein. In: Spiegel-Online, 6. August 2012, abgerufen am 6. Dezember 2014
  18. Zitty 17/2012, S. 59.
  19. Thomas Assheuer: Woher kommt das Böse?, in: Die Zeit vom 9. August 2012, S. 44.
  20. Patrick Seyboth, in: epd Film, Nr. 8/2012.
  21. Markus Ströhlein: Die Tentakel Gottes. Jungle World Nr. 32, 9. August 2012
  22. http://www.hollywoodreporter.com/heat-vision/ridley-scotts-prometheus-sequel-gets-840584
  23. http://www.hollywoodreporter.com/heat-vision/ridley-scott-alien-covenant-is-844051
  24. Prometheus 2 bringt neue Aliens. In: MovieMaze. 20. November 2014. Abgerufen am 3. Januar 2015.
  25. Stu Holmes: The Linguistics of Prometheus – what David says to the Engineer In: The Bioscopist vom 20. Juni 2012. Abgerufen am 12. Juli 2017.