پراکندگی نور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پراکندگی نور نوعی از پراکندگی است که در آن نور در قالب انرژی منتشره پراکنده است. بیشت اشیا هنگامی دیده می‌شوند که پراکندگی نور به سطح آنان بتابد و در واقع نخستین مکانیسم دیدن فیزیکی می‌باشد.[۱][۲]

منابع[ویرایش]

  1. Kerker, M. (1969). "The Scattering of Light". New York: Academic. ISBN 0-12-404550-2.
  2. Mandelstam, L.I. (1926). "Light Scattering by Inhomogeneous Media". Zh. Russ. Fiz-Khim. Ova. 58: 381.

برای مطالعهٔ بیشتر[ویرایش]

  • P. W. Barber, S. S. Hill: Light scattering by particles: Computational methods. Singapore, World Scientific, 1990.
  • G. Mie, “Beiträge zur Optik trüber Medien, speziell kolloidaler Metallösungen,” Leipzig, Ann. Phys. 330, 377–445 (1908)[۱]
  • M. Mishchenko, L. Travis, A. Lacis: Scattering, Absorption, and Emission of Light by Small Particles, Cambridge University Press, 2002.

پیوند به بیرون[ویرایش]